Mediat Shtetërore Paralajmërojnë për Pasojat e Protestave të Isfahanit

iran-isfahan-zayandehrud-protests-2021-minDitët e fundit, mediat shtetërore iraniane kanë publikuar raporte dhe analiza të shumta lidhur me situatën e rëndë të mungesës së ujit në provinca të ndryshme, dhe kanë paralajmëruar se ky trend do të çojë në trazira mbarëkombëtare.

Gazeta shtetërore Ebtekar shkroi sot: “Në pesë provincat Chaharmahal dhe Bakhtiari, Lorestan, Yazd, Isfahan dhe Khuzestan, kriza e ujit ka çuar në tensionim të situatës. Ka patur sulme të herëpashershme kundër objekteve të transferimit të ujit nga Isfahani në Yazd, dhe nga ana tjetër, banorët e Chaharmahal dhe Bakhtiari, Khuzestan dhe Lorestan janë ankuar se uji i tyre po transferohet nga burimet drejt provincave të tjera.

Ebtekar shton: “Shumica e fermerëve në provincën Khuzestan nuk kanë mundur të kultivojnë që nga vera. Provinca po përballet me një krizë të mungesës së ujit dhe gjatë ditëve të fundit të korrikut dhe javës së parë të gushtit të këtij viti, pati protesta të gjera në provincën Khuzestan kundër ndërprerjeve të ujit dhe mungesës së ujit për tokat bujqësore.

Gazeta shtetërore Mostaghel fajësoi për krizën e ujit keqmenaxhimin sistematik të shtetit duke shkruar: “Mafia e ujit dhe tunelet e saj po i thajnë ujërat nëntokësore si një fshesë me korrent. Kjo ka qenë shumë e dobishme për ta, por e ia ka errësuar të ardhmen Iranit. Dhe tani, Zëvendës Presidenti dhe Ministri i Energjisë po përballen me një turmë të madhe njerëzish, e cila është mbledhur për shkak të krizave të shkaktuara nga fabrikat që e kanë marrë gjithë atë ujë. A do t’ju pëlqente ta shihnit popullin e Lorestanit të revoltohet me armë në duar nesër?”

Gazeta paralajmëronte: “Protestat kundër rezultateve të zgjedhjeve të 2009-ës, protestat kundër çmimeve të larta në 2017-ën, si dhe protestat e 2019-ës… u bënë politike dhe sollën pasoja të forta lidhur me sigurimin dhe politikën… Pse dhe si po i shndërrojnë forcat e paafta brenda sistemit protestuesit në ndryshues të regjimit?”

Gjithashtu, gazeta shtetërore Arman shkroi sot: “Retorika e maksimalistëve ka dështuar, dhe tani më në fund ka lindur një krizë që është edhe më e rëndësishme sesa benzina apo çdo mall tjetër bazë, dhe nuk ka një mënyrë për ta zgjidhur këtë, të paktën në një periudhë afatshkurtër…”

Arman shton: “Fermerët e Isfahanit duan ujë për arat e tyre, por qindra fshatra në Yazd e Khuzestan nuk kanë ujë as për të pirë dhe uji u çohet me cisterna në nivelin më të ulët të mundshëm! Përmasat e mëdha të kësaj krize të ujit do ta konsumojnë të gjithë kohën, energjinë, kapacitetin dhe objektet e vendit. Një krizë që, nëse lihet e pakontrolluar… mund të na çojë vërtet në një pikë të rrezikshme.”

Dhjetëra mijëra njerëz  u bashkohen fermerëve të Isfahanit për të kërkuar ujin që u takon

Tens of thousands join the farmers of Isfahan, demanding their water shareDhjetëra mijëra njerëz iu bashkuan fermerëve të Isfahanit në ditën e 12-të një proteste, të premten, më 19 nëntor 2021. Fermerët kanë kërkuar ujin qëu takon nga regjimi klerikal.

Keqmenaxhimi i lumenjve dhe ujërave të Iranit nga mullahët ka çuar në shkatërrimin e bujqësisë dhe blegtorisë. Situata e Isfahanit është veçanërisht drastike pasi lumi Zayanderud është tharë.

Zayanderud dikur ishte lumi më i madh në rrafshnaltën iraniane.

Protestuesit mbuluan një sipërfaqe të madhe të shtratit të lumit Zayanderud. Mijëra gra ishin në mesin e protestuesve. Ata brohoritnin me forcë, mes të tjerash, “Pushkët, tanket (janë të padobishme), Mullahët duhet të zhduken”, “As për Gazën, as për Libanin, e jap jetën vetëm për Iranin”, “Nëse uji nuk rrjedh, Isfahani do të ngrihet”, “Armiku ynë është pikërisht këtu, gënjejnë kur thonë se është Amerika”, “Kujdes nga thirrja e fermerëve për rebelim.”

Tens of thousands join the farmers of Isfahan, demanding their water shareGratë morën pjesë në mënyrë aktive në protestën e Isfahanit

Nga frika e përhapjes së protestës në pjesë të tjera të Isfahanit dhe Iranit, regjimi klerikal e bllokoi internetin për të parandaluar shpërndarjen e fotove të kësaj demonstrate të gjerë në mbështetje të fermerëve të Isfahanit.

Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, ka përshëndetur popullin dhe fermerët protestues të Isfahanit. Ajo u bëri thirrje të gjithë punëtorëve, fermerëve dhe rinisë në mbarë Iranin që të ngrihen në mbështetje të popullit dhe fermerëve të Isfahanit, duke shtuar: “Ata mund t’i fitojnë të drejtat e tyre përmes rezistencës dhe solidaritetit”.

Kërcënimet Terroriste të Pazgjidhura të Iranit në Europë

Gjykata belge ka vazhduar të dëgjojë apelimin e avokatëve për tre operativët iranianë, të cilët u kapën duke tentuar të kryenin një komplot terrorist në vitin 2018. Dy nga këta individë u kapën teksa po përpiqeshin të kalonin nga Belgjika në Francë ndërsa mbanin 500 gramë eksploziv të fuqishëm TATP. I treti u arrestua më vonë dhe u zbulua se ishte infiltruar në vendin ku Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit po zhvillonte në atë kohë tubimin vjetor të emigrantëve iranianë dhe mbështetësve politikë, në Francë.

Përpara këtij apelimi, NCRI lëshoi një deklaratë ku theksonte rëndësinë e miratimit nga autoritetet belge të dënimeve me 15, 17 dhe 18 vite burg, të dhëna për këta terroristë në shkurt. Kjo deklaratë gjithashtu përsëriste kritikat e mëparshme ndaj politikëbërësve perëndimorë, të cilët me sa duket kanë bërë shumë pak përpjekje për ta konfrontuar kërcënimin që doli në pah nga kjo çështje. Të enjten, NCRI publikoi gjithashtu një intervistë me Ingrid Betancourt, një ish-senatore kolumbiane e cila ka  qenë e pranishme në tubimin e 2018-ës pra në rrezik nga komploti me bombë, i cili kishte specifikisht në shënjestër seksionin VIP të eventit dhe folësen kryesore, Presidenten e zgjedhur të NCRI, Znj. Maryam Rajavi.

Zonja Betancourt vuri në dukje se vendimi për atë operacion “ishte marrë nga Këshilli Suprem i Sigurisë Kombëtare i regjimit iranian (SNSC), dhe zyrtarët më të lartë të regjimit kanë qenë të përfshirë në këtë akt, dhe megjithatë nuk është marrë asnjë masë e duhur politike nga BE.” Kur u pyet se çfarë do të preferonte që politikëbërësit të bënin ndryshe, ajo iu referua bisedimeve bërthamore që do të rifillojnë midis Iranit dhe gjashtë fuqive botërore në Vjenë më 29 nëntor dhe tha se qeveritë perëndimore “nuk duhet të negociojnë me një shtet terrorist, pasi rezultati final do të jetë një lëshim ndaj terroristëve dhe do të minojë më tej sigurinë tonë.”

Një ditë më parë, NCRI kishte lëshuar një deklaratë në lidhje me apelin e terroristëve, në të cilën i nxiste qeveritë perëndimore që çdo marrëdhënie e ardhshme me regjimin iranian të kushtëzohet nga dhënia fund dhunimeve të të drejtave të njeriut dhe aktiviteteve terroriste në botë. Deklarata rekomandon gjithashtu etiketimin e Ministrisë së Inteligjencës dhe Sigurimit të Iranit dhe Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike si entitete terroriste dhe ndjekjen penale të kujtdo që zbulohet se bashkëpunon me këto entitete.

Komploti terrorist i 2018-ës nxori në pah se ka shumë bashkëpunëtorë të tillë që jetojnë aktualisht në Evropë. Organizatorit të komplotit, i cili ka refuzuar ta apelojë dënimin e tij me 20 vjet, iu gjetën në zotërim të dhëna nga takimet e tij me operativë të shumtë në kohën e arrestimit. Assadollah Assadi kishte kultivuar një rrjet që përfshinte të paktën 11 vende evropiane ndërkohë që vepronte nën maskën e një këshilltari të tretë në ambasadën iraniane në Vjenë.

Zonja Betancourt u pyet në lidhje me arrestimin në shtator të një ish-drejtori të Policisë Suedeze të Sigurimit, Peyman Kia, i cili akuzohet se ka spiunuar për Iranin midis viteve 2011 dhe 2015. “Kjo është tronditëse, por për fat të keq jo befasuese,” tha Betancourt. “Dhe nuk është as një rast i izoluar. Politika perëndimore u ka dhënë mullahëve liri për të depërtuar në institucionet perëndimore.”

Të mërkurën, SHBA, Britania dhe Australia publikuan secila këshilla në lidhje me spiunazhin kibernetik iranian dhe aktivitetet e terrorizmit kibernetik. Ata vunë në dukje se kishte pasur një rritje të konsiderueshme në numrin e sulmeve kibernetike(ransomware) të lidhura me Iranin gjatë muajve të fundit. Këto sulme kishin në shëjestër sisteme të ndryshme kombëtare, duke përfshirë ato në fushën e transportit dhe kujdesit shëndetësor. Raportet tregojnë se ndryshe nga sulmet e ngjashme nga burime të tjera, përdorimi i ransomware nga hakerat iranianë nuk ka si qëllim kryesor gjenerimin e të ardhurave, por bllokimin dhe infiltrimin e kompjuterave të shënjestrave për hir të mbledhjes së informacionit dhe zgjerimit të shtrirjes së tyre në shënjestra dhe asete të tjera të mundshme.



Iran – Njësitë e Rezistencës dhe Mbështetësit e Muxhahedinëve Zhvillojnë Veprimtari me Rastin e Përvjetorit të Dytë të Kryengritjes së Nëntorit

Maryam Rajavi: Kryengritja e nëntorit nxori në pah vullnetin për ta çliruar popullin iranian dhe ishte një përgatitje për kryengritjen dhe betejën për përmbysjen e regjimit

Javën e kaluar, në përvjetorin e dytë të kryengritjes së Nëntorit 2019, mbështetësit e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) dhe Njësitë e Rezistencës vendosën afishe, pankarta dhe shkruan grafite në mbarë Iranin, duke nderuar kujtimin e 1500 martirëve të kryengritjes dhe duke rigjallëruar vendosmërinë për të vazhduar protestat derisa të vendoset liria dhe demokracia në Iran.

Në nëntor 2019, të rinjtë e rebeluar dolën nëpër rrugët e mbi 200 qyteteve anembanë Iranit, duke shfaqur vendosmërinë e popullit iranian për ta përmbysur diktaturën fetare dhe për të vendosur lirinë dhe demokracinë në Iran. Këto aktivitete u zhvilluan pavarësisht një atmosfere shumë intensive nga prania e forcave të sigurisë në qytete të ndryshme anembanë Iranit dhe patën një ndikim të rëndësishëm në mposhtjen e përpjekjeve të regjimit për të futur një atmosferë terrori në shoqëri. Populli i mirëpriti këto aktivitete, veçanërisht pasi shumë prej tyre u zhvilluan në mes të ditës të shoqëruara nga thirrjet e Njësive të Rezistencës me slogane që dënonin diktaturën në pushtet dhe që e ftonin të ngrihej për të vazhduar protestat e nëntorit 2019.

Krahas Teheranit, këto aktivitete u zhvilluan edhe në Isfahan, Tabriz, Karaj, Rasht, Mashhad, Ardabil, Kerman, Arak, Abadan, Kashan, Qom, Bushehr, Lahijan, Robat Karim, Borujerd, Jiroft, Neyshabur, Saravan, Najafabad dhe Behbahan.

Një Tjetër Përvjetor Vë në Dukje Mosadresimin e Vazhdueshëm të Shkeljeve të të Drejtave Njerëzore nga Regjimi Iranian 

Kjo e hënë shënoi përvjetorin e dytë të kryengritjes mbarëkombëtare në Iran. Brënda vetëm 5 ditëve në nëntor 2019, Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike vrau mbi 1500 protestues paqësorë. Më pas, rreth 12,000 pjesëmarrës u arrestuan dhe u mbajtën në paraburgim pa afat mes kushtesh çnjerëzore, dhe shpesh herë edhe u torturuan për periudha të gjata.

Fatkeqësisht, komuniteti ndërkombëtar nuk pati shumë për të thënë lidhur me këto masa të ashpra në atë kohë. Nuk ndryshoi shumë me kalimin e përvjetorit të parë të kryengritjes, dhe tani me afrimin e përvjetorit të dytë, regjimi iranian e ka bërë plotësisht të qartë se nuk i merr seriozisht asnjë nga dënimet e pafuqishme me fjalë për dhunimet që ai u bën të drejtave njerëzore. Bindja që shfaq regjimi për pandëshkueshmërinë e tij pasqyron ndikimin e vazhdueshëm të reagimit të ashpër kundër kryengritjes së 2019-ës, si dhe thekson trashëgiminë e shkeljeve që shtrihen në më shumë se tre dekada, duke përfshirë krimin më të rëndë kundër njerëzimit për të cilin askush nuk ka dhënë llogari deri më sot.

Treguesi më i qartë i kësaj pandëshkueshmërie u pa në qershor kur, pas një procesi zgjedhor të kontrolluar rreptësisht, u konfirmua se Ebrahim Raisi do të ishte presidenti i ri i regjimit. Në kohën e kryengritjes së vitit 2019, Raisi ishte kreu i gjyqësorit të Iranit dhe si i tillë, ai luajti një rol kryesor në fushatën e torturës që pasoi. Detajet e asaj fushate u regjistruan dhe u etiketuan me titullin Duke Shkelur Njerëzimin në një raport të Amnesty International për vitin 2020. Kjo organizatë e të drejtave të njeriut më pas iu përgjigj menjëherë “zgjedhjes” së Raisit duke e quajtur atë një “kujtues të zymtë se pandëshkueshmëria ka pushtet absolut në Iran”.

Drejtorja e Përgjithshme Agnes Callamard ishte me siguri duke iu referuar shtypjes së ashpër të protestave të 2019-ës kur e lëshoi këtë deklaratë. Por vërejtja e saj se Raisi është dashur të “hetohet për krimet kundër njerëzimit të vrasjeve në masë, zhdukjeve me forcë, dhe torturës” bazohej kryesisht në rrëfimet për rolin e tij në masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë. Si një nga katër zyrtarët që ishin pjesë e “komisionit të vdekjes” të Teheranit në verën e atij viti, Raisi ndihmoi për t’i dhënë shtysë ekzekutimeve që shpejt përfshinë gjithë vendin duke çuar në më shumë se 30,000 varje e vdekje me pushkatim gjatë një periudhe prej rreth tre muajsh.

Heshtja e botës për sa i përket shtypjes së ashpër të kryengritjes së vitit 2019 është në analogji të drejtpërdrejtë me heshtjen e saj për masakrën e 1988-ës, dhe të dyja këto raste kanë kontribuar fuqishëm në bindjen e regjimit për pandëshkueshmërinë e tij. Në shtator 2020, kur disa mbrojtës të të drejtave të njeriut ishin ende në proces të vlerësimit të ashpërsisë së represionit të një viti më parë, shtatë ekspertë të OKB-së i shkruan një letër të hapur autoriteteve iraniane duke kërkuar transparencë mbi masakrën e vitit 1988 dhe që t’i jepej fund keqtrajtimit të familjeve të viktimave. Por letra dukej se e pranonte se nuk kishte shanse për një përgjigje serioze nga ana e Iranit dhe ia ngarkonte njëfarë faji për këtë situatë OKB-së dhe shteteve anëtare kryesore të saj.

 

 

 

Terrorizmi dhe Dhunimet e të Drejtave Njerëzore nga Regjimi Iranian Janë Efekte të Dyfishta të Politikës së Paqësimit

Të mërkurën, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit lëshoi një deklaratë si përgjigje ndaj një apeli që është paraqitur në një gjykatë belge nga tre individë të dënuar në muajin shkurt për komplot për vrasje terroriste në një tubim të emigrantëve iranianë në Paris, në vitin 2018. Të pandehurit kërkojnë një rishikim të dënimeve të tyre prej 15, 17 dhe 18 vitesh burg, ndërsa eprori i tyre, një diplomat iranian i quajtur Assadollah Assadi, ka refuzuar të apelojë dënimin e tij me 20 vite. Deklarata e NCRI-së paralajmëron kundër zbutjes së këtyre dënimeve, por gjithashtu thekson se nuk është e mjaftueshme thjesht të miratohen ato.

“Për ta çrrënjosur terrorizmin e regjimit, [Ministria e Inteligjencës dhe Sigurimit] dhe Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike] duhet të etiketohen si terroriste në tërësinë e tyre, agjentët dhe operativët e tyre duhet të ndiqen penalisht dhe të ndëshkohen, t’u hiqet azili dhe shtetësia, si dhe të deportohen”, thuhet në deklaratë, ku rekomandohet gjithashtu që Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara t’i referohet një dosje në lidhje me gamën e plotë të aktiviteteve terroriste të Iranit, si dhe me krimet kundër njerëzimit që kanë shënjestruar vetë popullin iranian.

Iran's diplomat & the largest terror plot in Europe. What was Assadollah Assadi's role

Iran’s diplomat & the largest terror plot in Europe. What was AssadollahAssadi’s role

Apeli për bashkëpunëtorët e Assadit po zhvillohet në të njëjtën kohë me seancat dëgjimore në Shqipëri për çështjen e Hamid Noury-t, një ish-zyrtar i burgjeve iraniane, i cili është implikuar në goditjen më të rëndë të regjimit ndaj disidencës së popullit. Në verën e 1988-ës, sipas raporteve, Noury i drejtonte të burgosurit politikë përpara një “komisioni të vdekjes” në burgun Gohardasht dhe më pas drejt varjes kur ata nuk demonstronin besnikëri ndaj sistemit teokratik. Megjithëse akuzat kundër tij u ngritën nga autoritetet suedeze bazuar në parimin e juridiksionit universal, seancat e ditëve të fundit në Shqipëri pasqyrojnë faktin se masakra kishte në shënjestër kryesisht anëtarët e Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK).

Shumica e viktimave të masakrës janë varrosur në varre masive sekrete dhe me kalimin e viteve, disa nga ato varreza janë fshehur mëpërmjet shtrimit të rrugëve e ndërtimeve në përpjekje për të penguar hetime të mundshme në të ardhmen. Grupe si Amnesty International kanë paralajmëruar për ndikimin e mundshëm të këtij fenomeni, si në aspektin e ndikimit të tij tek familjet e viktimave, ashtu edhe në aspektin e përforcimit që kjo gjë i bën pandëshkueshmërisë së regjimit në çështjet e dhunimeve të të drejtave të njeriut dhe terrorizmit.

Amnesty e ka vënë në dukje këtë pandëshkueshmëri menjëherë pas zgjedhjeve presidenciale të qershorit në Iran, të cilat u mbyllën me zgjedhjen e Ebrahim Raisi-t në postin e dytë më të lartë të vendit pas një gare në të cilën kandidatët e tjerë me shanse për të fituar nuk u lejuan të konkurronin. “Fakti që Ebrahim Raisi është ngritur në postin e presidentit në vend që të hetohet për krimet kundër njerëzimit të vrasjes, zhdukjes me forcë dhe torturës, është një kujtesë e zymtë për faktin që pandëshkueshmëria ka pushtet absolut në Iran,” pati thënë Sekretarja e Përgjithshme e kësaj organizate, Agnès Calamard, në një deklaratë menjëherë pas këtyre zgjedhjeve.

Kërkesa e nënkuptuar për një hetim të tillë bazohej kryesisht në dy gjëra: roli i Raisit si kryegjyqtar në kohën e shtypjes vdekjeprurëse ndaj kryengritjes popullore të 2019-ës, dhe roli i tij si një nga katër anëtarët e komisionit të vdekjes në Teheran, i cili ka mbikëqyrur një pjesë të madhe të masakrës së 1988-ës. Në diskutimet e NCRI-së lidhur me gjyqin e Nouri-t është theksuar shpesh se parimi i përdorur për të justifikuar ndjekjen penale të tij mund të përdoret në mënyrë të ngjashme për të ndjekur penalisht edhe presidentin aktual të Iranit. Deklarata e NCRI-së lidhur me shqyrtimin e kërkesës për apel nga gjykata belge gjithashtu e zgjeron shprehimisht thirrjen për ndjekje penale të individëve në poste të larta për të përfshirë edhe liderin suprem Ali Khamenei.

Mesazhi thelbësor i gjykatës Aban: Fundi i pandëshkueshmërisë së Teheranit

Një grup avokatësh të të drejtave të njeriut mbajtën një Gjykim Popullor, “Gjykimi i Mizorive të Iranit”, në Londër. Kjo gjykatë, e njohur gjithashtu si “Tribunali Aban”, u mbajt për të hetuar “krimet kundër njerëzimit” të kryera nga regjimi iranian gjatë shtypjes brutale të protestave të nëntorit 2019.

Në gjykim morën pjesë familje të viktimave të protestës në Iran, të burgosur dhe disa avokatë të të drejtave të njeriut.Zonja Maryam Rajavi, presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), u shpreh “Për njohje të Mizorive të Iranit, Gjykata Aban, një mekanizëm popullor dhe ndërkombëtar, është duke luajtur një rol të rëndësishëm dhe efektiv në dokumentimin e detajuar të krimet kundër njerëzimit të kryera në nëntor 2019 në Iran”.

 

Masakra e Iranit 1988: Hossain Farsi dëshmon në gjyqin e Noury-t

“Kur mbaroi së lexuari emrat, ai qeshi dhe tha: ‘Ky është Ashura e MEK-ut. Shko, është përsëritja e Ashurasë së MEK-ut,” dëshmoi Hossain Farsi në gjyqin e Hamid Noury ​​të mërkurën.E mërkura shënoi seancën e dyzetë të gjyqit të Hamid Noury-t dhe një zyrtar i burgut iranian u akuzua për pjesëmarrje në masakrën e të burgosurve politikë në vitin 1988. Nouri ishte në burgun e Gohardashtit në kohën e masakrës.

Në vitin 2019, ai u burgos në Suedi.Gjashtë seancat e fundit të gjyqit të Noury-t janë zhvilluar në Shqipëri. Vendndodhja e gjykimit u transferua në Shqipëri pas 34 seancave në Suedi sipas kërkesave të prokurorëve, ku ka mijëra anëtarë të Muxhahedin-e Khalq (MEK). Anëtarët e MEK ishin objektivi kryesor i masakrës së vitit 1988 të mbi 30,000 të burgosurve politikë në të gjithë Iranin.

Në seancën e së mërkurës në Gjykatën e Rrethit të Durrësit, Hossain Farsi, një ish i burgosur politik dhe anëtar i MEK-ut, ndau një rrëfim rrëqethës të mizorive të regjimit në burgje. Farsi kaloi dymbëdhjetë vjet në burg. Ai është një nga të mbijetuarit e masakrës së vitit 1988.

Iran: Rezoluta e 68-të e OKB-së që dënon shkeljet e të drejtave të njeriut në Iran

Maryam Rajavi: Dosja mbi katër dekada të shkeljeve të të drejtave të njeriut nga regjimi iranian, krimeve kundër njerëzimit dhe gjenocidit duhet t’i referohet Këshillit të Sigurimit të OKB-së dhe Khamenei, Raisi dhe Eje’i (shefi i gjyqësorit) duhet të gjykohen në një Gjykatë Ndërkombëtare

Duke përshëndetur miratimin e rezolutës së 68-të të Komitetit të Tretë të Kombeve të Bashkuara që dënon shkeljet brutale dhe sistematike të të drejtave të njeriut në Iran, zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), tha: Ndërsa kjo rezolutë pasqyron vetëm një pjesë të vogël të krimeve të fashizmit fetar në pushtet në Iran, nuk lë asnjë dyshim se ky regjim ka qenë gjithmonë shkelësi kryesor i të drejtave të njeriut në botë. Dosja për katër dekada të krimeve kundër njerëzimit dhe gjenocidit të kryera nga ky regjim, veçanërisht masakrës së vitit 1988 të 30 000 të burgosurve politikë dhe masakrës së 1500 demonstruesve në vitin 2019, duhet t’i referohet Këshillit të Sigurimit të OKB-së dhe liderëve të këtij regjimi, përfshirë Ali Khamenei, Ebrahim Raisi dhe shefi i gjyqësorit Gholam Hossein Mohseni Ejei, duhet të ndiqen penalisht në një Gjykatë Ndërkombëtare.

Komuniteti ndërkombëtar duhet ta shmangë këtë regjim dhe t’i japë fund pandëshkueshmërisë për liderët e tij kriminalë.

Rezoluta “Shpreh shqetësim serioz për frekuencën alarmante të lartë të vendimeve dhe ekzekutimeve të dënimit me vdekje”, “përdorimin e gjerë dhe sistematik të arrestimeve dhe ndalimeve arbitrare”, “që qëllimisht u mohohet aksesi i të burgosurve në trajtimin dhe ilacet e duhura mjekësore” dhe “akte të tmerrshme të kryera nga rojet e burgut në burgun Evin”, “ngacmime, frikësime dhe persekutime, duke përfshirë rrëmbimet, arrestimet dhe ekzekutimet, të kundërshtarëve politikë, mbrojtësit e të drejtave të njeriut” dhe “arrestimet dhe ndalimet arbitrare, dhe torturat dhe të tjera mizore, Trajtimi ose dënimi çnjerëzor ose poshtërues ndaj protestuesve paqësorë, dhe «përdorimi i torturës për të nxjerrë rrëfimet dhe rastet e vdekjeve të dyshimta në paraburgim».

“Duke përsëritur rëndësinë e hetimeve të besueshme, të pavarura dhe të paanshme në përgjigje të të gjitha rasteve të shkeljeve të rënda të të drejtave të njeriut…përfshirë zhdukjet me forcë, ekzekutimet dhe shkatërrimin e provave në lidhje me shkelje të tilla”, rezoluta bën thirrje për t’i dhënë fund “mosndëshkimit të shkelje të tilla.” Në raportin e tij për sesionin aktual të Asamblesë së Përgjithshme, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së shkroi: “Ka një sërë përpjekjesh të raportuara që pretendohet se synojnë shkatërrimin e provave të ekzekutimit të disidentëve politikë në atë kohë (1988) dhe ngacmimeve dhe ndjekjes penale të familjeve të viktimave që bëjnë thirrje për të vërtetën dhe përgjegjësinë.”

Ekspertët e OKB-së për të drejtat e njeriut i bëjnë thirrje regjimit iranian që ta anulojë planin për rritjen e popullsisë

UN rights experts call on Iran regime to repeal its population growth planEkspertët e Kombeve të Bashkuara për të drejtat e njeriut thonë se plani për rritjen e popullsisë i miratuar nga regjimi klerikal në fillim të nëntorit “bie në kundërshtim të plotë me ligjin ndërkombëtar”.

Ekspertët e të drejtave të njeriut i kanë kërkuar regjimit iranian ta shfuqizojë ligjin e ri që “kufizon rëndë aksesin në abortin, kontracepsionin, shërbimet e sterilizimit vullnetar dhe informacionet përkatëse, duke shkelur drejtpërdrejt të drejtat njerëzore të grave sipas ligjit ndërkombëtar”.

Më poshtë vijojnë fragmente nga deklarata e ekspertëve të OKB-së për të drejtat e njeriut më 16 nëntor 2021:

Ligji i ri përmban gjithashtu një dispozitë të formuluar në mënyrë të paqartë në nenin 61, e cila thotë se, nëse kryhet në shkallë të gjerë, aborti do të përbënte krimin e “korrupsionit mbi tokë” dhe do të dënohej me vdekje.

“Pasojat e këtij ligji do të jenë gjymtuese për të drejtat shëndetësore të grave dhe vajzave dhe përfaqëson një kthesë alarmante dhe regresive” për regjimin, thonë në deklaratën e tyre ekspertët e OKB-së për të drejtat e njeriut.

Ata shprehin zhgënjimin e tyre që, në vend që të shfuqizojë ligjet që diskriminojnë gratë, ose të miratojë projektligjin shumë të nevojshëm për mbrojtjen e grave kundër dhunës, “qeveria iraniane po ndërmerr hapa të mëtejshëm për ta shfrytëzuar ligjin penal për të kufizuar të drejtat e grave, për hir të rritjes së numrit të lindjeve, gjë që do t’i detyrojë shumë gra dhe vajza t’i vazhdojnë deri në fund shtatzënitë e padëshiruara, dhe kjo është, në thelb, diskriminuese.”

“Është tronditëse të shohësh se deri në çfarë pike e kanë shfrytëzuar autoritetet ligjin penal për të kufizuar të drejtat themelore të grave,” thonë ekspertët.