Iran: Diplomati terrorist i regjimit Irlu në Jemen ishte një nga autorët kryesorë të masakrës së MEK në kampin Ashraf në 2013

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Në një intervistë me IRNA, agjencia zyrtare e lajmeve e regjimit, vajza e Hassan Irlu, komandantit të forcës terroriste Quds në Jemen, pranoi se babai i saj ishte një nga autorët kryesorë të sulmit në kampin Ashraf më 1 shtator 2013, gjatë të cilit 52 anëtarë të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) u vranë me duar të lidhura. Irlu u emërua nga regjimi si ambasador i tyre në Jemen dhe vdiq në rrethana të panjohura më 21 dhjetor 2021.

Fatemeh Irlu tha: “Shumë nga aktivitetet e babait tim nuk u bënë publike për arsye sigurie, madje ne nuk jemi në dijeni të tyre, aq sa pasi ai vdiq kuptuam se … ai ishte ndër elementët kyç gjatë operacionit për evakuimin e Kampi Ashraf.”

Sipas agjencisë së lajmeve Tasnim, më 5 shtator 2013, Qassem Soleimani, komandanti kriminal i Forcave Quds, shkoi në Asamblenë e Ekspertëve të regjimit si i ftuar special tre ditë pas sulmit në kampin Ashraf dhe informoi Kuvendin për masakrën , duke e përshkruar operacionin më të rëndësishëm për regjimin sesa operacioni Mersad.”[1]

Kur lajmi për masakrën e Kampit Ashraf u bë publik, zëdhënësi i Al-Malekit, kryeministri i atëhershëm kukull i regjimit klerik në Bagdad, pretendoi në mënyrë të rreme, siç urdhërohej nga Forca Kuds dhe Ministria e Inteligjencës, se masakra në Ashraf ishte rezultat i grindjeve të brendshme të MEK-ut (Associated Press, 2 shtator 2013).

Javad Zarif, ish-ministri i Jashtëm i mullahëve, rrëfeu më 24 shkurt 2022: “Shumica e ambasadorëve, Ministria jonë e Jashtme ka një strukturë sigurie. Ministria jonë e Jashtme është përballur me probleme sigurie që nga fillimi i punës së saj. Që nga fillimi i revolucionit, detyrat e Ministrisë së Jashtme kanë qenë gjithmonë një axhendë politiko-sigurie”. Në fillim të muajit të kaluar, ish-ministri i Jashtëm i regjimit Ali Akbar Salehi tha gjithashtu se ai ishte koordinuar me Qassem Soleimani në emërimin e ambasadorëve në Libi dhe Tunizi, sepse ata duhej të ishin edhe diplomatë dhe të kishin përvojë në terren. Hassan Rouhani, presidenti i atëhershëm i regjimit, kishte pranuar më 28 prill 2021, se “kur duhet të kryejmë një operacion sigurie mbrojtës apo sulmues diku… duhet të diskutohet në Këshillin e Lartë të Sigurisë Kombëtare… Komandantët ushtarakë dhe zyrtarët politikë janë të pranishëm (për procesin e vendimmarrjes). Në fund, vendimi i marrë duhet të miratohet nga Lideri Suprem”.

Vërejtjet e Fatemeh Irlu tregojnë përsëri se tërësia e aparatit diplomatik të regjimit është një mjet për spiunazh, operacione terroriste dhe nxitje për luftë. Çdo kompromis me këtë regjim vetëm sa do ta bëjë atë më të guximshëm në përhapjen e terrorizmit dhe ndërhyrjen e tij kriminale në vendet e rajonit dhe në Perëndim.

 

[1] Operacioni ‘Drita e Përjetshme’ ishte sulmi i Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare ndaj forcave ushtarake të regjimit dhe forcave të IRGC-së më 24 korrik 1988, gjatë të cilit forcat e  NLA-së (kryesisht MEK) i shkaktuan një goditje të madhe forcave të regjimit. Regjimi iranian e quan këtë operacion “Mersad” dhe feston çdo vit mbijetesën e sulmit.

Gratë në shoqërinë eksplozive të Iranit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

“Në momentin që flasim, ka rreth pesë milion nëna të vetme në të gjithë Iranin; 52 për qind nuk kanë asnjë sigurim apo pension. Për më tepër, 38 për qind konsiderohen në të tretën më të ulët të shoqërisë; 19 për qind, që do të thotë rreth një milion njerëz, nuk marrin fare mbështetje.”

Këto ishin fjalët e Mohammad Bagher Ghalibaf, kryetar i Maxhlisit (parlamentit) të regjimit iranian, gjatë seancës së të martës, 25 janar, fjalë që shkaktuan shqetësime të mëdha mes zyrtarëve të regjimit.

Gjatë të njëjtës seancë, kreu i Komisionit Social të Maxhlisit pranoi mbizotërimin e “shqetësimeve në rritje midis nënave të vetme, grave të veja dhe grave beqare”.

“Në vitin 2006 kishim 1.2 milion nëna të vetme. Megjithatë, kjo shifër është rritur çdo vit,” shtoi ai.

Si rezultat, gjatë 15 viteve të fundit, numri i nënave të vetme në Iran është katërfishuar.

“Janë rreth 13 institucione që pretendojnë se janë përgjegjëse për çështjet që kanë të bëjnë me nënat e vetme dhe secili prej tyre ka marrë përsipër përgjegjësi dhe detyra të caktuara. Megjithatë, nënat e vetme janë i vetmi segment i shoqërisë sonë që është harruar plotësisht,” tha deputeti Ebrahim Azizi më 25 janar, sipas agjencisë së lajmeve Mehr, një media e lidhur me Ministrinë e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) të regjimit.

Vlen të përmendet se regjimi i mullahëve ka edhe 25 institucione dhe entitete të tjera që fokusohen në “hixhabin dhe ifafin”, ose veshjen dhe shenjtërinë e grave, institucione që mund të përshkruhen më saktë si aparati i regjimit i ngarkuar me detyrën për të vazhduar shtypjen e grave iraniane nga mullahët.

Gratë në Iran përbëjnë 60 për qind të kapacitetit aktual në kolegjet dhe universitetet e vendit. Megjithatë, politika zyrtare e regjimit, të cilën e përsërisin si papagall zyrtarët e tij me pretekste të ndryshme, është që t’i detyrojë gratë të largohen nga të gjitha arenat shoqërore dhe të mbeten në qoshet e errëta të shtëpive të tyre.

Kjo përfshin komentet e bëra nga udhëheqësi suprem i regjimit Ali Khamenei, i cili ka theksuar vazhdimisht se roli kryesor i grave kufizohet në mbajtjen e shtëpisë dhe rritjen e fëmijëve. Si rezultat, të gjithë zyrtarët e regjimit e kanë për detyrë që t’i përkufizojnë gratë si qytetare të dorës së dytë. Presidenti i regjimit Ebrahim Raisi kohët e fundit është shprehur kundër turneve të natës për gratë në çfarëdo profesioni, dhe e përfundoi fjalën e tij duke thënë: “Në fund të fundit, gratë janë gra”.

Ensie Khasali, Zëvendës Presidentja e Raisit për Çështjet e Familjes dhe Grave, ka detyrën specifike për t’i kufizuar gratë iraniane në shtëpitë e tyre, duke punuar në distancë. “Gratë kanë përgjegjësi të panumërta. Prandaj ne kemi marrë masa që ato të vazhdojnë të punojnë në distancë pas mbarimit të pandemisë së koronavirusit,” tha ajo më 5 nëntor 2021, sipas agjencisë zyrtare të lajmeve të regjimit, IRNA.

Politikat mizogjiniste të regjimit për të kufizuar gratë iraniane në shtëpitë e tyre nuk mbarojnë këtu. Skenari ideal për Khamenei-n dhe regjimin e tij shprehet përmes krerëve të namazit të së Premtes, të cilët i përshkruajnë edhe rrugët si të pasigurta për gratë.

“Është një detyrë e dhënë nga Zoti të shprehësh urrejtjen për gratë pa hixhab (shami që mbulojnë flokët),” tha Ahmad Alamalhoda, përfaqësues i Khameneit dhe udhëheqës i namazit të së Premtes në Mashhad, që është qyteti i dytë më i madh i Iranit.

Yousef Tabatabaie, udhëheqës i namazit të së premtes në Isfahan, bëri thirrje në mënyrë specifike që kushtet të “bëhen të pasigurta” për ato gra që nuk respektojnë rregullat e regjimit për hixhabin e detyrueshëm. Vlen të përmendet se gratë në Isfahan në të shkuarën kanë qenë shënjestra të sulmeve me acid nga anëtarët e grupit paramilitar Basij të Gardës Revolucionare (IRGC) të regjimit. Një incident i ngjashëm u raportua së fundmi në Teheran ku disa gra që stërviteshin në një park u sulmuan nga një burrë i cili spërkati me acid rrobat e tyre.

Edhe pse regjimi mizogjinist shkon në ekstrem me krimet dhe masat e tij të shëmtuara kundër grave iraniane, megjithëse mijëra nga gratë më të guximshme të Iranit janë vrarë nga regjimi i mullahëve gjatë katër dekadave të fundit, dhe pavarësisht përpjekjeve të regjimit për ta eliminuar krejtësisht rolin e grave nga struktura sociale e Iranit, një vështrim më i gjerë tregon se mullahët kanë dështuar mjerisht në këtë drejtim.

Gratë iraniane kanë luajtur prej kohësh një rol udhëheqës në trazirat, protestat dhe kryengritjet mbarëkombëtare kundër regjimit të mullahëve. Ato jo vetëm që po luajnë një rol kyç në koalicionin e opozitës së organizuar, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), dhe në komponentin e tij kryesor, Organizatën e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), por edhe në rrjetin gjithnjë në rritje të Njësive të Rezistencës të udhëhequra nga MEK, në mbarë Iranin.

Disfata e regjimit bëhet e dukshme edhe në fjalët e Galibaf gjatë seancës së Maxhlisit të së martës, ku ai citoi fjalët e vetë Khameneit duke thënë: “Për 20 vjet i kemi lënë pas dore dhe kemi patur mangësi në lidhje me çështjen e grave.”

Natyrisht, do të ishte naive të mendohej se Khamenei dhe Galibaf janë të shqetësuar për të mirën e grave në Iran. Një supozim i tillë bie ndesh me karakterin historik të regjimit si një entitet mizogjinist dhe shkon krejtësisht kundër historikut 43-vjeçar të egërsisë dhe shtypjes së gjithanshme ndaj grave nga mullahët.

Pas katër dekadash vuajtje dhe me dhjetëra mijëra gra iraniane të vrara ose të ekzekutuara nga regjimi i mullahëve, gjendja aktuale e këtij segmenti të rëndësishëm të shoqërisë iraniane është arsyeja pse vendi po përshkruhet si një fuçi baruti gati për të shpërthyer. Gratë në udhëheqjen e opozitës iraniane kanë gëzuar një status të tillë që gratë në vende të tjera të botës e kanë zili. Dhe ky është vetë burimi i shqetësimeve në rritje të Khameneit dhe zyrtarëve të regjimit të tij, duke e ditur realitetin e pamohueshëm se gratë do të jenë forca që do ta rrëzojë regjimin e tyre mizogjinist.

 

Persekutimi i të krishterëve iranianë u përshpejtua në 2021 si pjesë e tendencës më të gjerë represive

Nga
Mohammad Sadat Khansari
-

Open Doors, një organizatë joqeveritare që mbron komunitetet e krishtera në mbarë botën, krijon një renditje vjetore të vendeve bazuar në rrezikun që ato paraqesin për të krishterët që jetojnë ose i vizitojnë ato. Jo cuditërisht, Irani i sunduar nga regjimi klerik renditet vazhdimisht ndër më të rrezikshmit – i teti në renditjen e fundit.

Tani, Open Doors ka bashkëpunuar me tre organizata të tjera, Neni 18, Shqetësimi i Lindjes së Mesme dhe Solidariteti i Krishterë në mbarë botën, dhe është fokusuar në të drejtat dhe liritë e komuniteteve të krishtera, në mënyrë që të publikojë një pasqyrë të situatës me të cilën u përballën të krishterët iranianë në vitin 2021. Raporti konfirmoi se çështjet e përhershme të persekutimit dhe ndërhyrjes në adhurimin e krishterë vazhduan gjatë atij viti dhe pa dyshim u përkeqësuan, veçanërisht pas mandatit të qershorit të dhunuesit të mirënjohur të të drejtave të njeriut Ebrahim Raisi si president i vendit.

Raporti mbi “Shkeljet e të drejtave kundër të krishterëve në Iran” pranoi se Raisi luajti një rol udhëheqës në ekzekutimin e mijëra të burgosurve politikë gjatë viteve 1980 dhe vuri në dukje se “pak vëzhgues ndërkombëtarë prisnin përmirësime” nën udhëheqjen e tij, “dhe shkelje të të drejtave vazhdojnë të raportohen gjerësisht.” Persekutimi i të krishterëve në vitin 2021 ishte vetëm një pjesë e një tendence shumë më të gjerë represive. Elementë të tjerë përfshijnë një shkallë të përshpejtuar të ekzekutimeve dhe abuzim të zgjeruar të të burgosurve politikë, shumica e të cilave synojnë në mënyrë specifike degët e MEK-ut, të konsideruara nga regjimi si kërcënim për diktaturën ekzistuese klerikale.

 

Përditësim në lidhje me koronavirusin në Iran: Mbi 500,000 vdekje, Khamenei & zyrtarët e regjimit duhet të përballen me drejtësinë

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Bazuar në llogaritjet më konservatore, numri i vdekjeve nga koronavirusi në Iran e ka tejkaluar tmerrësisht shifrën e gjysmë milionit. Kjo katastrofë e paprecedent është rezultat i politikave kriminale dhe plaçkitëse të regjimit, veçanërisht të liderit suprem Ali Khamenei dhe Gardës Revolucionare (IRGC) me një strategji të fokusuar në maksimizimin e viktimave për të parandaluar kryengritjet mbarëkombëtare.

Mashtrimi, gënjeshtrat, plaçkitja e popullit, ndalimi i importit të vaksinave të huaja, refuzimi për të ofruar mbështetje për punëtorët iranianë nga pasuria masive e uzurpuar nga Khamenei dhe IRGC, si dhe lënia e popullit të pambrojtur përballë Covid-19, janë ndër masat e regjimit që shumëfishuan shkallën e vdekshmërisë nga pandemia në Iran. Pa asnjë dyshim, këto janë krime kundër njerëzimit. Khamenei dhe zyrtarët e regjimit duhet të përballen me drejtësinë për këto krime të tmerrshme.

Mbi 500,000 njerëz kanë vdekur nga koronavirusi i ri në 547 qytete në të 31 provincat e Iranit, sipas raporteve të mbledhura nga opozita iraniane Organizata Popullore e Muxhahedinëve të Iranit (PMOI/MEK) deri të martën pasdite me orën lokale, 25 janar. Numri zyrtar i vdekjeve i deklaruar nga regjimi është 132,274, rreth një e katërta e shifrës aktuale.

Koronavirusi i ri, i njohur gjithashtu si COVID-19, ka marrë jetën e mbi 500,000 njerëzve në të gjithë Iranin, sipas opozitës iraniane PMOI/MEK.

Ministria e Shëndetësisë e regjimit njoftoi të martën shifrat e manipuluara nga mullahët të Covid-19 për 24 orët e fundit: 23 vdekje dhe 9378 raste të reja. Numri i rasteve të reja tregon një rritje prej 250 për qind në krahasim me dy javë më parë. Gjithashtu, 1241 pacientë janë në terapi intensive dhe 632 nga rastet e reja janë hospitalizuar.

“Kemi bërë një gabim të rëndë që lejuam rihapjen e shkollave dhe universiteteve dhe kthimin në kushte normale. Bota është në gjendje kritike. Në Teheran me një popullsi prej dhjetë milionë, sikur një për qind e popullsisë të marrë virusin do të thotë që 100,000 njerëz të jenë të sëmurë,” tha Hamid Emadi, një anëtar i Komitetit Shkencor të Task Forcës Kombëtare për Covid-19 të martën, sipas agjencisë gjysmëzyrtare të lajmeve Shafaqna.

“Numri i rasteve të reja është në rritje dhe rezultatet pozitive të PCR janë pesëfishuar. Gjatë dy javëve të fundit, ne kemi shkuar nga katër për qind në 18-19 për qind. Numri i njerëzve të infektuar me virusin dhe që kërkojnë kujdes mjekësor është rritur,” tha të martën drejtori i Rrjetit Shëndetësor në provincën Razavi Khorasan, sipas agjencisë së lajmeve Mehr, një media e lidhur me Ministrinë e Inteligjencës dhe Sigurisë të regjimit (MOIS).

 

Iran: Vizita e Raisi-t në Rusi, Shumë Zhurmë për Asgjë

Nga
Mohammad Sadat Khansari
-

Tetor 2021 – mbështetësit e NCRI protestojnë jashtë Konferencës së OKB për Ndryshimet Klimatike COP26 në Glasgow. Ebrahim Raisi e anuloi planin për të marrë pjesë në këtë konferencë nga frika se do të arrestohej për rolin e tij në masakrën ndaj të burgosurve politikë në Iran, në 1988-ën.

Presidenti i regjimit iranian, Ebrahim Raisi, e përfundoi vizitën e tij në Rusi më 20 janar. Ajo supozohej të shënonte një përmirësim të konsiderueshëm në marrëdhëniet Iran-Rusi, duke i hapur rrugën marrëveshjeve historike që do ta nxirrnin regjimin nga ngërçi aktual i marrëdhënieve me komunitetin ndërkombëtar duke zbutur edhe sanksionet e SHBA-së. Por në vend të kësaj, Raisi u kthye në shtëpi i demoralizuar dhe duarbosh, madje edhe media shtetërore u tall me këtë vizitë.

Shumica e mediave shtetërore të Iranit u tallën me vizitën e Raisit në Rusi dhe kërkuan llogari për të ashtuquajturin slogan “revolucionar” “As Perëndim, as Lindje”, të gdhendur në hyrje të Ministrisë së Jashtme.

Ndërkohë, ato media që janë të lidhura me fraksionin e Raisit iu gëzuan vizitës së tij në Rusi, madje përpara se ai të kishte mundësinë të takonte presidentin rus Vladimir Putin.

Disa muaj më parë, regjimi shpalli se ishte bërë anëtar i Organizatës së Bashkëpunimit të Shangait (SCO). Presidenti rus Vladimir Putin i kujtoi Raisit se Teherani ka vetëm statusin e “vëzhguesit”.

Shtatorin e kaluar, agjencitë zyrtare të lajmeve e konsideruan anëtarësimin e regjimit në Organizatën e Bashkëpunimit të Shangait si arritje të rëndësishme të qeverisë Raisi. “Gjatë vizitës së Raisit në Rusi, megjithatë, u bë e qartë se [regjimi] është pranuar si një shtet vëzhgues në SCO,” shkroi uebsajti shtetëror Dideban më 20 janar.

Raisi e përshkroi vizitën e tij në Rusi si një pikë kthese. “Ne kemi interesa të përbashkëta me Rusinë dhe bashkëpunimi dhe interesat tona të përbashkëta sigurisht që mund të promovojnë sigurinë dhe të luftojnë unilateralizmin në rajon,” tha ai.

Në vitin 2018, mentori i Raisi-t, Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei pati folur për politikën e jashtme të ashtu-quajtur “të animit drejt Lindjes”. Si pjesë e kësaj politike, Raisi udhëtoi për në Rusi, duke shpresuar se mund të siguronte mbështetjen e Rusisë ndërsa forcohej perspektiva e një qëndrimi më të ashpër perëndimor në lidhje me ambiciet bërthamore të Teheranit. Regjimi kërkonte të shfrytëzonte tensionet ekzistuese midis Rusisë dhe fuqive perëndimore.

Mohammad Reza Sajadi, ish-ambasadori i regjimit në Rusi, tha në televizionin shtetëror Ofogh më 19 janar se shefi i shtabit i Putinit i ka thënë atij qartazi: “Nëse ju ndërtoni një armë bërthamore, siguria jonë do të rrezikohet”.

Regjimi i Iranit pranon humbjen e tij poshtëruese

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Edhe në mërgim në Irak, MEK u përndjek dhe u sulmua nga regjimi iranian. Tani, në Shqipëri, ata kanë shansin për të luftuar.

Pas persekutimit në dy vitet e para pas ardhjes në pushtet të teokracisë pas Revolucionit Iranian në 1979, anëtarët e grupit kryesor opozitar të regjimit, Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) u larguan nga Irani për në Francë në 1981 dhe pesë vjet u zhvendosën në Irak për të ngritur një kamp përtej kufirit iranian.

Kampi Ashraf, i vendosur në provincën Diyala të Irakut, u rrit nga një tokë djerrë në një mini qytet modern gjatë dy dekadave të ardhshme. Në vitin 2003, MEK dhe Kampi Ashraf ranë nën mbrojtjen e Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara, pas pushtimit të Irakut të udhëhequr nga SHBA, i cili zgjati deri në fund të vitit 2008.

Më 1 janar 2009, nën statusin e ri të Forcave SHBA-Irak Marrëveshja, qeveria amerikane ia kaloi mbrojtjen e kampit qeverisë irakiane, një vendim që shkeli angazhimin e saj me shkrim për t’i mbrojtur ata deri në disponimin e tyre përfundimtar dhe pati pasoja katastrofike. Nouri al-Maliki, kryeministri i atëhershëm i Irakut, ishte një kukull e regjimit iranian dhe nisi dy sulme vdekjeprurëse në kampin Ashraf në 2009 dhe 2011, duke vrarë 47 banorë të pambrojtur dhe duke plagosur afro 1000 banorë. Në vitin 2012, me urdhër të Teheranit, al-Maliki kërkoi mbylljen e kampit Ashraf.

Në fund, përmes një marrëveshjeje katërpalëshe, të ndërmjetësuar nga Kombet e Bashkuara dhe Shtetet e Bashkuara, anëtarët e MEK filluan të zhvendosen në Camp Liberty, një ish-bazë amerikane pranë aeroportit Ndërkombëtar të Bagdadit në 2012. Rreth 100 banorë mbetën në Ashraf si kujdestarë të pronave të lëvizshme të MEK me vlerë qindra milionë dollarë, duke përfshirë mijëra automjete dhe pajisje të tjera.

Sulmet ndaj MEK-ut, megjithatë, vazhduan në të dy kampet. Në një pritë vdekjeprurëse nga Forcat Speciale të Ministrisë së Brendshme të Irakut, 52 anëtarë të MEK-ut u qëlluan në Ashraf më 1 shtator 2013. Pasuan disa sulme me raketa në kampin Liberty. Gjithsej, 141 anëtarë të MEK u vranë dhe më shumë se 1,300 u plagosën gjatë shtatë sulmeve në kampet Ashraf dhe Liberty.

Deri në vitin 2016, me ndihmën e komunitetit ndërkombëtar, anëtarët e MEK u zhvendosën në Evropë, kryesisht në Shqipëri, ku ndërtuan Ashraf-3, pavarësisht nga ngacmimet nga regjimi iranian dhe përfaqësuesit e tij irakianë. Në ato rrethana, mbijetesa u bë prioritet.

Në Shqipëri për pesë vjet, MEK tani është në një pozicion ku mund të luftojë kundër propagandës së regjimit, duke i vënë mullahët në mbrojtje dhe në të njëjtën kohë duke i mundësuar brezit të ri të Iranit të njihet me organizatën dhe idealet e saj, të cilat shpjegojnë pse të rinjtë iranianë po i bashkohen radhëve të saj në Iran me shumicë.

 

Irani dhe vija dërrmuese e varfërisë

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Gjatë 40 viteve të fundit, regjimi iranian plaçkiti dhe zhvati popullin e Iranit në mënyrë që sot shumica e tyre nuk mund të ofrojnë as një pjesë të vaktit për familjet e tyre dhe shumë prej tyre janë të privuar edhe nga një copë bukë.

Kjo edhe pse regjimi ka pasur më shumë se 1,370 bilion dollarë nga të ardhurat e naftës në 42 vitet e fundit sipas Ministrisë së tij të Çështjeve Ekonomike dhe Financave. Ne mund t’ia atribuojmë këtë situatë dhe varfërinë e tmerrshme të njerëzve dy faktorëve, por dy fakte shpjegojnë gjendjen e rëndë të popullit iranian.

Së pari, lakmia e pangopur e zyrtarëve të regjimit, veçanërisht mullahëve, të cilët kanë grabitur gjithçka në çdo cep të vendit. Dhe së dyti, ambiciet e regjimit që reflektohen në terrorizmin e tij, eksportin e “revolucionit” dhe projektet raketore dhe bërthamore.

Ndërsa ne jemi dëshmitarë të pretendimeve të panumërta të zyrtarëve të regjimit për luftën kundër korrupsionit në vend, shumica e tyre janë gjunjëzuar në rastet e korrupsionit, me liderin suprem Ali Khamenei dhe zyrën e tij duke marrë pjesën më të madhe. Pse? Sepse regjimi ka vendosur të shënjestrojë bukën e përditshme të popullit.

Në një artikull të titulluar “A janë nevojat e njerëzve puna juaj?”, e përditshmja shtetërore Hamdeli më 15 janar sulmoi qeverinë e Raisit dhe zbuloi skemat e regjimit për të grabitur “mallrat bazë të njerëzve”. Hamdeli ka shkruar: “Kryetari i Organizatës së Planifikimit dhe Buxhetit shpalli një plan me të cilin qeveria do t’u japë njerëzve një ‘kartë blerje buke’.

Sipas këtij plani buka do të ofrohet me kuotë dhe me dy norma. Gjëja e parë që të vjen ndërmend kur dëgjon këtë lajm është situata në vend dhe kompleksiteti i planifikimit për të siguruar bukë për popullin.

 

Iran: Njësitë e Rezistencës dhe mbështetësit e MEK-ut shënojnë përvjetorin e lirimit të udhëheqësit të rezistencës iraniane nga burgu i Shahut

Nga
Shkrimtar i stafit
-

 Isfahan – Aktivitetet e Njësive të Rezistencës dhe Mbështetësit e MEK-ut në përvjetorin e lirisë së Massoud Rajavi nga burgu i Shahut në 1979 – Vendosja e banderolës së madhe në autostradë – 20 janar 2022

“Massoud Rajavi: MEK ka vetëm një ëndërr, përmbysjen e diktaturës fetare në Iran”

Ditët e fundit, në përvjetorin e lirisë së z. Masoud Rajavi, liderit të Rezistencës Iraniane, nga burgu i Shahut, në vitin 1979, mbështetësit e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) dhe Njësitë e Rezistencës shënuan përvjetorin në Teheran. dhe shumë qytete iraniane duke përfshirë Karaj, Tabriz, Rasht, Ahvaz, Isfahan, Shiraz, Qom, Mashhad, Urmia, Zanjan, Qazvin, Shadegan, Neyshabur, Kazerun dhe Kashan duke postuar pankarta që mbulojnë mesazhet dhe thirrjet e tij për të rinjtë dhe bashkatdhetarët iranianë.

 

Në pankartat shkruhej: “Massoud Rajavi: MEK ka vetëm një ëndërr, përmbysjen e diktaturës fetare në Iran”, “Shënimi i përvjetorit të lirisë së Massoud Rajavi dhe grupit të fundit të të burgosurve politikë nga burgu i Shahut”, “Nderohet 20 janari, dita e lirisë së Masoud Rajavi, shpresa dhe frymëzimi i popullit iranian, “Lërini njerëzit e botës ta dinë se Massoud është udhëheqësi ynë”, “Massoud Rajavi: Është e pamundur të mbash një komb rob përgjithmonë,” “Massoud Rajavi: Sekreti i çlirimit të Iranit është të bazohemi në parimin e velayat-e faqih, rroftë liria, do të vijë dita e lirimit të burgosurve politikë”, “Massoud Rajavi: Fati i Iranit do të përcaktohet me kryengritjen e bijve dhe bijave të saj trima dhe flijimet e tyre.”

Gjendja e tmerrshme e varësisë nga substancat në Iran

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Sundimi 43-vjeçar i mullahëve e ka kthyer Iranin në një shoqëri të degjeneruar pa asnjë vlerë njerëzore të mbetur për popullin e saj dhe pa para e punë për të jetuar me dinjitet. Të rinjtë e papunë, të pashpresë dhe të dëshpëruar kanë rënë në kurthin e bandave të drogës, të cilat janë të kontrolluara dhe në shërbim të Gardës Revolucionare (IRGC) dhe Ministrisë së Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS).

Sipas një interviste me një ekspert të varësisë të quajtur Saeed Safatian, dhe të publikuar vitin e kaluar nga faqja shtetërore e internetit 55 Online, mbi 4.4 milionë nga 80 milionë banorët e Iranit janë tani të varur nga substancat.

Sipas kësaj faqe interneti, fakti më i trishtueshëm është se të droguarit iranianë nuk janë më përdorues të drogave nga materialet tradicionale të cilat nxirren nga burime natyrore si bimët. Përkundrazi, sipas këtyre mediave, 60 për qind e të droguarve tani janë përdorues të drogave industriale, nga ku 40 për qind janë të varur nga drogat psikodelike.

Substanca e parë psikodelike është kanabisi ose Gol (Marihuana), e ndjekur nga qelqi (Amfetamina). Konsumi i marihuanës është rritur në mënyrë dramatike vitet e fundit, duke ulur në mënyrë dramatike moshën e varësisë në vend. Veçanërisht vajzat e reja i janë drejtuar drogës.

Duke iu referuar përpjekjes së regjimit për luftimin e varësisë dhe uljen e numrit të njerëzve me varësi në vend, Safatian tha: “Edhe tani, duke qenë se Irani ka një popullsi prej rreth 85 milionë banorësh, numri i të varurve është më shumë se katër milionë. Për mendimin tim, lufta jonë kundër drogës nuk ka qenë e suksesshme dhe askush nuk mund të thotë se kemi patur një luftë të suksesshme.

“Sigurisht, dikush mund të thotë se fushata jonë është e suksesshme, por nëse pyesim disa ekspertë të ndryshëm, ata thonë se nuk ka qenë e suksesshme. Sidomos gjatë qeverisë së Z. Rouhani, e cila ishte e dobët. Kjo do të thotë se nëse krahasojmë qeveritë me njëra-tjetrën, qeveria e Z. Rouhani, me të gjitha planet e saj, ishte ndoshta një nga qeveritë më të dobëta në luftën kundër drogës”.

 

Irani: Fusha Vrasëse për Sportistët dhe Heronjtë Kombëtarë

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Në vende të tjera të botës, sportistët konsiderohen si thesare kombëtare. Por regjimi që sundon Iranin i keqtrajton, arreston dhe ekzekuton sportistët iranianë.

Më 9 janar, regjimi iranian dënoi me vdekje të burgosurin politik Mohammad Javad Vafaei Sani, një kampion boksi nga Mashhad, pas dy vitesh burgim dhe tortura. Vafaei u arrestua pas kryengritjeve të mëdha iraniane të 2019-ës dhe u dënua me vdekje, i akuzuar për mbështetje ndaj grupit kryesor opozitar të Iranit, Mujahedin-e Khalq (MEK) dhe “korrupsion mbi tokë”, një akuzë e sajuar nga teokracia në pushtet për të justifikuar dënimet me varje.

Por Vafaei nuk është i pari sportist-protestues i arrestuar që përballet me ekzekutimin. Më 12 shtator 2021, regjimi iranian vari kampionin iranian të mundjes, Navid Afkari, megjithë thirrjet ndërkombëtare për të ndaluar ekzekutimin e tij.

Një tjetër kampion i mundjes, Mohsen Ghasemi, ka ndërruar jetë pas gati dy vitesh në gjendje kome. Ghasemi fitoi një medalje të artë në mundjen aziatike në vitin 2011 në kategorinë 74 kg. Banditët e regjimit e rrahën egërsisht në një kamp rehabilitimi në Bojnourd.

Mohammad Javad Vafaei Sani

Ellis Coleman (USA) dec. Mohsen Ghasemi (IRI) 2nd repechage at 66 kg Greco-Roman at Junior Worlds

Në një rast tjetër, Gjykata Penale e Zahedanit dënoi me vdekje Yazdan Mirzaei, një sportist i arteve marciale ëushu me medalje ari, me akuza të lidhura me drogën. Ai i ka mohuar kategorikisht këto akuza false.

Që nga ardhja në pushtet, teokracia mesjetare është treguar e paskrupull në ekzekutimin e kujtdo që e konsideron si një kërcënim për mbijetesën e saj, dhe sportistët nuk bëjnë përjashtim. Në vitin 1988, regjimi masakroi 30,000 të burgosur politikë, 90 për qind e tyre të lidhur me MEK. Disa nga viktimat ishin sportistë, si Foroozan Abdi, një anëtare e ekipit kombëtar iranian të volejbollit për femra, dhe Mahshid Razaghi, një anëtar i ekipit kombëtar të futbollit të Iranit.

Në vitin 1982, regjimi iranian ekzekutoi Habib Khabiri, kapitenin e dashur të ekipit kombëtar iranian të futbollit gjatë Kupës së Botës në Argjentinë, i cili ishte një model për shumë të rinj iranianë. Khabiri nuk kishte pranuar të shprehej kundër MEK-ut.

Para ekzekutimit të tij, Navid Akari tha se mullahët “po kërkonin një qafë për litarin e tyre”, duke nxjerrë në pah nevojën e regjimit për të terrorizuar shoqërinë gjithnjë e më të trazuar të Iranit.

Shtypja dhe keqtrajtimi i sportistëve nuk kufizohet vetëm në tortura dhe ekzekutime. Për shkak të korrupsionit, paaftësisë dhe keqmenaxhimit të institucionalizuar të regjimit, shumë heronj kombëtarë iranianë janë të detyruar të bëhen shitës ambulantë për të siguruar bukën e gojës.

Në nëntor 2021, media shtetërore e Iranit publikoi historinë e jetës së vështirë të Masoud Rastegar. Rastegar, një xhudist i shurdhër në ekipin kombëtar të vendit, i cili kishte fituar medaljen e bronztë në garat Paralimpike në 2017-ën në Turqi, mbledh mbeturina për të ndihmuar familjen e tij.

“Kur shkojmë në zyrën e sportit dhe u kërkojmë rroba për stërvitje, ata thonë vazhdimisht se nuk kemi,” tha ai për televizionin shtetëror Apart online. “Në kohën e kampionatit, të njëjtët zyrtarë më përshëndetën dhe vendosën një pankartë e bënë një foto poshtë saj,” shtoi ai.

Një tjetër kampion i mundjes, Mohsen Madhani, u rrah nga forcat e regjimit për shitje në rrugë. “Një sportist dhe një kampion bote nuk meritojnë të jenë shitës ambulantë,” tha ai në një video të postuar në mediat sociale në nëntor 2020.

Sportistët iranianë detyrohen të merren me shitje në rrugë, ndërkohë që vendi qëndron mbi një oqean nafte dhe gazi. Si rezultat, shumë prej tyre janë larguar nga Irani dhe tani po konkurrojnë nën flamuj të tjerë.

Për teokracinë që sundon Iranin, besnikëria ndaj regjimit është kriteri i vetëm për sukses. Kur sportistët iranianë nuk pranojnë të shesin nderin dhe dinjitetin e tyre, ata ndiqen penalisht, detyrohen të jetojnë në varfëri ose të ikin nga atdheu i tyre.

Duke mos pranuar të përulen para regjimit vrasës të Iranit, sportistët iranianë kanë fituar një vend të veçantë në zemrat dhe mendjet e njerëzve. Një trofe mbulohet nga pluhuri, por kujtimet zgjasin përgjithmonë. Kjo është historia e sportistëve iranianë që kanë zgjedhur të jenë kampionë të popullit dhe jo kukulla të regjimit.

1...228229230...733Faqja 229 nga 733