Edhe vdekja është bërë e papërballueshme në Iran

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Duke marrë parasysh intensifikimin e krizave të thella ekonomike dhe sociale në Iran, paratë janë shumë të vështira për t’u siguruar për shumicën e familjeve mesatare.

Një nga shpenzimet më të mëdha që njerëzit po mundohen të përballojnë është blerja e gurëve të varrit për të dashurit e tyre që kanë ndërruar jetë. Për shkak të varfërisë së madhe në të gjithë Iranin, biznesi i gurëve të varrit të dorës së dytë dhe shitësve që janë të gatshëm t’i lejojnë klientët t’i blejnë ato me këste, po lulëzon, siç vërehet nga e përditshmja shtetërore Hamshahri, e cila së pari vuri në dukje trendin në maj 2021.

Në një raport të agjencisë shtetërore të lajmeve ROKNA thuhet se çmimi mesatar i gurëve të varreve është rritur me 35 % . Për shembull, çmimi i një guri varri në varrezat e Behesht-e Zahra pranë Teheranit është pothuajse trefishuar nga 3.5 milionë tomanë në mbi 10 milionë tomanë. Një shitës gurësh varri, i cili u citua në botimin e 11 janarit të së përditshmes Sharq, deklaroi se që nga shpërthimi i Covid-19 në Iran, numri i njerëzve që kthehen për të blerë gurë varri me këste është rritur.

Megjithatë, ai shtoi se disa shitës do t’u shesin produktet me këste vetëm miqve dhe të afërmve, pasi ata nuk mund të garantojnë se njerëzit e tjerë do të mund të lajnë borxhet e tyre. Sipas tij, shumë njerëz në vend të kësaj po zgjedhin për të blerë gurë të lirë, duke derdhur bojë të zezë mbi to dhe më pas duke i lustruar që të fitojnë një gur varri në dukje të vlefshëm.

Ai tha se punonjësit e varrezave shpesh marrin gurët e varreve të vjetra, të cilat i përkasin varreve 30-vjeçare ose varre që janë shndërruar në varre shumëkatëshe, bluajnë shkrimet e vjetra, i lustrojnë në mënyrë që të ripërdoren dhe ua shesin familjeve me burime të kufizuara financiare. Megjithatë, shumë njerëz janë thjesht të kënaqur me gurin e vogël që është vendosur nga administrata e varrezave mbi varre.

Shpërthimet në Iranin Perëndimor shkaktojnë deklarata konfuze nga zyrtarët

Nga
Hamideh Taati
-

Mbrëmë, një seri shpërthimesh të mëdha u dëgjuan në provincat Kermanshah, Hamedan dhe Kurdistan, në Iranin Perëndimor. Njerëzit në rrjetet sociale i përshkruan të tmerrshme shpërthimet, të cilat tronditën shtëpitë.

Regjimi iranian fillimisht nuk raportoi asgjë për incidentin, por pasi lajmi ishte përhapur tashmë gjerësisht në mediat sociale, media shtetërore filloi të shpërndante deklarata kontradiktore. Saberin News, e cila është e lidhur me Gardën Revolucionare, tha se zhurma e shpërthimeve ishte rezultat i një stërvitjeje mbrojtëse.

Pastaj, duke kundërshtuar Saberin News, Saeed Ketabi, guvernatori i Assadabad në provincën Hamedan, konfirmoi shpërthimet, por tha se shkaku nuk ishte i qartë.

Mahmoud Abbaszadeh Meshkini, zëdhënësi i Komisionit të Sigurisë në parlamentin e regjimit, tha gjithashtu se ai kishte kontaktuar agjencitë përkatëse, por arsyeja e këtyre shpërthimeve nuk dihet ende.

Agjencia e lajmeve Fars në pronësi të IRGC-së citoi guvernatorin e qarkut Assadabad të thoshte se autoritetet po hetojnë çështjen, por nuk do të kishte asnjë raport për t’u bërë publik. “Aktualisht të gjitha organizatat janë duke u hetuar dhe jemi në kontakt me të gjithë. Asgjë nuk ka ndodhur në fushën e gazit, emergjencave, apo zjarrfikësve dhe shtabi i menaxhimit të krizave është në ndjekje, shtoi ai.

Agjencia e Lajmeve Tasnim, e lidhur me Forcën Quds të IRGC-së, shkroi: “Një burim informues në Forcat e Armatosura mohoi raportimet, duke thënë se tingulli nuk kishte të bënte me aktivitetet e Forcave të Armatosura apo ndonjë sistem mbrojtës që po testohej. Ai mohoi gjithashtu disa spekulime në internet që i lidhnin shpërthimet me operacione sabotuese dhe sulme nga shtetet e huaja, ndërsa theksoi se në pjesën perëndimore të vendit kishte rrufe.

Sipas Agjencisë gjysmëzyrtare të Lajmeve, ISNA, deputeti politik dhe i sigurisë i Guvernatorit të Hamedanit tha se deri më tani, zyrtarët besojnë se burimi i shpërthimit të mbrëmshëm ka qenë i lidhur me disa procedura stërvitore. Mehdi Babalhawaeji tha: “Hetimet tona zbuluan se nuk kishte patur shpërthime në provincën Hamedan. Këto kanë ndodhur në provincat fqinje. Guvernatori ka thirrur guvernatorët fqinjë dhe ata gjithashtu kanë thënë se nuk ka pasur shpërthime.”

Një zëdhënës i bazës së mbrojtjes ajrore Khatam al-Anbiya njoftoi: “Mbrëmë nuk është kryer asnjë stërvitje apo procedurë operacionale në rrjetin e integruar të mbrojtjes ajrore të vendit dhe të gjitha spekulimet në këtë drejtim janë mohuar”.

 

 

 

 

 

 

 

 

Iran: Goditjet, një përgjigje e dëshpëruar ndaj trazirave në rritje

Nga
Shamsi Saadati
-

'Iran’s nationwide November 2019 protests'

Ka pasur raporte të shumta, që nga fillimi i janarit, për shtypjen e autoriteteve të regjimit iranian ndaj aktivistëve të opozitës dhe të burgosurve politikë. Megjithatë, ka pasur shenja të vazhdueshme të trazirave publike dhe në kundërshtim me propagandën shtetërore që përpiqet të paraqesë një imazh fuqie dhe mbështetje të gjerë sociale për klerikët.

Më 5 janar, një statujë e komandantit të eliminuar të Forcave Quds, Qassem Soleimani, u dogj nga Njësitë e Rezistencës të lidhura me grupin kryesor opozitar të vendit, Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK).

Djegia e statujës së Soleimanit në Shahr-e Kord erdhi vetëm disa orë pasi u zbulua dhe ishte vetëm shembulli i fundit i një proteste dhe kundërshtimi nga një shoqëri e shqetësuar Irani që dëshiron të ndryshojë. Imazhe të tjera dhe pankarta të Soleimanit po vihen vazhdimisht në zjarr në qytete në të gjithë Iranin.

Në nëntor 2019, banorët e afro 200 qyteteve dhe qytezave iraniane morën pjesë në një kryengritje duke brohoritur slogane si “vdekje diktatorit” dhe duke theksuar rritjen e mbështetjes publike për ndryshimin e regjimit. Si përgjigje, autoritetet e regjimit qëlluan dhe vranë rreth 1500 njerëz brenda pak ditësh.

Për muaj më pas, gjyqësori iranian kreu një fushatë torture sistematike kundër të arrestuarve. Në atë kohë, gjyqësori drejtohej nga Ebrahim Raisi, i njohur për rolin kryesor në masakrën e 30,000 të burgosurve politikë gjatë verës së vitit 1988. Më pak se dy vjet pas kryengritjes, Raisi u emërua presidenti i ri, në një lëvizje që shumë vëzhgues e interpretuan si një shpërblim për shërbimin e tij prej dekadash ndaj shtypjes së disidencës nga regjimi.

Shumë nga të njëjtët vëzhgues parashikuan se ngjitja e Raisit në presidencë do të përshpejtonte një model të goditjes që filloi në vazhdën e një kryengritjeje në janar 2018 dhe vazhdoi në prag të kryengritjes së nëntorit 2019, protestave për fatkeqësinë e Fluturimit 752 dhe më gjerë. . Raportet e janarit për abuzime dhe ngacmime arbitrare vërtetojnë këto parashikime, ashtu si edhe fakti që regjimi iranian tashmë, ekzekutuesi kryesor për frymë i qytetarëve iranianë, ka rritur ndjeshëm ekzekutimet menjëherë pas emërimit të Raisit.

Regjimi iranian e përfundoi vitin 2021 me një mesatare prej të paktën një ekzekutimi në ditë dhe vlerësimet për numrin total të vrasjeve të sanksionuara nga shteti ka të ngjarë të rriten më tej pasi informacioni vazhdon të rrjedhë në media nga rrjetet aktiviste iraniane.

Reprezaljet e fundit dhe të vazhdueshme tregojnë se regjimi po ndërmerr veprime më të forta për të tentuar të prishë rrjetin e MEK dhe të ndëshkojë çdo mospajtim publik. Komuniteti ndërkombëtar nuk duhet të qëndrojë duarkryq dhe të lejojë që kjo të ndodhë. Në vend të kësaj, Kombet e Bashkuara dhe shtetet e saj anëtare drejtuese duhet të ushtrojnë presion mbi regjimin iranian lidhur me abuzimet e të drejtave të njeriut në të kaluarën, në mënyrë që të demonstrojnë se më shumë nga të njëjtat nuk do të tolerohen, veçanërisht në një kohë kur një numër në rritje i qytetarëve iranianë janë duke nxitur lirinë dhe demokracinë në atdheun e tyre. Kultura e mosndëshkimit duhet të marrë fund.

IRAN: Përpjekja e Khameneit për unitet përfundon me një fraksion të ndarë e të ashpër

Nga
Sedighe Shahrokhi
-

Në mars 2020, gjatë zgjedhjeve të rreme parlamentare të regjimit, Këshilli i Gardës filloi të mënjanonte fraksionin e ashtuquajtur “reformist” në përputhje me urdhrat e Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei. Khamenei donte një parlament plot me besnik të padiskutueshëm për të hapur rrugën për një spastrim të madh në zgjedhjet presidenciale në 2021, gjatë të cilave ai kërkoi të instalonte një “qeveri të re Hezbollahi”.

Në qershor 2021, Këshilli i Gardës skualifikoi edhe këshilltarin e lartë të Khameneit, Ali Larijani dhe nënpresidentin e atëhershëm Eshagh Jahangiri, për të siguruar që shefi i atëhershëm i gjyqësorit Ebrahim Raisi mund të siguronte presidencën.

Gjendja shpërthyese e shoqërisë i kishte rënë të gjitha kambanave të alarmit për Khamenein. Ai e dinte se përçarja më e vogël në krye mund të shkaktonte një shtypje të shpejtë të kryengritjeve të afërta. Paralajmërimet u dhanë paraprakisht se “zyrtarët duhet të shmangin shkatërrimin e unitetit dhe unanimitet” sepse rezultati do të ishte “fragmentimi” i të gjithë sistemit përballë një popullsie të etur për ndryshim.

Kanë kaluar tashmë pesë muaj që kur Raisi dhe administrata e tij e zgjedhur me dorë u instaluan për të simbolizuar “bashkimin” e të gjithë institucioneve. Por krizat në rritje po ekspozojnë çarje në zgjerim. Anëtarët e parlamentit sulmojnë kabinetin e Raisit sa herë që thirret një ministër, duke paralajmëruar presidentin për pasojat e premtimeve të tij boshe, rritjen e varfërisë dhe kërcënimin në rritje të një shpërthimi social. Intensiteti i përleshjeve të brendshme ka arritur një pikë vlimi, duke e detyruar Khamenein të thërrasë partitë në fjalimin e tij në Qom më 9 janar. Ai paralajmëroi parlamentin dhe qeverinë kundër “ndarjes” dhe “konfrontimit”.

Është e qartë se intensiteti i konfliktit është aq serioz sa përpjekjet e Khameneit në prapaskenë për ta frenuar atë kanë mbetur pa përgjigje, dhe tani Udhëheqësi Suprem i pafuqishëm është detyruar të pranojë skandalin dhe humbjet e shumta që lidhen me të, ndërkohë që shpalli publikisht ekzistencën e një sërë “frontesh” brenda fraksionit të tij.

Një manifestim i kësaj “ndarjeje” dhe “përballjeje” është shfaqur në lidhje me bisedimet e Vjenës. Kanë kaluar dhjetë muaj që nga fillimi i bisedimeve, por nuk ka asnjë perspektivë realiste për ringjalljen e marrëveshjes bërthamore të njohur si JCPOA ose heqjen e sanksioneve.

 

 

Njësitë e Rezistencës, motori prapa protestave të Iranit

Nga
Mahmoud Hakamian
-

Nga të gjitha indikacionet, regjimi iranian është ulur mbi një fuçi baruti. Grumbullimi i pakënaqësisë së qytetarëve nën guaskën e qyteteve dhe ndezja e zemërimit të njerëzve në rrugët e stuhishme, flasin shumë për një shoqëri shpërthyese.

Një komb që numëron çdo moment, sekondë, minutë dhe ditë për të shfrytëzuar çdo mundësi për të rrëzuar regjimin.

Shumica dërrmuese e iranianëve dëshirojnë një vend pa mullahë. Mullahët janë të vetëdijshëm për këtë ndjenjë më mirë se kushdo tjetër dhe ndihen mjaft të kërcënuar, gjë që shpjegon mundësinë e tyre për të dyfishuar represionin.

Deklaratat e një kleriku të regjimit, Mohammad Reza Zaeri, e vërtetojnë këtë realitet.

“Një herë në dhjetë ditët e fundit më kanë pështyrë, dy-tre herë jam përballur me ofendime të forta dhe tani shoferët e SNAP-it (UBER i Iranit) më hedhin në rrugë. Ata që duhet të kuptojnë dhe të dinë, a janë të vetëdijshëm për sasinë në rritje të urrejtjes, inatit dhe krizës për të cilën kemi paralajmëruar prej vitesh apo jo?” tha ai.

Regjimi ka paraqitur disa masa për të parandaluar protesta të mëtejshme, duke përfshirë këto:

 

  1. Mohimi i ekzistencës së kushteve shpërthyese në shoqëri dhe përpjekja për të ofruar zgjidhje me fashë për krizat dhe pakënaqësitë në rritje në formën e premtimeve të zbrazëta dhe shtyrjes së afateve të premtuara.

 

  1. Demonizimi i opozitës së saj kryesore (Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit PMOI/MEK) dhe lidhja e njerëzve dhe të rinjve protestues me armiqtë nga jashtë dhe shtypja e tyre me akuza të tilla false si minimi i sigurisë së vendit.

 

  1. Frikësimi dhe terrorizimi i publikut me arrestime arbitrare dhe zhdukje me forcë.

 

  1. Kryerja e planeve për më shumë censurë në internet dhe frenimi i aksesit të lirë në informacion, për të mos lejuar aksesin e popullit në Njësitë e Rezistencës.

 

  1. Kryerja e aksioneve terroriste jashtë vendit për të larguar vëmendjen nga krizat e brendshme.

 

  1. Shpërthimi përmes manovrave të zbrazëta ushtarake, ekspozitave të raketave dhe dronëve për të projektuar një pozicion fuqie. Demonstrimi i viktimave të luftës Iran-Irak dhe kryerja e një ceremonie zie mbarëkombëtare për të eliminuarin Qassem Soleimani për të lënë në hije flakët e protestave.

Vdes pas rrahjes brutalisht nga forcat e sigurisë, kampioni i ri Westler

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Më 13 janar ka ndërruar jetë në moshën 31-vjeçare kampioni i Azisë dhe Botës në mundje, Mohsen Ghasemi.

Në shkurt të vitit 2020, teksa qëndronte në një kamp në Borujerd për rehabilitimin e drogës, ai u sulmua nga forcat e sigurisë së regjimit, pësoi një tronditje dhe për pasojë ai shkoi në koma.

“Pasi u rrah dhe shkoi në koma, Mohsen u zgjua pas rreth dy muajsh dhe për shkak të kostos së lartë të trajtimit, e transferuam nga një spital privat në Spitalin Shtetëror Taleghani”, ka thënë babai i tij. “Ata nuk u kujdesën mirë për djalin tim. Dhe pas një kohe të gjatë në koma, ai vdiq.”

 

Pas dënimit gjerman të zyrtarit sirian, fokusi mund të kthehet në gjyqin suedez të iranianëve

Nga
Mansoureh Galestan
-

iran-photos-massacre1988-victims-min

Fotot e disa prej viktimave të masakrës së 1988 të të burgosurve politikë në Iran. Rreth 30,000 persona kryesisht anëtarë të MEK u ekzekutuan.

 

Të enjten, një gjykatë gjermane dënoi zyrtarin e lartë të inteligjencës siriane Anwar Raslan duke përfshirë 27 akuza për vrasje që rrjedhin nga veprimet e tij si pjesë e sistemit brutal të paraburgimit të regjimit sirian. Raslan u implikua në raste të shumta të sulmeve seksuale dhe torturave të më shumë se 4,000 njerëzve në një burg të Damaskut të operuar nga njësia e inteligjencës ushtarake, Dega 251. Dënimi i tij u mirëprit shpejt nga të mbijetuarit e panumërt të goditjeve të qeverisë gjatë masakrës në Siri, gjithashtu dhe nga avokatët ndërkombëtarë të të drejtave të njeriut si Komisionerja e Lartë e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut Michelle Bachelet.

Bachelet u kërkoi në mënyrë eksplicite shteteve të tjera që të ndjekin shembullin e Gjermanisë në zbatimin e parimit të juridiksionit universal, në mënyrë që të mbajnë përgjegjës figurat e fuqishme për shkeljet e të drejtave të njeriut të kryera në Siri dhe në vende të tjera ku zbatimi i brendshëm i drejtësisë nuk ka gjasa. “Vendimi i sotëm duhet të shërbejë për të nxitur të gjitha përpjekjet për të zgjeruar rrjetin e llogaridhënies,” tha ajo në një deklaratë të enjten. Ajo deklaratë vazhdoi duke thënë, “Ky dënim ka vënë në dijeni autoritetet shtetërore – pavarësisht se ku jeni apo sa i vjetër mund të jeni, nëse kryeni torturë ose shkelje të tjera të rënda të të drejtave të njeriut, do të mbani përgjegjësi herët a vonë, brenda ose jashtë vendit.”

Parimi i juridiksionit universal lejon autoritetin gjyqësor në pothuajse çdo komb të ndalojë personat në tokën e tyre që akuzohen për shkelje të rënda të të drejtave të njeriut, edhe nëse ato krime kanë ndodhur krejtësisht diku tjetër. Viktimat siriane të regjimit të Asadit kishin shprehur më parë shpresën se Raslan dhe të tjerët do t’i nënshtroheshin gjyqit përpara Gjykatës Penale Ndërkombëtare, por juridiksioni universal ofron një rrugë alternative për përgjegjshmërinë në rastet kur ndjekja e vërtetë ndërkombëtare është bërë e pamundur nga nevoja për një zgjidhje paraprake nga Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara.

Për shkak se pesë anëtarët e përhershëm të atij organi kanë secili të drejtën e vetos mbi rezolutat e propozuara, është në thelb e vështirë të fillohet ndjekja penale në GJNP kundër figurave që kanë lidhje të rëndësishme me një ose më shumë prej atyre shteteve. I njëjti faktor ndërlikues është vërejtur në lidhje me përpjekjet e ngjashme për të siguruar përgjegjësi për abuzuesit e akuzuar të të drejtave të njeriut në vende të tjera, si Irani.

Shumë kritikë të regjimit iranian kanë promovuar në mënyrë specifike juridiksionin universal si një mjet për të siguruar një përgjegjësi të tillë. Midis tyre janë aktivistë të lidhur me grupin kryesor të opozitës demokratike të Iranit, Organizatën e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe koalicionin e saj mëmë, Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). NCRI ka organizuar një sërë mitingjesh dhe konferencash në muajt e fundit për të kërkuar drejtësi për viktimat e një masakre të të burgosurve politikë që ndodhi më shumë se 30 vjet më parë.

Rreth 30,000 të burgosur politikë, kryesisht anëtarë të MEK-ut, u ekzekutuan sistematikisht në verën e vitit 1988 pas zbatimit të një fetvaje nga Udhëheqësi Suprem i atëhershëm Ruhollah Khomeini, i cili deklaronte se kundërshtimi i organizuar ndaj regjimit ishte një shembull i “armiqësisë kundër Zotit” dhe kështu dënohet me vdekje. Masakra e vitit 1988 ka qenë gjithmonë një temë aktivizimi për NCRI-në dhe mbrojtësit e tjerë të të drejtave të njeriut, por ajo fitoi rëndësi edhe më të madhe vitin e kaluar kur Ebrahim Raisi, një figurë udhëheqëse në “komisionet e vdekjes” që mbikëqyrën atë masakër, u emërua si i ri. president i regjimit iranian.

Tubimet e fundit të NCRI-së i kanë kërkuar shprehimisht Kombeve të Bashkuara të nisë një hetim zyrtar për masakrën e 1988-ës, me synimin drejt krijimit të skenës për ndjekjen penale të autorëve të njohur, përfshirë presidentin aktual. Ndërkohë, presioni mbi shtetet anëtare të OKB-së me sa duket e ka penguar Raisin të udhëtojë në Evropë, nga frika se mos arrestohet në bazë të juridiksionit universal.

 

Raport special: Mbledhja e Komitetit Parlamentar Francez – 12 janar 2022

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Të mërkurën, më 12 janar 2022, zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Rezistencës Iraniane, mori pjesë në një seancë diskutimi me ligjvënësit francezë. Me të mbërritur, zonja Rajavi u prit nga znj. Michèle de Vaucouleurs, kryetare e Komisionit Parlamentar për Iranin Demokratik dhe një grup parlamentarësh francezë në hyrje të ndërtesës së Asamblesë Kombëtare Franceze.

Për të diskutuar situatën kritike të Iranit si dhe dilemat e ndryshme ndërkombëtare me regjimin, përfaqësuesit francezë kishin organizuar një tryezë të rrumbullakët, të titulluar “Kryengritjet e popullit iranian dhe roli i rezistencës”, për të mësuar rreth analizave dhe pikëpamjeve të Këshillit Kombëtar të Rezistencës.

të Iranit dhe perspektivat e ardhshme. Znj. Michèle de Vaucouleurs, kryetare e komitetit dhe një anëtare e Grupit Modem (shumica qeverisëse) i paraqiti zonjës Rajavi një raport gjithëpërfshirës të një fushate pesëvjeçare të Komitetit Parlamentar për një Iran Demokratik, i cili përfshin një mandat në Asamblenë Kombëtare Franceze.

Ajo vuri në dukje se komisioni, anëtarët e të cilit janë nga grupe dhe prirje të ndryshme politike në parlament, duke përfshirë shumicën në pushtet dhe opozitën, është përpjekur të jetë zëri i popullit iranian dhe të pasqyrojë kërkesat e tij për demokraci dhe të drejtat e njeriut. Znj. Michèle de Vaucouleurs tha: “Komiteti ynë ka kërkuar të prezantojë një tjetër fytyrë të Iranit: fytyrën e një Irani të lirë dhe demokratik.

Kjo është arsyeja pse ne mbështesim planin 10-pikësh të zonjës Rajavi, i cili është përgjigja dhe alternativa ndaj një vendi të shkatërruar nga regjimi i mullahëve.” Më pas, zonja Rajavi uroi përfaqësuesit francezë për Vitin e Ri dhe tha: “Mbështetja e CPID dhe roli i secilit prej jush janë të paçmuar për kauzën e popullit iranian dhe të rezistencës. Ju i keni bërë jehonë në mënyrë efektive dëshirave të popullit iranian në Francë dhe Evropë gjatë këtij mandati legjislativ. Mesazhet tuaja të solidaritetit kanë inkurajuar popullin iranian në luftën e tij për liri dhe demokraci.

Shpresoj që në vitin 2022 të vazhdojmë marshimin tonë të përbashkët për çlirimin e Iranit”. Më pas, z. André Chassaigne, nënkryetar i Komitetit Parlamentar për Iranin Demokratik dhe anëtar i Bordit Drejtues të Asamblesë Kombëtare Franceze, përshkroi kryengritjet popullore në Iran, veçanërisht kryengritjen e fundit në Isfahan, dhe vlerësoi rolin e Njësitë e rezistencës të lidhura me Muxhahedin Khalq (MEK/PMOI) në udhëheqjen e këtyre kryengritjeve.

Iran: Isfahan farmers resume protests, attacked by anti riot units

Iran: Fermerët në Isfahan rifillojnë protestat, të sulmuar nga njësitë kundër trazirave

Më pas z. Yannick Favennec-Becot, Zëvendës Kryetar i Komitetit Parlamentar për Iranin Demokratik nga Grupi UDI, trajtoi ambiciet agresive të regjimit të mullahëve në Lindjen e Mesme dhe diskutoi gjithashtu prirjen në rënie të ndikimit të Teheranit në Irak, Liban, dhe Siri. Z. Hervé Saulignac, nënkryetar i Komisionit Parlamentar për Iranin Demokratik dhe anëtar i Partisë Socialiste, vuri në dukje përkeqësimin e situatës së të drejtave të njeriut në Iran si dhe rritjen e ekzekutimeve, veçanërisht pas marrjes së presidencës nga Ebrahim Raisi. Z. Soliniak tha: “Qeveria franceze nuk mund të vazhdojë të ketë të njëjtën qasje me dikë të akuzuar për krime kundër njerëzimit nga Amnesty International dhe ekspertë të OKB-së.

Sidomos vitin e kaluar, një diplomat nga i njëjti regjim u dënua me 20 vjet burg për rolin e tij në terrorizmin e sponsorizuar nga shteti dhe tentativën për bombardim të një mitingu të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit në Villepinte. Është koha që qeveria franceze të qëndrojë pranë popullit dhe rezistencës iraniane.”

Pas takimit, parlamentarët francezë diskutuan pyetjet e tyre me Presidenten e zgjedhur të Rezistencës Iraniane. Morën pjesë një numër miqsh të rezistencës iraniane, duke përfshirë z. François Colcombet, një ish-gjyqtar dhe deputet nderi i parlamentit dhe një nga themeluesit e komisionit parlamentar; Në diskutim morën pjesë edhe Jean-François Legaret, ish-kryetari i qarkut 1 të Parisit dhe Gérard Vespierre, analist politik dhe ekspert i çështjeve gjeopolitike.

 

Protesta e mësuesve iranianë në 30 provinca

Nga
Shkrimtar i stafit
-

“Mësuesit e burgosur duhet të lirohen”, “Mësues ngrihuni për t’i dhënë fund diskriminimit”, “Mësuesit burgosen, grabitësit janë të lirë”, “Qeveria tradhton, Parlamenti mbështet”

 

Mëngjesin e sotëm, të enjte, 13 janar 2022, edukatorë dhe mësues në të gjithë Iranin organizuan protesta. Mitingje dhe demonstrata nga edukatorët dhe mësuesit u zhvilluan pavarësisht masave të sigurisë dhe pranisë së një numri të madh të forcave të sigurisë dhe agjentëve me rroba civile.

Që nga mesdita e sotme, raportime për tubime proteste janë marrë nga 116 qytete në 30 provinca të Iranit. Tubimet e planifikuara u zhvilluan jashtë Mexhlisit, parlamentit të regjimit në Teheran, përpara zyrave të guvernatorëve në kryeqytetet e provincave dhe përpara departamentit të arsimit në qytete të tjera.

Duke dërguar agjentë me rroba civile dhe anëtare femra të forcës së sigurimit të shtetit (SSF), regjimi u përpoq të pengonte mësuesit të mbanin mbledhjet e tyre dhe të pengonte të tjerët të bashkoheshin me ta.

Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), vlerësoi mësuesit dhe edukatorët protestues, duke shtuar se mësuesit e Iranit, të cilët i shtuan protestat e tyre me thirrjet “Mësues, ngrihuni për të eliminuar diskriminimin. ” dhe “Lironi të gjithë mësuesit e burgosur”. Duke këmbëngulur në të drejtat e tyre, ata po japin mësimin e rezistencës kundër shtypjes dhe shtypësve. Zonja Rajavi nënvizoi se për sa kohë që mullahët kriminelë sundojnë Iranin, diskriminimi, varfëria, papunësia, inflacioni dhe korrupsioni vazhdojnë.

Pse Irani sulmon vendet e SHBA

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Forcat e regjimit djegin një flamur amerikan në përvjetorin e krizës së pengjeve të 2016.

Armiqësia midis Iranit dhe SHBA-së filloi ditën kur mullahët morën pushtetin në Iran. Një breshëri sloganesh anti-amerikane dhe djegie flamujsh nga banditët e lidhur me regjimin u zhvillua në çdo rast dhe tubim në të gjithë Iranin në fillim të revolucionit dhe deri në kohën e sotme. Në kulmin e një antagonizmi të tillë, ishte sulmi ndaj ambasadës së SHBA-së në Teheran më 4 nëntor 1979.

Pesëdhjetë e dy amerikanë u mbajtën peng për 444 ditë nga studentë militantë të lidhur me qeverinë e sapokrijuar islamike në Iran. Regjimi në Teheran e feston këtë rast çdo vit, duke djegur flamujt amerikanë dhe fotot e presidentëve amerikanë, ndërsa brohorasin slogane anti-amerikane dhe predikojnë një mori retorikash kundër Amerikës në xhami dhe tubime të frekuentuara dhe të organizuara keq.

Megjithatë, ka pasur një rritje të sulmeve sporadike dhe të organizuara ndaj ushtarëve amerikanë, autokolonave, bazave ushtarake dhe ambasadave në rajon nga përfaqësuesit e Iranit në dy vitet e fundit. Çfarë fshihet pas sulmeve të tilla frikacake nga Irani dhe çfarë mund të përfitojnë prej tyre? Çdokush në botë e di mirë se ushtria e Iranit nuk mund të krahasohet me fuqinë ushtarake amerikane. Sanksionet e vendosura ndaj Iranit kanë ndikuar në përmirësimin dhe riparimin e aparatit ushtarak të Iranit që ata trashëguan nga Shahu.

Edhe pse Irani ka qenë shumë aktiv në eksplorimin e tregut të zi dhe të paligjshëm për të sjellë statusin e tij ushtarak në një nivel të arsyeshëm, ai ende nuk e ka arritur këtë qëllim. Nga ana tjetër, zyrtarët iranianë duhet të mprehin vazhdimisht retorikën e tyre anti-amerikane dhe të pikturojnë një fasadë të fuqishme të fuqisë së tyre ushtarake për të ngritur moralin e forcave të tyre vendase. Një mori manovrash ushtarake të pakuptimta aty-këtu dhe nganjëherë brenda javësh janë një dëshmi e shfaqjeve të tilla të zbrazëta të forcës.

Kur Qasem Soleimani, njeriu numër dy në Iran dhe terroristi më i rrezikshëm në botë, u vra nga ushtria amerikane, një mori zyrtarësh iranianë u zotuan të kryenin “hakmarrjen më të vështirë” kundër Amerikës. Dy vjet pas atentatit, nuk ka asnjë shenjë të hakmarrjes së premtuar.

Kjo për shkak se regjimi iranian nuk mund të hakmerret. E vërteta është se sulmet ndaj bazave amerikane në rajon nga Irani dhe përfaqësuesit e tij kanë për qëllim të jenë një lojë e ndyrë propagandistike dhe një përpjekje për të bindur forcat e veta se Irani është ende i aftë të dëmtojë SHBA-në, pavarësisht të gjitha pengesave nga aleatët e tij në Rajon. Përveç sulmeve të tilla të pamatura, Irani po shpenzon miliona e miliona dollarë për të mbajtur njerëzit e tij dhe për t’i përdorur ato për të kryer synimet e tij të mbrapshta në rajon.

Irani ka treguar se do të zbatojë të gjitha pajisjet e tij për të krijuar telashe dhe për të qenë burimi i destabilitetit në rajon. Paqja, siguria, stabiliteti dhe prosperiteti në rajon nuk mund të arrihen për sa kohë që regjimi në Teheran është në pushtet. Është koha që fuqitë botërore të pajtohen me këtë realitet sesa të presin normalizim dhe sjelljen e duhur nga Irani.

 

1...228229230...730Faqja 229 nga 730