Marrëveshja Iran-Kinë nuk mund t’i shpëtojë mullahët

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Pas një bujë të madhe rreth politikës së tij “Ktheni sytë nga Lindja”, regjimi iranian finalizoi Programin e tij 25-vjeçar të Bashkëpunimit me Kinën muajin e kaluar. Zyrtarët e regjimit mburreshin për këtë program si një marrëveshje “win-win”, por kur situata u qetësua, u bë e qartë se kjo marrëveshje e turpshme dhe jopatriotike ishte shumë zhurmë për asgjë.

Historia bashkëkohore e Iranit është e mbushur me traktate të neveritshme të nënshkruara nga diktaturat, siç është “Traktati i Turkmenchay” i dinastisë Kajar me Rusinë cariste. Por marrëveshja e fundit e Teheranit me Kinën, duke nxjerrë në ankand pasurinë kombëtare në një vend të huaj, tejkaloi të gjitha marrëveshjet e tjera jopatriotike të dinastive Kaxharë apo Pahlavi.

Cili është programi i bashkëpunimit 25-vjeçar i Iranit me Kinën?

Sipas New York Times në korrik 2020, marrëveshja Iran-Kinë do të “zgjeronte jashtëzakonisht praninë kineze në banka, telekomunikacion, porte, hekurudha dhe dhjetëra projekte të tjera. Në këmbim, Kina do të merrte një furnizim të rregullt me naftë iraniane gjatë 25 viteve të ardhshme- dhe, sipas një zyrtari iranian dhe një tregtari nafte, me zbritje të madhe.”

Për më tepër, marrëveshja do t’i japë Kinës një terren në Lindjen e Mesme me pretekstin e thellimit të bashkëpunimit ushtarak, si trajnimet, stërvitjet, kërkimet e përbashkëta dhe zhvillimi i armëve.

Sipas Times, marrëveshja u finalizua në qershor 2020, por Teherani nuk e bëri publike atë deri më tani.

Protesta në Iran – Tubimi i pensionistëve në qytete të ndryshme

Nga
Shkrimtar i stafit
-

 Sot në mëngjes, pensionistët në Teheran, Isfahan, Ahvaz, Sanandaj, Kermanshah, Khorramabad, Ilam, Arak, Shush, Shooshtar, Bojnurd, Rasht, Tabriz dhe Mashhad protestuan kundër pagesave të ulëta, mungesës së sigurimeve shëndetësore dhe kushteve të këqija të jetesës.

Protestuesit u mblodhën jashtë parlamentit të regjimit në Teheran. Në qytete të tjera, ata u mblodhën jashtë zyrave të Organizatës së Sigurimeve Shoqërore dhe të Pensionistëve. Njëkohësisht, pensionistët e industrisë së çelikut protestuan përpara Fondit të Pensionit të Çelikut në Teheran dhe Isfahan.

Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), përshëndeti pensionistët që organizuan protesta në 13 qytete për të kërkuar të drejtat e tyre të patjetërsueshme. Ajo tha: “Nën sundimin e mullahëve, në këmbim të një pune të palodhur, kushtet e jetesës së pensionistëve përkeqësohen dita-ditës.” “Regjimi i mullahëve ka vjedhur pagat e pensionistëve dhe punëtorëve.

Të paktën 40 milionë nga popullsia 85 milionëshe e Iranit kanë rënë nën kufirin e varfërisë absolute. E vetmja mënyrë për të rivendosur të drejtat e popullit iranian është përmbysja e regjimit të mullahëve”- theksoi ajo

Teheran – Pensionistët protestojnë jashtë parlamentit të regjimit. Ata brohorisnin “Të burgosurit politikë duhet të lirohen” – 13 shkurt 2022

Teheran – Pensionistët e industrisë së çelikut protestojnë jashtë zyrës së Organizatës së Pensionistëve në Teheran – 13 shkurt 2022

Anëtarët e Kongresit Amerikan bëjnë thirrje për një politikë të qëndrueshme ndaj Iranit në një ngjarje të organizuar nga disidentët

Nga
Matin Karim
-

OIAC online conference Rreth 50 anëtarë dypartianë të Dhomës së Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara morën pjesë në një konferencë online të premten, më 11 shkurt, duke i bërë thirrje administratës Biden të miratojë një politikë të fortë ndaj Iranit dhe të qëndrojë përkrah popullit iranian në luftën e tyre për liri dhe demokraci. Organizata e Komuniteteve Iraniano-Amerikane priti ngjarjen për shënimin e 43 vjetorit të revolucionit antimonarkik të Iranit të vitit 1979 Ndërsa shprehën solidaritetin e tyre me popullin iranian, përfaqësuesit dënuan regjimin iranian si “sponsorin më të keq të terrorit” në botë dhe kritikuan politikën aktuale të SHBA-së kundrejt programit bërthamor klandestin të regjimit. Ligjvënësit shprehën gjithashtu mbështetjen e tyre për një republikë demokratike, laike dhe jo-bërthamore në Iran. Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e koalicionit opozitar iranian, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), ishte folësja kryesore në takimin gjatë të cilit ajo shpjegoi se revolucioni i vitit 1979 filloi me përmbysjen e Shahut dhe “tiraninë e tij të dhunshme” dhe u rrëmbye nga mullahët që sundojnë vendin sot.

 

“43 vjet më parë nga sot, diktatura e Shahut u përmbys nga kryengritja mbarëkombëtare e popullit iranian. Populli iranian u rebelua kundër një tiranie të dhunshme. Ata kërkuan lirinë dhe demokracinë. Por duke qenë se Shahu praktikisht kishte shkatërruar të gjitha lëvizjet demokratike, ai i hapi rrugën mullahëve reaksionarë për të marrë pushtetin,” tha zonja Rajavi. “Sot ekziston një alternativë demokratike që ka bazë të fuqishme sociale. Ajo e ka drejtuar pakënaqësinë e përhapur drejt një lufte të orientuar me qëllimin për të përmbysur regjimin në tërësinë e tij,” shtoi ajo.

“Për vite me radhë, liderët e regjimit kanë thënë se ata kanë nevojë për një armë bërthamore për të parandaluar përmbysjen e regjimit. Ata kanë nevojë për bombën për të shantazhuar qeveritë perëndimore pasi lëshimet nga qeveritë perëndimore janë jetike për mbijetesën e tyre. Khamenei ka pranuar vazhdimisht se nëse regjimi nuk përfshihet në rajon, ai do të detyrohet të luftojë në rrugët e Teheranit.

Pra, do të ishte një gabim katastrofik të konsiderosh luftënxitjen e regjimit si një shenjë fuqie, e cila të shtyn të bësh lëshime ndaj tij,” vazhdoi zonja Rajavi, duke kritikuar zbutjen e regjimit të mullahëve nga Perëndimi. “Në vend që të miratonte një politikë të fortë dhe të vendoste sanksione gjithëpërfshirëse, komuniteti botëror humbi një dekadë në negociata të kota me regjimin, duke i dhënë atij mundësinë për të çuar përpara projektin e tij bërthamor… Kongresi i SHBA, i cili përfaqëson ndërgjegjen e shoqërisë amerikane, miratoi një qasje realiste ndaj çështjes iraniane, siç u pasqyrua në Rezolutën 118 të Dhomës së Përfaqësuesve. Kongresi mbështet luftën e popullit iranian kundër dy diktaturave dhe dëshirën e tyre për të krijuar një republikë të zgjedhur në mënyrë demokratike… Shpresojmë që Kongresi të formësojë politikën e SHBA në një mënyrë që gabimet e kryera gjatë regjimit të Shahut të shmangen dhe politika e SHBA-së distancohet nga qasjet që qetësojnë mullahët. ‎Politika e saktë është e arritshme.

Kjo është një politikë që njeh të drejtën e popullit iranian dhe të rezistencës iraniane për të përmbysur fashizmin fetar që sundon Iranin”, përfundoi ajo. Rep. Brad Sherman (D), një anëtar i lartë i Komitetit të Marrëdhënieve me Jashtë të Dhomës së Përfaqësuesve, tha se bota nuk duhet të harrojë vrasjet masive të kryera nga regjimi iranian në 1988. “Sot ne e dimë se rreth 30,000 të burgosur politikë u vranë, sepse ata mbështetën ëndrrën e një Irani të lirë,” tha ai, duke shtuar se Rezoluta 118 e Dhomës “mbështet dëshirën e popullit iranian për një, republikë demokratike laike dhe jobërthamore.”

“Isha mirënjohës që prezantova Aktin e Iranit për të Drejtat e Njeriut dhe Përgjegjshmërinë në këtë Kongres në prag të Nevruzit (mars 2021), i cili do t’i mbante përgjegjës zyrtarët iranianë për shkelje të rënda të të drejtave të njeriut kundër popullit iranian. Iranianët meritojnë të jetojnë në paqe me vetëvendosje.

Ne nuk do t’i harrojmë këta disidentë që u keqtrajtuan ose u vranë në duart e regjimit dhe ne qëndrojmë me ata në ndjekje të një Irani laik dhe demokratik, “tha Rep. Joe Wilson, anëtar i rangut të Komitetit të Punëve të Jashtme të Dhomës për Lindjen e Mesme dhe Afrika e Veriut dhe Nënkomisioni Global kundër Terrorizmit.

Rep. Sheila Jackson Lee (D), një anëtare e lartë e Komitetit të Sigurisë Kombëtare të Dhomës së Përfaqësuesve, dënoi masakrat e ndodhura në Iran në 1999, 2009, 2017 dhe 2019 dhe citoi Dr. Martin Luther King Jr. duke kërkuar të drejta të barabarta për të gjithë njerëzit dhe promovimin e demokracisë, lirisë dhe të drejtave të njeriut. Rep. Don Bacon (R), një anëtar i Komitetit të Shërbimeve të Armatosura të Dhomës së Përfaqësuesve, tha se regjimi iranian është në “shkelje të vazhdueshme të Deklaratës Universale të OKB-së për të Drejtat e Njeriut”.

“Unë besoj se duhet të jetë politika e Shteteve të Bashkuara të hetojë dhe të mbajë përgjegjës zyrtarët iranianë për vrasjet jashtëgjyqësore të disidentëve iranianë,” tha ai, duke shtuar se në vitet e fundit populli iranian ka organizuar qindra protesta anembanë vendit dhe regjimi është përgjigjur me goditjen e tij brutale karakteristike. Kongresmeni Bacon tha se SHBA duhet të hetojë “veprimet e turpshme të Presidentit Ebrahim Raisi dhe përfshirjen e tij në masakrën e vitit 1988 të të burgosurve politikë. Ai duhet të mbajë përgjegjësi për krimet kundër njerëzimit.”

Konferenca shfaqi gjithashtu pamjet e anëtarëve të Njësive të Rezistencës brenda Iranit, një rrjet i lidhur me Organizatën Muxhahedine Popullore të Iranit (PMOI/MEK) të opozitës iraniane duke shkatërruar monumente dhe pankarta të ‎ Ebrahim Raisi, lideri suprem i regjimit Ali Khamenei, dhe organizatori i terrorit të regjimit i eliminuar Qassem Soleimani. Zonja Rajavi theksoi se protestat e vazhdueshme nga njerëz nga të gjitha sferat e jetës në të gjithë vendin dëshmojnë se një revolucion për liri vazhdon në rrugët e Iranit.‎

Mbështetje dypartiake nga Ligjvënësit e SHBA-së të një Republike demokratike dhe laike në Iran

Nga
Shamsi Saadati
-

Në 43-vjetorin e revolucionit antimonarkik të vitit 1979 në Iran, dhjetëra anëtarë të Dhomës së Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara morën pjesë në një konferencë online më 11 shkurt, duke rinovuar mbështetjen e tyre për aspiratat demokratike të popullit iranian. Ndërsa vlerësuan revolucionin e popullit iranian në vitin 1979, i cili përmbysi diktaturën ushtarake të Shahut, ligjvënësit amerikanë nënvizuan se shpirti dhe aspiratat e njerëzve që çuan në atë revolucion nuk janë zbehur.

Ata shprehën gjithashtu mbështetje për krijimin e një republike demokratike, laike dhe jo-bërthamore në Iran.Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), i dërgoi gjithashtu një videomesazh kësaj ngjarjeje, duke nënvizuar: “Sot ekziston një alternativë demokratike që ka një bazë të fuqishme sociale. Ajo e ka ngritur pakënaqësinë e përhapur sociale drejt një lufte të orientuar drejt qëllimit për të përmbysur regjimin në tërësinë e tij.

”Konferenca dhe pjesëmarrësit e saj u zotuan të vazhdojnë mbështetjen e tyre për popullin iranian dhe thirrjet e tyre për ndryshimin e regjimit dhe krijimin e republikës së zgjedhur në mënyrë demokratike në Iran. Konferenca u bëri thirrje gjithashtu qeverive perëndimore, përfshirë SHBA-në, që të miratojnë një politikë të fortë kundrejt teokracisë në pushtet në Teheran, duke shtuar se kjo ishte mënyra e vetme për të parandaluar regjimin nga përhapja e kaosit në rajon.

 

Panairi i dështuar i përvjetorit të regjimit të Iranit tregoi mungesën e legjitimitetit

Nga
Mohammad Sadat Khansari
-

Gjatë historisë, të gjithë diktatorët janë përpjekur të legjitimojnë sundimin e tyre duke grumbulluar turma, me detyrim apo me nxitje. Por teokracia sunduese e Iranit dhe “panairi i tij” qesharak i përvjetorit ia kaluan veprimeve të ndërmarra nga diktatorë si Hitleri, Musolini dhe Franko.

Duke mos patur asnjë lloj legjitimiteti brenda Iranit, regjimi iranian fjalë për fjalë bën gjithçka për t’i treguar audiencës së tij të huaj se gëzon mbështetje popullore.

11 shkurti shënoi përvjetorin e revolucionit antimonarkik të Iranit të vitit 1979. Një revolucion, i rrëmbyer nga Ruhollah Khomeini dhe të ngjashëm me të. Si trashëgimtari i vërtetë i Shahut, Khomeini, dhe rrjeti i tij i klerikëve, uzurpuan pushtetin në mungesë të anëtarëve aktualë të opozitës, të cilët Shahu i kishte burgosur ose ekzekutuar.

Në fjalimin e tij të fundit, Ali Khamenei, udhëheqësi suprem i regjimit iranian, bëri thirrje për mbajtjen e panairit të përvjetorit të regjimit “më të lavdishëm se kurrë”. Megjithatë, me gjithë mobilizimin e rëndë të mullahëve, ata mjerisht nuk arritën as të bënin një shfaqje të organizuar nga skena.

Regjimi kishte mobilizuar të gjitha forcat e tij paraushtarake Basij për të parakaluar në rrugë duke hipur mbi motoçikleta ndërsa mbante fotografi të organizatorit të eliminuar të terrorit, Qassem Soleimani dhe Ruhollah Khomeinit, themeluesit të regjimit. Ky grumbull motoçikletash dhe makinash që lëviznin nëpër rrugë, duke u shkaktuar bllokime dhe bezdisje qytetarëve iranianë kishte për qëllim të mbulonte pjesëmarrjen e pakët në ngjarjen e organizuar nga qeveria.

12 muajt e fundit sinjalizojnë një rrugë të trazuar përpara për regjimin e IranitRaportet nga rrjeti i opozitës iraniane nga mbi 200 qytete anembanë Iranit tregojnë pjesëmarrje të pakët në përvjetoret e regjimit. Në Teheran pretendohet se disa dhjetëra mbështetës të mullahëve ishin në sheshin Imam Hossein, ku regjimi mblidhte forcat e tij përpara se të fillonte marshimin. Fotot ajrore nga sheshi Azadi i Teheranit dhe pikat e tjera kryesore të grumbullimit në qytete të ndryshme treguan shumë pak njerëz.

Romina, Mona dhe gratë e pambrojtura nën tiraninë e Iranit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

The catastrophic rise in honor killings in Iran is rooted in misogyny and the patriarchal culture institutionalized in the laws and society.Në të gjithë Iranin, ‘vrasjet për nder’ të grave të reja janë një fenomen shumë i zakonshëm dhe shfaqen rregullisht në titujt e lajmeve këto ditë. Në një raport të fundit nga 5 shkurti, në provincën jugperëndimore të Khuzestanit, një i ri u pa në sheshin Kassaei në Ahvaz duke mbajtur kokën e një gruaje të re që i ishte prerë koka. Shikuesit, duke përfshirë një grup mekanikësh që rregullonin automjetet, kujtuan vrasësin që bërtiste: “Kjo është koka e saj; ne e sollëm.” Viktima është identifikuar si 17-vjeçarja Mona (Qazal) Heidari.

Edhe disa ditë pas kësaj ngjarje traumatike, dëshmitarët okularë mbeten të tronditur dhe një atmosferë e rëndë e ka hijezuar vendin. “Një aksident!? Ishte një fatkeqësi”, iu përgjigj një burrë një gazetari të pavarur, i cili u përpoq të hedhë dritë mbi aspekte të tjera të krimit. “Nëse zyrtarët e quajnë këtë një aksident, kështu që ata duhet të vrasin një qytet të tërë për ta quajtur një fatkeqësi.”

Dëshmitari okular shtoi: “Ne tregtarët nuk mund të flinim e as të hanim diçka për tre ditë. Ne ishim duke punuar kur një automjet ndaloi në shesh dhe një burrë zbriti me kokën e një vajze. Më vonë kuptuam se e lanë trupin e prerë të vajzës në rrugën Nasser Khosro dhe e sollën kokën këtu për ta treguar.”

Në të njëjtën ditë, faqja gjysmë zyrtare e Rokna publikoi videon e burrit dhe historinë. Një ditë më vonë, zyrtarët deklaruan se faqja e internetit ishte mbyllur për shkak të postimit të videos. Në përgjigje, më 8 shkurt, zëdhënësi i gjyqësorit Zabihollah Khodaeian tha: “Këto raste dëmtojnë opinionin publik dhe kanë ndikim psikologjik”.

Megjithatë, vëzhguesit besojnë se qeveria përpiqet të minimizojë krimin. Ata u kujtuan njerëzve rindalimin e filmit “Khane Pedari” [Shtëpia e babait] për “vrasjet për nder” në Iran dy vjet më parë. Veçanërisht, gjyqësori kishte ngritur një padi kundër producentëve të filmit, përfshirë regjisorin Kianush Ayyari.

 

Mona nuk është rasti i parë

Mona Heidari u detyrua të martohej me burrin e saj Sajjad në moshën 14-vjeçare. Nga frika e dhunës dhe kërcënimeve të të shoqit, Mona u largua në Turqi. Megjithatë, babai i saj përfundimisht e bindi atë të kthehej në Iran, ku Sajjad priti ta vriste.

“Në rrethin tonë, të gjithë e quanin Sajjadin të dobët. Ai preu dhe e tregoi kokën e Monës për të treguar se ishte një njeri i zellshëm. Djali im e kishte kërcënuar se do t’i priste kokën Monës,” ankonte nëna e Sajjadit, duke u përpjekur të justifikonte vrasësin.

Nën sistemin mizogjinist të Iranit, Mona Heidari nuk ishte as viktima e parë e “vrasjeve për nder” dhe as e fundit. Në të vërtetë, kushtetuta e Republikës Islamike e ka institucionalizuar diskriminimin gjinor, duke i lënë burrat të kryejnë çfarë të duan kundër grave, veçanërisht kundër grave dhmotrave të tyre dhe vajzave, pa u ndëshkuar.

Iran: U shtuan ekzekutimet. Pse?

Nga
Shamsi Saadati
-

Shumë vende e kanë hequr dënimin me vdekje. Megjithatë, Irani, nën teokracinë sunduese, ku Kiri i Madh shkroi deklaratën e parë të të drejtave të njeriut, e njohur zakonisht si Cilindri i Kirit, renditet i pari për sa i përket ekzekutimeve për frymë.

Sipas burimeve, që kur Ebrahim Raisi ka marrë detyrën, të paktën 271 janë varur, 54 vetëm në vitin 2022. Në gusht, presidenti i vetëshpallur “i moderuar” i regjimit iranian, Hassan Rouhani, i dha fund mandatit të tij tetë-vjeçar me mbi 5000 ekzekutime të varura mbi përgjegjësinë e “zbatimit të urdhrit të Zotit”, një term që ai përdori për të justifikuar varjet, ndaj Ebrahim Raisi. Udhëheqësi suprem i regjimit vendosi Raisin, një zyrtar gjyqësor analfabet, i cili u ngjit në gradat e regjimit për shkak të pamëshirshmërisë së tij, për të shërbyer si një mashtrues duke qëndruar kundër shoqërisë sfiduese dhe gjithnjë e më të shqetësuar të Iranit.

Pasi ka shërbyer si anëtar i “Komisionit të Vdekjes” të Teheranit gjatë gjenocidit të vitit 1988, ku u ekzekutuan dhjetëra mijëra të burgosur politikë, Raisi simbolizon thelbin e dhunshëm të regjimit. Ai u ngjit në pushtet pas dekadash krimesh kundër njerëzimit, si roli i tij në torturimin e mijëra të burgosurve politikë kur ishte prokuror në burgjet e Hamedanit dhe Karajit dhe arrestimi dhe torturimi arbitrar i mijëra protestuesve gjatë kryengritjes së nëntorit 2019.

Në qershor, pak pasi regjimi e shpalli Raisin fitues të zgjedhjeve të rreme, të bojkotuara në mbarë vendin, Sekretarja e Përgjithshme e Amnesty International, Agnès Callamard tha: “Fakti që Ebrahim Raisi është ngritur në presidencë në vend që të hetohej për krimet kundër njerëzimit të vrasjes, zhdukjes me forcë dhe torturave, është një kujtesë e zymtë se pandëshkueshmëria mbretëron suprem në Iran.”

Zonja Callamard nënvizoi gjithashtu rolin e Raisit në masakrën e 1988 të 30,000 të burgosurve politikë, kryesisht anëtarë të organizatës Mujahedin-e Khalq (MEK). Për më tepër, zonja Callamard dhe gjashtë Raportues të tjerë Specialë të OKB-së lëshuan një letër në dhjetor 2020, duke nënvizuar se masakra e vitit 1988 “mund të jetë krim kundër njerëzimit”.

Iran një grua, ekzekutohet në Qazvin pas pesë vitesh burg

Në një letër të hapur më 27 janar, më shumë se 460 zyrtarë aktualë dhe ish-zyrtarë të OKB-së, ish-Presidenti i Gjykatës Penale Ndërkombëtare, dhe juristë të tjerë të njohur globalisht, i kërkuan OKB-së që të “ngrejë menjëherë një hetim për masakrën e Iranit të vitit 1988, e cila përbën “krime kundër njerëzimit dhe “gjenocid””.

Më 10 dhjetor 2021, që shënon Ditën Ndërkombëtare të të Drejtave të Njeriut, Josep Borrell, Përfaqësuesi i Lartë i Bashkimit Evropian, tha: “BE do të vazhdojë të mbështesë universalitetin e të drejtave të njeriut dhe të ushtrojë vigjilencë ndaj çdo përpjekjeje për të minuar angazhimet ndërkombëtare. Në Ditën e të Drejtave të Njeriut, ne angazhohemi të dyfishojmë përpjekjet tona për të qëndruar dhe për të folur për të shtypurit dhe ata që janë nën kërcënim, kudo që të jetojnë.”

Presidenti i SHBA, Joe Biden, nënvizoi gjithashtu në tetor se “Shtetet e Bashkuara janë të gatshme të punojnë me partnerët dhe aleatët për të ndihmuar në udhëheqjen e botës drejt një të ardhmeje më paqësore, më të begatë, të bazuar në respektimin e dinjitetit njerëzor”.

Ndërkohë, administrata amerikane, z. Borrell, dhe kolegët e tij në demokracitë evropiane po bëjnë çmos për të ringjallur marrëveshjen bërthamore të Iranit të vitit 2015. Ata janë të prirur për të ofruar lehtësim sanksionesh ndaj regjimit vrasës të Iranit që nuk ka absolutisht asnjë respekt për standardet ndërkombëtare të të drejtave të njeriut.

Çfarë mesazhi i dërgon Teheranit një qasje e tillë për shkeljet e të drejtave të njeriut? Pse regjimi u kushton vëmendje dhjetëra dënimeve ndërkombëtare, të tilla si shprehjet e përsëritura të shqetësimeve për numrin në rritje të ekzekutimeve në Iran nga zyrtarët e SHBA-së dhe BE-së? Bërja e një syri qorr ndaj shkeljeve skandaloze të të drejtave të njeriut nga regjimi e ka përjetësuar kulturën e mosndëshkimit në Iran?

Presidenti John F. Kennedy tha: “Të drejtat e çdo njeriu pakësohen kur të drejtat e një njeriu kërcënohen”. Pra, a nuk ka ardhur koha që demokracitë perëndimore të kërkojnë llogari nga regjimi iranian për abuzimet e të drejtave të njeriut që kanë shkelur të drejtat e gjithë njerëzimit?

Iran: 43 fushata kundër shtypjes nga të rinjtë sfidues në 43 vjetorin e Revolucionit Anti-monarkik

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Djegia e hyrjeve të qendrave të shtypjes dhe torturës dhe banderolave ​​të Khameneit dhe Soleimani Në prag të përvjetorit të revolucionit antimonarkik të vitit 1979 dhe ndërkohë që forcat e sigurimit të regjimit ishin në gatishmëri maksimale, të rinjtë rebelë prishën ceremoninë e propagandës së mullahëve me rastin e përvjetorit të revolucionit antimonarkik, të enjten, më 10 shkurt 2022, duke djegur tabelat hyrëse të qendrave të shtypjes dhe torturës dhe duke i vënë flakën pankartave të mëdha të Khameneit dhe Qassem Soleimani në qytete të ndryshme të Iranit.

Fushatat minuan atmosferën e shtypjes në qytete të ndryshme të Iranit. Midis këtyre qendrave ishte Departamenti i Drejtësisë në Teheran, i cili lëshon vendime për shumicën e arrestimeve, torturave dhe ekzekutimeve, dhe 24 qendra shtypëse Basij, përgjegjëse për shtypjen e protestave popullore dhe disa qendra plaçkitëse të njohura si Komitetet e Ndihmës. Këto fushata, përveç Teheranit, u kryen edhe në Mashhad, Isfahan, Qazvin, Hamedan, Karaj, Shiraz, Rasht, Zahedan, Bandar Abbas, Eslamabad, Khalkhal, Savojbolagh, Marvdasht, Neyshabur, Borkhar (Kerman), Semirom, Kuchesfahan, Lahijan, Varamin, Rigan (Kerman), Takestan, Kuhdasht, Zeh-e Kalut dhe Khark dhe u mirëpritën nga banorët vendas.

 

Iran: Transmetimi i sloganeve “Vdekje Khamenei, Forca Rajavi”, “Iranianët janë vigjilentë dhe urrejnë Shahun dhe Mullahët” dhe “Vdekje Khamenei dhe Raisi!” në prag të Revolucionit Antimonarkik në Shahr-e Rey

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Mbrëmjen e së enjtes, 10 shkurt, në 43-vjetorin e revolucionit antimonarkik, brohoritën “Vdekje Khamenei, Forca Rajavi”, “Iranianët janë vigjilentë dhe e urrejnë Shahun dhe mullahët” dhe “Vdekje Khamenei dhe Raisi”, u transmetua nga Njësitë e Rezistencës në qendrën tregtare kryesore në qendër të qytetit. në Shahr-e Rey, në jug të Teheranit. Njëkohësisht, në Fardis (Karaj), thirrjet “Vdekje Khamenei, forca Rajavi”, “Poshtë Khamenei, i mallkuar qoftë Khomeini”, “Jo kurorës dhe as turbanit, ditët e mullahëve mbaruan”, “Raisi, ti je përgjegjës në masakrën e1988-ës”, jehoi me zë të lartë në zonën qendrore tregtare të qytetit.

“Poshtë Khamenei, përshëndetje Rajavi” – Njerëzit shënojnë përvjetorin e Revolucionit të Iranit të vitit 1979Gjithashtu, në Sarasiab (Karaj), brohoritën “Vdekje Khamenei, forca Rajavi”, “Poshtë Khamenei, mallkuar qoftë Khomeini”, “Jo kurorës, as turbanit, ditët e mullahëve kanë mbaruar”, “Raisi, ti je përgjegjës në masakrën e1988-ës”, u transmetuan me zë të lartë nga Njësitë e Rezistencës në lagjen e madhe tregtare, në rrugën e quajtur “Imam”. Fragmente të shkurtra nga fjalime të zonjës Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) në lidhje me rënien e pashmangshme të regjimit klerik, dhe pjesë e një fjalimi të mbajtur nga z. Massoud Rajavi, udhëheqësi i Rezistencës Iraniane , në lidhje me “popullin heroik iranian që përmbysi regjimin” u transmetuan vazhdimisht.

Njëkohësisht, në prag të përvjetorit të revolucionit antimonarkik, të rinjtë sfidues brohoritën slogane të tilla si “Vdekje Khamenei, forca Rajavi, vdekje diktatorit, vdekje Khamenei, mallkuar qoftë Khomeini, jo kurorës, as turbanit, ditët e mullahëve kanë mbaruar”, në rrugë dhe parqe në Teheran dhe qytete të ndryshme duke përfshirë Isfahan, Ahvaz, Mashhad, Bandar Abbas, Shiraz, Rasht, Karaj, Arak, Sari, Hamedan, Yazd, Lahijan, Khorramabad, Eslamshahr, Andimeshk, Shahroud, Varamin, Garmsar, Neyshabur, Mehrshahr, Karaj dhe Shush.

Iran: Aktivitetet e Njësive të Rezistencës në qytete të ndryshme në përvjetorin e Revolucionit Antimonarkik

Nga
Shkrimtar i stafit
-

“Khamenei, turp për ty, lëre vendin” Në prag të 43-vjetorit të revolucionit antimonarkist më 11 shkurt 1979, mbështetësit e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) dhe Njësive të Rezistencës në Teheran dhe qytete të tjera duke përfshirë Shirazin, Isfahanin, Qomin, Tabrizin, Ahvazin.

, Bandar Abbas, Abadan, Khorramabad, Babol dhe Kahrizak postuan pankarta dhe shkruan grafite, duke u bërë thirrje të rinjve që t’i bashkohen Njësive të Rezistencës në luftën për liri. Aktivitetet synonin të shkatërronin atmosferën e shtypjes të imponuar nga regjimi klerik. Parullat përfshinin, “Maryam Rajavi për të rinjtë iranianë: Bashkohuni me Njësitë e Rezistencës për lirinë e Iranit”, “Turp për ty Khamenei, lëshoje vendin”, “Massoud Rajavi: Rebelët do të fitojnë “, “Massoud Rajavi: Shpërbërja e IRGC përmes luftës së rinisë rebele, është një parakusht për fitoren, “Poshtë Khamenei, përshëndetje Rajavi”, “Poshtë Khamenei dhe Raisi, përshëndetje Rajavi”.

Teheran – Aktivitetet e mbështetësve të MEK dhe Njësive të Rezistencës në përvjetorin e revolucionit antimonarkik – “Maryam Rajavi: Bashkohuni me Njësitë e Rezistencës” – 9 shkurt 2022

Teheran – Aktivitetet e mbështetësve të MEK dhe Njësive të Rezistencës në përvjetorin e revolucionit antimonarkik – “Massoud Rajavi: Rebelët do të fitojnë”- 9 shkurt 2022

Shiraz dhe Qom – Aktivitetet e mbështetësve të MEK dhe Njësive të Rezistencës në përvjetorin e revolucionit antimonarkik – “Massoud Rajavi: Shpërbërja e IRGC përmes luftës së rinisë rebele, është një parakusht për fitoren”- 9 shkurt 2022

1...221222223...730Faqja 222 nga 730