Një Bahai iranian u arrestua dje nga forcat e sigurisë në Teheran.
Sipas Agjencisë së Lajmeve për të Drejtat e Njeriut, Bahai u identifikua si Arsalan Yazdani. Arsalan u arrestua pasi forcat e sigurisë bastisën shtëpinë e tij dhe konfiskuan disa nga sendet e tij personale. Ai u transferua në një vend të panjohur.
Bahaitët iranianë persekutohen sistematikisht nga regjimi iranian. Në fillim të kësaj jave, dy Bahai të identifikuar si Abbas Taef dhe Attoallah Zafar u dënuan me një total prej dy vitesh burg.
Presidenti i ri i regjimit iranian, Ebrahim Raisi emëroi Mohsen Rezaei si zëvendëspresident për çështjet ekonomike, sekretar i Këshillit Suprem të Koordinimit Ekonomik dhe sekretar i Shtabit Ekonomik të administratës.
Rezaei është komandanti i parë i Gardës Revolucionare famëkeqe të regjimit (IRGC). Ai është i njohur për dërgimin e mijëra fëmijëve iranianë në fushat e minuara gjatë luftës Iran-Irak dhe për bombardimet e 1994 në qendrën AMIA në Buenos Aires, Argjentinë.
Përpara se të bëhej nënkryetar i Raisi, Rezaei shërbeu si anëtar dhe sekretar i Këshillit të Zgjedhjes së Përshtatshmërisë që nga viti 1997. Ai ka kandiduar disa herë për president, por kurrë nuk është zgjedhur nga Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei.
Deklaratat e tij të mëparshme mbi çështjet ekonomike sugjerojnë se roli i tij në administratën Raisi do të përfshijë promovimin e terrorizmit si një mjet për të siguruar interesat e regjimit. Në qershor 2015, ndërsa fuqitë botërore po përfundonin marrëveshjen bërthamore të Iranit, ose Planin e Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA), Rezaei kërcënoi SHBA në një mënyrë që nxori në pah mbështetjen e regjimit në marrjen e njerëzve peng si burim të ardhurash.
“Nëse amerikanët duan të kenë një sy mbi Iranin dhe të mendojnë për një sulm ushtarak, të jenë të sigurt se ne do të kapim të paktën 1.000 amerikanë në javën e parë, dhe do të duhet të paguajnë miliarda dollarë për të liruar secilin prej tyre. Atëherë problemi ynë ekonomik mund të zgjidhet, “tha ai.
‘Drejtësia’ në sytë e Udhëheqësit Suprem të Iranit
Udhëheqësi suprem iranian Ali Khamenei në një takim më 28 gusht 2021, me kabinetin e presidentit të regjimit Ebrahim Raisi, tha: “Baza e qeverisë është vendosja e drejtësisë”.
Një fjali e shkurtër që ka befasuar shumë njerëz, duke e dëgjuar atë nga një person që është kreu i një qeverie të të gjitha llojeve të krimeve brenda dhe jashtë vendit.
Analistët me një vizion demokratik dhe të të drejtave të njeriut besojnë se një shprehje e tillë është një pranim i situatës së keqe dhe kërkon të gjejë një rrugëdalje nga situata e tij. Të tjerët po e interpretojnë atë si një “padrejtësi të madhe”.
Pastaj Khamenei shtoi: “Ne (regjimi) jemi prapa në këtë fushë (drejtësi). Ne duhet të punojmë shumë. ” Ai nuk e ka gabim, por ajo për të cilën po flet Khamenei nuk është themelimi i një republike demokratike, në fushën e drejtësisë, të drejtave shoqërore dhe private, të koordinuara me ato të pranuara dhe zbatuara në të gjithë botën, por në panelin e fashizmit dhe diktaturës fetare. Khamenei caktoi një vrasës masiv si kreun e qeverisë së re, për të vendosur drejtësinë siç e kemi parë atë në shtypjen e përgjakshme të protestave të fundit.
Për të kujtuar përkufizimin e drejtësisë në natyrën psikologjike sadiste të këtij regjimi, ne duhet të kthehemi në fillimin e regjimit.
Mjafton të shikojmë prapa në vitet 1980 dhe demonstratat paqësore të 20 qershorit 1981, dhe të rishikosh aktet e kasapit më brutal në historinë e Iranit, Asadollah Lajevardi.
Lajevardi ishte shpirti mizor i këtij regjimi, i cili kishte një ndjenjë histerike kundër lirisë dhe njerëzve që luftuan për të. Prandaj, vrasja dhe masakra e të burgosurve politikë ishte një lumturi për të.
Ai besonte se mbajtja e një të burgosuri politik gjallë dhe në burg nuk ishte në interesin më të mirë të regjimit dhe filloi masakrën e të burgosurve politikë të lidhur me grupin kryesor opozitar Muxhahedin dhe kërkues të tjerë të lirisë në burgun famëkeq të Evinit.
Ai përdori një politikë të presionit maksimal për të shtypur të burgosurit dhe ngriti të ashtuquajturat njësi strehimi veçanërisht për gratë të specializuara për përdhunimin, varret dhe arkivolet. Gjithashtu, mbështetja e zgjatur e pagjumësisë, urisë dhe një sërë presionesh psikologjike janë vetëm disa shembuj të torturave të zbatuara nga ky kriminel, me nofkën Eichmann i Iranit.
Një person që Khamenei e quajti “I dashur im”, pas vdekjes së tij. Pra, nuk është çudi që Khamenei po ankohet se regjimi i tij është aktualisht prapa në rrugën për një drejtësi të tillë.
Një i ri i burgosur është vrarë pas rrahjes me kamxhik në qytetin Ahar të Iranit veri-perëndimor.
Sipas faqes së AZNews TV, ky i ri është identifikuar si Hadi Attazadeh. Hadi humbi jetën pak orë pasi e kishin goditur me kamxhik në formë ndëshkimi agjentët gjyqësorë në burgun e Ahar. Në raport janë publikuar edhe filmime të varrimit të tij dhe pamje ku tregohen shenjat e goditjeve në shpinë.
Mëngjesin e 1 shtatorit 2013, militantë të mbështetur nga Irani sulmuan Kampin Ashraf në veri të Bagdadit, në Irak, kamp që kishte qenë bazë e anëtarëve të opozitës iraniane Mojahedin-e Khalq (MEK/PMOI) për 26 vite. Sipas filmimeve dhe provave, sulmuesit ishin forcat speciale irakiane të quajtura Korpusi i Artë, të lidhura me Kryeministrin e Irakut, Nuri al-Maliki, i cili mban anën e Iranit.
Gjatë pushtimit që zgjati gjashtë orë, forcat irakiane shpërthyen disa ndërtesa dhe objekte, dëmtuan dhjetëra automjete, dhe kapën, vunë në pranga, e qëlluan për vdekje 52 anëtarë të MEK. Vrasësit nuk shfaqën mëshirë as për të plagosurit dhe u futën në klinikën e kampit ku vranë të gjithë të plagosurit dhe stafin mjekësor.
Gjithashtu, sulmuesit morën peng shtatë banorë të Kampit Ashraf, duke përfshirë gjashtë gra, dhe i transferuan në një vend të panjohur. Nuk ka ende asnjë informacion për vendndodhjen dhe fatin e tyre pavarësisht thirrjeve ndërkombëtare drejtuar qeverisë irakiane që të japë shpjegime për situatën e tyre.
Pas sulmit dhe vrasjeve në masë në Kampin Ashraf, qindra anëtarë të MEK në Kampin Liberty, në rrethinat e Aeroportit Ndërkombëtar të Bagdadit nisën një grevë të palimituar urie, për t’i kërkuar komunitetit ndërkombëtar që t’u kërkojë llogari zyrtarëve irakianë, veçanërisht Këshilltarit të atëhershëm të Sigurisë Kombëtare, Falih al-Fayyadh, për përfshirjen e tyre në këtë sulm.
Grevistët u kërkuan gjithashtu organizatave dhe mbrojtësve të të drejtave njerëzore që t’i bënin presion qeverisë irakiane për të dhënë shpjegime për fatin e pengjeve dhe për t’i liruar shpejt ata. Më shumë se tre muaj më vonë, një gjykatë spanjolle dha vendimin e saj kundër autorëve dhe organizatorve të këtyre vrasjeve në masë dhe shpalli al-Fayyadh-in si personin e parë përgjegjës për këtë krim.
Sulmi i 1 shtatorit ndaj Kampit Ashraf ishte në fakt pjesë e planit të qeverisë iraniane për ta shkatërruar MEK-un. Në vitin 2003, autoritetet iraniane i patën mashtruar Forcat Shumë-Kombëshe, duke i nxitur që të bombardonin bazat e MEK bases. Më vonë në 2009-ën, pas tërheqjes së SHBA-së nga Iraku, administrata e atëhershme e SHBA-së ia dorëzoi mbrojtjen e anëtarëve të MEK qeverisë irakiane e cila mban anën e Iranit, duke i lënë ata të pambrojtur.
Parlamenti i regjimit iranian i ka miratuar të gjithë ministrat e propozuar nga Ebrahim Raisi, përveç njërit. Ishte e pritshme që parlamenti thjesht do t’ua vinte vulën verbtazi zgjedhjeve të Raisi-t dhe si rrjedhim, të eprorit të tij, Liderit Suprem të regjimit Ali Khamenei, i cili i ka përzgjedhur vetë si parlamentin, ashtu edhe ministrat e Raisi-t.
Disa nga të emëruarit janë anëtarë të spikatur të Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike, entitetit terrorist të regjimit që është përgjegjës për një pjesë të madhe të shtypjes që regjimi i bën disidencës së popullit, si dhe për mbështetjen ndaj proksive terroristë në rajon e në botë. Madje, personi që do të jetë Ministër i Brendshëm, Ahmad Vahidi, është subjekt i një urdhër arresti nga Interpoli për shkak të përfshirjes së tij në shpërthimin e bombave në Argjentinë në vitin 1994.
Ndërkohë që vënia e një figure si Vahidi në postin e Ministrit të Brendshëm nënkupton një mbështetje të qartë për terrorizmin, duhet mbajtur mend që terrorizmi është një pjesë e pandashme e regjimit.
Ndonëse apologjetët e regjimit janë përpjekur t’i paraqesin figurat e qeverisë së mëparshme si të moderuar, ai lloj dialogu thjesht kishte si qëllim të maskonte veprimtaritë malinje të regjimit.
Presidenti i mëparshëm i regjimit, Hassan Rouhani, e ka konfirmuar vetë që terrorizmi dhe diplomacia e regjimit ecin krah për krah. Në një mbledhje prillin e shkuar, ai pati lavdëruar bashkëpunimin midis personelit diplomatik dhe ushtarak të regjimit. “Fronti dhe diplomacia janë dy krahë” të të njëjtës strategji, tha ai pasi ishte mburrur për kontributin e tij në të dy anët e këtij dualitetit. “Po flas si një njeri që ka qenë pjesë e Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare për 32 vite,” tha ai.
Të martën, mediat shtetërore të Iranit reflektuan gjendjen shpërthyese të shoqërisë iraniane dhe rrugën pa krye të regjimit në adresimin e krizave që po përkeqësohen gjithnjë e më shumë, si shpërthimi i Covid-19. Ato theksuan gjithashtu rrugën pa krye të regjimit në marrëdhëniet me Perëndimin.
“Është e domosdoshme t’i kushtohet vëmendje çështjes së ndalimit të ciklit të dhunës. Me fjalë të tjera, të flasësh për nevojën për ta ndaluar ciklin e dhunës nuk është më thjesht këshillë sociale. Është urgjente. Është domosdoshmëri. Është një koncept që, nëse nuk adresohet me shpejtësi, do të eliminonte çdo shpresë [për ta ruajtur] sistemin,” shkruan e përditshmja shtetërore Ebtekar në një artikull me titull “Nevoja për t’i dhënë fund ciklit të dhunës.”
“Paaftësia e qeverisë për të adresuar çështje si inflacioni dhe probleme të tjera ekonomike, si dhe përhapjen e Covid-19, ka bërë që klasa e mesme të jetë përgjithësisht e pakënaqur dhe të ankohet për status quo-në,” shkruan e përditshmja shtetërore Mostaghel.
“Me dyfishimin e presionit ekonomik, fuqia blerëse e klasës së mesme është ulur, dhe kjo klasë i është afruar klasës së ulët. Ky integrim dhe transformim mund mund të çojë në mosbindje civile në të ardhmen,” shton Mostaghel.
Të dielën, Ebrahim Raisi, presidenti i ri i regjimit iranian, shpalli se kishte zgjedhur Mohammad Eslami-n si zëvendës të tij dhe si kreun e ri të Organizatës së Energjisë Atomike të Iranit (AEOI). Eslami ka zëvendësuar kështu Ali Akbar Salehi-n, i cili ka shërbyer në këtë post që në gusht të 2013-ës dhe ka luajtur rol thelbësor në bisedimet bërthamore që çuan në nënshkrimin e Planit të Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA).
Pavarësisht fokusimit të mediave në gjuhën perse dhe atyre ndërkombëtare në background-in akademik të Eslami-t, në mungesën e kualifikimeve të tij shkencore në fushën bërthamore, së bashku me etiketimin e tij nga Kombet e Bashkuara për rolin e tij në “programin e armëve bërthamore” të regjimit, një vështrim i detajuar mund të zbulojë që emërimi i tij nuk është edhe aq pa lidhje, në fund të fundit. Ai mund të mos i ketë kualifikimet, por është e sigurt që ka më shumë njohuri për programin bërthamor të Iranit se ç’mund ta mendoni.
Më 28 shtator 2008, me rezolutën 1803, OKB e sanksionoi Mohammad Eslami-n kur ai ishte kryetar i Institutit të Trajnimit dhe Kërkimit për Industritë e Mbrojtjes në Iran, për arsye se ishte “i përfshirë, i lidhur direkt, ose ka siguruar mbështetje për veprimtaritë bërthamore të ndjeshme ndaj proliferimit ose për ndërtimin e sistemeve të lëshimit të armëve bërthamore të Iranit”
Sipas zbulimeve të bëra më 26 gusht 2005 nga Këshilli Nacional i Rezistencës së Iranit (NCRI), Mohammad Eslami ka qenë një anëtar veteran i drejtorisë së kërkimit i Gardës Revolucionare (IRGC) i cili, siç raportohet kryesonte delegacionin e tij në takimin me Khan (AQ Khan, babai i bombës atomike të Pakistanit që drejtonte një rrjet të gjërë kontrabande) në 1986-ën dhe 1987-ën, kur programi bërthamor i Iranit ishte në fazat e tij fillestare. Në atë kohë, misioni kryesor i kërkimeve të IRGC ishin kërkimet për bombën bërthamore. Takimi u bë në Teheran dhe delegacioni i IRGC përbëhej nga tre zyrtarë. Reza Amrollahi e koordinoi atë, atëherë kryetar i AEOI. Los Angeles Times shkruante me 23 shtator 2005:
“Në 1987-ën, Khan dhe dy ndërmjetës që e kishin ndihmuar Pakistanin të ndërtonte bombën e tij , i kishin shitur projektet dhe komponentet e centrifugave Iranit që ishte në fillimet e programit sekret bërthamor të tij. Marrëveshja u finalizua në takimin në Dubai të dy bashkëpunëtorëve të Khan dhe tre Iranianëve, njëri nga të cilët u identifikua këtë javë nga një grup emigrantësh si Mohammad Eslami, në atë kohë zyrtar i lartë i elitës së Gardës Revolucionare. Ai është transaksioni i parë i njohur në atë që do të rritej e do të shndrrohej në rrjetin privat më të gjërë në botë të proliferimit.”
Në rezymenë e Islamit mund të mësohet gjithashtu se ai ka mbajtur poste të rëndësishme, duke përfshirë:
Zëvendës kryetar i Organizatës së Industrive Aerohapësinore nga 2004 në 2005
Kryetar i Institutit të Edukimit dhe Kërkimit në Industritë e mbrojtjes nga 2004 në 2007
Zëvendës Ministër i Çështjeve të industrisë dhe kërkimit në Ministrinë e Mbrojtjes nga 2007 në 2017
Zëvendës Ministër i Inxhinierisë së Mbrojtjes Pasive në Ministrinë e Mbrojtjes dhe, në të njëjtën kohë, Sekretar i Shtabit të Zhvillimit të Bregut të Makramit që në 2014-ën
Konkluzion: shefi i ri i çështjeve bërthamore ka luajtur një rol të rëndësishëm në programin ambicioz të raketave balistike të regjimit për më shumë se një dekadë.
Përpara Ali Akbar Salehi-t, AEOI kryesohej nga Fereydoun Abbasi. Abbasi është gjithashtu “i listuar në një shtojcë të Rezolutës së Këshillit të Sigurimit të OKB-së 1747 të datës 24 mars 2007, si një person i përfshirë në veprimtaritë e raketave bërthamore ose balistike të regjimit”. Të Dielën, pasi Eslami u shpall si shefi i ri i AEOI-së, Abbasi shkroi në tweeter: “Përzgjedhja e Inxhinier Mohammad Eslam-it, i cili ka një rekord shumë pozitiv në fushat e edukimit, menagjimit ekzekutiv në nivel kombëtar dhe kërkimi, që çoi në materializimin e një produkti, premton implementimin e saktë të strategjive bërthamore të sistemit”
Më 8 janar 2020 , pikërisht natën kur Forcat Aerohapësinore të IRGC-së goditën avionin ukrainas PS752, Mohammad Eslami, nw atë kohë Ministër i Rrugëve dhe Zhvillimit Urban në administratën e Rouhanit fajësoi një “difekt teknik” për rrëzimin e avionit dhe tha për agjensinë shtetërore të lajmeve ISNA: “Mediat e huaja publikojnë thashetheme rreth një sulmi terrorist, shpërthimi, ose goditje si shkak të rrëzimit të avionit ukrainas, gjë që nuk është e vërtetë. Shkaku i aksidentit ishte një difekt teknik.” Ish “eksperti i aerohapësirës” më vonë paraqiti një teori se, nqs avioni do të ishte goditur nga një raketë, ai do të kishte shpërthyer në ajër në vend që të rrëzohej në tokë.
Ndërkohë që qeveria e re në Teheran po merr pushtetin dhe zëvendës ministra të rinj po zëvendësojnë të vjetrit në çdo ministri, ka patur spekulime se treshja do të kryesojë delegacionin e ri për bisedimet bërthamore: konkretisht, Hossein Amir Abdollahian, ministri i ri i jashtëm, Mohammad Eslami, dhe Ali Shamkhani, sekretari Këshillit Suprem të sigurisë Kombëtare, i cili nuk do të përballet me një zëvendësim për ca kohë. Ndërsa 4+1 dhe Uashingtoni po e nxisin me padurim Teheranin të rifillojë bisedimet, ky formacion i ri vetëm një rezultat të mirë që nuk premton.
Pavarësisht nëse Evropës, Shteteve të Bashkuara, apo vendeve fqinje të Iranit i pëlqen apo jo, Lideri Suprem i regjimit Khamenei e ka marrë vendimin. Përgatitja e terrenit për një parlament të përzgjedhur me kujdes dhe një kryetiran si kryetar i tij, dy ekzekutues të masave si president dhe kryetar të gjyqësorit, dhe një bandë besnike për kabinet të çon në një përfundim të padiskutueshëm.
Fakti që gjëndet përballë një revolte mbarëkombëtare dhe izolimi ndërkombëtar, nuk i ka lënë zgjedhje tjetër regjimit përveçse të deklarojë luftë në të gjitha frontet. Instalimi i pionierit të “programit të armëve bërthamore të regjimit” dhe ekspertit të raketave si shefi i ri i çështjeve bërthamore i cili është i gatshëm të gënjejë e të mashtrojë për të dalë nga kriza, nuk është rastësi, por është duke u plotësuar pazëlli, jo ngadalë por me vendosmëri.
Dy bahai iranianë janë dënuar në total me dy vite burg nga Gjykata e Apelit e Teheranit.
Sipas Agjensisë së Lajmeve për të Drejtat Njerëzore, dy bahaitë janë identifikuar si Abbas Taef dhe Attoallah Zafar.
Të dy u dënuan me nga një vit burg nga Gjykata Revolucionare e Teheranit për “të vepruarit kundër sigurisë kombëtare duke promovuar besimin bahai”. Gjykata Provinciale e Apelit e konfirmoi dënimin e tyre në 6 korrik.
Abbas dhe Attoallah u arrestuan në 28 shtator 2019 nga Agjentët e Inteligjencës. Gjatë arrestimit, shtëpitë e tyre u bastisën dhe iu konfiskuan sendet personale. Ata u liruan më vonë për tu gjykuar në gjendje të lirë.
Persekutimi i Bahai-ve në Iran
Burime jozyrtare thonë se ka më shumë se 300,000 njerëz që ndjekin besimin Bahai në Iran. Megjithatë, Kushtetuta e Republikës Islamike të Iranit njeh vetëm islamin, krishtërimin, judaizmin dhe zoroastrianizmin dhe nuk e njeh bahaizmin.
Që nga Revolucioni Islamik në Iran, bahaitë iranianë janë persekutuar sistematikisht si pasojë e politikave të qeverisë. Gjatë dekadës së parë të këtij persekutimi, më shumë se 200 bahai të Iranit u vranë ose u ekzekutuan. Qindra të tjerë u torturuan ose u burgosën dhe dhjetra mijëra humbën punën, aksesin në arsimim dhe të drejta të tjera – e gjitha vetëm për shkak të besimit të tyre fetar.
Persekutimi i bahaive të Iranit vazhdon akoma, me dhjetëra bahai që lëngojnë në burgjet e Iranit.
Në një konferencë që përkon me përvjetorin e 33-të të masakrës së 1988-ës ndaj të burgosurve politikë në Iran, më shumë se 1,000 të burgosur politikë dhe dëshmitarë të torturave në burgjet dhe birucat e regjimit klerikal kërkuan t’i jepet fundpandëshkueshmërisë që gëzojnë liderët e regjimitdhe të ndiqen penalisht Khamenei, Raisi, Kryegjyqtari, Eje’i dhe autorët e tjerë të masakrës. Gjatë masakrës së 1988-ës, bazuar në fetvan e Komeinit, regjimi klerikal ekzekutoi të pakten 30,000 të burgosur politikë. Shumica e viktimave ishin anëtarë dhe mbështetës të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI). Ata u masakruan për përkushtimin e tyre të palëkundur ndaj idealeve të MEK-ut dhe lirisë së popullit iranian.
Geoffrey Robertson, QC, Avokat i të Drejtave të Njeriut dhe Presidenti i parë i Gjykatës Speciale të OKB-së për Sierra Leonen, ishte njëri nga folësit e eventit. Në fjalën e tij, Z. Robertson, i cili ka investiguar masakrën e 1988-ës, tha se kjo masakër përbën gjenocid. Ai tha: “Vrasja e të burgosurve ka qenë krimpërshekuj me rradhë. Ndryshimi është se nëse përbën një krim specifik si gjenocidi, ka një konventë ndërkombëtare që i detyron shtetet të veprojnë dhe ta ndëshkojnë atë gjenocid.”
Duke iu referuar fetvas së Komeinit si baza e masakrës, përsëriti, “Siç më duket mua, ka prova shumë të fortaqë ky ishte një gjenocid. Gjenocidi është vrasja ose torturimi i një grupi të caktuar për shkak të besimeve fetare të tyre. Një grup fetar që nuk e pranoi ideologjinë e prapambetur të regjimit iranian… Nuk ka dyshim që ka argumente të forta për ndjekjen penale të [presidentit të regjimit Ebrahim] Raisit dhe të tjerëve. Është kryer një krim që kërkon përgjegjësinë ndërkombëtare. Duhet bërë diçka për këtë ashtu siç është bërë për autorët e masakrës së Srebrenicës.”
Iran: the 1988 massacre and genocide, the Speech by Geoffrey Robertson, QC, Human Rights Barrister
Presidenti i ri i regjimit iranian Ebrahim Raisi zhvilloi mbledhjen e parë të kabinetit të tij të enjten, një ditë pas miratimit nga parlamenti i përzgjedhur me kujdes të të gjithë ministrave të emëruar në fillim nga Raisi, përveç njërit. Në këtë mbledhje, ai deklaroi se qeveria duhet të fokusohet te politikat që “përmirësojnë jetesën e popullit,” por përbërja e administratës së re hedh shumë dyshim mbi seriozitetin e prioriteteve të deklaruara prej tij. Në fakt, populli iranian e dinte që Raisi nuk do të punonte për interesat e popullit që përpara emërimit apo konfirmimt të pjesëtarëve të kabinetit.
Më pak se dhjetë përqind e votuesve të ligjshëm të vendit morën pjesë në farsën e zgjedhjeve që rezultoi në marrjen e presidencës prej Raisi-t më 18 qershor. Edhe vetë autoritetet e regjimit e pohuan që shumica e popullsisë nuk ka marrë pjesë në zgjedhje dhe se shumë nga fletët e votimit kanë qenë të pavlefshme.
Iran’s future foreign minister pledges to continue path of terror mastermind Qassem Soleimani
Fitorja e Raisi-t ishte orkestruar që përpara nga Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei. Pasi Khamenei e bëri të qartë se kishte në plan që presidencën pas mandatit të dytë të Hassan Rouhani-t ta merrte Raisi, Këshilli i Gardianëve i skualifikoi të gjithë kandidatët e tjerë të rangut të lartë nga gara, duke lënë vetëm gjashtë konkurentë të dobët, dy prej të cilëve më vonë u tërhoqën nga gara me qëllimin e qartë që t’ia hapnin edhe më shumë rrugën Raisi-t.
Raisi u bë president i regjimit ndërkohë që shumë iranianë kanë vuajtur personalisht ose kanë humbur familjarë si rezultat i veprimeve të tij si prokuror i qeverisë dhe si gjykatës klerikal. Gjatë verës së 1988-ës, Raisi ishte një nga figurat kryesore të “komisioneve të vdekjes” të cilat kryen mbi 30,000 ekzekutime të të burgosurve politikë. Në 2019-ën, ai mori nën kontroll të gjithë gjyqësorin dhe mbikëqyri aspekte kyçe të shtypjes më të egër që regjimi i ka bërë disidencës në kohët e fundit. Më shumë se 1,500 njerëz u vranë menjëherë pas shpërthimit të një kryengritjeje mbarëkombëtare në nëntor të atij viti, dhe mijëra të tjerë iu nënshtruan torturës për muaj të tërë pas arrestimit për shkak të pjesëmarrjes në këtë kryengritje.
Populli iranian i është përgjigjur tashmë ngritjes në detyrë të Raisit duke bojkotuar farsën e zgjedhjeve dhe duke organizuar protesta në shkallë të gjerë menjëherë pas saj.
Siç tha Zj. Maryam Rajavi në korrik të 2021-it, gjatë mandatit katër vjeçar të Raisit, “armiqësia mes regjimit iranian dhe shoqërisëdo të intensifikohet më shumë se asnjëherë më parë.” Znj. Rajavi theksoi gjithashtu se prioritetet e Raisi-t do t’i paraqesin komunitetit ndërkombëtar një “test lakmusi” për përkushtimin e tij ndaj parimeve demokratike dhe të drejtave universale të njeriut. Emërimet e Raisi-t për kabinetin i përforcojnë këto prioritete dhe si rrjedhim, e bëjnë edhe më të domosdoshme që fuqitë e mëdha perëndimore dhe Kombet e Bashkuara të zgjedhin se cilën anë do të mbështesin përpara shpërthimit të konfliktit që është tashmë në horizont midis regjimit iranian dhe popullit iranian.
Një Bahai iranian u arrestua dje nga forcat e sigurisë në Teheran.
Vështrim i përgjithshëm
Dy bahai iranianë janë dënuar në total me dy vite burg nga Gjykata e Apelit e Teheranit.
