Tubimi në Londër kërkon njohjen nga Britania të NCRI-së si qeveri provizore mes thirrjeve për ndryshim demokratik

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Tubimi masiv në Marble Arch, Londër, më 28 mars 2026, kërkoi nga Britania njohjen e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) si qeveri provizore. Iranianët e diasporës dhe deputetë britanikë kërkuan ndryshim demokratik, heqjen e IRGC-së dhe një Iran laik e të lirë.
Mbështetësit e NCRI-së së bashku me grupe të tjera opozitare iraniane mbajtën një tubim në Londër më 28 mars 2026.
Tubimi masiv në Marble Arch, Londër, më 28 mars 2026, kërkoi nga Britania njohjen e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) si qeveri provizore. Iranianët e diasporës dhe deputetë britanikë kërkuan ndryshim demokratik, heqjen e IRGC-së dhe një Iran laik e të lirë.
Mbështetësit e NCRI-së së bashku me grupe të tjera opozitare iraniane mbajtën një tubim në Londër më 28 mars 2026.

Qendra e Londrës u bë pika qendrore e lëvizjes pro-demokratike iraniane më 28 mars 2026, ku një tubim masiv në Marble Arch bëri thirrje për një ndryshim thelbësor në mënyrën se si Perëndimi angazhohet me Teheranin. Ekspatriotët iranianë, të bashkuar me ligjvënës britanikë dhe aktivistë të të drejtave të njeriut, shprehën një mbështetje të fuqishme për Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) si një qeveri provizore të zbatueshme. Atmosfera ishte e ngarkuar me një ndjenjë urgjence historike, ku pjesëmarrësit argumentuan se regjimi aktual iranian ka humbur çdo legjitimitet të brendshëm dhe se një tranzicion i strukturuar drejt një republike laike është e vetmja rrugë përpara.

Frymë rezistence dhe gatishmëri politike

Një pas një, folësit u ngjitën në tribunë për të përcjellë një mesazh rezistence dhe gatishmërie politike. Naghmeh Rajabi hapi fjalimet duke përshkruar se si fryma e kryengritjes iraniane vazhdon të jetojë pavarësisht represionit të ashpër, duke theksuar se “Njësitë e Rezistencës” brenda vendit mbeten një farë udheheqëse për ata që kërkojnë të përmbysin teokracinë aktuale.

Kjo ndjenjë u pasqyrua edhe nga Hossein Abedini, Zëvendës Përfaqësuesi i NCRI-së në Britani, i cili ilustroi një hartë të rezistencës në mbarë vendin që shtrihet nga rrugët e Teheranit deri në skajet më të largëta të Khuzestan-it dhe Kurdistan-it. Ai sugjeroi se vetë këmbëngulja e popullit iranian e ka çuar tashmë regjimin në një pikë kthese.

Mbështetje politike nga figurat britanike

Pesha politike e ngjarjes u forcua nga figurat britanike si anëtari i Parlamentit Bob Blackman, i cili dha një kritikë të ashpër ndaj kujdesit diplomatik të Britanisë. Blackman pohoi se mbështetja politike ndërkombëtare tani duhet të shndërrohet në veprime konkrete, veçanërisht në listën e zezë të Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) dhe mbylljen e ambasadave të lidhura me regjimin në Londër. Ai u bashkua në këtë thirrje për ndryshim strukturor nga Robert Ward, një këshilltar konservator, i cili e bëri të qartë se populli iranian nuk është i interesuar të shkëmbejë një formë autoritarizmi me një tjetër. Ward vuri në dukje një refuzim të fortë kolektiv ndaj sundimit aktual klerikal dhe çdo kthimi të mundshëm në monarki, duke pozicionuar vizionin demokratik të NCRI-së si “opsionin e tretë” të vërtetë.

Zëra ligjorë dhe akademikë për kredibilitet institucional

Zërat ligjorë dhe akademikë i shtuan një shtresë kredibiliteti institucional procedurave. Profesoresha Sarah Chandler, një figurë e shquar ligjore, argumentoi se kuadri i NCRI-së nuk është thjesht një lëvizje proteste, por një qeveri në pritje e besueshme që i jep përparësi sundimit të ligjit dhe të drejtave të njeriut. Kjo u detajua më tej nga Dr. Leyla Hannbeck, e cila foli për një Iran të ardhshëm të përcaktuar nga barazia gjinore dhe qeverisja laike. Ndërkohë, Dr. Reza Pourabrisham lidhi ndryshimin e brendshëm në Iran me sigurinë globale më të gjerë, duke sugjeruar se politikat destruktive rajonale të regjimit e bëjnë heqjen e tij një parakusht për paqen ndërkombëtare të qëndrueshme.

Natyra popullore e lëvizjes dhe Plani Dhjetëpikësh i Maryam Rajavi

Natyra popullore e lëvizjes u nënvizua nga Laila Jazayeri dhe Dr. Omid Ebrahimi. Jazayeri ofroi një kujtesë të drejtpërdrejtë se liria rrallëherë jepet nga fuqitë e huaja ose “marrëveshjet e fshehta”, por duhet rrëmbyer nëpërmjet luftës së organizuar të atyre në terren. Ebrahimi theksoi operacionet strategjike të Njësive të Rezistencës, duke argumentuar se ndryshimi po drejtohet nga një forcë e disiplinuar e brendshme dhe jo nga një kolaps spontan. Azadeh Hosseini mbylli sesionin e folësve duke paraqitur parimet kryesore të Planit Dhjetëpikësh të Znj. Maryam Rajavi, duke theksuar fokusin e tij në një Iran pa armë bërthamore dhe heqjen totale të dënimit me vdekje.

Një strategji e pjekur për rezistencën iraniane

Retorika e tubimit në Londër sinjalizon një pjekuri të rëndësishme të strategjisë së opozitës iraniane. Ka një lëvizje të qëllimshme larg gjuhës së “protestës” drejt gjuhës së “qeverisjes shtetërore”. Duke u fokusuar te koncepti i një qeverie provizore, Rezistenca Iraniane po demonstron se çfarë vjen pas një ndryshimi të mundshëm të regjimit. Ajo po paraqet një strukturë demokratike të përgatitur mirë dhe të testuar në kohë, e plotë me një hartë rrugore ligjore dhe mbështetje ndërkombëtare, për të argumentuar se tranzicioni do të menaxhohej dhe jo të ishte kaotik.

Folësit demonstruan gjithashtu një kuptim të sofistikuar të shqetësimeve të sigurisë perëndimore. Duke e paraqitur IRGC-në jo vetëm si një shtypës të brendshëm, por si një kërcënim global sigurie, ata po e lidhin kauzën e tyre me interesat strategjike të bashkësisë globale. Në fund, tubimi sugjeron se Rezistenca Iraniane nuk po kërkon më vetëm solidaritet; ajo po kërkon njohje formale si një alternativë politike legjitime në skenën botërore.

Regjimi Iranian Ekzekuton Dy Të Burgosur Politikë, Anëtarë të PMOI-së, në Burgun Ghezel Hesar

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Regjimi klerikal iranian ekzekutoi në mënyrë barbare dy anëtarë të Organizatës Popullore Mujahedin të Iranit (PMOI/MEK) në burgun Ghezel Hesar. Maryam Rajavi kërkon veprim të menjëhershëm ndërkombëtar për të ndaluar krimet e mëtejshme dhe shpëtimin e jetëve të të burgosurve politikë.

Regjimi klerikal iranian ekzekutoi në mënyrë barbare dy anëtarë të Organizatës Popullore Mujahedin të Iranit (PMOI/MEK) në burgun Ghezel Hesar. Maryam Rajavi kërkon veprim të menjëhershëm ndërkombëtar për të ndaluar krimet e mëtejshme dhe shpëtimin e jetëve të të burgosurve politikë.

NCRI logoPresidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, Maryam Rajavi, kërkon veprim të menjëhershëm ndërkombëtar

Në agimin e së hënës, 30 mars 2026, xhelatët e regjimit klerikal, në një akt barbar, varën dy anëtarë të Organizatës Popullore Mujahedin të Iranit (PMOI/MEK), Akbar (Shahrokh) Daneshvarkar dhe Mohammad Taghavi, në burgun Ghezel Hesar.

Të ndjeri anëtar i PMOI-së, Mohammad Taghavi, 59 vjeç, ishte një i burgosur politik me përvojë të gjatë, me një histori persekutimi që daton që nga vitet 1980 dhe 1990. Ai ishte arrestuar më parë në vitin 2020 me akuzën e lidhjes me PMOI-në dhe kishte kaluar tre vjet në burg përpara se të lirohej. Ai u ri-arrestua në mars 2024.

Akbar Daneshvarkar, 58 vjeç, inxhinier civil, u arrestua në janar 2024.

Të dy të burgosurit u nënshtruan torturave të egra në pavionin e njohur 209 të burgut Evin. Në dhjetor 2024, Dega 26 e “Gjykatës Revolucionare” të Teheranit, e kryesuar nga “gjykatësi” i njohur Iman Afshari, i dënoi të dy burrat me vdekje me akuzën e “baghi” (rebelim i armatosur) për anëtarësimin e tyre në PMOI. Dënimi më pas u konfirmua nga Gjykata e Lartë e regjimit.

Znj. Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, deklaroi se regjimi i dëshpëruar, nga frika e kryengritjes popullore që do ta rrënonte atë, duke iu drejtuar këtij krimi të rëndë përpiqet në mënyrë dëshpëruese të shtyjë shpërthimin e zemërimit të popullit, por ai vetëm do të forcojë vendosmërinë e të rinjve rebelë të Iranit dhe luftëtarëve të Ushtrisë Kombëtare Çlirimtare për të përmbysur këtë regjim.

Znj. Rajavi nderoi të dy martirët, të cilët mbetën të pathyeshëm nën tortura, presione dhe kërcënime, duke nderuar angazhimin e tyre ndaj popullit dhe kauzës së tyre deri në fund.

Znj. Rajavi deklaroi më tej se regjimi klerikal po përpiqet të shfrytëzojë luftën e jashtme për të fshehur krizat e tij të thella dhe të pazgjidhshme të brendshme, por ai nuk mund të shpëtojë nga përmbysja e pashmangshme në duart e popullit iranian dhe rezistencës së tij të organizuar.

Znj. Rajavi u bëri thirrje Kombeve të Bashkuara dhe të gjitha shteteve anëtare që ta dënojnë pa mëdyshje këtë krim barbar, duke theksuar se dënimi verbal nuk është më i mjaftueshëm. Ka ardhur koha për veprime konkrete dhe efektive. Mosveprimi i bashkësisë ndërkombëtare ka vetëm inkurajuar këtë regjim të etur për gjak që të kryejë ekzekutime dhe krime të mëtejshme. Një numër i konsiderueshëm anëtarësh të PMOI-së dhe të burgosurish politikë ndodhen aktualisht në radhën e dënimit me vdekje. Duhet marrë veprim i menjëhershëm për të shpëtuar jetët e tyre.

Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

30 Mars 2026

 

Zyrtarë të Shquar Amerikanë Mbështesin Vizualin e një Irani të Lirë, Miratojnë Hartën Rrugore Demokratike të NCRI-së

Nga
Shahriar Kia
-
Zyrtarë të shquar amerikanë, ish-zyrtarë, ushtarakë dhe politikëbërës kanë lëshuar një deklaratë të përbashkët duke mbështetur luftën e popullit iranian për liri dhe duke miratuar Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi për një Republikë laike, demokratike dhe jo-bërthamore në Iran.

Zyrtarë të shquar amerikanë, ish-zyrtarë, ushtarakë dhe politikëbërës kanë lëshuar një deklaratë të përbashkët duke mbështetur luftën e popullit iranian për liri dhe duke miratuar Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi për një Republikë laike, demokratike dhe jo-bërthamore në Iran.Një grup zyrtarësh të shquar amerikanë, ish-zyrtarë, udhëheqës ushtarakë dhe politikëbërës kanë lëshuar një deklaratë të përbashkët duke shprehur mbështetje të fortë për luftën e popullit iranian për liri dhe duke miratuar një alternativë demokratike ndaj regjimit aktual në Teheran. Duke u mbështetur në trashëgiminë e “Katër Lirive” të Presidentit Franklin D. Roosevelt, deklarata argumenton se iranianët janë sistematikisht të privuar nga të drejtat bazë që nga revolucioni i 1979-ës, me represion të zbatuar përmes institucioneve shtetërore si Korpusit i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) dhe shërbimet e inteligjencës.

Nënshkruesit theksojnë ngjarjet e fundit, duke përfshirë protestat masive dhe vrasjen e mijëra demonstruesve, si provë të krizës së thellë të legjitimitetit të regjimit. Ata gjithashtu e përmendin vdekjen e Jina Mahsa Amini si simbol të brutalitetit sistematik.

Në qendër të deklaratës është mbështetja për Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe Planin me Dhjetë Pika të Presidente së zgjedhur të tij, zonjës Maryam Rajavi, i cili kërkon një republikë laike dhe demokratike, barazi gjinore dhe sundim të ligjit. Iniciativa përforcohet më tej nga mbështetja në rritje në Kongresin amerikan, duke përfshirë Rezolutën e Dhomës 166.

Duke theksuar se Irani ndodhet në një moment historik kthese, nënshkruesit i bëjnë thirrje qeverive perëndimore të braktisin politikën e pajtimit dhe të mbështesin aktivisht përpjekjet e popullit iranian për të krijuar një republikë të lirë, demokratike dhe jo-bërthamore.

24 Mars 2026

Deklaratë Amerikane në Mbështetje të një Irani të Lirë

Në një nga orët më të errëta të historisë, Presidenti Franklin Roosevelt shpalli katër liritë që janë të drejtë lindjeje për të gjithë njerëzit në botë: liria e shprehjes, liria e adhurimit, liria nga varfëria dhe liria nga frika. Të ankoruara në Kushtetutën Amerikane dhe Deklaratën e të Drejtave, këto katër liri bashkuan Amerikën dhe Aleatët drejt fitores në Luftën e Dytë Botërore.

Gjatë shtatë dekadave të fundit, këto katër liri u janë mohuar popullit iranian. Në vitin 1979, populli i Iranit i dha fund shtypjes që kishte filluar në 1953, kur Shahu Mohammad Reza Pahlavi dhe policia e tij e fshehtë terroriste, SAVAK, ushtronin pushtet suprem. Fatkeqësisht, kërkimi iranian për demokrací, siç ishte përsëritur që nga kryengritja kushtetuese e vitit 1906, u rrëmbye përsëri, këtë herë nga ekstremistët fetarë që mbeten në pushtet deri më sot.

Ne nderojmë burrat dhe gratë trima të forcave amerikane dhe aleate që po kryejnë misionet e caktuara nga zinxhiri i komandës së tyre, dhe bashkohemi në lutje për sigurinë dhe suksesin e tyre. Shumë përpara kësaj operacioni ushtarak, ne kishim arritur në përfundimin se diktatura klerikale në Teheran është pandërprerë mashtruese dhe armiqësore ndaj interesave aleate. Ne ndajmë ndjenjat e miliona iranianëve që kanë protestuar dhe kanë kërkuar fundin e sundimit totalitar nën Ajatollahët.

Që nga viti 1979, iranianët nuk kanë mundur të ushtrojnë të drejtat e tyre bazë të njeriut për shprehje dhe adhurim, pa rrezikuar arrestim, burgim, torturë dhe vdekje nga duart e qeverisë fundamentaliste në Teheran. Policët e moralit, policët nën maskë, Korpusit i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), Ministria e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) dhe shumë organizata të tjera kanë spiunuar dhe terrorizuar popullsinë. Arrestimi dhe rrahja fizike në vitin 2022 që çoi në vdekjen e Jina Mahsa Amini, e cila u arrestua për mënyrën se si mbante shallin e saj, është shembull i brutalitetit ekstrem të qeverisë iraniane. Protestat e janarit 2026, sipas vlerësimeve të vetë regjimit iranian, rezultuan në vdekjen e mbi 36,000 qytetarëve.

Është më e rëndësishme se kurrë që populli i Iranit të rimarrë trashëgiminë dhe të ardhmen e tij, të zëvendësojë nënshtrimin brutal me një qeveri të krijuar prej tyre dhe udhëheqës të zgjedhur prej tyre. Duhet të hartohen një Kushtetutë e re që t’u sigurojë të gjithë qytetarëve katër liritë e identifikuara nga Presidenti Roosevelt. Sundimi i ligjit duhet të zbatohet në mënyrë të barabartë për të gjithë, pavarësisht nga etnia, besimi fetar, gjinia ose çdo faktor tjetër diskriminues. Një pikënisje e miratuar gjerësisht për zhvillimin e një Kushtetute iraniane që të përballojë sfidat e së ardhmes është Plani me Dhjetë Pika i promovuar për dy dekadat e fundit nga Presidentja e Zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), Maryam Rajavi.

Brenda Planit me Dhjetë Pika përfshihet thirrja për t’i dhënë fund sundimit klerikal, liritë që gjenden në Amendamentin e Parë të Kushtetutës së SHBA-së, ndarja e fesë nga shteti, të drejtat dhe mundësitë e barabarta për të gjithë, kontrolli dhe balancimi midis tre degëve të qeverisë, fundi i ligjit të Sheriatit që ka terrorizuar qytetarët iranianë, dhe një Iran pa armë të shkatërrimit në masë që do të respektojë normat ndërkombëtare dhe do të ndjekë marrëdhënie të mira me fqinjët e tij.

NCRI dhe Plani me Dhjetë Pika janë themeli i Rezolutës së Dhomës (HR) 166. Tani para Komitetit të Çështjeve të Jashtme të Dhomës, HR 166 u paraqit nga Deputeti Tom McClintock dhe tashmë ka 229 bashkë-sponsorë. Sipas paragrafit të saj hyrës, HR 166 i kushtohet: Shprehjes së mbështetjes për dëshirat e popullit iranian për një Republikë iraniane demokratike, laike dhe jo-bërthamore, dhe dënimit të terrorizmit të regjimit iranian, luftës me ndërmjetës rajonalë, shtypjes së brendshme dhe për qëllime të tjera.

Duke u përqendruar vetëm në të ardhmen e Iranit sapo të përfundojnë armiqësitë, NCRI më 28 shkurt shpalli formimin e një Qeverie të Përkohshme për transferimin e sovranitetit te populli i Iranit dhe krijimin e një republike demokratike të bazuar në Planin me Dhjetë Pika.

Në të gjithë Iranin, njësitë e rezistencës të Mujahedin-e Khalq (MEK) – një komponent i NCRI-së – kanë filluar tashmë të sfidojnë forcat e Republikës Islamike të Iranit. MEK, ashtu si NCRI, nuk është një organizatë e re. Ajo ka kundërshtuar sundimin e ekstremistëve fetarë, dhe para kësaj sundimin e korruptuar dhe brutal të Shahut, për dekada të tëra. Duke pësuar humbje në dhjetëra mijëra, MEK nuk e ka humbur kurrë fokusin e objektivit të saj për një Iran të lirë me legjitimitet të përcaktuar nga kutia e votimit. Ndërkohë, si NCRI ashtu edhe MEK kanë pësuar padrejtësisht nga dezinformata masive dhe demonizim i gjeneruar kryesisht nga Regjimi Islamik dhe i përqafuar nga qeveritë perëndimore që ushtrojnë politikën e pajtimit duke kërkuar “paqen në kohën tonë”.

Demokracia nuk duhet të ishte vjedhur kurrë nga qytetarët e Iranit në 1953 dhe përsëri në 1979. Me regjimin e Teheranit të diskredituar dhe të dobësuar, jo që nga viti 1979 populli iranian nuk ka qenë në një pozicion kaq të fortë për ta rimarrë atë. Perëndimi duhet tani të mbështesë lëvizjen demokratike dhe të përkrahë qytetarët iranianë që kanë vuajtur shumë ndërsa luftojnë për të rimarrë vendin e tyre. Amerika ka interes në suksesin e tyre, dhe ne ripohojmë këtu mbështetjen tonë të palëkundur për kauzën e një Irani të Lirë.

Nënshkruesit:

  1. I Nderuari Kenneth Blackwell – Ish-Ambasador i SHBA-së në Komisionin e OKB-së për të Drejtat e Njeriut
  2. I Nderuari Lincoln P. Bloomfield, Jr. – Ish-Envoy Special dhe Zëvendës Sekretar Shteti
  3. Kolonel (në pension) Thomas Cantwell – Ish-Komandant Ushtarak Amerikan i Kampit Ashraf
  1. I Nderuari Ted Poe – Ish-Deputet i Kongresit të SHBA-së, Teksas
  2. Gjeneral (në pension) James L. Jones – Ish-Komandant i Korpusit të Marinës së SHBA-së, Komandant i NATO-s, Këshilltar i Sigurisë Kombëtare i Presidentit
  3. Hon. Robert Joseph – Ish-Zëvendës Sekretar Shteti për Kontrollin e Armëve dhe Sigurinë Ndërkombëtare
  1. I Nderuari Mitchell B. Reiss – Ish-Ambasador, Envoy Special për Procesin e Paqes në Irlandën e Veriut
  2. I Nderuari Tom Ridge – Ish-Guvernator i Pensilvanisë, Ish-Sekretar i Sigurisë Kombëtare të SHBA-së
  3. E Nderuara Linda Chavez – Ish-Asistent e Presidentit për Lidhjet Publike; Kryetare e Qendrës për Mundësi të Barabarta
  4. Gjeneral (në pension) James Conway – Ish-Komandant i Korpusit të Marinës së SHBA-së
  5. Gjeneral Lejtnant (në pension)/Ambasador (në pension) Dell Dailey – Ish-Komandant i Komandës së Përbashkët të Operacioneve Speciale
  6. Gjeneral Lejtnant (në pension) David Deptula – Ish-Zëvendës Shef i Shtabit për Inteligjencën, Mbikëqyrjen dhe Zbulimin, Forcat Ajrore të SHBA-së
  7. I Nderuari Louis J. Freeh – Ish-Drejtor i Byrosë Federale të Hetimit (FBI)
  8. I Nderuari Newt Gingrich – Ish-Kryetar i Dhomës së Përfaqësuesve
  9. I Nderuari Marc Ginsberg – Ish-Ambasador i SHBA-së në Marok
  10. I Nderuari Patrick Kennedy – Ish-Deputet i Kongresit të SHBA-së, Rhode Island
  11. Kolonel (në pension) Mark Martin – Ish-Komandant Ushtarak Amerikan i Kampit Ashraf
  12. Kolonel (në pension) Wes Martin – Ish-Officer i Lartë Antiterrorist, Forcat e Koalicionit – Irak
  13. I Nderuari R. Bruce McColm – President, Instituti për Strategji Demokratike
  14. Kolonel (në pension) Gary Morsch – Ish-Officer i Lartë Mjekësor në Ashraf
  15. I Nderuari Michael B. Mukasey – Ish-Prokuror i Përgjithshëm i SHBA-së
  16. Brigadier Gjeneral (në pension) David D. Phillips – Ish-Komandant Ushtarak Amerikan i Kampit Ashraf
  17. I Nderuari John Sano – Ish-Zëvendës Drejtor i Shërbimit Kombëtar të Fshehtë të CIA-s
  18. I Nderuari David R. Shedd – Ish-Drejtor Veprues, Agjencia e Inteligjencës së Mbrojtjes
  19. Ivan Sascha Sheehan, Ph.D. – Dekan i Përkohshëm dhe Profesor, Kolegji i Çështjeve Publike, Universiteti i Baltimores
  20. I Nderuari Eugene R. Sullivan – Gjykatës Federal në Pension
  21. I Nderuari Robert Torricelli – Ish-Senator i SHBA-së, New Jersey
  22. Gjeneral (në pension) Chuck Wald – Ish-Zëvendës Komandant i Komandës Evropiane të SHBA-së
  23. Gjeneral (në pension) Tod Wolters – Ish-Komandant i Komandës Evropiane të SHBA-së / Komandant Suprem Aleat i Evropë

Deputetë Britanikë dhe Aktivistë Kërkojnë Njohjen e Qeverisë së Përkohshme të NCRI-së

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Më 26 mars 2026, deputetë britanikë dhe aktivistë në Parlamentin e Mbretërisë së Bashkuar kërkuan njohjen e qeverisë së përkohshme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste dhe mbështetjen e Planit me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi për një Republikë laike, demokratike dhe jo-bërthamore në Iran.
Deputeti Bob Blackman mban një fjalim në një takim në Parlamentin e Mbretërisë së Bashkuar më 26 mars 2026
Më 26 mars 2026, deputetë britanikë dhe aktivistë në Parlamentin e Mbretërisë së Bashkuar kërkuan njohjen e qeverisë së përkohshme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste dhe mbështetjen e Planit me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi për një Republikë laike, demokratike dhe jo-bërthamore në Iran.
Deputeti Bob Blackman mban një fjalim në një takim në Parlamentin e Mbretërisë së Bashkuar më 26 mars 2026

Më 26 mars 2026, ligjvënës britanikë, ekspertë ligjorë, avokatë të të drejtave të njeriut dhe përfaqësues të komunitetit iranian u mblodhën në Parlamentin e Mbretërisë së Bashkuar në Westminster për të festuar Vitin e Ri Pers (Nowruz). Ngjarja shërbeu si platformë për të kërkuar një ndryshim të madh në politikën britanike ndaj Iranit. Pjesëmarrësit bënë thirrje për njohjen e qeverisë së përkohshme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), shpalljen e Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) si organizatë terroriste dhe mbështetje të fortë për Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi. Folësit refuzuan fuqimisht si regjimin aktual teokratik ashtu edhe çdo kthim në monarki, duke insistuar se e ardhmja e Iranit duhet të vendoset nga populli iranian përmes rezistencës së tij të organizuar.

Theksi në Vetëvendosjen Iraniane

Deputeti Dr. Liam Fox theksoi se e drejta morale për të zgjedhur qeverinë e Iranit i përket vetëm popullit iranian. Ai kritikoi ashpër qeveritë e mëparshme britanike për refuzimin e shpalljes së IRGC-së si grup terrorist, duke e quajtur mosveprimin “të papranueshëm”. Fox e përshkroi regjimin si të mbajtur në pushtet vetëm nga terrori dhe brutaliteti, pa asnjë mbështetje popullore të vërtetë. Ai vuri në dukje se kryengritja aktuale përfaqëson një revolucion gjeneracional për të rinjtë e Iranit. Një tranzicion i suksesshëm, argumentoi ai, kërkon që forcat e opozitës të bashkohen rreth parimeve të Planit me Dhjetë Pika të Rajavi. Ndërsa pranoi errësirën e vazhdueshme për iranianët, ai shprehu optimizëm se “çarat e para të agimit po vijnë” dhe i bëri thirrje Britanisë të trajtojë agjentët dhe apologjetët e regjimit që veprojnë brenda kufijve të saj.

Lavdërim për Rezistencën Iraniane dhe Solidaritetin Global

Lord Bruce of Bennachie lavdëroi guximin, vendosmërinë dhe qëndrueshmërinë e rezistencës iraniane, duke e krahasuar luftën e tyre me lëvizjet që i dhanë fund sundimit sovjetik në Poloni dhe aparteidit në Afrikën e Jugut. Ai deklaroi: “Lufta juaj është lufta jonë… nëse ju fitoni, ne fitojmë”, duke e paraqitur çështjen si një prioritet të përbashkët global. Ai vuri në dyshim angazhimin diplomatik të Mbretërisë së Bashkuar me një regjim që rekruton hapur qytetarë britanikë për akte terroriste në tokën britanike përmes mediave sociale. Lord Bruce bëri thirrje për një politikë të qartë që i jep përparësi demokracisë dhe lirisë në Iran mbi interesat e tjera diplomatike.

Refuzimi i Monarkisë dhe Miratimi i Planit me Dhjetë Pika

Lord Dholakia theksoi se mbi 5,000 parlamentarë në botë mbështesin kauzën e NCRI-së. Ai refuzoi në mënyrë eksplicite çdo restaurim të monarkisë Pahlavi, duke argumentuar se regjimi i mëparshëm mbante përgjegjësi për shtypjen e kaluar dhe nuk duhet të lejohet të kthehet. Ai lavdëroi Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi si një vizion të qartë për një shoqëri të lirë, të drejtë dhe demokratike në Iran dhe shprehu shpresën për të festuar një Nowruz të ardhshëm në një Teheran të çliruar.

Lord Hamilton of Epsom vëreji çarje në rritje në regjimin iranian për shkak të presioneve gjeopolitike dhe ekonomike. Ai sugjeroi se shtrëngimi i kontrollit mbi eksportet e naftës iraniane do ta vinte komunitetin ndërkombëtar në një pozicion më të fortë negociues. Megjithëse paralajmëroi se ndryshimi mund të shoqërohet me derdhje të konsiderueshme gjaku, ai mbeti i bindur se regjimet shtypëse bien përfundimisht. Ai inkurajoi rezistencën e vazhdueshme iraniane dhe shprehu pritshmëri për një vit të ri të begatë dhe demokratik.

Thirrje për Veprim Kundër IRGC-së dhe Ndikimit të Regjimit

Lord McInnes of Kilwinning kërkoi konfiskimin e menjëhershëm të aseteve të IRGC-së në Londër, me fondet që t’u kthehen popullit iranian sapo të vendoset një demokrací laike. Ai avokoi për heqjen e pushtetit dhe ndikimit të regjimit në Mbretërinë e Bashkuar duke i ndaluar aksesin Ai inkurajoi NCRI-në të avancojë marrëveshje tranzicionale të gjera që çojnë në zgjedhje të lira dhe demokratike, duke vënë në dukje se një angazhim i vërtetë ndaj demokracisë laike nuk ka frikë nga transparenca. Ai e përshkroi Planin me Dhjetë Pika si një “hartë rrugore kristal të qartë” për të drejtat e njeriut dhe qeverisjen e hapur.

Lord Singh of Wimbledon theksoi refuzimin e popullit iranian ndaj të gjitha formave të diktaturës – si shtypjen e mullahëve ashtu edhe çdo kthim në sundimin e Shahut. Ai uroi Maryam Rajavi dhe NCRI-në për shpalljen e një qeverie të përkohshme si hap përgjegjës drejt tranzicionit demokratik. Ai mirëpriti veçanërisht theksin e planit mbi barazinë e plotë gjinore dhe konfirmoi se ndryshimi duhet të vijë nga populli iranian dhe rezistenca e tij e organizuar, jo nga forcat e jashtme ose mbetjet e regjimeve të kaluara.

Perspektivë Historike dhe Fokus në të Drejtat e Njeriut

Lord Hacking tërhoqi paralele midis rezistencës iraniane dhe “ditëve të errëta” të Luftës së Dytë Botërore, kur Britania inkurajonte qëndrueshmërinë me mesazhin “Qëndro i qetë dhe vazhdo”. Ai inkurajoi rezistencën të ruajë vendosmërinë në mes të vështirësive, duke e parë mbledhjen e Nowruzit si festim të një dite të re që po vjen për Iranin.

Baroness Helena Kennedy KC, avokate e të drejtave të njeriut, shprehu dhimbje të thellë për shtypjen e aktivistëve, avokatëve dhe grave iraniane që fushojnë për demokrací dhe barazi. Megjithëse u shpreh kundër luftës në vazhdim për shkak të vuajtjeve të civilëve, ajo shprehu solidaritet të fortë dhe shpresë për një tranzicion të shpejtë që do të mbrojë të drejtat e njeriut.

Baroness Sharon Davies shprehu dëshirën për një të ardhme të lirisë, demokracisë dhe zërit të grave. Ajo kritikoi regjimin për shpërdorimin e burimeve të Iranit në aktivitete shkatërruese që dëmtojnë si iranianët ashtu edhe botën. Ajo i përshkroi iranianët si njerëz të jashtëzakonshëm, potenciali i të cilëve mbetet i pappërfillur, dhe tha se një Iran i lirë do të kontribuonte në paqen globale.

Zëra të Fortë Parlamentarë për Ndryshim

Deputeti Bob Blackman pohoi se si Shahu ashtu edhe mullahët kanë shtypur popullin iranian dhe nuk duhet të lejohen të vazhdojnë. Ai vuri në dukje refuzimin e qartë të popullit iranian ndaj përpjekjeve për restaurim monarkik përmes propagandës. Blackman lavdëroi guximin e Njësive të Rezistencës në udhëheqjen e kryengritjeve popullore dhe theksoi “ushtrinë e lirisë” si forcë kyçe për tranzicionin demokratik. Ai miratoi qeverinë e përkohshme të NCRI-së dhe Planin me Dhjetë Pika si plan për një republikë demokratike, jo-bërthamore të bazuar në barazinë gjinore, sundimin e ligjit dhe respektin për komunitetet etnike dhe fetare. Ai i bëri thirrje qeverisë britanike të dëbojë agjentët e regjimit dhe të mbyllë ambasadën e Iranit në Londër.

Deputeti Jim Shannon shprehu mbështetje të plotë për NCRI-në dhe Planin me Dhjetë Pika të Rajavi. Si kryetar i Grupit Parlamentar Gjithëpartiak për Lirinë Ndërkombëtare të Fesë ose Besimit, ai dënoi persekutimin e minoriteteve fetare, duke përfshirë komunitetin Baha’i, dhe bëri thirrje për liri të garantuar të adhurimit, punës dhe të drejtave për gratë dhe vajzat në një Iran të ardhshëm.

Perspektiva të Komunitetit dhe Aktivistëve

Këshilltari Robert Ward i quajti mbështetësit monarkistë jorealistë, duke kujtuar frikën nën SAVAK-un e Shahut. Ai kritikoi Ministrinë e Jashtme britanike për angazhimin e kaluar me regjimin dhe bëri thirrje për shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste dhe reduktimin e ambasadës iraniane në minimum. Ai shprehu shpresën për një Iran të lirë deri në fund të vitit 2026.

Këshilltari Matthew Goodwin, ndihmës i deputetit Bob Blackman, e përshkroi vizitën e tij në një ngjarje të NCRI-së në Paris si syçelës në lidhje me natyrën e regjimit. Ai refuzoi kthimin në modele të kaluara dhe pohoi se vetëm Plani me Dhjetë Pika i Rajavi ofron një rrugë drejt lirisë, drejtësisë dhe demokracisë.

Thirrje e Unifikuar për Tranzicion Demokratik

Mbledhja në Westminster demonstroi mbështetje ndërpartiake në Parlamentin britanik për një Iran demokratik, laik dhe jo-bërthamor. Ligjvënësit dhe aktivistët u bashkuan në refuzimin e diktaturës teokratike dhe restaurimit monarkik. Ata miratuan qeverinë e përkohshme të NCRI-së dhe Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi si një kuadër të besueshëm për të drejtat e njeriut, barazinë gjinore, pluralizmin dhe sundimin e ligjit. Kërkesat kryesore përfshinin shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste, dëbimin e agjentëve të regjimit, mbylljen e ambasadës së tij dhe njohjen e të drejtës së popullit iranian për vetëvendosje përmes rezistencës së organizuar. Ngjarja ofroi një mesazh shprese në mes të trazirave në Iran: ndryshimi i vërtetë duhet të vijë nga brenda, i udhëhequr nga vetë populli iranian, me mbështetje morale dhe politike ndërkombëtare.

 

Mbledhje Dypartiak Kongresionale Njofton Mbështetje për Tranzicionin Demokratik Iranian dhe Qeverinë e Përkohshme

Nga
Shahriar Kia
-
Mbledhja Dypartiak në Kongresin amerikan më 26 mars 2026 mbështeti tranzicionin demokratik në Iran dhe qeverinë e përkohshme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Ligjvënësit amerikanë përkrahën Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi për një Republikë laike, jo-bërthamore dhe demokratike.
Anëtari i Kongresit Amerikan, Rob Menendez, mban një fjalim në një konferencë të organizuar nga OIAC më 26 mars 2026.
Mbledhja Dypartiak në Kongresin amerikan më 26 mars 2026 mbështeti tranzicionin demokratik në Iran dhe qeverinë e përkohshme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Ligjvënësit amerikanë përkrahën Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi për një Republikë laike, jo-bërthamore dhe demokratike.
Anëtari i Kongresit Amerikan, Rob Menendez, mban një fjalim në një konferencë të organizuar nga OIAC më 26 mars 2026.

Më 26 mars 2026, Organizata e Komuniteteve Irano-Amerikane (OIAC) organizoi një mbledhje kongresionale të fokusuar në tranzicionin demokratik të Iranit dhe njoftimin e qeverisë së përkohshme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Ngjarja bashkoi ligjvënës amerikanë nga të dyja partitë dhe përfshiu një mesazh nga Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, Maryam Rajavi. Pjesëmarrësit theksuan se e ardhmja e Iranit duhet të vendoset nga vetë populli iranian përmes zgjedhjeve të lira, vetëvendosjes dhe rezistencës së organizuar, në vend të ndërhyrjes së jashtme ose kthimit në sistemet e mëparshme.

Mesazhi i Maryam Rajavi: Përmbysja përmes Rezistencës së Organizuar

Në mesazhin e saj të regjistruar, Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e NCRI-së, deklaroi se zgjidhja e krizës në Iran qëndron në përmbysjen e regjimit aktual, e cila mund të arrihet vetëm nga populli iranian përmes rezistencës së tij të organizuar. Ajo tregoi Njësitë e Rezistencës dhe Ushtrinë Çlirimtare si forca kryesore, duke i atribuar Organizatës Popullore Mujahedin të Iranit (PMOI/MEK) 47 vjet opozitë ndaj regjimit.

Znj. Rajavi theksoi se NCRI-ja refuzon si diktaturën e mëparshme monarkike ashtu edhe tiraninë aktuale fetare. Parulla e rezistencës, tha ajo, është “paqe dhe liri”. Ajo sqaroi se Rezistenca Iraniane nuk kërkon ndërhyrje ushtarake të huaj, ndihmë financiare ose armë. Në vend të kësaj, ajo kërkon njohjen e qeverisë së përkohshme të NCRI-së, mbështetje teknike për akses të pakufizuar në internet dhe dëbimin e agjentëve të regjimit nga territori amerikan. Këto masa, argumentoi ajo, do të fuqizonin popullin iranian për të udhëhequr tranzicionin e tyre demokratik.

Mbështetje Dypartiake për Rezolutën e Dhomës 166 dhe Planin me Dhjetë Pika

Ligjvënësit shprehën mbështetje të fortë dypartiake për Rezolutën e Dhomës 166, e cila miraton një Republikë iraniane demokratike, laike dhe jo-bërthamore. Shumë folës shprehën gjithashtu mbështetje për Planin me Dhjetë Pika të NCRI-së, duke e parë atë si një hartë rrugore të besueshme për një Iran të ardhshëm të bazuar në të drejtat e njeriut, pluralizmin, barazinë gjinore dhe ndarjen e fesë nga shteti.

Dep. Brad Sherman: Regjimi Duhet Zëvendësuar, Jo Reformuar

Deputeti Brad Sherman deklaroi se Shtetet e Bashkuara nuk kanë qenë kurrë më afër çlirimit të Iranit. Ai argumentoi se regjimi aktual nuk mund të reformohet dhe duhet të zëvendësohet plotësisht. Sherman theksoi rëndësinë e Rezolutës 166 dhe bëri thirrje për presion më të madh ndaj Teheranit, duke përfshirë sanksione më të ashpra ndaj Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC). Ai theksoi se “e vërteta” është mjeti më i fuqishëm i Amerikës, duke avokuar për transmetime të zgjeruara në gjuhën farsi dhe përdorim më të mirë të internetit për të arritur popullin iranian. Sherman u bëri thirrje aleatëve amerikanë të bashkohen në vendosjen dhe zbatimin e sanksioneve.

Dep. Tom McClintock: Ora e Shpëtimit të Iranit ka Ardhur

Deputeti Tom McClintock deklaroi se “ora e shpëtimit të Iranit ka ardhur”. Ai vuri në dukje se grupet e rezistencës në të gjithë Iranin janë të përgatitura për të përballur regjimin dhe u bëri thirrje Shteteve të Bashkuara të ofrojnë mbështetje të plotë morale dhe materiale për këto forca. McClintock lavdëroi Planin me Dhjetë Pika të NCRI-së për të ofruar një rrugë demokratike që mbron të drejtat e njeriut, pluralizmin dhe sundimin e ligjit. Ai e përshkroi regjimin si tashmë “të paralizuar dhe të dobësuar” dhe bëri thirrje që të “rrënjoset nga rrënjët”. Në të njëjtën kohë, ai theksoi se populli iranian duhet të vendosë në fund të fundit për të ardhmen e tij në mënyrë demokratike.

Dep. Randy Weber: Miratim i Fortë për Liritë në Planin me Dhjetë Pika

Deputeti Randy Weber iu referua vazhdimisht Planit me Dhjetë Pika, duke theksuar angazhimet e tij për refuzimin e sundimit klerikal absolut, garantimin e lirisë së fjalës, partive politike, tubimit, shtypit dhe aksesit në internet, si dhe shpërbërjen e IRGC-së. Ai konfirmoi mbështetjen kongresionale për lëvizjen, duke thënë: “Ne jemi pas kësaj lëvizjeje. Ne jemi pas Planit me Dhjetë Pika.” Weber e përshkroi kërkesën e popullit iranian si një thirrje për liritë e dhëna nga Zoti dhe deklaroi se regjimi ka qenë në pushtet shumë gjatë – është koha që ai të largohet.

Dep. Deborah Ross: Nevojë për Punë të Vazhdueshme për të Mbështetur Aspiratat Iraniane

Si bashkë-sponsor origjinal i Rezolutës 166, deputetja Deborah Ross e përshkroi rezolutën dhe Planin me Dhjetë Pika si një hartë rrugore për një Iran të lirë, laik dhe demokratik të bazuar në të drejtat e njeriut dhe barazinë gjinore. Ndërsa pranoi mbështetjen dypartiake në Kongres për aspiratat e popullit iranian, ajo theksoi se mbetet shumë punë për të bërë për të ndihmuar në largimin e regjimit. Ross vuri në dukje se iranianët vetë po udhëheqin me guxim lëvizjen demokratike dhe shprehu angazhimin e saj për t’i dhënë fund luftës në një mënyrë që lejon popullin iranian të formojë qeverinë e tij të re demokratike.

Dep. Glenn Grothman: Nevojë për Ndryshim Themelor në Natyrën e Qeverisë

Deputeti Glenn Grothman argumentoi se çështja kryesore nuk është thjesht ndryshimi i fytyrave në Teheran, por transformimi i natyrës së vetë qeverisë. Për sa kohë Irani ndjek armët bërthamore dhe kërcënon Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin, ai do të mbetet represiv brenda vendit dhe i rrezikshëm ndërkombëtarisht. Grothman bëri thirrje për një Iran të ardhshëm me liri në stilin perëndimor, duke përfshirë lirinë e fjalës dhe të fesë, dhe theksoi rëndësinë e mbajtjes së aksesit në internet. Ai paralajmëroi kundër një cikli tjetër protestash që rezultojnë në mijëra vdekje pa ndryshim domethënës, duke u bërë thirrje që çdo marrëveshje pasluftës të sigurojë një Iran të lirë dhe të perëndimorizuar që iranianët “duan dhe meritojnë”.

Dep. Tim Burchett: Miratim i Politikës “Pa Luftë, Pa Kompromis”

Deputeti Tim Burchett konfirmoi se populli i Iranit meriton liri dhe miratoi programin politik të Maryam Rajavi si një hartë rrugore të qartë për tranzicionin në një republikë të bazuar në zgjedhje të lira. Ai mbështeti politikën e “pa luftë dhe pa kompromis” ndërsa përkrahu të drejtat e rezistencës së organizuar për të sjellë ndryshimin. Burchett shprehu shqetësim për keqtrajtimin e popullit iranian dhe shprehu shpresën se ata do ta dinë se Amerika qëndron me dëshirën e tyre për liri.

Dep. Rob Menendez: E Ardhmja e Përcaktuar nga Populli Iranian

Deputeti Rob Menendez përforcoi një temë të qëndrueshme të mandatit të tij: se e ardhmja e Iranit duhet të përcaktohet nga populli iranian. Ai foli për të drejtën e tyre për një Iran të lirë, ku mund të prosperojnë dhe të jetojnë jetën që kanë shpresuar prej kohësh. Menendez vuri në dukje se kjo e ardhme duket e afërt dhe shprehu padurimin për të parë zhvillimet si për Iranin ashtu edhe për komunitetin irano-amerikan. Ai premtoi mbështetjen dhe partneritetin e tij të vazhdueshëm në të ardhmen.

Dep. Christian Menifee: Mbështetje për Lëvizjet Demokratike Organike

Deputeti Christian Menifee lidhi fjalët e tij me trashëgiminë e të ndjerës deputete Sheila Jackson Lee, e cila kishte avokuar prej kohësh për lëvizjet demokratike në Iran. Ai theksoi mbështetjen për përpjekjet organike, nga baza, ndërsa punonte për të ndaluar represionin e regjimit. Menifee u angazhua të mbështesë ata që luftojnë për demokracinë në terren pa imponuar ndryshimin nga jashtë ose dëmtuar civilët iranianë.

Dep. John Moolenaar: Shpresë për Liri dhe Potencialin e Iranit

Deputeti John Moolenaar e përshkroi periudhën aktuale si sfiduese për iranianët dhe ndau histori nga zgjedhësit me të afërm në Iran që mbajnë shpresa të mëdha për të ardhmen. Ai shprehu dëshirën që iranianët të gëzojnë të njëjtat liri që amerikanët vlerësojnë, duke vënë në dukje potencialin e madh të pashfrytëzuar të Iranit që është shtypur gjatë 47 viteve të fundit. Moolenaar mirëpriti diskutimin e hapur të vizionit për të ardhmen e Iranit, duke theksuar rëndësinë e ndarjes së ideve që populli iranian të mund të formojë kolektivisht fatin e tij.

Mesazh i Unifikuar Dypartiak

Mbledhja demonstroi një konsensus të rrallë Dypartiak në Kongres për mbështetjen e aspiratave të popullit iranian për demokracinë. Ligjvënësit nga të dyja palët refuzuan si ndërhyrjen ushtarake ashtu edhe restaurimin monarkik, duke avokuar në vend të kësaj për vetëvendosje përmes kutisë së votimit. Ata miratuan Planin me Dhjetë Pika të NCRI-së dhe Rezolutën 166 si kuadrin për një republikë laike, jo-bërthamore të bazuar në të drejtat e njeriut dhe liritë. Ndërsa bënë thirrje për presion më të madh ndaj regjimit – duke përfshirë sanksione, akses në informacion dhe mbështetje morale për rezistencën – folësit theksuan vazhdimisht se ndryshimi i vërtetë duhet të vijë nga vetë populli iranian. Ngjarja sinjalizoi mbështetje në rritje politike amerikane për një tranzicion demokratik të udhëhequr nga rezistenca e organizuar iraniane, duke ofruar një vizion shpresëdhënës në mes të trazirave të vazhdueshme.

 

Evropa Duhet të Mbështetë Ndryshimin e Regjimit të Udhëhequr nga Irani, Tha Kryetari i NCRI FAC për 20 Minuta

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Mohammad Mohaddessin, Kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI-së, në një intervistë ekskluzive për 20 Minutos në Bruksel: “Thënia ‘Jo luftës’ është slogan i mirë, por Europa duhet të mbështesë ndryshimin e regjimit klerikal nga vetë populli iranian.” Pa nevojë për ushtarë, para ose armë të huaja – vetëm njohje politike e së drejtës së iranianëve për liri dhe demokraci.
Kryetari i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI-së, Mohammad Mohaddessin, flet në një konferencë shtypi në Paris më 12 mars 2026.
Mohammad Mohaddessin, Kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI-së, në një intervistë ekskluzive për 20 Minutos në Bruksel: “Thënia ‘Jo luftës’ është slogan i mirë, por Europa duhet të mbështesë ndryshimin e regjimit klerikal nga vetë populli iranian.” Pa nevojë për ushtarë, para ose armë të huaja – vetëm njohje politike e së drejtës së iranianëve për liri dhe demokraci.
Kryetari i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI-së, Mohammad Mohaddessin, flet në një konferencë shtypi në Paris më 12 mars 2026.

Europa Duhet të Mbështesë Ndryshimin e Regjimit të Udhëhequr nga Iranianët, Thotë Kryetari i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI-së për 20 Minutos

Publikuar nga 20minutos më 25 mars 2026, kjo intervistë me Mohammad Mohaddessin, Kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, paraqet argumentin e opozitës iraniane për një ndryshim regjimi të udhëhequr nga iranianët vetë, e jo nga fuqitë e huaja. Duke folur në Bruksel, Mohaddessin thotë se lufta mund të përfundojë brenda disa javëve, por argumenton se politika perëndimore mbetet e paplotë nëse fokusohet vetëm në presion ushtarak, slogane për armëpushim ose diplomaci me Teheranin.

Në vend të kësaj, ai u bën thirrje Evropës, duke përfshirë Spanjën, që të njohin politikisht të drejtën e popullit iranian për të përmbysur diktaturën klerikale dhe të mbështesin opozitën dhe qeverinë e përkohshme të propozuar prej saj. Ai hedh poshtë idenë se nevojiten ushtri të jashtme, para ose armë, duke insistuar se iranianët vetë janë gati të luftojnë dhe të financojnë lëvizjen.

Mohaddessin argumenton se politika e qetësimit i lejoi vetëm Teheranit të avancojë ambiciet e tij bërthamore, ndërsa një Iran demokratik do të adresonte edhe shqetësimet e botës për armët bërthamore, zgjerimin ushtarak dhe terrorizmin. Ai thotë se NCRI-ja ka shpenzuar 45 vjet duke ndërtuar një alternativë politike, me plane për zgjedhje të lira brenda gjashtë muajve pas rënies së regjimit, një asamble kushtetuese, një kushtetutë të re dhe mbrojtje për gratë, minoritetet dhe ndarjen e fesë nga shteti. Ai hedh poshtë frikën për një kolaps si në Irak.

Më poshtë vijon një version i përkthyer i intervistës së Mohammad Mohaddessin:

Intervistë: Mohammad Mohaddessin, figurë e opozitës iraniane: “Thënia ‘Jo luftës’ është slogan i mirë, por Evropa duhet të mbështesë ndryshimin e regjimit.”

Kryetari i Komitetit të Punëve të Jashtme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) u ul me 20minutos në Bruksel për të analizuar gjendjen e luftës dhe të ardhmen e regjimit të ajatollahëve: “Ne nuk kemi nevojë për para, armë ose trupa në terren, vetëm njohje të së drejtës së popullit iranian për të ndryshuar regjimin.”

Mohammad Mohaddessin (Teheran, 1955) është kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe aktiviteti i tij tani është intensiv. Ai po punon për të mbledhur mbështetje për kauzën në mes të luftës së Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit kundër ajatollahëve, dhe dëshiron një vend të lirë nga zgjedha autokratike që ka ndëshkuar popullsinë për dekada: ky është mesazhi, ajatollahët duhet të bien. Në këtë kontekst, dhe ndërkohë që Donald Trump po i jep Teheranit hapësirë për negociata që iranianët deri tani i mohojnë, Mohaddessin ulet në Bruksel me 20minutos për të folur jo vetëm për konfliktin, por edhe për mënyrën se si një regjim që ai e sheh si gjithnjë e më të dobësuar mund të mposhtet përmes rezistencës dhe nga mërgimi, dhe pse, siç insiston ai, diplomacia nuk shërben me të.

A e shihni fundin e luftës si të afërt?

Po, ne lutemi për këtë dhe mendojmë se mund të jetë çështje javësh. Kjo është ajo që njerëzit në Iran duan. Populli ynë tani është nën dy lloje presioni. Njëri vjen nga regjimi iranian, forcat represive, Garda Revolucionare, Ministria e Inteligjencës; dhe nga ana tjetër ata janë nën kërcënimin e përditshëm të bombardimeve, sepse këto bombardime nuk janë vetëm kundër zyrtarëve të regjimit ose Gardës Revolucionare. Njerëzit e zakonshëm janë gjithashtu nën presionin e bombardimeve.

A mendoni se strategjia e Trump është e duhura?

Në realitet, unë besoj se vendet perëndimore në përgjithësi, dhe Shtetet e Bashkuara në këtë luftë, po lënë jashtë një hallkë vendimtare: e ardhmja e Iranit duhet të jetë në duart e iranianëve. Elementi kryesor në mendimin e politikës ndaj Iranit duhet të përfshijë popullin iranian dhe lëvizjen e opozitës iraniane, dhe kjo është ajo për të cilën kemi argumentuar për dekada.

Në këtë pikë, a mendoni se Evropa duhet të marrë pjesë në mënyrë aktive në konflikt?

Shpresoj që kjo të mos jetë e nevojshme. Është më mirë që ata të mbështesin ndryshimin në Iran, tani dhe pas luftës. Slogani i tyre është “Armëpushim!” ose “Jo luftës!”. Është një slogan shumë i mirë, por nuk mjafton. Thënia jo luftës është e pamjaftueshme. Realiteti është se Evropa duhet të mbështesë ndryshimin e regjimit. Qasja duhet të jetë: t’i jepet fund luftës dhe të ndryshohet regjimi. Slogani ynë është paqe dhe liri: paqja do të thotë fund i luftës, liria do të thotë ndryshim regjimi. Por ky ndryshim duhet të kryhet nga populli iranian, jo nga fuqitë e huaja.

Çfarë mendoni, atëherë, për pozicionin e qeverisë spanjolle dhe “jo luftës” së saj?

Mendoj se pozicioni i qeverisë spanjolle është i ngjashëm me atë të Bashkimit Evropian. Spanja, me përvojën e saj të fundit të diktaturës, mund të udhëheqë një politikë mbështetjeje për popullin iranian. Më kujtohet se kur vdiq Franco, unë isha në burg nën regjimin e Shahut. Ishte lajm i madh sepse simbolizonte fundin e një diktature. Tani Spanja duhet të ofrojë mbështetje politike: të njohë opozitën, të dënojë krimet e regjimit dhe të mbështesë luftën e popullit iranian.

Çfarë prisni, atëherë, nga Spanja dhe BE-ja?

Ne presim mbështetje për paqen dhe lirinë, mbështetje për ndryshimin e regjimit në Iran, mbështetje për Rezistencën Iraniane dhe njohje të qeverisë së përkohshme bazuar në Planin Dhjetëpikësh. Kjo do të dërgonte një mesazh të qartë. Regjimi nuk do të ndryshojë për shkak të bombardimeve, por mund të ndikohet nga mbështetja për opozitën. Nëse regjimi duhej të zgjidhte midis bombardimeve ose mbështetjes politike për opozitën, ai do të zgjidhte bombardimet, sepse mbështetja për opozitën është shumë më e rrezikshme për të, pasi forcon luftën e brendshme të popullit iranian kundër regjimit.

Ju keni paralajmëruar prej kohësh se politika e qetësimit nuk ka arritur asgjë.

Jo, dhe dekada më parë thamë se kjo politikë do të çonte në luftë. Politikanët perëndimorë menduan se përmes kësaj politike qetësimi, përmes lëshimeve ndaj regjimit iranian, mund të arrinin ndonjë lloj përfundimi, ndonjë kompromis me këtë regjim. Por regjimi nuk ndryshoi. Për shembull, në 2002, Evropa, Gjermania, Franca dhe Mbretëria e Bashkuar filluan negociata me regjimin, dhe më vonë u bashkua edhe Shtetet e Bashkuara. Kjo i dha vetëm regjimit kohë për të zhvilluar armën e tij bërthamore.

Pikërisht arsyeja kryesore që jep Trump për të hyrë në luftë është arma bërthamore e Iranit. Por a mendoni se kjo është çështja e vetme? Apo po flasim për ndryshimin e regjimit? Cili është tabloja e plotë?

Duhet të dallojmë se çfarë sheh Shtetet e Bashkuara në regjimin: tre gjëra – që Irani të mos ketë armë bërthamore, të mos zhvillojë më tej kapacitetin e tij ushtarak dhe të mos eksportojë terrorizmin e Hezbollahut. Por problemi i popullit iranian me këtë regjim është i ndryshëm. Problemi i popullit iranian me këtë regjim është represioni, mungesa e demokracisë, mungesa e sovranitetit popullor dhe mungesa e një republike demokratike. Këto janë çështjet që duam ne si popull iranian. Çelësi është se ajo që Shtetet e Bashkuara duan të arrijnë mund të arrihet vetëm me një Iran demokratik.

Dhe si arrihet kjo konvergjencë?

Prandaj themi se zgjidhja kryesore është ndryshimi i regjimit nga populli iranian dhe Rezistenca Iraniane. Ne nuk themi që vendet perëndimore duhet të dërgojnë ushtarë për ne, të na japin para ose armë. Jo, ne nuk kemi nevojë për para, nuk kemi nevojë për armë, nuk kemi nevojë për trupa në terren. Ne kemi ushtarët tanë, popullin iranian; të gjithë janë gati të luftojnë kundër këtij regjimi. Populli iranian po financon opozitën dhe lëvizjen tonë, kështu që ajo që na nevojitet është që vendet perëndimore, BE-ja, Spanja, Franca, Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar dhe të tjerët të njohin të drejtën e popullit iranian për të ndryshuar regjimin.

Pra, a jeni tashmë të përgatitur për ditën pas rënies së regjimit?

Ne shohim se fundi i regjimit është i arritshëm, ne po luftojmë për ndryshimin e regjimit dhe lëvizja jonë, NCRI-ja, ka njoftuar tashmë formimin e një qeverie të përkohshme për kur të ndodhë kjo. Ne jemi të përgatitur të përballojmë situatën pas rënies së regjimit.

Dhe cili është plani?

Sipas këtij plani të qeverisë së përkohshme, pas përmbysjes së regjimit do të ketë një periudhë gjashtëmujore për të mbajtur zgjedhje të lira dhe të ndershme që do të çojnë në një asamble kushtetuese. Pasi të kalojnë ato gjashtë muaj, qeveria e përkohshme do t’ia dorëzojë misionin e saj asaj asambleje, përfaqësuesit e së cilës do të marrin përgjegjësinë për drejtimin e tranzicionit politik të vendit.

Si duhet të duket ai tranzicion?

Sipas vizionit tonë, kjo asamble ka katër detyra kryesore: së pari, të emërojë një qeveri të re të përkohshme për të administruar vendin, legjitimiteti i së cilës nuk do të vijë më nga Rezistenca por nga vetë parlamenti; së dyti, të hartojë një kushtetutë të re për një republikë të re; së treti, të vendosë legjislacionin e përkohshëm të nevojshëm ndërsa kushtetuta është duke u hartuar dhe miratuar me referendum, një proces që mund të zgjasë nga një deri në tetëmbëdhjetë muaj; dhe së katërti, të mbikëqyrë dhe mbikontrollojë veprimet e qeverisë së përkohshme. Këto funksione do të ushtroheshin për një maksimum prej dy vjetësh, pas së cilës vendi do të qeverisej në përputhje me kushtetutën e re, si shprehje e vullnetit shumicë të popullit iranian. Në atë moment, Rezistenca do të pushojë së pasuri autoriteti, dhe anëtarët e saj, nëse janë pjesë e asamblesë, do të kenë vetëm votat e tyre individuale.

A ka ndonjë rrezik për luftë civile, siç pamë në Irak ose Libi?

Kjo është një pyetje shumë e mirë dhe një shqetësim shumë legjitim për të ardhmen e Iranit. Por ka disa dallime themelore midis Iranit dhe Irakut ose Libisë dhe vendeve të tjera. Së pari, ekzistenca e një alternative reale ndaj këtij regjimi. Në Irak, kur Shtetet e Bashkuara pushtuan vendin, nuk kishte asgjë; nuk kishte alternativë.

Ju jeni ajo alternativë.

Ne kemi pasur dhe kemi ende një alternativë politike për 45 vjet me të gjithë elementët e nevojshëm, kemi një parlament në mërgim, kemi plane të detajuara, kemi plane për ndarjen e fesë nga shteti, për të drejtat e grave, për të drejtat e minoriteteve dhe një plan për autonomi në Kurdistanin Iranian. Ne kemi një plan shumë progresiv për minoritetet. Pra, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit, si alternativë, ka aftësinë të bashkojë të gjitha pjesët e ndryshme të shoqërisë.

E gjithë kjo pavarësisht dallimeve, për shembull etnike.

Po, një nga çështjet kryesore është ajo e minoriteteve etnike. Ne kemi plane të mira për ta që pranohen prej tyre. Për shembull, populli kurd mbështet planin tonë për autonomi. Irani është një vend shumë i vjetër, mijëra vjeç. Etnitë dhe fetë e ndryshme kanë bashkëjetuar për mijëra vjet. Nuk ka probleme midis kurdëve dhe persëve, arabëve dhe persëve, turqve dhe persëve.

A nuk keni frikë se ky tranzicion, kur të vijë, do të mbikëqyret nga aktorë të jashtëm si Shtetet e Bashkuara?

Jo. Në fakt, është e vërtetë që kaosi në Irak, Libi ose Jemen u shkaktua në pjesë të madhe nga faktorë të jashtëm, veçanërisht nga regjimi iranian. Nëse regjimi bie, Irani nuk do të jetë një Irak i ri dhe situata rajonale mund të përmirësohet edhe më tej.

 

As Pajtimi dhe as Lufta Nuk Do ta Çlirojnë Iranin

Nga
Shahriar Kia
-
Asnjë pajtim diplomatik as sulme ushtarake nuk do ta lirë Iranin nga regjimi klerikal. Vetëm populli iranian dhe rezistenca e organizuar demokratike mund të sjellin ndryshim të vërtetë. Analizë mbi dështimin e appeasement-it dhe iluzionin e luftës.
Ndërtesa të shkatërruara dhe automjete të dëmtuara në Teheran në autostradën Bagheri dhe rrugën Tahamtan pas një shpërthimi me bombë në mesditë më 16 mars 2026.
Asnjë pajtim diplomatik as sulme ushtarake nuk do ta lirë Iranin nga regjimi klerikal. Vetëm populli iranian dhe rezistenca e organizuar demokratike mund të sjellin ndryshim të vërtetë. Analizë mbi dështimin e appeasement-it dhe iluzionin e luftës.
Ndërtesa të shkatërruara dhe automjete të dëmtuara në Teheran në autostradën Bagheri dhe rrugën Tahamtan pas një shpërthimi me bombë në mesditë më 16 mars 2026.

Dështimi i Pajtimit

Për dekada të tëra, bashkësia ndërkombëtare e ka trajtuar regjimin teokratik të Iranit si një problem të menaxhueshëm, në vend të një diktature represive që kërkon përballje të drejtpërdrejtë. Politikat e lëshimeve – ofrimi i lehtësirave ekonomike, legjitimitetit diplomatik dhe shtyrjes së sanksioneve – janë justifikuar si promovim i stabilitetit dhe moderimit. Kritikët argumentojnë se kjo qasje ka dështuar në mënyrë dramatike.

Në vend që të moderohen, regjimi përdori kohën, burimet dhe hapësirën e frymëmarrjes për të forcuar represionin e brendshëm dhe për të zgjeruar agresionin e jashtëm. Ai investoi masivisht në milici proxy, radikalizim ideologjik dhe destabilizim rajonal. Kjo nuk ishte thjesht politikë e jashtme, por një strategji themelore mbijetese: kur krizat e brendshme intensifikohen (p.sh., vështirësi ekonomike, protesta ose kryengritje të mundshme), regjimi eksporton konfliktin për të shpërqendruar vëmendjen dhe për të mbledhur mbështetje nacionaliste.

Sulmet e 7 Tetorit 2023 në Kontekst

Sulmet e udhëhequra nga Hamasi ndaj Izraelit më 7 tetor 2023 paraqiten jo vetëm si pjesë e konfliktit izraelito-palestinez, por edhe si shërbim ndaj nevojave të brendshme të Teheranit. Duke përballur rrezikun e vazhdueshëm të revoltës kombëtare, Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei dhe regjimi bastuan në provokimin e përshkallëzimit rajonal. Ata parashikonin një përgjigje izraelite të kufizuar – shkatërruese për palestinezët, kaotike për rajonin dhe e dobishme propagandistikisht – duke e mbajtur luftën larg nga bërthama e Iranit.

Përmes proxy-ve si Hamasi dhe Hezbollahu, Teherani mund të ruante mohueshmërinë, të korrte fitore politike dhe të blinte kohë brenda vendit. Megjithatë, ky llogaritje dështoi: roli qendror i regjimit u bë më i dukshëm dhe më i vështruar, duke eroduar shtresat e mbrojtjes proxy që kishte mbështetur prej kohësh.

Iluzioni i Zgjidhjes Ushtarake

Ndërsa dështimet e qetësimit u bënë të pamohueshme, u shfaq një iluzion kundër: se lufta ose sulmet ajrore mund të arrinin atë që diplomacia nuk mundi. Veprimet ushtarake të jashtme – si bombardimet ose përshkallëzimi – rrallë shembin diktaturat ideologjike. Përkundrazi, ato shpesh i forcojnë ato duke krijuar një “mentalitet rrethimi”.

Nën sulm, regjimet justifikojnë represion më të ashpër, etiketojnë mosbindjen si tradhti dhe shfrytëzojnë nacionalizmin për të bashkuar shoqëritë e çara. Bombardimi nuk ndez automatikisht ndryshim demokratik; ai ofron pretekste për tirani të zgjatur. Ideja e “bombardimit të Iranit drejt lirisë” është po aq e gabuar sa besimi i mëparshëm se mullatët mund të negocioheshin drejt mirësisë.

Keqkuptimi i Natyrës së Regjimit

Si qetësimi ashtu edhe lufta rrjedhin nga i njëjti gabim themelor: keqkuptimi i regjimit klerikal si një shtet konvencional me politika të ndryshueshme. Ai është një sistem ideologjik i ndërtuar mbi absolutizmin fetar, dhunën e organizuar dhe represionin sistematik. Sistemet e tilla nuk reformohen me lëshime apo nuk çmontohen vetëm me forcë të jashtme.

Çështja kryesore është politike: për ta përfunduar atë kërkohet që popullsia e shtypur ta refuzojë regjimin në mënyrë vendimtare dhe të organizohet rreth një alternative të vlefshme – jo kaos, pushtim të huaj apo diktaturë zëvendësuese.

Rruga e Tretë: Ndryshimi i Regjimit nga Populli

Faktori vendimtar është agjencia e brendshme iraniane. As akomodimi i mëtejshëm as lufta rajonale nuk do të kenë sukses nëse nuk mbështeten në rezistencën e organizuar të popullit iranian. Kjo do të thotë mbështetje për një tranzicion demokratik të udhëhequr nga vetë iranianët, përmes grupeve si rezistenca e lidhur me NCRI-n.

Qetësimi është testuar historikisht dhe ka dështuar. Lufta rrezikon të njëjtin dështim të lodhshëm nëse shkëputet nga vullneti popullor. Rruga e vetme e qëndrueshme përpara është rrëzimi i një regjimi, shtyllat e të cilit – terrorizmi, fundamentalizmi dhe represioni – duhet të çmontohen nga brenda.

Asnjë qetësim as luftë nuk do ta çlirojë Iranin. Vetëm populli iranian, i fuqizuar përmes rezistencës demokratike të organizuar, mund të arrijë çlirim të vërtetë dhe të parandalojë tiraninë e ricikluar. Kjo perspektivë pasqyron debatet e vazhdueshme mes tensioneve të larta në lidhje me Iranin, duke përfshirë sulmet ushtarake të fundit dhe trazirat e brendshme.

 

Deklaratë e Përbashkët nga 57 Laureatë Nobel Mbështet Rrugëzimin Demokratik për Iranin

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Pesëdhjetë e shtatë laureatë Nobel mbështesin tranzicionin demokratik në Iran pas vdekjes së Khameneit. Ata miratojnë planin me 10 pika të Maryam Rajavi për zgjedhje të lira, ekonomi tregu dhe Iran pa bërthamore.

Pesëdhjetë e shtatë laureatë Nobel mbështesin tranzicionin demokratik në Iran pas vdekjes së Khameneit. Ata miratojnë planin me 10 pika të Maryam Rajavi për zgjedhje të lira, ekonomi tregu dhe Iran pa bërthamore.Pesëdhjetë e shtatë laureatë Nobel kanë lëshuar një deklaratë të përbashkët duke mbështetur tranzicionin demokratik në Iran dhe duke miratuar një rrugëzim politik të avancuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI).

Në deklaratën e marsit 2026, laureatët thanë se iranianët kanë kaluar më shumë se një shekull duke luftuar për liri, sundimin e ligjit dhe dinjitetin njerëzor, dhe argumentuan se zhvillimet e fundit kanë krijuar shpresë të re për demokraci pas vdekjes së Udhëheqësit Suprem të regjimit, Ali Khamenei. Deklarata kujtoi shtypjen e janarit, në të cilën mijëra njerëz që protestonin në më shumë se 400 qytete u vranë sipas raportimeve, duke e përshkruar atë si një masakër që tronditi botën.

Nënshkruesit thanë se iranianët kanë refuzuar si sundimin klerikal ashtu edhe kthimin në monarki dhe në vend të kësaj kërkojnë një republikë demokratike. Ata theksuan se e ardhmja e Iranit duhet të vendoset nga vetë populli i tij përmes zgjedhjeve të lira, pa luftë apo ndërhyrje ushtarake të huaj.Laureatët përshkruan njoftimin e NCRI-së për një qeveri të përkohshme, bazuar në Planin me Dhjetë Pika të paraqitur nga znj. Maryam Rajavi, si një hap të rëndësishëm drejt transferimit të sovranitetit te populli. Ata thanë se plani mbështet zgjedhje të lira dhe të ndershme, një ekonomi të bazuar në treg, ndarjen e fesë nga shteti, barazinë gjinore dhe të minoriteteve, një politikë të jashtme paqësore dhe një Iran pa armë bërthamore.

Deklarata e Përbashkët e Laureatëve Nobel

Në Mbështetje të Avancimit të Demokracisë dhe Paqes së Qëndrueshme në Iran
Mars 2026

Ne, laureatët Nobel, me respekt të thellë për historinë dhe kulturën e pasur të popullit iranian, ripohojmë se populli i kësaj toke ka luftuar për më shumë se një shekull për liri, sundimin e ligjit dhe dinjitetin njerëzor. Brezat e njëpasnjëshëm kanë paguar një çmim të rëndë në ndjekjen e një qeverie të përgjegjshme dhe të bazuar në vullnetin e popullit.

Në janar, ne dënuam fuqimisht masakrën e dhimbshme të mijëra njerëzve në Iran, individë që kishin dalë në rrugë në më shumë se 400 qytete për të kërkuar liri. Kjo masakër, që tronditi dhe tmerrroi botën, u krye me urdhër të Ali Khameneit, Udhëheqësit Suprem të regjimit. Tani, në dritën e zhvillimeve të fundit dhe vdekjes së Khameneit, populli i Iranit dhe komuniteti ndërkombëtar janë më shpresëplotë se kurrë për realizimin e lirisë dhe demokracisë në Iran.

Populli iranian ka refuzuar qartësisht si diktaturën monarkike ashtu edhe sundimin klerikal dhe në vend të kësaj kërkon një republikë demokratike. Ne besojmë se rruga drejt demokracisë në Iran duhet të shmangë luftën dhe ndërhyrjen ushtarake të huaj dhe duhet të bazohet në zgjedhje të lira dhe mbrojtjen e të drejtave të popullit. E ardhmja e Iranit duhet të përcaktohet nga vetë iranianët, jo përmes detyrimit apo rikrijimit të tiranisë në ndonjë formë. Në këtë kontekst, njoftimi i një qeverie të përkohshme nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit, një aleancë që përfshin organizata dhe figura të ndryshme politike me synim transferimin e sovranitetit te populli dhe organizimin e zgjedhjeve të lira, dhe i skicuar në një plan me 10 pika të paraqitur nga znj. Maryam Rajavi, përfaqëson një hap të rëndësishëm dhe një zhvillim të konsiderueshëm që nënvizon angazhimin për një tranzicion demokratik.

Më parë, 105 laureatë Nobel dhe më shumë se 4,000 parlamentarë, duke përfshirë shumicën nga legjislaturat kombëtare të shumta si ato të Mbretërisë së Bashkuar, Francës, Italisë, Kanadasë, Norvegjisë, si dhe Kongresi i SHBA-së bashkë me 130 ish-kreu shtetesh dhe qeverish, kanë miratuar këtë plan me 10 pika. Ne jemi në përputhje me ta.

Ky plan pohon zgjedhje të lira dhe të ndershme, një ekonomi të bazuar në treg, ndarjen e fesë nga shteti, barazinë gjinore, fetare dhe etnike, një politikë të jashtme paqësore dhe një Iran pa armë bërthamore. Ai skicon një vizion për një Iran demokratik dhe paqe të qëndrueshme në Lindjen e Mesme.

Nënshkruesit:
  1. President Jose Ramos-Horta, Çmimi Nobel për Paqe 1996, Timor-Leste. President i Timor-Leste-s që nga viti 2022
  2. Profesori Pierre Agostini, Çmimi Nobel për Fizikë 2023, Francë
  3. Profesori Harvey J. Alter, Çmimi Nobel për Mjekësi 2020, SHBA
  4. Profesori Victor Ambros, Çmimi Nobel për Mjekësi 2024, SHBA
  5. Profesori Robert Aumann, Çmimi Nobel për Ekonomi 2005, SHBA-Izrael
  6. Profesori Moungi Bawendi, Çmimi Nobel për Kimi 2023, SHBA-Tunizi-Françë
  7. Profesori Georg Bednorz, Çmimi Nobel për Fizikë 1987, Gjermani
  8. Profesori Mario Capecchi, Çmimi Nobel për Mjekësi 2007, Itali-SHBA
  9. Profesori Thomas Cech, Çmimi Nobel për Kimi 1989, SHBA
  10. Profesori Aaron Ciechanover, Çmimi Nobel për Kimi 2004, Izrael
  11. Profesori Elias Corey, Çmimi Nobel për Kimi 1990, SHBA
  12. Profesori Johann Deisenhofer, Çmimi Nobel për Kimi 1988, SHBA
  13. Profesori Gerhard Ertl, Çmimi Nobel për Kimi 2007, Gjermani
  14. Profesori Jerome Friedman, Çmimi Nobel për Fizikë 1990, SHBA
  15. Profesori Reinhard Genzel, Çmimi Nobel për Fizikë 2020, Gjermani
  16. Profesori Sheldon Glashow, Çmimi Nobel për Fizikë 1979, SHBA
  17. Profesori Oliver Hart, Çmimi Nobel për Ekonomi 2016, SHBA
  18. Profesori Geoffrey Hinton, Çmimi Nobel për Fizikë 2024, Kanada
  19. Profesori Roald Hoffmann, Çmimi Nobel për Kimi 1981, SHBA-Ukrainë
  20. Profesori Robert Huber, Çmimi Nobel për Kimi 1988, Gjermani
  21. Profesori Michael Houghton, Çmimi Nobel për Mjekësi 2020, Mbretëria e Bashkuar
  22. Profesori Louis Ignarro, Çmimi Nobel për Mjekësi 1998, SHBA
  23. Sir Kazuo Ishiguro, Çmimi Nobel për Letërsi 2017, Mbretëria e Bashkuar
  24. Elfriede Jelinek, Çmimi Nobel për Letërsi 2004, Austri
  25. Profesori Brian Josephson, Çmimi Nobel për Fizikë 1973, Mbretëria e Bashkuar
  26. Profesori Takaaki Kajita, Çmimi Nobel për Fizikë 2015, Japoni
  27. Tawakkol Karman, Çmimi Nobel për Paqe 2011, Jemen
  28. Profesori Brian Kobilka, Çmimi Nobel për Kimi 2012, SHBA
  29. Profesori Roger D. Kornberg, Çmimi Nobel për Kimi 2006, SHBA
  30. Profesori Robert Lefkowitz, Çmimi Nobel për Kimi 2012, SHBA
  31. Profesori Jean-Marie Lehn, Çmimi Nobel për Kimi 1987, Francë
  32. Profesori Eric Maskin, Çmimi Nobel për Ekonomi 2007, SHBA
  33. Profesori John Mather, Çmimi Nobel për Fizikë 2006, SHBA
  34. Profesori Michel Mayor, Çmimi Nobel për Fizikë 2019, Zvicër
  35. Profesori Craig Mello, Çmimi Nobel për Mjekësi 2006, SHBA
  36. Profesori Paul Milgrom, Çmimi Nobel për Ekonomi 2020, SHBA
  37. Profesori Patrick Modiano, Çmimi Nobel për Letërsi 2014, Francë
  38. Profesori Paul Modrich, Çmimi Nobel për Kimi 2015, SHBA
  39. Profesori Edvard Moser, Çmimi Nobel për Mjekësi 2014, Norvegji
  40. Profesori May-Britt Moser, Çmimi Nobel për Mjekësi 2014, Norvegji
  41. Herta Müller, Çmimi Nobel për Letërsi 2009, Gjermani
  42. Profesori William Phillips, Çmimi Nobel për Fizikë 1997, SHBA
  43. Profesori Sir Peter Ratcliffe, Çmimi Nobel për Mjekësi 2019, Mbretëria e Bashkuar
  44. Profesori Charles M. Rice, Çmimi Nobel për Mjekësi 2020, SHBA
  45. Profesori Sir Richard J. Roberts, Çmimi Nobel për Mjekësi 1993, SHBA-Mbretëria e Bashkuar
  46. Profesori Jean-Pierre Sauvage, Çmimi Nobel për Kimi 2016, Francë
  47. Profesori Randy Schekman, Çmimi Nobel për Mjekësi 2013, SHBA
  48. Profesori Richard Schrock, Çmimi Nobel për Kimi 2005, SHBA
  49. Profesori Gregg Semenza, Çmimi Nobel për Mjekësi 2019, SHBA
  50. Profesori Dan Shechtman, Çmimi Nobel për Kimi 2011, Izrael
  51. Profesori Vernon Smith, Çmimi Nobel për Ekonomi 2002, SHBA
  52. Profesori Wole Soyinka, Çmimi Nobel për Letërsi 1986, Nigeri
  53. Profesori Donna Strickland, Çmimi Nobel për Fizikë 2018, Kanada
  54. Profesori Jack Szostak, Çmimi Nobel për Mjekësi 2009, SHBA
  55. Profesori Olga Tokarczuk, Çmimi Nobel për Letërsi 2018, Poloni
  56. Profesori Arieh Warshel, Çmimi Nobel për Kimi 2013, SHBA-Izrael
  57. Jody Williams, Çmimi Nobel për Paqe 1997, SHBA

 

Qeveria e Përkohshme e NCRI-së Fiton Mbështetje Nga Mbi 1,000 Figura Ndërkombëtare

Nga
Shahriar Kia
-
Mbi 1,000 figura ndërkombëtare, përfshirë ish-kryeministra dhe ligjvënës, mbështesin shtytjen e popullit iranian për republikë demokratike dhe qeverinë e përkohshme të NCRI-së sipas Planit Dhjetëpikësh të zonjës Maryam Rajavi, duke refuzuar regjimin klerikal dhe monarkinë.

Mbi 1,000 figura ndërkombëtare, përfshirë ish-kryeministra dhe ligjvënës, mbështesin shtytjen e popullit iranian për republikë demokratike dhe qeverinë e përkohshme të NCRI-së sipas Planit Dhjetëpikësh të zonjës Maryam Rajavi, duke refuzuar regjimin klerikal dhe monarkinë.

Mbështetje ndërkombëtare për rezistencën iraniane

Një grup ish-kryeministrash, ministrash, ligjvënësish, gjyqtarësh, diplomatësh dhe figurash publike ka lëshuar një deklaratë duke mbështetur shtytjen e popullit iranian për një republikë demokratike dhe duke miratuar qeverinë e përkohshme të propozuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) nën Planin Dhjetëpikësh të zonjës Maryam Rajavi.

Deklarata “Irani ndodhet në një kryqëzim historik”

Deklarata, e titulluar Irani ndodhet në një kryqëzim historik (Iran Stands at a Historic Crossroads), argumenton se e ardhmja politike e Iranit duhet të vendoset vetëm nga iranianët dhe rezistenca e tyre e organizuar. Ajo refuzon si sistemin aktual klerikal ashtu edhe kthimin në sundimin monarkik.

Heqja e Liderit Suprem si pikë kthese

Teksti përshkruan largimin e Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei si një pikë kthese të madhe, por thekson se çdo ndryshim i qëndrueshëm i regjimit “mund të arrihet vetëm nga populli iranian dhe rezistenca e tij e organizuar”.

Mirëpritja e njoftimit të NCRI-së për qeverinë e përkohshme

Deklarata mirëpret njoftimin e NCRI-së për një qeveri të përkohshme që synon transferimin e sovranitetit tek publiku dhe krijimin e një republike demokratike bazuar në platformën e zonjës Rajavi. Kjo platformë përfshin:

  • Lirinë e shprehjes dhe të tubimit,
  • Ndarjen e fesë nga shteti,
  • Barazinë gjinore,
  • Shfuqizimin e dënimit me vdekje,
  • Autonominë për kombësitë e shtypura brenda një Irani të bashkuar,
  • Një Iran pa armë bërthamore.

Deklarata shton se ky plan tashmë është miratuar nga më shumë se 4,000 ligjvënës në të dy anët e Atlantikut.

Pa ndërhyrje të huaj dhe zgjedhje të lira

Deklarata thekson më tej se NCRI nuk kërkon trupa të huaja apo ndihma financiare dhe është e përkushtuar të mbajë zgjedhje të lira dhe të ndershme brenda gjashtë muajve pas rënies së sistemit aktual. Ajo mbështet gjithashtu formimin e një fronti më të gjerë solidariteti që bashkon forcat politike të përkushtuara për përmbysjen e regjimit dhe krijimin e një republike laike.

Nevoja për mbështetje ndaj NCRI-së dhe Rajavit

Nënshkruesit thonë se mbështetja e qeverisë së përkohshme të NCRI-së dhe udhëheqjes së zonjës Maryam Rajavi është e nevojshme për demokracinë dhe stabilitetin në Iran, si dhe për paqen në rajonin më të gjerë.

Lista e nënshkruesve

Lista e nënshkruesve përfshin ish-kryeministra dhe presidentë nga Polonia, Kosta Rika, Tunizia, Lituania, Andorra, Italia, Sllovenia, Rumania, Estonia, Sllovakia, Kosova, Malta, Belgjika dhe Jemen, krahas ish-ministrave dhe zyrtarëve nga Europa, Amerika e Veriut dhe Lindja e Mesme. Ajo përfshin gjithashtu deputetë aktualë dhe ish-deputetë, ligjvënës evropianë, ish-gjyqtarë të lartë, ish-zyrtarë të OKB-së dhe OSBE-së, laureatë Nobel, akademikë, avokatë dhe figura të shoqërisë civile.

Teksti i plotë i deklaratës dhe lista e pjesshme e nënshkruesve

Teksti i plotë i deklaratës, bashkë me një listë të pjesshme të nënshkruesve, paraqitet më poshtë:

Irani Ndodhet në një Kryqëzim Historik

Ne vlerësojmë luftën e guximshme të popullit iranian për liri dhe demokraci.
Siç është demonstruar në kryengritjet e tyre kombëtare, populli i Iranit kërkon një të ardhme të bazuar në një republikë demokratike. Ata refuzojnë si diktaturën fetare aktuale ashtu edhe sundimin autoritar të Shahut. Populli i Iranit aspiron për përparim, jo për kthim në të kaluarën.

Largimi i Ali Khameneit, një diktator përgjegjës për gjakun e qindra mijëra njerëzve të pafajshëm në Iran dhe në të gjithë rajonin, është një zhvillim me rëndësi të thellë. Megjithatë, ndryshimi i regjimit në Iran, me implikimet e tij të gjera për paqen dhe sigurinë globale, veçanërisht në Lindjen e Mesme, mund të arrihet vetëm nga populli iranian dhe rezistenca e tij e organizuar. Vendosja e së ardhmes politike të vendit mbetet ekskluzivisht e drejta dhe përgjegjësia e popullit iranian.

Në këtë kontekst, ne mirëpresim njoftimin e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) për një qeveri të përkohshme për të transferuar sovranitetin tek populli dhe për të krijuar një republikë demokratike bazuar në Planin Dhjetëpikësh të Maryam Rajavit. Ky plan kërkon lirinë e shprehjes dhe të tubimit, ndarjen e fesë nga shteti, barazinë gjinore, shfuqizimin e dënimit me vdekje, njohjen e autonomisë për kombësitë e shtypura brenda një Irani të bashkuar, dhe një Iran pa armë bërthamore. Ai meriton mbështetjen tonë të plotë dhe tashmë është miratuar nga më shumë se 4,000 ligjvënës në të dy anët e Atlantikut.

NCRI, si koalicioni më i vjetër demokratik dhe i pavarur në Iran, ka pohuar vazhdimisht se nuk kërkon as ndihma financiare as praninë e forcave të huaja në tokën iraniane. Programi i saj është i përkushtuar për të lehtësuar një transferim paqësor të pushtetit tek populli iranian përmes zgjedhjeve të lira dhe të ndershme brenda gjashtë muajve pas rënies së regjimit.

Ne gjithashtu mirëpresim thirrjen e NCRI-së për formimin e një fronti solidariteti që bashkon të gjitha forcat politike të përkushtuara për përmbysjen e regjimit dhe krijimin e një republike bazuar në ndarjen e fesë nga shteti.

Mbështetja e qeverisë së përkohshme të NCRI-së, zonjës Maryam Rajavi dhe lëvizjes së rezistencës nën udhëheqjen e saj është një hap i nevojshëm drejt krijimit të demokracisë dhe stabilitetit në Iran, si dhe paqes dhe bashkëjetesës në rajon dhe në botë.

Ish-Kryetarë Shtetesh:
  1. Kazimierz Marcinkiewicz – Ish-Kryeministër, Poloni
  2. Luis Solís Rivera – Ish-President, Kosta Rika
  3. Moncef Marzouki – Ish-President, Tunizi
  4. Vytautas Landsbergis – Ish-Kreu i Shtetit, Lituani
  5. Jaume Bartumeu-Cassany – Ish-Kryeministër, Andorra
  6. Carlo Cottarelli – Ish-Kryeministër i Designuar, Itali
  7. Janez Janša – Ish-Kryeministër, Slloveni
  8. Alexandru Athanasiu – Ish-Kryeministër, Rumani
  9. Geir Haarde – Kryeministër i Islandës 2006–2009
  10. Petre Roman – Ish-Kryeministër, Rumani
  11. Rosalía Arteaga Serrano – Ish-Presidentja e Ekuadorit
  12. Kersti Kaljulaid – Ish-Presidentja, Estoni
  13. Andrej Kiska – Ish-President i Sllovakisë
  14. Avdullah Hoti – Kryeministër i Kosovës (2020–2021)
  15. Joseph Muscat – Ish-Kryeministër, Maltë
  16. Yves Leterme – Ish-Kryeministër, Belgjikë
  17. Dr. Abu Bakr Al-Qirni – Ish-Kryeministër dhe Ministër i Jashtëm i Jemenit
Ish-Ministra dhe Zyrtarë:
  1. Edita Tahiri – Ish-Ministre e Jashtme dhe Zëvendëskryeministre, Kosovë
  2. Erna Hennicot-Schoepges – Ish-Presidentja e Parlamentit, Luksemburg
  3. Helen Goodman – Ish-Zëvendëskryetare e Partisë Laburiste në Dhomën e Komuniteteve; ish-Ministre në Hije, Mbretëri e Bashkuar
  4. Matej Tonin – Ish-Zëvendëskryeministër dhe Ministër i Mbrojtjes, Slloveni
  5. Dick Spring – Ish-Zëvendëskryeministër dhe Ministër i Jashtëm, Irlandë
  6. Joe McHugh – Ish-Ministër i Arsimit, Irlandë
  7. John Paul Phelan – Ish-Zëvendëskryetar i Partisë Fine Gael dhe Ministër
  8. Anatoli Salaru – Ish-Ministër i Mbrojtjes, Moldavi
  9. Liv Signe Navarsete – Ish-Ministre e Transportit e Norvegjisë (2005–2009), Udhëheqëse e Partisë Qendrore nga 2008 deri në 2014
  10. Franc Bogovič – Ish-Ministër i Bujqësisë dhe Mjedisit, Slloveni
  11. Ola Elvestuen – Ish-Ministër i Klimës dhe Mjedisit, ish-Anëtar i Parlamentit (Stortinget), Norvegji
  12. Ola Borten Moe – Ish-Deputet, Ish-Ministër i Kërkimit dhe Arsimit të Lartë, Norvegji
  13. Edvard Julius Solnes – Ministër i Mjedisit i Islandës 1990–1991
  14. Ryszard Kalisz – Ish-Ministër i Brendshëm, Poloni
  15. Audronius Ažubalis – Deputet, Ish-Ministër i Jashtëm, Lituani
  16. Juan Esteban Aguirre Martínez – Ish-Ministër i Jashtëm i Paraguait; ish-Ambasador i Paraguait në Zyrën e OKB-së në Gjenevë; ish-Zëvendëspresident i Këshillit të OKB-së për të Drejtat e Njeriut, Paraguai
  17. Theresa Villiers – Ish-Sekretare e Shtetit për Irlandën e Veriut, Mbretëri e Bashkuar
  18. David Jones – Ish-Sekretar i Shtetit për Uells, Mbretëri e Bashkuar
  19. Tony Clement – Ish-Ministër i Industrisë, Kanada
  20. Mario Galea – Ish-Ministër i Shëndetësisë; Anëtar i Parlamentit, Maltë
  21. Tonio Borg – Zëvendëskryeministër i Maltës (2004–2012), Ministër i Jashtëm (2008–2012)
  22. Ana Helena Chacón Echeverría – Zëvendëspresidente e Kosta Rikës; Ambasadore e Kosta Rikës në Spanjë (2018–2022)
  23. Judy Sgro – Deputete, Ish-Ministre e Shtetësisë dhe Imigracionit, Kanada
  24. Dr. Sihem Badi – Ish-Ministre e Çështjeve të Grave, Tunizi
  25. Christoph Degenhart – Profesor i së drejtës kushtetuese dhe avokat i medias, Ish-Gjyqtar i Gjykatës Kushtetuese të Saksonisë, Gjermani
  26. Valeriu Ciucă – Ish-Gjyqtar, Gjykata e Përgjithshme e Bashkimit Evropian, Rumani
  27. Irmgard Griss – Presidente e Gjykatës së Lartë të Austrisë (2007–2011)
  28. Lamberto Zannier – Ish-Sekretar i Përgjithshëm, Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë (OSBE), Itali
  29. Ricardo Serrão Santos – Ministër i Çështjeve Detare 2019–2022, Portugali
  30. Vilenas Vadapalas – Ish-Gjyqtar, Gjykata e Përgjithshme e Bashkimit Evropian, Lituani
  31. António Carmona Rodrigues – Ministër i Punëve Publike, Transportit dhe Komunikimeve të Portugalisë 2003–2004, Kryetar Bashkie i Lisbonës 2005–2007
  32. Wayne Easter – Ish-Ministër dhe Ish-Solicitor i Përgjithshëm i 40-të i Kanadasë 2002–2003
  33. Joachim Rücker – Ambasador (në pension); President i Këshillit të OKB-së për të Drejtat e Njeriut (2015); Përfaqësues i Përhershëm i Gjermanisë në OKB në Gjenevë (2014–2016)
  34. John Perry – Ministër i Shtetit i Irlandës (2011–2014)
  35. Lucia Serena Rossi – Gjyqtare, Gjykata e Drejtësisë e Bashkimit Evropian (2018–2024) – Itali
  36. Stanislav Pavlovschi – Ish-Ministër i Drejtësisë, Gjyqtar në Gjykatën Evropiane për të Drejtat e Njeriut (2001–2008) – Moldavi
  37. Marcin Święcicki – Ish-Kryetar Bashkie i Varshavës, Ish-Ministër për Marrëdhëniet Ekonomike të Jashtme – Poloni
  38. Jan Erik Enestam – Ish-Sekretar i Përgjithshëm i Këshillit Nordik; Ministër i Mbrojtjes së Finlandës 1999–2003, Ministër i Brendshëm 1995–1999, Ministër i Mjedisit 2003–2006 – Finlandë
  39. Lincoln Bloomfield, Jr. – Ish-Asistent Sekretar i Shtetit i SHBA-së për Çështjet Politiko-Militare – Shtetet e Bashkuara
  40. Theodore Sedgwick – Ish-Ambasador i SHBA-së në Sllovaki – Shtetet e Bashkuara
  41. Alda Facio – Ish-Kryetare-Raportuese e Grupit Punues të OKB-së për Diskriminimin ndaj Grave dhe Vajzave – Kosta Rika
  42. Morten Kjaerum – Drejtor i Institutit Raoul Wallenberg për të Drejtat e Njeriut dhe Ligjin Humanitar në Suedi; Ish-Drejtor i Agjencisë së Bashkimit Evropian për të Drejtat Themelore (FRA) – Danimarkë
  43. Frej Fenniche – Ish-Shef i Degës për Azi, Paqësor, Lindje të Mesme dhe Afrikë Veriore në Zyrën e Lartë të Komisionerit për të Drejtat e Njeriut (OHCHR) – Zvicër
  44. Hiljmnijeta Apuk – Fituese e Çmimit të Kombeve të Bashkuara në Fushën e të Drejtave të Njeriut për vitin 2013 – Kosovë
  45. Livingstone Sewanyana – Ekspert i Pavarur i OKB-së për Promovimin e një Rregulli Ndërkombëtar Demokratik dhe të Barabartë (2018–2024) – Ugandë
  46. Flavia Lattanzi – Ish-Gjyqtare Ad Litem, Tribunali Ndërkombëtar Penal për Ruandën dhe ish-Jugosllavinë – Itali
  47. Robert Goldman – Ish-Ekspert i Pavarur i OKB-së për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut dhe Lirive Themelore gjatë Luftës kundër Terrorizmit; Ish-President i Komisionit Ndërkombëtar të Juristëve – Shtetet e Bashkuara
  48. Maud de Boer-Buquicchio – Ish-Zëvendëssekretare e Përgjithshme e Këshillit të Evropës – Holandë
  49. Sonja Biserko – Ish-Anëtare e Komisionit Hetues të OKB-së për të Drejtat e Njeriut në Republikën Popullore Demokratike të Koresë – Serbi
  50. Dr. Ayham Al-Samarrai — Ish-Ministër i Energjisë Elektrike i Irakut
  51. Dr. Faisal Al-Rafou — Ish-Ministër i Informacionit
  52. Dr. Bassam Al-Amoush — Ish-Ministër i Zhvillimit Administrativ
  53. Atef Al-Batoush — Ish-Ministër i Oborrit Mbretëror të Jordanisë
  54. Dr. Ahmad Atya — Ish-Ministër i Fondacioneve Fetare (Awqaf) të Jemenit
  55. Ambasadorja Mona Omar — Ish-Zëvendësministre e Jashtme dhe Ish-Ambasadore e Egjiptit në Afrikën e Jugut
  56. Gjeneral Major Tarek Abdel-Tawab Mehdi — Ish-Ministër i Informacionit i Egjiptit
  57. Elie Marouni — Ish-Ministër i Turizmit i Libanit
  58. Najimeh Tay Tay — Ish-Ministre e Arsimit
  59. Hatem Al-Sir — Ish-Ministër i Tregtisë
  60. Dr. Taghreed Al-Hijli — Ish-Ministre e Grave dhe Familjes
  61. Mohammad Daoudiyeh — Ish-Ministër (shërbyer tre mandate) dhe Senator aktual, Senati Jordanian
Anëtarë të Parlamentit:
  1. Manilo Messina – Anëtar i Dhomës së Deputetëve – Itali
  2. Emanuele Pozzolo – Anëtar i Dhomës së Deputetëve – Itali
  3. Beatrice Lorenzin – Senatore – Itali
  4. Pietro Patton – Senator – Itali
  5. Cristina Almici – Anëtare e Parlamentit – Itali
  6. Bernice Bonello – Anëtare e Parlamentit – Maltë
  7. Léonore Porchet – Anëtare e Këshillit Kombëtar Zviceran – Zvicër
  8. David Casa – Anëtar i Parlamentit Evropian – Maltë
  9. Pekka Toveri – Anëtar i Parlamentit Evropian – Finlandë
  10. Mathilde Crevoisier Crelier – Anëtare e Këshillit Kombëtar Zviceran – Zvicër
  11. Daniel Sormanni – Anëtar i Këshillit Kombëtar Zviceran – Zvicër
  12. Paolo Pamini – Anëtar i Këshillit Kombëtar Zviceran – Zvicër
  13. Patrick Lussi – Anëtar i Parlamentit të Gjenevës – Zvicër
  14. Maria Eugenia Barna – Anëtare e Parlamentit, Rumani – Rumani
  15. Costel Viorel – Senator – Rumani
  16. Iulia Dascalu – Anëtare e Parlamentit të Moldavisë – Moldavi
  17. Maria Gonța – Anëtare e Parlamentit – Moldavi
  18. Frans van Knapen – Shkencëtar i shquar veteriner holandez dhe politikan, Senator – Holandë
  19. Philippe Gosselin – Zëvendëspresident i Komisionit për Ligjet Kushtetuese, Legjislacionin dhe Administratën e Përgjithshme të Republikës – Francë
  20. Baronessa Ros Altmann – Anëtare e Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  21. Toby Perkins – Anëtar i Dhomës së Komuniteteve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  22. Baronessa Lister of Burtersett – Anëtare e Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  23. The Rt Hon. the Lord Rooker – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  24. Kris Van Dijck – Anëtar i Parlamentit Evropian – Belgjikë
  25. Marius Langballe Dalin – Anëtar i Parlamentit – Norvegji
  26. Jens Peick – Anëtar i Bundestagut – Gjermani
  27. Niklas Wagener – Anëtar i Bundestagut – Gjermani
  28. Tina Winklmann – Anëtare e Bundestagut – Gjermani
  29. Dirk Vöpel – Anëtar i Bundestagut – Gjermani
  30. Gisli Stefansson – Anëtar i Parlamentit – Islandë
  31. Andrea van Langen-Visbeek – Senatore – Holandë
  32. Carla Moonen – Anëtare e Parlamentit – Holandë
  33. Ivan Bartolo – Anëtar i Parlamentit – Maltë
  34. Michael Tetzschner – Anëtar i Parlamentit, Norvegji
  35. Niels Geuking – Anëtar i Parlamentit Evropian – Gjermani
  36. Milan Zver – Anëtar i Parlamentit Evropian – Slloveni
  37. Morgan Langfeldt – Anëtar i Parlamentit – Norvegji
  38. Joan Bagué – Anëtar i Senatit Spanjoll – Spanjë
  39. Sabrina Ajmechet – Anëtare e Parlamentit – Argjentinë
  40. The Rev. Dr the Lord McCrea of Magherafelt and Cookstown – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  41. The Rt Hon. the Lord McNally – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  42. The Rt Rev. the Lord Harries of Pentregarth – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  43. The Rt Hon. the Lord Dholakia OBE DL – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  44. The Lord Singh of Wimbledon – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  45. The Lord McCabe – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  46. The Lord Cryer – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  47. The Lord Clarke of Hampstead – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  48. The Lord Bellingham – Anëtar i Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  49. David Alton of Liverpool – Kryetar i Komitetit të Përbashkët Parlamentar të Mbretërisë së Bashkuar për të Drejtat e Njeriut (JCHR); Anëtar i Dhomës së Lordëve – Mbretëri e Bashkuar
  50. Baronessa Verma – Anëtare e Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  51. Baronessa Redfern – Anëtare e Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  52. Baronessa Harris of Richmond – Anëtare e Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  53. Baronessa Eaton – Anëtare e Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  54. Sammy Wilson – Anëtar i Dhomës së Komuniteteve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  55. Nuala O’Loan – Anëtare e Dhomës së Lordëve të Mbretërisë së Bashkuar – Mbretëri e Bashkuar
  56. Joe O’Reilly – Anëtar i Senatit Irlandez – Irlandë
  57. Jim Shannon – Anëtar i Dhomës së Komuniteteve – Mbretëri e Bashkuar
  58. Bob Blackman CBE – Anëtar i Dhomës së Komuniteteve – Mbretëri e Bashkuar
  59. Jakob Frímann Magnússon – Artist regjistrimi, Anëtar Zëvendësues i Parlamentit – Islandë
  60. Paul-André Colombani – Anëtar i Komisionit për Çështjet Sociale – Francë
  61. Mikaele Seo – Anëtar i Komisionit për Mbrojtjen Kombëtare dhe Forcat e Armatosura – Francë
  62. Patrick Hetzel – Anëtar i Komisionit për Çështjet Sociale – Francë
  63. Hervé Saulignac – Anëtar i Komisionit për Ligjet Kushtetuese, Legjislacionin dhe Administratën e Përgjithshme të Republikës – Francë
  64. Hermann-Josef Scharf – Anëtar i Parlamentit Shtetëror – Gjermani
  65. Christian Calderone – Anëtar i Parlamentit Shtetëror – Gjermani
  66. Karolis Neimantas – Anëtar i Parlamentit – Lituani
  67. Romana Tomc – Anëtare e Parlamentit Evropian – Slloveni
  68. Dr. Mustafa Moussa – Anëtar i Parlamentit, Siri
  69. Abdul Wahab Moawadah – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  70. Abdul Rahman Moazib – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  71. Ali Muhammad Al-Maamari – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  72. Muhammad Thabet Al-Asali – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  73. Naguib Saeed Ghanem – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  74. Favorite Ismail Al-Abara – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  75. Rock of goodness – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  76. Ali Qayed Al-Wafi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  77. Abdul Razzaq Al-Hijri – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  78. Abdullah Sharaf Al-Nomani – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  79. Ali Hassan Gilan – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  80. Nasr Zaid Mohieddin – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  81. Dr. Abdul Moez Dabwan – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  82. Insaf Ali Mayo – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  83. Ibrahim Shuaib Al-Fashiq – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  84. Sadiq Al-Baadani – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  85. Abdullah Hammoud Al-Kateb – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  86. Ali Muhammad Al-Saar – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  87. Arif bin Ahmed Al-Sabri – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  88. Zakaria Saeed Al-Zakri – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  89. Abdul Karim Ahmed Al Sunaini – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  90. Saleh Ali Farid Al-Bahmi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  91. Amin Muhammad Hazza Al-Salawi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  92. Ishaq Yahya Al-Qahm – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  93. Muhammad Muqbil Al-Humairi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  94. Muhammad Al-Hazmi Al-Idrisi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  95. Shawqi Abdel Salam Shamsan – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  96. Hazza Al-Masouri – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  97. Abdul Karim Al-Islami – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  98. Hussein Al-Sawadi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  99. Ali Al-Ansi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  100. Abdul Khaleq Al-Barakani – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  101. Muhammad Naguib Ahmed – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  102. Sultan Hizam Al-Atwani – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  103. Bakil Naji Al-Sufi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  104. Ali Hussein Ashal – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  105. Muhammad Al-Hajj Al-Salhi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  106. Ahmed Al-Asbahi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  107. Ahmed Yahya Al-Hajj Muhammad – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  108. Dr. Muhammad Saleh Al-Quba – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  109. Muhammad Saleh Afif Al-Humairi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  110. Ahmed Abbas Al-Bar – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  111. Suhail Muhammad Abdel Razzaq – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  112. Saleh bin Farid Al-Awlaki – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  113. Abdullah Mohammed Al-Maq tari – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  114. Hashim bin Abdullah Al-Ahmar – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  115. Muhammad Saif Al-Shamiri – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  116. Ahmed Hassan Bahwairth – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  117. Zaid Ali Al-Shami – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  118. Muhammad Al-Zwaidi – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  119. Abdul Khaleq bin Shihoun – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  120. Said Mubarak Doman – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  121. Nasser Muhammad Bagil – Anëtar i Parlamentit, Jemen
  122. Ahmed Qarata – Anëtar i Parlamentit
  123. Farida Shobashi – Anëtare e Parlamentit
  124. Dr. Mohammed Al-Hamm – Anëtar i Parlamentit
  125. Dr. Ahmed Bou Hishish – Anëtar i Parlamentit
  126. Abdul Salam Al-Dhahabli – Anëtar i Parlamentit
  127. Dr. Ali Ashaal – Anëtar i Parlamentit
Personalitete:
  1. Alan Heeger – Laureat Nobel në Kimi 2000 – Shtetet e Bashkuara
  2. Richard Roberts – Laureat Nobel në Fiziologji ose Mjekësi 1993 – Mbretëri e Bashkuar
  3. Sheldon Glashow – Laureat Nobel në Fizikë 1979 – Shtetet e Bashkuara
  4. Michel Mayor – Laureat Nobel në Fizikë 2019 – Zvicër
  5. Elfriede Jelinek – Laureat Nobel në Letërsi 2004 – Austri
  6. Tracy Edwards – Themeluese, The Maiden Factor – Mbretëri e Bashkuar
  7. Anda Abiculesi – Avokate – Rumani
  8. Amos Waldman – Barrister në Doughty Street Chambers – Mbretëri e Bashkuar
  9. Achille Campagna – Anëtar i Listës së Këshilltarëve për Gjykatën Ndërkombëtare Penale (ICC) – San Marino
  10. Mark Williams – Ish-Deputet – Mbretëri e Bashkuar
  11. Jonathan Arkush – Barrister, Enterprise Chambers – Mbretëri e Bashkuar
  12. Sara Chandler – Sekretare e Komisionit për të Drejtat e Njeriut të Federatës Evropiane të Bareve (FBE) – Mbretëri e Bashkuar
  13. Eoin McGonigal – Këshilltar i Lartë – Irlandë
  14. Daniele Vecchi – Partner, Gianni & Origoni – Itali
  15. Malcolm Fowler – Solicitor dhe Avokat i Gjykatës së Lartë – Mbretëri e Bashkuar
  16. Elisabeth Rabesandratana – Anëtare e Listës së Këshilltarëve për Gjykatën Ndërkombëtare Penale (ICC) – Francë
  17. Thom Dyke – Barrister në Deka Chambers – Mbretëri e Bashkuar
  18. Dominique Attias – Avokate, Presidente e Këshillit Administrativ të Fondacionit të Avokatëve Evropianë; Ish- Presidente e Federatës së Bareve të Evropës; Ish-Zëvendësbashkëpunëtore e Urdhrit të Avokatëve në Gjykatën e Apelit të Parisit – Francë
  19. Wolfgang Schomburg – Gjyqtar në Gjykatën Penale Ndërkombëtare të OKB-së për ish-Jugosllavinë (ICTY, 2001–2008) dhe për Ruandën (ICTR, 2003–2008); më parë Gjyqtar në Gjykatën Federale (1995–2000) – Gjermani
  20. Bruce McColm – President, Instituti për Strategji Demokratike; Ish-Drejtor Ekzekutiv, Freedom House – Shtetet e Bashkuara
  21. Aurora Ciucă – Presidente, Shoqata “Vespasian V. Pella”; Fakulteti i Drejtësisë dhe Administratës Publike, Universiteti “Ștefan cel Mare” – Rumani
  22. Toby Cadman – Bashkëthemelues i Guernica 37 International Justice Chambers – Mbretëri e Bashkuar
  23. Debórah Dwork – Drejtoreshë, Qendra për Studimin e Holokaustit, Gjenocidit dhe Krimeve kundër Njerëzimit në The Graduate Center – City University of New York (CUNY) – Shtetet e Bashkuara
  24. Carl-Wolfgang Holzapfel – President, Vereinigung 17. Juni 1953 – Gjermani
  25. Marion Boeker – Ish-Kryetare e OJQ-së, konsulente – Gjermani
  26. Stephen Bronner – Drejtor Ekzekutiv, Këshilli Amerikan për Paqen dhe Zgjidhjen e Konflikteve (ACJCR) – Shtetet e Bashkuara
  27. Stefan Gudsteinsson – Arkitekt i Lartë – Islandë
  28. Juan Garcés – Avokat i shquar – Spanjë
  29. Christophe Mogentale – Shkrimtar – Francë
  30. Berthier Perregaux – Ish-Anëtar i Parlamentit dhe këshilltar komunal – Zvicër
  31. Christiane Perregaux – Profesore Honoroze, Universiteti i Gjenevës – Zvicër
  32. Jean-Pierre Muller – Ish-Kryetar Bashkie – Francë
  33. Philippe Casassus – Shkrimtar – Francë
  34. Stefan Gudsteinsson – Arkitekt i Lartë – Islandë
  35. Paulo Gilardi – Historjan – Zvicër
  36. Jocelynne Scutt – Ish-Gjyqtare – Australi
  37. Jacques Boutault – Zëvendëskryetar Bashkie i Parisit qendror – Francë
  38. Dan Cristian Popescu – Zëvendëskryetar Bashkie – Rumani
  39. Davina Miller – Akademike – Mbretëri e Bashkuar
  40. Rowan Williams – Ish-Arkipeshkop i Canterbury-t – Mbretëri e Bashkuar
  41. Jacky Duminy – Kryetar Bashkie i Ors – Francë
  42. Ferry Waver – Sekretar i FOFI – Holandë
  43. Jane Durgom-Powers – CEO & Themeluese, Families of the Missing (FOM) – Shtetet e Bashkuara
  44. Jerry White – Profesor Emerit, Sociologji, Western University – Kanada
  45. Nicholas Grief – Profesor Emerit i Ligjit, Universiteti i Kentit – Mbretëri e Bashkuar
  46. Anja Matwijkiw – Profesore e Etikës & të Drejtave të Njeriut & Fellow Presidencial 2024–2025 i Arteve dhe Humaniteteve, Indiana University Northwest – Shtetet e Bashkuara
  47. Hilary Earl – Drejtoreshë, Qendra për Studimin e Dhunës Shtetërore, Nipissing University – Kanada
  48. Donna Hughes – Profesore Emerita, Departamenti i Studimeve Gjinore dhe të Grave – Shtetet e Bashkuara
  49. Frank Chalk – Bashkëthemelues dhe Bashkëdrejtor, Instituti i Montrealit për Studime të Gjenocidit dhe të Drejtave të Njeriut, Concordia University – Kanada
  50. Steven Jacobs – Profesor i Studimeve Fetare, Universiteti i Alabama-s – Shtetet e Bashkuara
  51. Paul Robinson – Colin S. Diver Profesor i Ligjit, Shkolla Juridike e Universitetit të Pensilvanisë – Shtetet e Bashkuara
  52. Udai Alzaidi – Një nga Udhëheqësit e Revolucionarëve të Tetorit Irakian
  53. Dr. Ali Khalifa – Profesor universiteti, Liban
  54. Najibullah Kabuli – Ish-Këshilltar i Presidentit të Afganistanit
  55. Dr. Aayad Toufan – Analist Politik dhe Ushtarak, Irak
  56. Dr. Rahib Saleh – Shef i Qendrës Rafidain të Irakut në Gjenevë
  57. Hamed Aldolaimi – Poet dhe Shkrimtar Irakian
  58. Dr. Abdulrazaq Alshemeri – Sekretar i Përgjithshëm i Koalicionit kundër Agresionit të Regjimit Iranian, Irak
  59. Hanan Abdulla f – Aktiviste Politike, Irak
  60. Abdul Hakim Bashar – Personalitet Politik, Irak
  61. Tufi Al-Shaabi – Avokat, Jemen
  62. Muhammad Al-Qashmar – Avokat, Jemen
  63. Basma Mohammed – Anëtare e Komitetit Politik të Koalicionit Sirian
  64. Salwa Aksoy – Zëvendëspresidente e Koalicionit Sirian
  65. Bushra Al-Eryani – Ministre Plenipotenciare e Jemenit në Kajro
  66. Hoda Nuaimi – Shefe e Institutit të Kërkimeve Ushtarake në Emiratet e Bashkuara Arabe
  67. Kamil AlHasani – Avokat, Irak
  68. Gjeneral Mohamad Rajab Al Ani – Aktivist Politik, Irak
  69. Amat al-Salam al-Hajj – Shefe e Shoqatës së Nënave të Pengjeve, Jemen
  70. Qahtan Al Khajaji – Profesor universiteti, Irak
  71. Ambasadorja Nahed Shaker — Këshilltare për Shoqërinë Civile dhe Fondin Global në Kombet e Bashkuara
  72. Dr. Amal Al-Daba’i — Ish-Gjyqtare
  73. Dr. Anouar Malek — President, Observatori për të Drejtat e Njeriut në Algjeri
  74. Dr. Rami Abdul Rahman — Shef i Observatorit Sirian për të Drejtat e Njeriut
  75. Dr. Ziad Waez — Figurë Publike Siriane dhe Mjek
  76. Mohammed Al-Ladhiqy — President, Shoqata ASPER, Francë
  77. Anisa Naqrashi — Presidente, Shoqata e Grave Noor
  78. Nahed Ghazoul — Presidente, Këshilli Kombëtar i Damaskut
  79. Lami Al-Atassi — President, Shoqata Syria House
  80. Idriss Sedraoui — President, Shoqata e Shtetësisë Marokene (status konsultativ i OKB-së)
  81. Sheikh Taysir Al-Tamimi — Ish-Kryegjyqtar (Qadi al-Qudat)
  82. Walaa Al-Ani — Shkrimtare dhe Drejtoreshë e Përgjithshme e Agjencisë së Lajmeve Hammurabi
  83. George Sabra — Ish-President i Këshillit Kombëtar Sirian
Ish-Anëtarë të Parlamentit:
  1. Paulo Pisco – Anëtar i Parlamentit, Portugali
  2. Eric Voruz – Ish-Anëtar i Parlamentit – Zvicër
  3. Luc Recordon – Ish-Senator – Zvicër
  4. Maria Eugenia Grecea – Ish-Anëtare e Parlamentit, Rumani
  5. Sergiu Ceaus – Ish-Anëtar i Parlamentit, Moldavi
  6. Mihai Deaconu – Ish-Anëtar i Parlamentit, Rumani
  7. Gabriela Anghel – Ish-Anëtare e Parlamentit, Rumani
  8. Liviu Titus Pasca – Senator, Rumani
  9. Remy Pagani – Ish-Kryetar Bashkie i Gjenevës, ish-Deputet, Zvicër
  10. Jean Pierre Brard – Ish-Anëtar i Parlamentit – Francë
  11. Gerry Horkan – Senator – Irlandë
  12. Michelle Mulherin – Senatore 2016–2020, Irlandë
  13. Eivind Drivenes – Ish-Anëtar i Parlamentit – Norvegji
  14. Derk Jan Eppink – Ish-Deputet, shkrimtar-gazetar – Holandë
  15. Loretta Sanchez – Ish-Anëtare e Dhomës së Përfaqësuesve të SHBA-së
  16. Edit Bauer – Deputete Evropiane nga Sllovakia (2004–2014) – Sllovaki
  17. Meredith Burgmann – Presidente e Këshillit Legjislativ të Parlamentit të NSW (1999–2007) – Australi
  18. Eva Duran Ramos – Deputete Spanjolle (2011–2015) – Spanjë
  19. Margarita Durán Vadell – Ish-Senatore; Zëvendëspresidente, INCO Human Rights
  20. Dorien Rookmaker – Presidente, More Direct Democracy (MDD); Ish-Anëtare e Parlamentit Evropian – Holandë
  21. Paulo Pisco – Anëtar i Parlamentit, Portugali
  22. Martyn Day – Ish-Deputet – Mbretëri e Bashkuar
  23. Jim Higgins – Ish-Anëtar i Parlamentit Evropian – Irlandë
  24. Anthea McIntyre – Ish-Anëtare e Parlamentit Evropian – Mbretëri e Bashkuar
  25. Alan Meale – Ish-Anëtar i Parlamentit – Mbretëri e Bashkuar
  26. Svein Roald Hansen – Ish-Anëtar i Parlamentit – Norvegji
  27. Geir Sigbjørn Torskedal – Ish-Anëtar i Parlamentit Norvegjez (Stortinget) – Partia Kristian Demokrate – Norvegji
  28. Alain Néri – Ish-Zëvendëspresident i Asamblesë Kombëtare – Francë
  29. Jacques Valax – Ish-Anëtar i Parlamentit – Francë
  30. Stanislav Polčák – Ish-Anëtar i Parlamentit Evropian – Çeki
  31. Brahim Hammouche – Ish-Anëtar i Parlamentit – Francë
  32. Thomas Lutze – Ish-Anëtar i Bundestagut – Gjermani
  33. Sandra Weeser – Ish-Anëtare e Bundestagut – Gjermani
  34. Martin Patzelt – Ish-Anëtar i Bundestagut – Gjermani
  35. Leo Dautzenberg – Ish-Anëtar i Bundestagut Gjerman – Gjermani
  36. Romeo Nicoara – Këshilltar Parlamentar – Rumani
  37. Mike Hancock – Ish-Deputet – Mbretëri e Bashkuar
  38. Hafdís Hafsteinsdóttir – Ish-Anëtare e Parlamentit – Islandë
  39. Paulo Casaca – Drejtor Ekzekutiv, Forumi Demokratik i Azisë Jugore; Ish-Anëtar i Parlamentit Evropian – Portugali
  40. Lars Rise – Ish-Anëtar i Parlamentit – Norvegji
  41. Dr. Tayseer Krishan – Ish-Anëtar i Parlamentit Jordanian
  42. Dr. Qusay Al-Damisi – Ish-Anëtar i Parlamentit Jordanian
  43. Dr. Zohoor Al-Shaqqafi – Ish-Anëtare e Parlamentit Marokene
  44. Asmaa Al-Rawahneh – Ish-Anëtare e Parlamentit, Jordani
  45. Dr. Ibrahim Al-Hasban – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  46. Dr. Tawfiq Al-Maraiyeh – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  47. Dr. Muhammad Al-Ababneh – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  48. Aisha Al-Masari – Ish-Anëtare e Parlamentit, Irak
  49. Mahmoud Al-Qaisi – Ish-Anëtar i Parlamentit, Irak
  50. Abdul Karim Al-Abtan – Ish-Anëtar i Parlamentit, Irak
  51. Hamid Jassam – Ish-Anëtar i Parlamentit, Irak
  52. Muhammad Al-Khalidi – Ish-Anëtar i Parlamentit, Irak
  53. Dr. Ahmed Al-Alwani – Ish-Anëtar i Parlamentit, Irak
  54. Ashraf Al Shabrawi – Ish-Anëtar i Parlamentit
  55. Ata Ibdah – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  56. Dr. Talib Al-Sarayrah – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  57. Safa Al-Momani – Ish-Anëtare e Parlamentit, Jordani
  58. Ayoub Khamis – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  59. Yahya Obeidat – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  60. Jaafar Al-Raba’ah – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  61. Mohammad Jaradat – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  62. Salameh Al-Balawi – Ish-Anëtar i Parlamentit, Jordani
  63. Nariman Rousan — Ish-Anëtare e Parlamentit
  64. Naima Farah — Ish-Anëtare e Parlamentit
  65. Somaya Joudar — Ish-Anëtare e Parlamentit
  66. Ashraf Shabrawi — Ish-Anëtar i Parlamentit
  67. Fatha Al-Baqali — Ish-Anëtare e Parlamentit
  68. Najah Al-Azza — Ish-Anëtare e Parlamentit

Kryetari i Komisionit të Punëve të Jashtme të NCRI-së analizon zhvillimet në vazhdim në Iran

Nga
Shahriar Kia
-
Mohammad Mohaddessin i NCRI-së në Bruksel kërkon fundin e pajtimit me Teheranin dhe mbështetje për ndryshimin e regjimit nga populli iranian. Analizon brishtësinë e regjimit pas emërimit të Mojtaba Khamenei, operacionet e rezistencës dhe qeverinë provizore bazuar në planin e Maryam Rajavi.
Kryetari i NCRI FAC, Mohammad Mohaddessin, flet me gazetarët në një konferencë për shtyp në Bruksel më 18 mars 2026
Mohammad Mohaddessin i NCRI-së në Bruksel kërkon fundin e pajtimit me Teheranin dhe mbështetje për ndryshimin e regjimit nga populli iranian. Analizon brishtësinë e regjimit pas emërimit të Mojtaba Khamenei, operacionet e rezistencës dhe qeverinë provizore bazuar në planin e Maryam Rajavi.
Kryetari i NCRI FAC, Mohammad Mohaddessin, flet me gazetarët në një konferencë për shtyp në Bruksel më 18 mars 2026

Bruksel, 18 mars 2026 — Mohammad Mohaddessin, Kryetar i Komisionit të Punëve të Jashtme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), iu drejtua udhëheqësve evropianë në Bruksel në prag të samitit të Bashkimit Evropian, duke kërkuar përfundimin e politikës së gjatë të pajtimit ndaj Teheranit. Ai u bëri thirrje Evropës të mbështesë “ndryshimin e regjimit nga populli iranian dhe rezistenca e tyre e organizuar” si rruga e vetme e vlefshme për zgjidhjen e krizës në vazhdim.

Rrënjët e trazirave rajonale: Sjellja e regjimit dhe pajtimi perëndimor

Mohaddessin i atriboi paqëndrueshmërinë e Lindjes së Mesme dy faktorëve kryesorë: sjelljen agresive të regjimit iranian dhe politikën e pajtimit të Perëndimit. Ai argumentoi se katër dekada negociatash, lëshimesh dhe butësie kishin zgjatur mbijetesën e regjimit, financuar ambiciet e tij bërthamore, luftërat rajonale dhe shkeljet e të drejtave të njeriut. “Pajtimi me këtë regjim është si të ushqesh një gjarpër në mëngë – ai pashmangshëm çon në luftë,” paralajmëroi ai, duke e përshkruar qasjen e Evropës si faktorin më të rëndësishëm të jashtëm në mbajtjen e regjimit në këmbë dhe pengimin e rrëzimit të tij.

Ai ripohoi se regjimi është në thelb i paaftë për reforma kuptimplote dhe nuk do të heqë dorë nga ndjekja e armëve bërthamore, lufta me proxy ose shkelja e marrëveshjeve ndërkombëtare. Mohaddessin refuzoi si diplomacinë e zgjatur me Teheranin ashtu edhe ndërhyrjen ushtarake të huaj si zgjidhje, duke insistuar se “zgjidhja e vetme e kësaj krize është ndryshimi i regjimit nga populli iranian dhe rezistenca e tyre e organizuar”.

Roli i pazëvendësueshëm i rezistencës së organizuar

Mohaddessin theksoi se rënia e regjimit nuk do të ndodhë përmes kolapsit spontan, fushatave mediatike ose aktivizmit në rrjetet sociale vetëm. “Përvoja e viteve të fundit ka provuar se iluzionet si kolapsi i regjimit vetë ose ndryshimi përmes rrjeteve sociale dhe televizionit satelitor janë pa bazë,” deklaroi ai. Rrëzimi i vërtetë, argumentoi ai, kërkon një forcë të fuqishme vendase të rrënjosur thellë në shoqërinë iraniane.

Ai identifikoi këtë forcë si lëvizjen e rezistencës të udhëhequr nga Organizata Popullore Mojahedin e Iranit (MEK) dhe rrjetin e saj kombëtar të Njësive të Rezistencës. Duke operuar në të gjitha 31 provincat për gati një dekadë, këto njësi janë zhvilluar në atë që ai e përshkroi si një ushtri çlirimtare në lindje. Mohaddessin raportoi se ato kryen 3,000 operacione vetëm vitin e kaluar dhe luajtën rol vendimtar gjatë ngritjes së janarit duke organizuar protesta, përballur forcat e sigurisë dhe mbrojtur demonstruesit. Më shumë se 2,000 anëtarë të njësive raportohet se u zhdukën gjatë asaj vale trazirash.

Operacione të mëdha dhe pika kthese

Folësi nxori në pah sulmin e 23 shkurtit ndaj kompleksit të Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei dhe vendeve të tjera të sigurisë së lartë në Teheran si një “pikë kthese të madhe”. Sipas Mohaddessin, 250 anëtarë të Ushtrisë Kombëtare Çlirimtare morën pjesë, me 100 të vrarë ose të arrestuar dhe 150 që u kthyen të sigurt. Rezistenca i dorëzoi Kombeve të Bashkuara emrat dhe detajet e 82 personave të vrarë ose të paraburgosur në operacion, me moshë nga 18 deri në 69 vjeç.

“Ky operacion dërgoi një mesazh të fuqishëm: se ekziston një forcë e aftë dhe e organizuar brenda Iranit që mund të përballet me regjimin në nivelet më të larta, madje edhe në Teheran,” tha ai. Veprimet më të fundit përfshinin sulmin e 16 marsit ndaj zyrës së guvernatorit në Ahvaz si përgjigje ndaj torturës së të burgosurve në Khuzestan, si dhe 31 operacione më 3 mars dhe 20 më 15 mars që synonin Gardën Revolucionare, Basij-in dhe institucionet e tjera shtetërore.

Brittësia e brendshme: Nga sundimi klerikal në monarki trashëgimore

Duke iu kthyer dinamikave politike në Teheran, Mohaddessin përshkroi regjimin si të transformuar në një “monarki klerikale trashëgimore” pas emërimit të Mojtaba Khamenei si udhëheqës suprem. Ai pretendoi se ky veprim ngushtoi më tej bazën e mbështetjes së regjimit, duke rritur varësinë nga Garda Revolucionare dhe shërbimet e inteligjencës dhe duke e bërë atë më të brishtë. Raportohet se mbi 30 për qind e Asamblesë së Ekspertëve bojkotuan votimin, me vetëm 44 anëtarë që mbështetën Mojtaba Khamenei.

Mohaddessin pretendoi se Mojtaba kontrollon asete ekonomike që tejkalojnë 1 trilion dollarë përmes konglomerateve të mëdha, ndërsa katër entitete të lidhura me regjimin zotërojnë 60 për qind të pasurisë kombëtare të Iranit pa taksa. Ai paralajmëroi për retorikë përshkallëzuese nga udhëheqja e re, duke përfshirë kërcënime për mbylljen e Ngushticës së Hormuzit dhe zgjerimin e luftës me proxy.

Masat parandaluese dhe refuzimi i nostalgjisë mbretërore

Për të parandaluar një tjetër ngritje, regjimi ka vendosur prani të rëndë të armatosur në hapësirat publike, ka lëshuar urdhra për të shtënë për vrasje, ka kryer manovra rrugore, ka përdorur forca proxy dhe ka imponuar ndërprerje të internetit. Mohaddessin akuzoi mbetjet e sistemit të mëparshëm mbretëror se po shfrytëzohen për të mbjellë ndarje brenda Iranit dhe diasporës. Ai citoi slogani popullor “Poshtë shtypësi, qoftë Shah apo Udhëheqës Suprem” si provë se iranianët refuzojnë si regjimin aktual ashtu edhe çdo rikthim në sundimin mbretëror.

Qeveria provizore dhe apeli ndërkombëtar

Mohaddessin iu referua njoftimit të NCRI-së më 28 shkurt për një qeveri provizore bazuar në Planin Dhjetëpikësh të Maryam Rajavi, e cila do të transferojë sovranitetin te populli iranian brenda gjashtë muajve pas rrëzimit të regjimit. Iniciativa ka fituar mbështetjen e mbi 1,000 parlamentarëve dhe figurave politike në Shtetet e Bashkuara dhe Evropë.

Në përfundim, ai sqaroi se opozita nuk kërkon trupa të huaja, para ose armë. “Nuk po kërkojmë para, armë ose trupa të huaja,” tha Mohaddessin. “Ne kërkojmë përfundimin e pajtimit.” Ai u bëri thirrje qeverive evropiane të njohin qeverinë provizore, të afirmojnë të drejtën e popullit iranian për të rezistuar dhe rrëzuar regjimin, të mbyllin ambasadat iraniane, të dëbojnë agjentët e regjimit dhe të ndjekin penalisht udhëheqësit e Teheranit për krime kundër njerëzimit dhe gjenocid nën juridiksionin universal.

 

123...726Faqja 2 nga 726