Vendimi i të Pathyeshmëve: Moradi dhe Younesi Refuzojnë “Faljen e Rreme” të Xhelatit

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Amirhossein Moradi dhe Ali Younesi, dy studentë elitarë iranianë, refuzojnë faljen e rreme të regjimit nga burgu. Letrat e tyre të fuqishme nderojnë martirët e PMOI dhe dënojnë tiraninë. Një mesazh guximi kundër ekzekutimeve në Iran (12 Maj 2026).
Studentët dhe të burgosurit politikë iranianë Amirhossein Moradi dhe Ali Younesi
Amirhossein Moradi dhe Ali Younesi, dy studentë elitarë iranianë, refuzojnë faljen e rreme të regjimit nga burgu. Letrat e tyre të fuqishme nderojnë martirët e PMOI dhe dënojnë tiraninë. Një mesazh guximi kundër ekzekutimeve në Iran (12 Maj 2026).
Studentët dhe të burgosurit politikë iranianë Amirhossein Moradi dhe Ali Younesi

Në një akt të fuqishëm sfidë, dy të burgosur politikë të shquar iranianë dhe studentë elitarë — Amirhossein Moradi dhe Ali Younesi — kanë refuzuar ofertën e “faljes” nga regjimi iranian. Më 12 maj 2026, të dy të rinjtë, të lidhur me Organizata e Popullit Mujahedin të Iranit (PMOI/MEK), publikuan letra të forta nga burgu që dënojnë represionin e regjimit në vend që të kërkojnë mëshirë.

Qëndrimi sfidues i Amirhossein Moradit nga Burgu Evin

Amirhossein Moradi, student i fizikës në Universitetin Teknologjik Sharif dhe medalist i argjendtë në Olimpiadën Kombëtare të Astronomisë, shkroi nga Burgu Evin. Në letrën e tij, ai kujton me detaje momentet e fundit të miqve të tij të ekzekutuar — Vahid, Pouya, Babak, Mohammad, Shahrokh dhe Abolhassan — të cilët u transferuan nga Evini në “thertoren” e Burgut Ghezel Hesar për t’u ekzekutuar.

Moradi deklaroi pa asnjë dyshim: “Unë as nuk e dua as nuk do ta pranoj faljen tuaj të turpshme.” Ai tha se pas masakrave të përgjakshme të janarit 2026 dhe valës së fundit të ekzekutimeve, janë pikërisht populli i shtypur i Iranit ata që kanë autoritetin moral për të falur regjimin — por ata zgjedhin të mos falin dhe të mos harrojnë. Fjalët e tij pasqyrojnë dinjitet të patundur dhe refuzim të qartë të çdo kompromisi me tiraninë.

Përgjigja e pathyeshme e Ali Younesit nga Burgu Ghezel Hesar

Ali Younesi, student i inxhinierisë kompjuterike dhe medalist i artë në Olimpiadën Kombëtare të Astronomisë, mori njoftimin për falje nga regjimi më 11 maj 2026, për shtatë muajt e mbetur të dënimit, ndërsa ndodhej në Burgun Ghezel Hesar. Përgjigja e tij ishte po aq e fortë dhe parimore.

Younesi paraqiti tre arsye të qarta për refuzim. Së pari, ai nuk ka kërkuar kurrë falje dhe nuk do ta bëjë kurrë, duke theksuar se liria është një e drejtë e vjedhur që duhet rikthyer me luftë, jo me lutje; së dyti, ai nderon gjashtë shokë qelish të ekzekutuar që shkuan në litar me krye lart, duke thënë se do të ishte turp të tregtonte për lirinë e tij ndërsa ata nuk tregtuan për jetën e tyre; së treti, ai përsëriti fjalët e fuqishme të të burgosurit të ekzekutuar Vahid Bani-Amerian, duke kthyer pyetjen e përgjegjësisë mbrapsht ndaj regjimit.

Ai kërkoi gjithashtu falje nga nënat dhe baballarët e pikëlluar të Iranit për çdo mangësi, duke e përshkruar vazhdimin e burgimit si detyrë. “Lufta për lirinë e popullit të Iranit,” shkroi ai, “është burimi më i madh i krenarisë.”

The Final Defense of Political Prisoner Vahid Bani Amerian

Heronjtë e Ekzekutuar dhe Rezistenca më e Gjerë

Letrat nderojnë gjashtë anëtarë të ekzekutuar të PMOI/MEK: Vahid Bani-Amerian, Pouya Ghobadi, Babak Alipour, Mohammad Taghavi, Shahrokh Daneshvarkar dhe Abolhassan Montazer. Këta burra u transferuan në Burgun Ghezel Hesar dhe u ekzekutuan në mars dhe prill 2026. Guximi i tyre është bërë simbol për një brez të ri që refuzon të nënshtrohet.

Të dy, Moradi dhe Younesi, u dënuan me akuzat e lidhura me anëtarësimin dhe bashkëpunimin me PMOI/MEK. Në mënyrë të veçantë, babai i Ali Younesit, Mir Yousef Younesi, u arrestua gjithashtu dhe u dënua me pesë vjet burgim me akuza të ngjashme. Gjykatat e vetë regjimit kanë dokumentuar mbështetje të gjerë vendase për Rezistencën Iraniane, duke hedhur poshtë pretendimet se ajo mbështetet vetëm nga paratë e huaja. Në realitet, iranianë të zakonshëm — inxhinierë, dyqanxhi, familje — vazhdojnë ta mbështesin lëvizjen me kosto të lartë personale.

Një Mesazh që Regjimi Nuk Mund ta Heshtojë

Këto letra sfiduese vijnë në mes të një vale të re ekzekutimesh dhe gjyqesh spektakël, ndërsa regjimi përpiqet të shtypë disidencën pas kryengritjes së janarit 2026. Në vend që ta dobësojnë Rezistencën, çdo ekzekutim dhe çdo refuzim i faljes së ndotur minon më tej aparatín e frikës së regjimit.

Veprimet e Moradit dhe Younesit — mendje të shkëlqyera të reja që mund të kishin zgjedhur heshtjen — dërgojnë një mesazh të qartë: populli iranian nuk i harron martirët e tij, nuk i fal xhelatët dhe nuk do të negociojë me shtypësit. Historia do ta mbajë mend 12 majin 2026 si ditën kur dy të rinj iranianë dhanë një verdikt moral kundër tiranisë që do të jetojë shumë më gjatë se burgjet dhe urdhërat e ekzekutimit të regjimit.

Mullahët mund të pendohen së shpejti për pasojat e barbarisë së tyre. Populli iranian tashmë refuzon të harrojë.

Regjimi i Iranit Ekzekuton Protestuesin Mohammad Abbasi për Vrasjen e një Kolonel të Forcave të Sigurisë gjatë Kryengritjes

Nga
Shkrimtar i stafit
-

 

Regjimi iranian ekzekutoi me varje Mohammad Abbasi, 55 vjeç, në Burgun Ghezel Hesar për pjesëmarrje në kryengritjen e janarit. Vajza e tij Fatemeh u dënua me 25 vjet burg.Irani: Ekzekutimi Brutal i Rebelit të Guximshëm Mohammad Abbasi në Burgun Ghezel Hesar me Akuzën e Pjesëmarrjes në Kryengritje dhe Vrasjes së një Kolonel të Forcave Represive të Sigurisë Shtetërore (SSF) në Malard

  • Vajza e Mohammadit, Fatemeh Abbasi, është dënuar me 25 vjet burg
  • Znj. Maryam Rajavi: Ekzekutimet e përditshme tregojnë frikën e regjimit nga zemërimi në rritje i popullit. Por stuhia e kryengritjes është përpara dhe regjimi nuk mund t’i shpëtojë përmbysjes

Gjykata e regjimit njoftoi se rebel i guximshëm Mohammad Abbasi, 55 vjeç, i arrestuar gjatë kryengritjes së janarit në Malard, u ekzekutua me varje sot në mëngjes herët, të mërkurën më 13 maj, në Burgun Ghezel Hesar. Akuzat ndaj tij ishin pjesëmarrja “në tubime të dhunshme dhe veprime kundër sigurisë së brendshme” si dhe përfshirja në vrasjen e kolonelit kriminal Shahin Dehghan, i cili luajti rol aktiv në shtypjen e kryengritjes.

Sipas agjencisë së lajmeve të gjykatës së regjimit, Mohammad Abbasi sulmoi kolonelin e lartpërmendur me bajonetë më 7 janar në zonën Sarasiab të Malardit.

Mohammad Abbasi, i cili ishte marrë në pyetje dhe torturuar në qelitë e izolimit të Pavijonit 209 të Burgut Evin, u dënua me vdekje pa pasur qasje në një avokat të pavarur nga Degja 15 e Gjykatës Revolucionare false në Teheran, të kryesuar nga xhelati Salavati. Ky dënim kriminal u miratua shpejt nga Degja 39 e Gjykatës së Lartë të regjimit, duke injoruar plotësisht kërkesën për rigjykim të paraqitur nga familja e tij.

Fatemeh Abbasi, vajza e Mohammadit, e arrestuar bashkë me babain e saj, është dënuar me 25 vjet burgim dhe aktualisht ndodhet në pavijonin e grave të Burgut Evin.

Znj. Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, theksoi se ekzekutimet e përditshme mizore tregojnë kryesisht terrorin e regjimit nga zemërimi në rritje i popullit dhe perspektiva e një kryengritjeje. Megjithatë, stuhia e protestave dhe kryengritjeve është përpara dhe fashizmi fetar sundues në Iran nuk ka rrugë shpëtimi nga përmbysja.

Znj. Rajavi i bëri thirrje Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Këshillit të Sigurimit të OKB-së, Këshillit të të Drejtave të Njeriut të OKB-së dhe Komisionerit të Lartë të OKB-së për të Drejtat e Njeriut që të ndërmarrin veprime të menjëhershme për të ndaluar ekzekutimet në Iran. Ajo tha se heshtja e shteteve anëtare të OKB-së përballë ekzekutimeve të përditshme në Iran është një shpërfillje e hapur ndaj vlerave universale të të drejtave të njeriut, për njohjen e të cilave janë sakrifikuar miliona jetë.

Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

13 Maj 2026

Reza Pahlavi nën akuzë të rënda: Vrasja në Kanada zbulon anën autoritare të rrethit të tij

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Artikulli i revistës The Atlantic heton vrasjen e Massoud Masjoudit në Kanada dhe kritikat në rritje ndaj Reza Pahlavit, duke e portretizuar atë dhe rrethin e tij si autoritarë. Çfarë po ndodh brenda opozitës iraniane në mërgim?

Artikulli i revistës The Atlantic heton vrasjen e Massoud Masjoudit në Kanada dhe kritikat në rritje ndaj Reza Pahlavit, duke e portretizuar atë dhe rrethin e tij si autoritarë. Çfarë po ndodh brenda opozitës iraniane në mërgim?

Revista amerikane The Atlantic, në një artikull të Robert F. Worth, sugjeron se vrasja e Massoud Masjoudit në Kanada ka vënë Reza Pahlavin nën vëzhgim të shtuar nga një numër në rritje kritikësh, të cilët e shohin atë dhe rrethin e tij të ngushtë si autoritarë të rrezikshëm.

Masjoudi akuzon këshilltarët e Pahlavit për lidhje me IRGC-në

Massoud Masjoudi ishte bindur se dy këshilltarë të Reza Pahlavit po punonin fshehurazi për Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC). Ai dorëzoi dhjetëra ankesa dhe bëri akuza që shumë i konsideruan të pazakonta, duke përfshirë pretendimin se dy mbështetës të Pahlavit po komplotonin për ta vrarë.

Trupi i Masjoudit u zbulua më 6 mars dhe policia kanadeze akuzoi dy mbështetës monarkistë, Mehdi Ahmadzadeh Razavi dhe Arezou Soltani, për vrasje me paramendim.

Artikulli i Robert F. Worth

Në artikullin e tij “Anën brutale të monarkistëve iranianë” , Robert F. Worth shkruan se në fillim të shkurtit, ndërsa pjesa më e madhe e botës ishte përqendruar te lufta e afërt në Gjirin Persik, një emigrant iranian i zëshëm, Massoud Masjoudi, u zhduk në Kanada.

Kur trupi i tij u gjet në mars, autoritetet kanadeze akuzuan dy ndjekës të Reza Pahlavit për vrasje. Masjoudi, një kritik i ashpër i Pahlavit, kishte kaluar muaj të tërë duke denoncuar Pahlavin dhe bashkëpunëtorët e tij. Ai kishte emëruar specifikisht dy të akuzuarit dhe pretendonte se ata po komplotonin për ta heshtur atë.

Me fjalë të tjera, vrasja duket se është pjesë e një lufte më të gjerë që ka përballur Pahlavin me një rreth në zgjerim kritikësh, të cilët e shohin atë dhe ata që e rrethojnë si gjithnjë e më autoritarë.

Entuziazmi për luftë dhe zhgënjimi pasues

Në fund të shkurtit, shumë përpara se Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli të fillonin sulmet ushtarake kundër Iranit, Pahlavi dhe mbështetësit e tij shprehën entuziazëm për luftën. Ata pretenduan se më shumë se 100,000 dezertorë nga strukturat e sigurisë iraniane ishin gati të ndihmonin ish-kurorin për të sjellë një epokë të re. Pahlavi dukej se priste një kthim triumfal, i ngjashëm me pritjen masive që pati Ruhollah Khomeini në 1979.

Por Pahlavi nuk u kthye. Më shumë se dy muaj pas luftës, Ngushtica e Hormuzit mbeti e mbyllur dhe regjimi iranian ishte ende në pushtet. Pahlavi dhe shumë mbështetës të tij e bënë të qartë se ndiheshin të tradhtuar nga negociatat e paqes në vazhdim dhe vazhduan të kërkojnë sulme të mëtejshme ajrore.

Një mbështetës i shquar, anëtar i bordit të organizatës jofitimprurëse të Pahlavit, shkroi në X: “Lufta nuk shkoi siç e doja unë.” Ai shtoi se mbështetësit e regjimit ishin “kafshë” dhe se Teherani “duhej bombarduar çdo ditë me 5,000 objektiva”.

Kritikat brenda opozitës

Ndërkohë, kritikët e Pahlavit brenda opozitës i intensifikuan sulmet, duke e përshkruar atë si fashist dhe një figurë me kapacitete intelektuale të kufizuara, që drejton një kult toksik të orientuar nga lufta. Nikahang Kowsar, dikur aleat i ngushtë, shkroi në prill se Pahlavi ishte “një njeri me privilegj trashëgues, pa arritje serioze, i aftë të lëvizë me erën dhe jashtëzakonisht i zoti të mbajë miliona njerëz emocionalisht të investuar, duke ofruar vetëm kontradikta, iluzione dhe zhgënjim”.

Këshilltarët si “Rottweiler”

Artikulli sugjeron se këshilltarët e Pahlavit po e pozicionojnë atë si monark – trashëgimtarin e “trashëgimisë së lavdishme” të një monarkie 2500-vjeçare – dhe se ky projekt kërkon luftë politike kundër kujtdo që nuk pranon supremacinë e tij.

Një person që kishte punuar me këshilltarët Amir Etemadi dhe Ali Ghazizadeh (ose Ali Reza Etemadi) i tha Worth se ata besonin se “thyerja e opozitës është po aq e rëndësishme sa lufta kundër regjimit. Ata vërtet besojnë se Pahlavi nuk mund të jetë efektiv nëse nuk është zëri i vetëm”.

Dy këshilltarët nuk vonuan të bënin armiq. Në 2018, Kowsar – ende afër Pahlavit – u përplas me ta. Ai më vonë tha se ata silleshin si “Rottweiler”: të nënshtruar ndaj Pahlavit, por armiqësorë dhe të vrazhdë me të gjithë të tjerët.

Rasti i Massoud Masjoudit

Një tjetër figurë e opozitës që u largua nga këshilltarët e rinj të Pahlavit ishte Massoud Masjoudi, matematikan dhe aktivist me bazë në Kanada. Fillimisht ai admironte Reza Pahlavin dhe, së bashku me Ghaseminejad dhe Etemadi, ishte pjesë e rrjetit të emigrantëve iranianë të njohur si Iran Revival (Farashgard). Por shpejt u zhgënjye dhe u bë një nga kritikët më të zëshëm të lëvizjes.

Masjoudi u bind se dy këshilltarët e rinj po punonin fshehurazi për IRGC-në. Ai dorëzoi ankesa të shumta dhe pretendoi se dy mbështetës të Pahlavit – Mehdi Ahmadzadeh Razavi dhe Arezou Soltani – po komplotonin për ta vrarë. Trupi i tij u gjet më 6 mars dhe çifti u akuzua për vrasje me paramendim. Një deklaratë gjyqësore thotë se çifti takoi një praktikues të mjekësisë tradicionale në Vancouver për të marrë një substancë vdekjeprurëse për të “hequr qafe” Masjoudin.

Manipulimi në rrjete sociale

Në mes të 2023, eksperti i manipulimit në rrjete sociale Jeff Golberg publikoi një raport që dokumentonte një fushatë të madhe të koordinuar online me llogari të rreme që lavdëronin Pahlavin. Raporti identifikoi 4,765 llogari që postonin më shumë se 100 herë në ditë dhe gjeneruan 843 milionë tweet-e.

Kritika për nxitjen e protestave

Artikulli i The Atlantic vë në dukje se pas kryengritjes së janarit dhe shtypjes së përgjakshme të saj, Pahlavi u kritikua ashpër për inkurajimin e njerëzve të protestonin duke bërë pretendime të pabazuara për dezertime masive brenda forcave të sigurisë iraniane – pretendime që mund të kenë dhënë një ndjenjë të rreme sigurie.

Reagimi pas armëpushimit

Pas njoftimit të Donald Trump për armëpushim me Iranin më 7 prill, Pahlavi lëshoi një fjalim ku pranoi se vendimi kishte “zhgënjyer shumë prej jush”. Ai më pas nisi një turne evropian duke promovuar ndryshimin e regjimit dhe akuzoi Mbretërinë e Bashkuar për pajtim.

Megjithatë, kritikët e tij brenda opozitës ishin më të zëshëm se kurrë. Në fund të muajit të kaluar, një nga monarkistët më të shquar brenda Iranit, i burgosuri politik Manouchehr Bakhtiari, u bashkua me ta. Në një mesazh audio të ashpër drejtuar Pahlavit, Bakhtiari deklaroi: “Midis atyre që pretendojnë se mbështesin monarkinë, ti je ai që e ke tradhtuar më shumë atë që dikur u betove të mbrosh”.

Thirrjet e Pahlavit për më shumë bombardime kanë marrë një ton gjithnjë e më të dëshpëruar, teksa Trump duket se është lodhur nga lufta. Kur Worth pyeti një mbështetës të shquar se si do të përballonte Republikën Islamike tani që shumë strategji kishin dështuar, ai u përgjigj: “Nëse ushtria amerikane mund të garantojë uljen e kurorëprincit në një qytet iranian, kjo do të ndryshojë rezultat. Unë mendoj se IRGC do të shembet”.

Worth përfundon se u befasua jo vetëm nga pamundësia e këtij skenari, por nga vetë skenari. Pahlavi mund të mos jetë as i gatshëm të ndërmarrë një udhëtim aq të rrezikshëm. Siç i tha Pahlavi një intervistuesi në 2023: “Jeta ime për 40 vitet e fundit ka qenë këtu në Amerikë. Fëmijët e mi jetojnë këtu, miqtë e mi jetojnë këtu, të gjithë që njoh janë këtu. Nëse do të kthehesha, çfarë saktësisht do të kthehesha?”

Lufta si Strategji, Ekzekutimet si Mesazh: Libri i lojës së Teheranit për Mbijetesë

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Ndërsa ekzekutimet shtohen në Iran, zyrtarët lidhin hapur mbijetesën e regjimit me konfliktin e jashtëm. Një doktrinë e vjetër ringjallet: lufta e jashtme si mjet kontrolli të brendshëm. Analizë e plotë mbi strategjinë e Teheranit.

Ndërsa ekzekutimet shtohen në Iran, zyrtarët lidhin hapur mbijetesën e regjimit me konfliktin e jashtëm. Një doktrinë e vjetër ringjallet: lufta e jashtme si mjet kontrolli të brendshëm. Analizë e plotë mbi strategjinë e Teheranit.

Ndërsa ekzekutimet shtohen dhe zyrtarët lidhin hapur mbijetesën me konfliktin, një doktrinë e vjetër ringjallet: lufta e jashtme si mjet kontrolli të brendshëm.

Ekzekutimi i tre të burgosurve – Mehdi Rasouli, Mohammadreza Miri dhe Ebrahim Dowlatabadi – të hënën, më 4 maj, në Mashhad nuk është një akt i izoluar gjyqësor. Është një sinjal i kalkuluar politik. Të akuzuar për përfshirje në vrasjen e anëtarëve të Basij gjatë trazirave, varjet e tyre shërbejnë një qëllim më të gjerë: përforcimin e një klime frike në një moment kur establishmenti sundues ndihet gjithnjë e më i prekshëm.

Një model i qartë represioni nën hijen e luftës

Për muaj të tërë, provat kanë treguar një model të përsëritur. Nën mbulimin e tensioneve të jashtme dhe kushteve të luftës, autoritetet e regjimit iranian kanë përshpejtuar përdorimin e dënimit me vdekje. Qëllimi nuk është thjesht ndëshkues; është parandalues – për të penguar ringjalljen e disidencës së organizuar dhe për të frenuar atë që zyrtarët e përshkruajnë si “rrjete kryengritëse”.

Ajo që e dallon momentin aktual nuk është vetëm përshkallëzimi i represionit, por sinqeriteti me të cilin insiderët e regjimit artikulojnë tani logjikën themelore të tij. Deklaratat e publikuara nga media të lidhura me shtetin nuk lënë shumë hapësirë për interpretime.

Një zyrtar, Gholamreza Qasemian, u citua duke deklaruar se “Zoti e ka dashur këtë luftë për ne”, duke e paraqitur konfliktin e vazhdueshëm jo si një kontingjencë, por si një domosdoshmëri. Implikimi është i ashpër: qoftë i përqafuar me “nder” apo i duruar pa të, lufta mbetet e domosdoshme.

Lufta e përjetshme si doktrinë strategjike

Ky kuadër shkon më tej. Qasemian vajtoi hapur armëpushimin e përkohshëm, duke shprehur dëshirën për armiqësi të reja. Sipas tij, fati i Iranit përcaktohet “në këto luftëra”, dhe në një gjendje “as luftë as paqe”, sistemi nuk fiton asgjë. Këto deklarata nuk janë tepricë retorike – ato pasqyrojnë një doktrinë strategjike në të cilën tensioni i përhershëm është më i preferueshëm se stabiliteti.

Kjo nuk është një doktrinë e re. Vite më parë, Javad Mansouri, një figurë themeluese e Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), pranoi rolin formues të luftës Iran-Irak në konsolidimin e pushtetit të regjimit. Ai deklaroi qartë se pa atë luftë, revolucioni mund të mos kishte mbijetuar. Sipas Mansourit, konflikti ofroi strukturën, legjitimitetin dhe vrullin e nevojshëm për të shtypur opozitën e brendshme dhe për të neutralizuar fraksionet disidente.

Ekzekutimet si masë parandaluese

Marrë së bashku, këto deklarata zbulojnë vazhdimësi dhe jo devijim. Lufta, në këtë kuadër, nuk është një krizë e jashtme e imponuar mbi sistemin – por një instrument që përdoret me vetëdije për ta ruajtur atë. Duke mbajtur një mjedis konfrontimi, shteti justifikon masa të shtuara sigurie, kufizon hapësirën politike dhe margjinalizon disidencën nën flamurin e mbijetesës kombëtare.

Ekzekutimet e fundit në Mashhad duhet të lexohen brenda kësaj arkitekture më të gjerë. Ato nuk janë thjesht reagime ndaj veprimeve të kaluara, por masa paraprake kundër trazirave të ardhshme. Në një kohë kur presionet socioekonomike, fragmentimi politik dhe pakënaqësia publike po thellohen, udhëheqja duket se po kthehet te një mekanizëm i njohur: përshkallëzo jashtë për të kontrolluar brenda.

Alternativa e opozitës

Në kontrast, zërat e opozitës vazhdojnë të promovojnë një trajektore alternative. Duke folur në një konferencë në Bashkimin Evropian, Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës, theksoi se që në fillim të konfliktit të fundit, lëvizja ka mbrojtur paqen dhe lirinë. Pas njoftimit të armëpushimit, ajo mirëpriti zhvillimin, por nënvizoi se paqja e qëndrueshme kërkon ndryshim strukturor – konkretisht, fundin e sundimit autoritar fetar dhe krijimin e një republike demokratike.

Kjo divergjencë nxjerr në pah vijën kryesore të fajit në trajektoren aktuale të Iranit. Në njërën anë qëndron një model qeverisës që e barazon mbijetesën me konfliktin e përhershëm. Në anën tjetër, një vizion që e lidh stabilitetin me transformimin politik.

Ekzekutimet në Mashhad dhe retorika që i rrethon sugjerojnë se balanca nuk po ndryshon në heshtje. Ajo po kundërshtohet – me forcë dhe me rrezikshmëri në rritje.

Tucker Carlson dhe Rezistenca Iraniane: Vendosja e Rekordit Drejt

Nga
Shkrimtar i stafit
-
L. Todd Wood përgënjeshtron akuzat e Tucker Carlson ndaj MEK-ut, duke paraqitur historinë e vërtetë të rezistencës iraniane, sakrificat e saj dhe vizjonin demokratik për Iranin. Një analizë e rëndësishme America First.
Një libër i shkruar nga L Todd Wood: "Paying the Price". Historia e patreguar e Rezistencës Iraniane
L. Todd Wood përgënjeshtron akuzat e Tucker Carlson ndaj MEK-ut, duke paraqitur historinë e vërtetë të rezistencës iraniane, sakrificat e saj dhe vizjonin demokratik për Iranin. Një analizë e rëndësishme America First.
Një libër i shkruar nga L Todd Wood: “Paying the Price”. Historia e patreguar e Rezistencës Iraniane

Pjesë nga artikulli i L Todd Wood

Tucker Carlson ka portretizuar së fundmi Organizata Popullore e Muxhahedinëve të Iranit (PMOI/MEK) si vrasës, sektarë dhe aktorë të paqëndrueshëm. L. Todd Wood, një konstitucionalist “America First” dhe autor që e ka studiuar grupin për më shumë se një dekadë, argumenton se Carlson është mashtruar nga dezinformacion i regjimit iranian. Wood synon të korrigjojë rekordin mbi këtë lëvizje rezistence të keqtrajtuar gjerësisht.

Një Perspektivë America First

Wood ka qenë prej kohësh kundër luftërave tokësore direkte të SHBA-së me Iranin dhe ndan skepticizmin e Carlson-it ndaj ngatërresave të panevojshme të huaja. Ai ka qenë i ftuar më parë në emisionet e Carlson-it për të diskutuar Ukrainën. Tani, me konfliktin që përfshin Iranin, Wood dëshiron një rezultat që shërben interesat amerikane pa vendosje trupash të mëdha amerikane. Ai beson se një forcë vendase efektive ekziston tashmë: MEK dhe krahu i saj politik, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI).

Wood u lidh për herë të parë me grupin në 2018, ndërsa shkruante për The Washington Times. Ai ka vizituar kampet e tyre në Shqipëri, selinë qendrore në Paris dhe zyrat në Washington, D.C. Ka intervistuar anëtarë të brezave të ndryshëm dhe ka shkruar një libër mbi historinë e tyre. Ai nuk merr pagesë nga organizata dhe nuk ka asnjë rol zyrtar.

Dekada Sakrifice

Ajo që e ka impresionuar më shumë Wood-in është qëndrueshmëria e MEK. Motoja e tyre — “Paying the Price” (Duke paguar çmimin) — pasqyron gatishmërinë për t’i rezistuar regjimit të mullahëve edhe me çmimin e jetës. Mbi 120,000 anëtarë dhe mbështetës të MEK janë ekzekutuar ose vrarë që nga Revolucioni Islamik i 1979. Wood ka dëgjuar rrëfime të tmerrshme: të burgosur që bërtisnin me sfida “Rroftë MEK!” para ekzekutimit, gra të reja të torturuara me duar të hequra, dhe përpjekje të përsëritura vrasjesh, duke përfshirë një bombë të penguar në Paris në 2018.

FBI ka ngritur akuza kundër agjentëve iranianë që synonin zyrtarët e NCRI në Shtetet e Bashkuara. Wood argumenton se MEK ka qenë viktimë e dhunës shumë më tepër sesa kryesuese e saj. Terma si “vrasës” dhe “të dhunshëm” pasqyrojnë propagandën e Ministrisë së Inteligjencës dhe Sigurisë së Iranit (MOIS).

Përballja me Kritikat

Wood hedh poshtë etiketën “sekt”. Struktura paramilitare e MEK, uniformat, zinxhiri i komandës dhe rregullat strikte (duke përfshirë celibatin për disa) përfaqësojnë disiplinën e nevojshme për të luftuar një diktaturë mizore — të ngjashme me ushtritë revolucionare në histori. Ndikimet e hershme marksiste nga era anti-Shah u hoqën kur ato fraksione u ndanë. Anëtarët e sotëm janë muslimanë të devotshëm që mbrojnë një Islam tolerant, të udhëhequr kryesisht nga gra.

Grupi mbledh fonde të konsiderueshme përmes teletonëve të diasporës, duke sugjeruar mbështetje reale midis iranianëve të mërguar. Familjet me breza dhe protestat e vazhdueshme të të rinjve brenda Iranit — pavarësisht rreziqeve vdekjeprurëse — tregojnë rrënjë vendase. Wood vë në dukje se lobimi agresiv në Washington është diçka natyrale për të mërguarit që kërkojnë liri për atdheun e tyre. Përcaktimet e mëparshme terroriste të SHBA-së ndaj MEK erdhën nga pajtimi politik dhe u rrëzuan nga një gjykatës federal për mungesë provash.

Një Vizion Demokratik për Iranin

Plani me 10 pika i NCRI-së skicon një të ardhme shpresëdhënëse:

  • Liri politike, media të lira dhe internet pa censurë
  • Heqja e dënimit me vdekje
  • Qeveri laike me ndarje të fesë nga shteti
  • Barazi e plotë gjinore
  • Gjyqësor i pavarur dhe mbrojtje të të drejtave të njeriut
  • Të drejtat e pakicave, duke përfshirë autonomi për Kurdistanin Iranian
  • Ekonomi tregu me pronë private
  • Politikë e jashtme paqësore dhe një Iran jo-bërthamor

Kjo platformë përputhet shumë më mirë me vlerat amerikane sesa regjimi aktual teokratik, që ka shkatërruar ekonominë e Iranit dhe ka terrorizuar qytetarët e tij.

Pse MEK ka Rëndësi për Amerikën

MEK është e vetmja forcë e organizuar që regjimi iranian e frikësohet vërtet. Ai pretendon mbi 1,000 njësi rezistence brenda Iranit dhe nuk kërkon trupa, armë apo ndihmë direkte amerikane — vetëm mbështetje morale publike. Kjo i ofron Washingtonit një rrugë për ndryshim regjimi pa një tjetër ngatërresë në Lindjen e Mesme apo shkatërrim të infrastrukturës iraniane.

Wood pyet se kush përfiton nga diskreditimi i MEK. Regjimi iranian? Apo të tjerë që kundërshtojnë ndryshimin autentik dhe organik? Ai e gjen të çuditshme përputhjen e Carlson-it me pikëpamjet e preferuara nga regjimi.

Koha për Dialog të Sinqertë

Ndërsa politika e SHBA-së ndaj Iranit evoluon, historia e MEK meriton shqyrtim të drejtë në vend të hedhjes poshtë. Sakrificat e tyre për dekada, forca organizative dhe vizioni demokratik i pozicionojnë si partner potencial për arritjen e qëllimeve strategjike amerikane: një Iran stabil, jo-bërthamor dhe jo-armiqësor.

Wood e fton Carlson-in në një diskutim të hapur. Pavarësisht nëse dikush e mbështet apo jo MEK-un, historia e tyre e plotë duhet dëgjuar që amerikanët të gjykojnë vetë.

Burimi kryesor

Protestues iranianë sfidues këndojnë në një video të tmerrshme para se të varen: “Froni i tiranit do të thyhet”

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Një video tregon të burgosur politikë iranianë duke kënduar në protestë kundër regjimit para se të ekzekutohen.
Një video tregon të burgosur politikë iranianë duke kënduar në protestë kundër regjimit para se të e

Një video e kontrabanduar nga brenda një burgu famëkeq iranian ka kapur momentin kur gjashtë disidentë, anëtarë të organizatës Muxhahedine, shpërthejnë në këngë për të sfiduar regjimin diktatorial të mullahëve për herë të fundit para se të vareshin.

Gjashtë burrat, të gjithë të ekzekutuar për veprimet e tyre të supozuara kundër regjimit, u panë duke qëndruar në oborrin e burgut famëkeq Ghezel Hesar teksa bënë qëndrimin e tyre të fundit me një këngë rezistence, raporton The Sunday Times.

“Armiku yt tani qëndron para teje, i kalitur në flakë — Unë jam besimi, unë jam kryengritja, me besim unë marr qëndrim — Kam bërë betim mbi gjakun tim, froni i tiranit do të thyhet”, kënduan burrat me qetësi.

Një video tregon të burgosur politikë iranianë duke kënduar në protestë kundër regjimit para se të ekzekutohen.
Gjashtë të burgosurit politikë, anëtarë të PMOI të ekzekutuar nga regjimi i Iranit (nga e majta) Vahid Baniamerian, Babak Alipour, Abolhassan Montazer, Pouya Ghobadi, Akbar Daneshvarkar dhe Mohammad Taghavi.

Videoja thuhet se është filmuar në javën e fundit të shkurtit. Ghobadi, 33 vjeç, u konfirmua se u ekzekutua më 31 mars pasi thuhet se u torturua nga regjimi, i cili e akuzoi për rebelim të armatosur kundër shtetit, sipas Amnesty International.

Baniamerian, 33 vjeç, i akuzuar për të njëjtin krim, u shfaq në një video tjetër të kontrabanduar me një adresim të drejtpërdrejtë ndaj udhëheqësit suprem të atëhershëm iranian, Ayatollah Ali Khamenei.

“Udheheqësit Suprem që dëshiron të na ekzekutojë për të krijuar frikë në shoqëri. Dua të të kujtoj se unë dhe të ngjashmit me mua jemi ngritur nga gjaku i të rinjve dashamirës të lirisë”, tha ai para se të ekzekutohej më 4 prill.

Baniamerian dhe shokët e tij në radhën e vdekjes shkruan gjithashtu një manifest duke u bërë thirrje të tjerëve të ndjekin rrugën e tyre të rezistencës kundër regjimit islamik për të çliruar Iranin në të ardhmen.

“Pra, nëse fati urdhëron që ju të na ekzekutoni qindra mijëra herë përsëri, në shpresën e fitores së një republike demokratike dhe lirisë e lulëzimit të këtij atdheu të robëruar, ne do të qëndrojmë të patundur në pozicionin tonë rebel”, thuhej në shënimin e tyre.

Të gjashtë burrat u akuzuan se ishin anëtarë të Organizatës Popullore Mujahedine të Iranit (PMOI/MEK), lëvizja kryesore opozitare e vendit.

Mundësi kampion Saleh Mohammadi u ekzekutua publikisht në mars.

Iranin e kanë akuzuar vazhdimisht se ka intensifikuar dënimet me vdekje pas demonstratave të 8 dhe 9 janarit që lanë të paktën 7,000 të arrestuar, sipas grupeve të të drejtave të njeriut.

Represioni çoi në arrestimin e mijëra personave, me republikën islamike duke akuzuar shumë prej disidentëve për luftë kundër Zotit, një krim i dënueshëm me vdekje në Iran.

Të paktën 30 nga protestuesit e janarit janë dënuar me vdekje, me qindra të tjerë në rrezik të marrin dënimin me vdekje, sipas grupit Iran Human Rights (IHR) me seli në Norvegji.

Ekzekutimet filluan të ndodhin me ritëm më të shpejtë se zakonisht pas luftës me SHBA-në dhe Izraelin që filloi më 28 shkurt, me të paktën 145 varje të kryera që atëherë, shtoi IHR.

Faqja e parë e gazetës New York Post më 20 mars 2026.

Podcast-i i The Guardian: Regjimi i Iranit Akseleron Ekzekutimet e të Burgosurve Politikë në Mes të Luftës

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Podcast-i i The Guardian zbulon akselerimin brutal të ekzekutimeve të të burgosurve politikë nga regjimi iranian nën hijen e luftës. Historia e Babak Alipour dhe heronjve të PMOI-së që sfiduan terrorin deri në çastet e fundit.

Podcast-i i The Guardian zbulon akselerimin brutal të ekzekutimeve të të burgosurve politikë nga regjimi iranian nën hijen e luftës. Historia e Babak Alipour dhe heronjve të PMOI-së që sfiduan terrorin deri në çastet e fundit.

Në episodin më të ri të podcast-it “Today in Focus” të The Guardian, regjimi klerikal në Iran zbulohet për akselerimin e egër të ekzekutimeve ndaj të burgosurve politikë. Nën hijen e luftës rajonale, diktatura ka varur të paktën 18 të burgosur politikë dhe protestues në vetëm gjashtë javë, duke kaluar dënimet me vdekje në gjykata me shpejtësi të pamëshirshme. The Guardian thekson se si regjimi po përpiqet dëshpërimisht të projëktojë forcë ndërsa bota është e shpërqendruar nga çmimet e naftës dhe negociatat e bllokuara.

Heroët sfiduan terrorin e regjimit

Një pjesë e fuqishme e podcast-it fokusohet në masakrën e synuar ndaj anëtarëve të Organizatës Popullore Mujahedine të Iranit (PMOI). Babak Alipour, një 34-vjeçar, i diplomuar në drejtësi nga veriperëndimi i Iranit dhe aktivist i ndritur e artikuluar, përmendet si një nga viktimat më të spikatura. I frymëzuar nga kanali televiziv satelit i PMOI-së, ai u bashkua me lëvizjen e Rezistencës dhe u arrestua fillimisht në 2018, pastaj sërish me akuzat e zakonshme të paqarta të regjimit: “anëtarësim në një organizatë opozitare” dhe “bashkëpunim për dëmtimin e sigurisë kombëtare”.

Në tetor 2024, Babak Alipour dhe gjashtë mbështetës të tjerë të PMOI-së — burra që ai i njihte nga ekspeditat e alpinizmit — u dënuan me vdekje nga një “gjykatës i varjeve” i njohur për ashpërsinë. The Guardian raporton se të gjitha ankesat gjyqësore u përshpejtuan me shpejtësi rrufesh në javët e fundit, duke dërguar këta anëtarë të guximshëm të Rezistencës në litar. Siç e bën të qartë raportimi i The Guardian, regjimi po akseleron me qëllim ekzekutimet e anëtarëve të PMOI-së dhe të burgosurve të tjerë politikë nën hijen e luftës për të dërguar një mesazh brutal popullit të vet: “Ne ende jemi në kontroll”.

Zëra sfidues nga brenda burgjeve të regjimit

Babak Alipour la pas mesazhe video të fuqishme të kontrabanduara nga burgu, të cilat janë bërë simbole të guximit të Rezistencës. Në një të filmuar nga një i burgosur tjetër dhe një tjetër të regjistruar nga vetë Alipour, ai foli me qetësi me miqtë dhe kolegët jashtë vendit. Siç e citon The Guardian, ekzekutimet ishin “qartazi një shenjë dobësie, jo force”, dhe ai shprehu besim të patundur se “krijimi i sundimit popullor do të jetë më i qëndrueshëm”.

Një klip veçanërisht prekës i regjistruar në oborrin e burgut famëkeq Ghezel Hesar tregon disa nga këta të burgosur të PMOI-së duke kënduar një himn proteste nën një qiell të pastër blu: “Tani ngrihu si bubullimë, lërini krahët të shihen”. Nuk pati lot — vetëm sfidë. Brenda pak orëve ata u varën në një proces barbar që ndonjëherë përfshinte “varjen e dyfishtë” të famshme të regjimit — mbytja e të burgosurve deri në prag të vdekjes, ringjallja e tyre dhe varja sërish. Podcast-i i The Guardian zbulon këtë mizori mesjetare të projektuar për të thyer shpirtin e Rezistencës Iraniane.

Familjet kërcënohen ndërsa regjimi fsheh krimet e veta

Metodat e regjimit janë po aq të frikshme sa edhe brutale: transferime të papritura në burgun Ghezel Hesar pa njoftuar familjet, ekzekutime në agim dhe refuzimi për të kthyer trupat për varrim. Familjet që udhëtuan në Teheran për të marrë eshtrat e të dashurve të tyre u kthyen duarbosh. Siç raporton The Guardian, parandalimi i çdo vajtimi publik ose pike fokale për protestë është qendror në strategjinë e terrorit të diktaturës.

Një disident iranian që tani jeton në Suedi, babai i të cilit u arrestua për mbështetjen e familjeve të viktimave të regjimit përmes një rrjeti të lidhur me PMOI-në, foli në podcast pavarësisht rreziqeve. The Guardian e citon atë duke paralajmëruar se regjimi po përdor këto dënime me vdekje “për të përhapur frikën në shoqëri dhe gjithashtu për të treguar se ‘Po, ne jemi të fuqishëm. Ndoshta jemi goditur rëndë nga SHBA dhe Izraeli, por ende jemi në kontroll’”. Ai i bëri thirrje botës të mos lejojë që lufta të errësojë katastrofën e të drejtave të njeriut brenda burgjeve të Iranit.

Rezistenca nuk do të heshtë

Episodi “Today in Focus” i The Guardian e bën një gjë kristal të qartë: këto ekzekutime nuk janë shenjë force e regjimit, por e panikut dhe dobësisë së tij. Pas më shumë se katër dekadash shtypjeje, diktatura klerikale e di se ka humbur kontrollin mbi shoqërinë iraniane. Qëndrimi i guximshëm i Babak Alipour dhe shokëve të tij të PMOI-së — duke kënduar këngë proteste në prag të martirizimit të tyre — vërteton se shpirti i Rezistencës nuk mund të thyhet nga litarët.

Ndërsa vëmendja globale mbetet e përqendruar te çmimet e naftës dhe bisedimet diplomatike, The Guardian na kujton se historia e vërtetë është brenda dhomës së vdekjes së Iranit. Regjimi po i dërgon një mesazh dëshpërues popullit të vet: “Ne ende jemi në kontroll”. Por zërat e guximshëm të Rezistencës Iraniane tregojnë një të vërtetë tjetër — atë të lirisë së pashmangshme dhe fundit të ardhshëm të kësaj diktature brutale. Bota duhet të dëgjojë.

Parlamenti Britanik organizon konferencë të madhe: “Irani: Drejt Paqes dhe Lirisë”

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Parlamenti Britanik organizoi konferencën “Irani: Drejt Paqes dhe Lirisë” më 28 prill 2026. Pjesëmarrësit mbështetën NCRI-në dhe Planin me 10 Pika, hodhën poshtë monarkinë Pahlavi dhe kërkuan ndalimin e IRGC-së për të ndihmuar tranzicionin demokratik në Iran.
Anëtarët e Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar dhe aktivistët e të drejtave të njeriut mblidhen në Westminster më 28 prill 2026
Parlamenti Britanik organizoi konferencën “Irani: Drejt Paqes dhe Lirisë” më 28 prill 2026. Pjesëmarrësit mbështetën NCRI-në dhe Planin me 10 Pika, hodhën poshtë monarkinë Pahlavi dhe kërkuan ndalimin e IRGC-së për të ndihmuar tranzicionin demokratik në Iran.
Anëtarët e Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar dhe aktivistët e të drejtave të njeriut mblidhen në Westminster më 28 prill 2026

Më 28 prill 2026, në Pallatin e Westminster në Mbretërinë e Bashkuar u zhvillua një konferencë e rëndësishme me titull “Irani: Drejt Paqes dhe Lirisë”. Takimi bashkoi parlamentarë britanikë, ekspertë ligjorë dhe aktivistë të të drejtave të njeriut për të diskutuar rritjen e mprehtë të ekzekutimeve në Iran dhe përgjigjen ndërkombëtare ndaj shtypjes së disidencës nga regjimi iranian. Folësit paralajmëruan vazhdimisht se pozicioni i ri “i kohës së luftës” i gjyqësorit iranian ka intensifikuar represionin politik dhe ekzekutimet, veçanërisht kundër disidentëve dhe anëtarëve të opozitës.

Një temë qendrore e konferencës ishte mbështetja për Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe Planin e tij me Dhjetë Pika, i cili u përshkrua si një hartë rrugore demokratike për krijimin e një republike laike dhe pa armë bërthamore në Iran. Folësit hodhën poshtë gjithashtu idenë e restaurimit të monarkisë së dikurshme nën familjen Pahlavi, duke argumentuar se ajo nuk gëzon mbështetje publike dhe përfaqëson kthim në diktaturë e jo në demokraci.

Fjalimi kryesor i Maryam Rajavi

Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e NCRI-së, mbajti fjalimin kryesor përmes lidhjes video. Ajo argumentoi se populli iranian po vuan për shkak të heshtjes ndërkombëtare ndaj abuzimeve të regjimit. Rajavi theksoi ekzekutimin e të burgosurve politikë dhe anëtarëve të Organizatës Popullore Mojahedin të Iranit (PMOI/MEK), duke thënë se regjimi po përpiqet të frikësojë të rinjtë dhe t’i pengojë ata të bashkohen me lëvizjet e organizuara të rezistencës.

Rajavi theksoi se ndryshimi i vërtetë në Iran do të vijë nga vetë populli iranian dhe rezistenca e tij e organizuar, e jo nga ndërhyrja e huaj. Ajo i bëri thirrje Mbretërisë së Bashkuar të njohë NCRI-në si alternativë demokratike provizore dhe të ndalojë zyrtarisht Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC). Duke përsëritur slogani “as Shah, as mullahë”, ajo nënvizoi se iranianët i refuzojnë si teokracinë aktuale ashtu edhe kthimin në monarki.

Rritja e ekzekutimeve dhe represionit

Disa folës u fokusuan në përkeqësimin e situatës së të drejtave të njeriut në Iran. Azadeh Zabeti nga Komiteti i Avokatëve Anglo-Iranianë përshkroi një rritje të qëllimshme të ekzekutimeve për të heshtur figurat e opozitës. Ajo kritikoi figurat monarkiste që kohët e fundit kanë hyrë në debat politik pas dekadash heshtjeje, duke i krahasuar me aktivistët që kanë luftuar prej kohësh kundër regjimit.

Christina Blacklaws, ish-Presidente e Shoqatës së Avokatëve të Anglisë dhe Uellsit, argumentoi se gjyqësori iranian është shndërruar në mjet represioni politik e jo në sistem drejtësie. Ajo tha se ekzekutimet po përdoren sistematikisht për të shtypur disidencën dhe bëri thirrje për veprim ligjor ndërkombëtar, duke përfshirë referimin e Iranit në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara për krime kundër njerëzimit.

Dr. Jocelyn Scott, ish-gjyqtare dhe regjisore, përshkroi çdo ekzekutim si “një masakër në vetvete” dhe kritikoi komunitetin ndërkombëtar për mungesë përgjigjeje të fortë. Ajo bëri thirrje për ndjekje penale nëpërmjet Gjykatës Penale Ndërkombëtare dhe u kërkoi qeverive të mbrojnë të drejtën e popullit iranian për vetëvendosje.

Thirrje për ndalimin e IRGC-së

Një nga pikat më të forta të pajtimit gjatë konferencës ishte kërkesa për ndalimin (proskripcionin) e IRGC-së. Shumë folës e përshkruan këtë organizatë si qendër të represionit të brendshëm të regjimit dhe aktiviteteve destabilizuese jashtë vendit.

Jim Shannon MP e quajti IRGC-në instrument kryesor brutaliteti dhe argumentoi se ndalimi i tij është thelbësor për mbështetjen e lirisë dhe demokracisë në Iran. Lord Empey dënoi po ashtu organizatën dhe sugjeroi që Britania të reduktojë ndjeshëm aktivitetin diplomatik iranian në vend, duke akuzuar ambasadën iraniane se mbështet operacione armiqësore nën mbulimin diplomatik.

Bob Blackman MP shkoi më tej duke kërkuar konfiskimin e pasurive të IRGC-së dhe dënime penale për ata që e promovojnë atë. Lord Alton of Liverpool mirëpriti hapat drejt ndalimit, duke vënë në dukje se parlamentarët kanë lobuar për këtë prej vitesh.

Edhe pse Lord Carlile mbështeti ndalimin e IRGC-së, ai paralajmëroi se proskripcioni vetëm nuk mjafton. Ai argumentoi se presion i vazhdueshëm dhe mbështetje për rezistencën civile brenda Iranit janë të nevojshme për të arritur ndryshimin demokratik.

Mbështetje për vizionar demokratik të NCRI-së

Gjatë gjithë ngjarjes, folësit vlerësuan Planin me Dhjetë Pika të NCRI-së si një kuadër praktik për tranzicion demokratik. Premtimet e planit për zgjedhje të lira, barazi gjinore, ndarje të fesë nga shteti dhe një Iran pa armë bërthamore u theksuan vazhdimisht.

Sammy Wilson MP dhe Lord Steve McCabe argumentuan se plani përfaqëson rrugën më të qartë drejt qeverisjes demokratike. Blackman lavdëroi angazhimin e tij për zgjedhje të lira brenda gjashtë muajve nga ndryshimi i regjimit, ndërsa Baroness Redfern e përshkroi si model tranzicioni i bazuar në sovranitetin popullor dhe pa ndërhyrje të huaj.

Dr. Leyla Hannbeck hodhi poshtë pretendimet se Irani nuk është gati për demokrací. Ajo argumentoi se, ndryshe nga vendet e tjera, Irani ka tashmë një lëvizje opozitare të organizuar që është e aftë të menaxhojë tranzicionin demokratik nëpërmjet NCRI-së.

Folësit vazhdimisht kontrastuan vizionin e NCRI-së me idenë e restaurimit të monarkisë. Shumë kritikuan Reza Pahlavin, birin e ish-Shahut, duke e akuzuar për mungesë mbështetjeje popullore dhe përpjekje për bashkëpunim me elementë të regjimit të vjetër dhe IRGC-së. Kritikët thanë se një qasje e tillë rrezikon riprodhimin e një sistemi tjetër autoritar.

Thirrje për veprim ndërkombëtar

Konferenca përfundoi me thirrje të përsëritura për mbështetje më të fortë ndërkombëtare për opozitën iraniane dhe presion më të madh ndaj Teheranit. Pjesëmarrësit i kërkuan qeverisë britanike të dënojë më fuqishëm ekzekutimet, të izolojë regjimin diplomatikisht dhe të angazhohet me NCRI-në si alternativë demokratike.

Baroness Verma mbylli ngjarjen duke shprehur solidaritet me popullin iranian dhe duke premtuar mbështetje të vazhdueshme parlamentare për ndryshimin demokratik. Ajo paralajmëroi se heshtja përballë represionit vetëm fuqizon regjimet autoritare dhe premtoi se mbështetësit britanikë do të vazhdojnë të lobojnë për liri, drejtësi dhe demokraci në Iran.

 

Irani intensifikon represionin nëpërmjet konfiskimeve të pasurive, arrestimeve masive dhe kontrollit të shtuar të informacionit

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Irani ka intensifikuar represionin e brendshëm me konfiskime pasurish, arrestime masive, ekzekutime dhe kontroll të shtuar të internetit. Autoritetet synojnë disidentët, gazetarët dhe familjarët e opozitës në mërgim nën pretekstin e luftës kundër spiunazhit.
Më 26 qershor 2025, mediat shtetërore iraniane raportuan arrestimin e spiunëve të supozuar izraelitë në Isfahan, në Iranin qendror.
Irani ka intensifikuar represionin e brendshëm me konfiskime pasurish, arrestime masive, ekzekutime dhe kontroll të shtuar të internetit. Autoritetet synojnë disidentët, gazetarët dhe familjarët e opozitës në mërgim nën pretekstin e luftës kundër spiunazhit.
Më 26 qershor 2025, mediat shtetërore iraniane raportuan arrestimin e spiunëve të supozuar izraelitë në Isfahan, në Iranin qendror.

Autoritetet iraniane kanë intensifikuar një represion të gjerë të brendshëm në ditët e fundit, duke kombinuar arrestime masive, ekzekutime, konfiskime pronash dhe kontroll të zgjeruar mbi aksesin në internet, sipas deklaratave të medias shtetërore dhe institucioneve zyrtare.

Më 28 prill, Gholamhossein Mohseni Ejei, kreu i gjyqësorit, mbrojti konfiskimin e pasurive të iranianëve të akuzuar për bashkëpunim me armiq të huaj, duke deklaruar se këto masa do të vazhdojnë “me autoritet dhe forcë të plotë”. Ai e përshkroi politikën si drejtësi, duke thënë: “Ne besojmë fort se konfiskimi i pronës së tradhtarëve dhe bashkëpunëtorëve të agresorëve është vetë drejtësia”. Ai hodhi poshtë gjithashtu mundësinë e lehtësimit të kthimit të iranianëve që jetojnë jashtë vendit, duke thënë se shteti nuk do të “shtrojë tapetin e kuq” për ta.

Më herët, më 18 prill, qendra e medias e gjyqësorit njoftoi se ishin lëshuar urdhra gjyqësore për identifikimin e individëve të lidhur presumivisht me shërbimet e huaja të inteligjencës ose rrjeteve opozitare dhe për të vazhduar me “konfiskimin e pasurive të tyre dhe bllokimin e llogarive bankare”. Deklarata, e transmetuar nga media si Mizan Online, tregoi se të synuarit përfshinin një gamë të gjerë figurash si gazetarë, biznesmenë dhe personalitete publike.

Llogaritë që vijnë nga jashtë vendit sugjerojnë se këto masa janë zgjeruar edhe te anëtarët e familjes brenda Iranit. Në një rast të raportuar, të afërmit e një personi në mërgim thanë se kishin marrë njoftime zyrtare për transferimin e pronësisë së pasurive pa paralajmërim paraprak ose procedim ligjor. Vëzhguesit ligjorë i kanë përshkruar këto veprime si shkelje të të drejtave të pronës dhe procesit të rregullt ligjor.

Arrestime masive të vazhdueshme

Njëkohësisht, forcat e sigurisë iraniane kanë kryer një seri arrestimesh në disa provinca. Në deklaratat e fundit të raportuara nga Agjencia e Lajmeve Tasnim, zyrtarët thanë se individë të akuzuar për spiunazh dhe bashkëpunim me shtete armiqësore janë arrestuar, me një raport që thoshte se “agjentë të lidhur me Mossad-in u kapën” dhe u akuzuan për transmetimin e informacioneve sensitive. Fusha e arrestimeve është zgjeruar ndjeshëm, me institucionet e sigurisë që i përshkruajnë të arrestuarit si persona që veprojnë “në shërbim të armikut”.

Represioni është shoqëruar me përdorimin e vazhdueshëm të dënimit me vdekje në rastet e lidhura me sigurinë. Më 26 prill, Tasnim raportoi ekzekutimin e një burri të dënuar për anëtarësi në një grup militant, duke thënë se ai kishte qenë i përfshirë në sulme ndaj forcave të sigurisë dhe u dënua pas arrestimit gjatë një operacioni sigurie.

Zyrtarët i kanë kuadruar këto masa në mënyrë eksplicite brenda një konteksti lufte. Në deklarata të transmetuara nga mediat shtetërore, Ejei kërkoi prioritet për rastet që përfshijnë atë që ai e përshkroi si aktivitet anti-shtetëror dhe tregoi se autoritetet gjyqësore duhet të përshpejtojnë procedurat. Deklaratat e mëparshme të gjyqësorit kanë sugjeruar se disa norma procedurale mund të vihen mënjanë në kushtet aktuale, duke përforcuar shqetësimet për procesin e rregullt ligjor.

Apartheidi dixhital bëhet zyrtar

Krahas represionit fizik, autoritetet po shtrëngojnë edhe kontrollin mbi aksesin në informacion. Raportet në media të lidhura me shtetin dhe vendore tregojnë zgjerimin e një sistemi të tieruar të internetit, shpesh i referuar si “Internet Pro”, i cili ofron akses me cilësi më të lartë dhe më pak të kufizuar vetëm për përdoruesit e miratuar. Më 29 prill, Ejei urdhëroi një hetim se si ndahet ky akses, duke pranuar se kishin ndodhur “parregullsi” dhe duke paralajmëruar se individët e pakualifikuar nuk duhet të përfitojnë nga këto shërbime.

Kuadri politik për këtë sistem mbikëqyret nga institucione si Këshilli Suprem i Cyberspace-it, i cili ka luajtur rol qendror në formësimin e kufizimeve dixhitale të vendit. Ndërsa zyrtarët kanë shprehur publikisht kundërshtim ndaj pabarazisë në akses, raportimet e lidhura me shtetin tregojnë se sistemi po formalizohet në vend që të çmontuar, me aksesin të përcaktuar nga procese miratimi të lidhura me organet e sigurisë dhe administrative.

Armiku i brendshëm

Mbulimi i medias shtetërore, duke përfshirë raportimet e Agjencisë së Lajmeve të Republikës Islamike, i ka kuadruar vazhdimisht këto zhvillime si përgjigje të nevojshme ndaj kërcënimeve të jashtme, duke lidhur disidencën e brendshme me kundërshtarët e huaj dhe duke theksuar nevojën për vigjilencë të shtuar.

Marrë së bashku, këto masa sugjerojnë jo vetëm një strategji të koordinuar kontrolli, por edhe një ankth më të thellë brenda shtetit ndaj shoqërisë që ai qeveris. Përdorimi njëkohësor i autoritetit gjyqësor, zbatimit të sigurisë dhe kufizimeve dixhitale tregon një përpjekje për të parandaluar dhe përmbajtur trazirat e brendshme, në vend që të përgjigjet thjesht ndaj kërcënimeve të jashtme. Konvergjenca e konfiskimeve të pasurive, arrestimeve, ekzekutimeve dhe aksesit selektiv në informacion tregon një sistem që duket se është gjithnjë e më i preokupuar me menaxhimin e popullsisë së vet — duke sinjalizuar se shqetësimi kryesor i autoriteteve mund të qëndrojë më pak te kundërshtarët e huaj dhe më shumë te mundësia e mobilizimit dhe disidencës së shoqërisë iraniane vetë.

Maryam Rajavi në Parlamentin Britanik: Ndalo menjëherë ekzekutimet në Iran

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Maryam Rajavi në Parlamentin Britanik: Populli iranian dhe të burgosurit politikë po paguajnë çmimin e heshtjes ndaj ekzekutimeve. Ajo kërkon ndalimin e menjëhershëm të ekzekutimeve, shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste dhe njohjen e qeverisë provizore të NCRI-së.

Maryam Rajavi në Parlamentin Britanik: Populli iranian dhe të burgosurit politikë po paguajnë çmimin e heshtjes ndaj ekzekutimeve. Ajo kërkon ndalimin e menjëhershëm të ekzekutimeve, shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste dhe njohjen e qeverisë provizore të NCRI-së.

Maryam Rajavi: Populli i Iranit dhe të Burgosurit Politikë Po Paguan Çmimin e Heshtjes ndaj Ekzekutimeve

Të nderuar anëtarë të Dhomës së Komuneve dhe Dhomës së Lordëve,

Miq të dashur,

Faleminderit për vëmendjen tuaj ndaj situatës kritike në Iran dhe për solidaritetin tuaj të çmuar me rezistencën e popullit iranian për të krijuar një republikë demokratike.

Sot, populli dhe vendi ynë po përballen me kushte shumë të vështira.
Nga njëra anë, ata përballen me vështirësitë e shumta të luftës, të shkaktuara nga projektet bërthamore dhe terroriste të regjimit.

Nga ana tjetër, një regjim që është bërë i brishtë dhe i paqëndrueshëm ka intensifikuar fushatën e represionit kundër shoqërisë iraniane. Kjo përfshin arrestimin e mijëra personave, mbylljen e plotë dhe të vazhdueshme të internetit, si dhe ekzekutimin e të rinjve të arrestuar gjatë kryengritjes, si dhe anëtarëve të Organizatës Popullore Mojahedin të Iranit.

Ekzekutimet: Mjet për të përballuar kryengritjet në Iran

Që nga 19 marsi, klerikët në pushtet kanë ekzekutuar 18 të burgosur politikë. Tetë prej tyre ishin anëtarë të PMOI-së, ndërsa të tjerët dhjetë ishin nga radhët e protestuesve rebelë.

Ata u gjykuan dhe u dënuan me vdekje në gjykata të padrejta që shkelën standardet minimale gjyqësore. U ishin mohuar të gjitha të drejtat, ishin torturuar dhe familjet e tyre ishin arrestuar ose kërcënuar dhe keqtrajtuar.

Familjet e tyre u mohuan të drejtën për të vajtuar, dhe madje trupat e të dashurve të tyre nuk iu kthyen.Viktimat vijnë nga të gjitha shtresat shoqërore, nga të rinj 18-vjeçarë deri te burra në të gjashtëdhjetat. Megjithatë, kreu i gjyqësorit represiv të regjimit vazhdon të insistojë për përshpejtimin e dënimeve me vdekje dhe pranon haptazi se, në marrëdhënie me popullin iranian, “gjyqësori ka adoptuar një pozicion plotësisht të kohës së luftës”.

Regjimi është qartësisht i shqetësuar për kryengritjet e ardhshme. Nëpërmjet këtyre ekzekutimeve brutale, regjimi synon të terrorizojë të rinjtë dhe t’i pengojë ata të bashkohen me Njësitë e Rezistencës, të cilat luajnë rol vendimtar në organizimin dhe zgjerimin e kryengritjes.

Megjithatë, regjimi po përballet me një brez që e ka gjetur rrugën në rezistencë dhe nuk është më i gatshëm të tolerojë represionin dhe diktaturën e klerikëve.

Fatkeqësisht, qeveritë evropiane, duke përfshirë Mbretërinë e Bashkuar, heshtin përballë një brutaliteti të tillë. Regjimi përfiton nga heshtja e Evropës ndaj ekzekutimeve dhe torturave në Iran, ndërsa ajo që ofron në këmbim është përhapja e krizës dhe pasigurisë në mbarë botën, duke përfshirë akte terrorizmi edhe në Mbretërinë e Bashkuar.

maryam-rajavi-youth-young-executed

Të nderuar anëtarë të të dyja Dhomave të Parlamentit Britanik,

Qëndrimi i Rezistencës Iraniane mund të përmblidhet në slogani i paqes dhe lirisë. Realizimi i të dyjave kërkon përmbysjen e diktaturës fetare. Ky objektiv mund të arrihet duke u mbështetur në kryengritjet e popullit iranian dhe forcën e organizuar luftuese të rezistencës që formon njësitë e Ushtrisë Çlirimtare. Ne theksojmë edhe një herë se përmbysja e regjimit është:

  • Së pari, zgjidhja e vetme për çështjen e Iranit;
  • Së dyti, është e arritshme; dhe
  • Së treti, do të kryhet nga populli dhe rezistenca e tij e organizuar.

Shpresa e iranianëve mbështetet në një rezistencë që sot po lufton në zemër të qyteteve të Iranit kundër diktaturës klerikale dhe Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC). Gjatë kryengritjes së janarit, njësitë e Ushtrisë Çlirimtare kryen 630 operacione kundër forcave represive në mbrojtje të protestuesve. Pesë ditë para fillimit të luftës së fundit, PMOI goditi selinë e Khameneit dhe qendra të tjera kyçe qeveritare, që janë vendet më të mbrojtura në vend.

Ky rrjet rezistence është zgjeruar në qytetet e Iranit gjatë vitit të kaluar dhe ka tërhequr brezin e ri të Iranit.

Një nga mjetet e regjimit për të përballuar kryengritjen dhe Rezistencën është promovimi i një alternative të rreme të përqendruar te biri i Shahut dhe mbeturinat e diktaturës së mëparshme. Kjo do të jetë kundër popullit iranian dhe kryengritjeve të tij.

E vërteta është se “as Shah, as mullahë” ka qenë parimi udhëheqës i popullit iranian dhe brezave të njëpasnjëmshëm gjatë 60 viteve të fundit. Kjo tregohet në luftën e vazhdueshme të të rinjve dhe një brezi që refuzon diktaturën dhe varësinë, kundër Gardës Revolucionare, forcave të inteligjencës dhe agjentëve të tjerë të represionit.

Kërkesat e Rezistencës Iraniane

Të nderuar të ftuar,

Kur qeveritë perëndimore nuk thonë asnjë fjalë si përgjigje ndaj këtyre ekzekutimeve të përditshme, populli iranian dhe të burgosurit politikë paguajnë çmimin. Nëse qeveritë evropiane miratojnë politikën e tyre pa njohur nevojën për ndryshimin e regjimit në Iran, ato në praktikë do të jenë duke u bërë palë me fashizmin fetar.

Që nga viti 2010, ne kemi deklaruar vazhdimisht se Korpusit i Gardës Revolucionare Islamike duhet të shpallet organizatë terroriste. Ky ka qenë një kërkesë e vazhdueshme e Rezistencës Iraniane. Shpresojmë që pengesat ligjore për këtë vendim të hiqen sa më shpejt të jetë e mundur.

Ne u bëjmë thirrje qeverive evropiane, dhe veçanërisht Mbretërisë së Bashkuar:

  • të kushtëzojnë marrëdhëniet e tyre me regjimin me ndalimin e ekzekutimeve të të burgosurve politikë dhe vrasjen e protestuesve;
  • të sillni para drejtësisë udhëheqësit e regjimit nën juridiksionin universal për më shumë se katër dekada gjenocidi dhe krimesh kundër njerëzimit;
  • dhe të njohin qeverinë provizore të shpallur nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.

uk-conference-pmoi-members-executed

123...729Faqja 2 nga 729