Raporti Inteligjencë Gjermane 2025: Kërcënimi në Rritje nga Irani

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Raporti Vjetor i BfV 2025 zbulon intensifikimin e spiunazhit iranian në Gjermani, mbikëqyrjen e diasporës, operacionet kibernetike dhe përpjekjet për prokurim ushtarak. Lexoni analizën e plotë mbi kërcënimet hibride iraniane.

Raporti Vjetor i BfV 2025 zbulon intensifikimin e spiunazhit iranian në Gjermani, mbikëqyrjen e diasporës, operacionet kibernetike dhe përpjekjet për prokurim ushtarak. Lexoni analizën e plotë mbi kërcënimet hibride iraniane.Në Raportin e tij Vjetor 2025 për Mbrojtjen e Kushtetutës, të publikuar më 30 qershor 2026, agjencia gjermane e inteligjencës së brendshme (BfV) identifikon Republikën Islamike të Iranit si një burim kryesor të kërcënimeve të huaja të inteligjencës.

Agjencia paralajmëron se peizazhi i sigurisë në Gjermani ka pësuar një transformim themelor, me aktivitetet e inteligjencës shtetërore tani të ndërlidhura gjithnjë e më shumë me konfliktet rajonale dhe ambiciet gjeopolitike për pushtet.

Mbikëqyrja e Intensifikuar e Diasporës

Sipas raportit, shërbimet e inteligjencës iraniane e kanë forcuar ndjeshëm fokusin e tyre në identifikimin dhe luftimin e grupeve opozitare dhe kritikëve të regjimit. BfV vë në dukje se inteligjenca iraniane vazhdon të:

  • Synojë Diasporën: Ka një përpjekje të shtuar për të monitoruar dhe shtypur anëtarët e opozitës iraniane, gazetarët dhe aktivistët që jetojnë në Gjermani.
  • Përdorë Operacionet Kibernetike: Aktorët e lidhur me shtetin përdorin spiunazhin kibernetik si mjet taktik për të ndjekur disidentët, duke krijuar profile të detajuara të lëvizjeve dhe duke infiltruar rrjetet e tyre private të komunikimit.
  • Synojë Entitetet e Fokusuar në Siguri: Aktorët iranianë synojnë specifikisht anëtarët e think tank-eve, OJQ-ve dhe organeve qeveritare që fokusohen në politikën e sigurisë lidhur me Lindjen e Mesme.

Prokurimi Ushtarak dhe Proliferimi

Raporti thekson se regjimi mban programe shtetërore “shumë ambicioze” për teknologjinë bërthamore, raketat balistike, raketat e lundrimit dhe dronët. Pavarësisht sanksioneve ndërkombëtare, përpjekjet e regjimit për të siguruar teknologji të ndjeshme – duke përfshirë komponentë të teknologjisë së lartë nga Gjermania – mbeten “persistently të larta”.

BfV thekson se nevoja për teknologji zëvendësuese është rritur ndjeshëm pas dëmtimeve të shkaktuara në infrastrukturën ushtarake dhe bërthamore iraniane gjatë konflikteve të 2025 dhe luftës që filloi në shkurt 2026. Regjimi raportohet se po përdor metoda të fshehta, duke përfshirë shfrytëzimin e bankave të vendeve të treta dhe kriptovalutat, për të maskuar origjinën e fondeve dhe për të shmangur mekanizmat e kontrollit shtetëror.

Peizazhi i Kërcënimeve Hibride

Raporti e përshkruan mjedisin aktual të sigurisë si një ku Gjermania është gjithnjë e më e ekspozuar ndaj kërcënimeve hibride. BfV vë re se niveli i kërcënimit të inteligjencës për individët pro-izraelitë dhe pro-hebrenj, si dhe për interesat amerikane në Gjermani, është rritur që nga fillimi i luftës në shkurt 2026.

Për të kundërshtuar këto kërcënime, BfV po zbaton një strategji të përqendruar në:

  • Zbulim: Monitorim i vazhdueshëm i mënyrës së veprimit të shërbimeve të huaja të inteligjencës.
  • Prishje: Zbulimin e operacioneve armiqësore dhe referimin e rasteve tek agjencitë e zbatimit të ligjit, si Prokurori i Përgjithshëm Federal (GBA), për të ndaluar aktivitetet e paautorizuara.
  • Parandalim: Ofrimin e analizave të vazhdueshme dhe informimeve të sigurisë për sektorët qeveritar, ekonomik dhe shkencor për të forcuar rezistencën institucionale.

Agjencia arrin në përfundimin se, megjithëse Rusia dhe Kina mbeten shqetësime të nivelit të lartë, aktivitetet e vazhdueshme të regjimit iranian – duke filluar nga spiunazhi dixhital deri te prokurimi i paligjshëm i teknologjisë ushtarake – paraqesin një sfidë të rëndësishme dhe në zhvillim për sigurinë kombëtare të Gjermanisë.

Nga Persepolis në Mashhad: Iluzioni i Diktatorit që Spektakli Mund të Zëvendësojë Legjitimitetin

Nga
Shahriar Kia
-
Krahasim midis festës madhështore të Shahut në Persepolis (1971) dhe funeralit të orkestruar të Ali Khameneit (2026). Si pse spektakli politik nuk zëvendëson legjitimitetin, duke çuar në izolim, represion dhe valë kryengritjesh në Iran.
Teatrat klerikale të inskenuara për funeralin e Ali Khameneit në Teheran më 3 korrik 2026 (majtas) dhe spektakli madhështor i Shahut në Persepolis në vitin 1971 (djathtas)
Krahasim midis festës madhështore të Shahut në Persepolis (1971) dhe funeralit të orkestruar të Ali Khameneit (2026). Si pse spektakli politik nuk zëvendëson legjitimitetin, duke çuar në izolim, represion dhe valë kryengritjesh në Iran.
Teatrat klerikale të inskenuara për funeralin e Ali Khameneit në Teheran më 3 korrik 2026 (majtas) dhe spektakli madhështor i Shahut në Persepolis në vitin 1971 (djathtas)

Në tetor 1971, Mohammad Reza Shah Pahlavi organizoi një nga paradat politike më ekstravagante të shekullit të njëzetë. Në Persepolis, mes rrënojave të kryeqytetit ceremonial të Darit të Madh, gjashtëdhjetë e nëntë krerë shtetesh darkuan me paon të pjekur dhe pinë Château Lafite, ndërsa Shahu thurte dinastinë e tij Pahlavi – të instaluar nga një grusht shteti i mbështetur nga CIA vetëm tetëmbëdhjetë vjet më parë – me një histori lavdie imperiale persiane prej njëzet e pesë shekujsh. Llogaria arriti në rreth dyqind milionë dollarë. Anembanë Iranit, familjet në kasollet me çati teneqe që kishin lindur nga reformat e tij të dështuara të tokës, shikonin festimet në televizionin shtetëror, nëse kishin fare televizor.

Festimi synonte të projektonte të pathyeshmëri. Në vend të kësaj, projektoi përbuzje. Çdo pjatë e artë në Persepolis ishte një faturë e detajuar e asaj që regjimi u kishte mohuar njerëzve të vet: strehim funksional, liri politike, një sistem gjyqësor të pavarur nga dhomat e torturave të SAVAK-ut. Në vend që ta lidhte kombit me kurorën, spektakli 2500-vjeçar e zgjeroi plasaritjen midis një autokrati dhe një popullsie të pakënaqur. Brenda tetë vitesh, Shahu u zhduk – i rrëzuar jo nga një ushtri e huaj, por nga zemërimi i akumuluar i një populli që ishte detyruar të duartrokaste një skenë të ndërtuar mbi mjerimin e tij.

Gjysmë shekulli më vonë, diktatura klerikale po organizon versionin e saj të Persepolisit. Vajtimi shtetëror shumë-ditor për Ali Khamenein – dhimbja e orkestruar, turmat e menaxhuara, hagjiografia kudo – nuk është thjesht një funeral. Është një ushtrim legjitimimi, një përpjekje për të mbuluar një regjim në plasaritje me mantelin e vazhdimësisë së shenjtë. Dhe po dështon pikërisht për arsyet pse dështoi parada e Shahut: sepse spektakli nuk mund të ushqejë të uriturit, të çlirojë të burgosurit ose të heshtë të vdekurit.

Paralelet që Regjimi Nuk I Sheh

Nga disa masa, bilanci socio-ekonomik i regjimit klerikal në 2026 është më i keq se ai i Shahut në 1971, por situata sot është edhe thellësisht ndryshe dhe shumë më e rëndë. Inflacioni e ka eroduar rialin deri në pa rëndësi. Papunësia tek të rinjtë është sistematike. Kolapsi mjedisor i Liqenit Urmia, krizat e ujit në Khuzestan dhe Isfahan, si dhe zbrazja e klasës së mesme kanë krijuar një gjeografi dëshpërimi që e errëson kasollet e Shahut. Ku Revolucioni i Bardhë i Shahut ishte një reformë nga lart që krijoi shpërngulje të reja, establishmenti klerikal ka arritur suksesin më të rrallë: të sundojë mbi dekada stagnacioni të maskuar si qeverisje hyjnore.

Dhe aty ku SAVAK ishte një skalpel – brutal por i synuar – aparati represiv i regjimit klerikal është bërë një shkop. Masakra e nëntorit 2019, në të cilën forcat e sigurisë vranë rreth 1500 protestues brenda pak ditëve, dhe shtypja e përgjakshme e kryengritjes së janarit 2026 nuk ishin veprime të një shteti të sigurt. Ishin reflekse të një regjimi që ka zëvendësuar politikën me dhunë sepse nuk ka më asgjë për të ofruar.

Izolimi që Shahu Nuk e Përjetoi Kurrë

Ja ndryshimi vendimtar që establishmenti klerikal refuzon ta përballojë: Shahu, pavarësisht dështimeve të tij të brendshme, ishte i integruar në një rrjet mbështetjeje ndërkombëtare. Uashingtoni i furnizonte armët, trajnimin e inteligjencës, ambiciet bërthamore. Shtetet fqinje arabe e shihnin si forcë stabilizuese. Regjimi Pahlavi ra pavarësisht aleancave të tij.

Diktatura klerikale nuk ka një jastëk të tillë. Proksitë e saj rajonale janë shembur ose janë degraduar – Hezbollah është hije e vetes së mëparshme, Siria e Assadit ka ikur, dhe Huthitë janë një barrë në vend të një aseti. Diplomatikisht, Teherani është më i izoluar se në çdo moment që nga 1979. Regjimi që dikur eksportonte revolucion tani eksporton vetëm kërcënim, dhe bota ka pushuar së bleri.

Zjarri që Ushqen Çdo Shtypje

Që nga dhjetori 2017, Irani ka përjetuar një sekuencë të vazhdueshme kryengritjesh kombëtare – 2017-18, 2019, 2022, 2026 – secila më e gjerë, më e re dhe më eksplicitisht e drejtuar kundër totalitetit të regjimit. Këto nuk janë lëvizje reformash. Slogani i tyre nuk është “Ku është vota ime?”. Është “Vdekje diktatorit”. Çdo raund represioni vret protestues dhe prodhon armiq të rinj. Nëna e të vrarëve nuk harrojnë. Shokët e klasës së të burgosurve nuk pajtohen.

Njëkohësisht, baza e vetë regjimit po rrjedh gjak. Pjesëmarrja në zgjedhje ka rënë në nivele historikisht të ulëta. Seminarët raportojnë ulje të regjistrimeve. Ish-insiderët – komandantë, klerikë, madje ish-presidentë – janë distancuar publikisht ose janë heshtur. Regjimi klerikal nuk po humbet vetëm rrugën; po humbet xhaminë.

Por ndryshimi më vendimtar midis sot dhe epokës së Shahut është ekzistenca e një rezistence të organizuar. Nëpër qytetet e Iranit, Njësitë e Rezistencës Muxhahedine janë bërë një prani e përditshme dhe aktive, duke kryer akte sfidimi që e mbajnë gjallë flakën e rezistencës dhe parandalojnë që makina e represionit të regjimit ta kthejë frikën në dëshpërim. Roli i tyre nuk është thjesht simbolik. Nëpërmjet praktikave të tyre të përditshme, ata kanalizojnë zemërimin social drejt kryengritjes, i japin drejtim ankesave të shpërndara dhe ndihmojnë në ruajtjen e vazhdimësisë së revoltës nga një valë në tjetrën. Kjo forcë e organizuar është pikërisht ajo që regjimi e frikëson më shumë: jo thjesht pakënaqësi publike, por një rrjet i disiplinuar i aftë ta shndërrojë atë pakënaqësi në një luftë të qëndrueshme për ndryshim.

Shahu e mësoi tepër vonë se një fron i ndërtuar mbi spektakël shembet kur audienca ndalon së duartrokituri. Burrat që e zëvendësuan atë, duke organizuar tani paradën e tyre mbi arkivolin e Khameneit, nuk kanë mësuar absolutisht asgjë. Populli iranian, megjithatë, ka mësuar gjithçka.

 

Eksperti i OKB-së paralajmëron: Marrëveshja SHBA-Iran lë pas të drejtat e njeriut

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Raportuesja Speciale e OKB-së Mai Sato paralajmëron se marrëveshja SHBA-Iran priorizon interesat gjeopolitike dhe injoron krizën e rëndë të të drejtave të njeriut në Iran. Lexoni detajet dhe thirrjen për përfshirjen e të drejtave në negociata.
Raportuesja Speciale e OKB-së Mai Sato paralajmëron se marrëveshja SHBA-Iran priorizon interesat gjeopolitike dhe injoron krizën e rëndë të të drejtave të njeriut në Iran. Lexoni detajet dhe thirrjen për përfshirjen e të drejtave në negociata.
Raportuesja Speciale e OKB-së, Mai Sato, paralajmëron se memorandumi i mirëkuptimit midis SHBA-së dhe Iranit priorizon objektivat gjeopolitike duke injoruar të drejtat dhe vuajtjet e miliona iranianëve. Kjo ngjall frikën se çdo marrëveshje e ardhshme mund të forcojë represionin në vend të llogaridhënies.

Bazuar në një intervistë ekskluzive të publikuar nga Geneva Solutions më 1 korrik 2026.

Ndërsa Washingtoni dhe Teherani po lëvizin drejt negociatave më të gjera pas marrëveshjes së tyre preliminare të armëpushimit, eksperti më i lartë i pavarur i Kombeve të Bashkuara për Iranin ka lëshuar një paralajmërim të ashpër: çdo përparim diplomatik që injoron krizën e të drejtave të njeriut brenda Iranit rrezikon të përforcojë pikërisht ato kushte që kanë ushqyer represionin për vite me radhë.

Në një intervistë të publikuar nga Geneva Solutions, Mai Sato tha se memorandumi i mirëkuptimit (MoU) i nënshkruar së fundmi midis Shteteve të Bashkuara dhe regjimit iranian i vë interesat strategjike dhe të sigurisë mbi të drejtat dhe mirëqenien e popullit iranian.

“Populli iranian është pothuajse i padukshëm në këtë kuadër,” tha Mai Sato. “Ai shërben interesave gjeopolitike duke lënë popullin iranian pas.”

Të drejtat e njeriut mungojnë në marrëveshje

Marrëveshja preliminare, e projektuar për të ulur tensionet ushtarake dhe për të krijuar një kuadër për negociata të ardhshme, fokusohet kryesisht në çmobilizimin ushtarak, rihapjen e rrugëve tregtare detare dhe angazhimet e lidhura me çështjen bërthamore.

Sipas Mai Sato, ajo dështon të adresojë situatën në përkeqësim të të drejtave të njeriut në vend.

Në fillim të këtij muaji, Sato udhëhoqi një deklaratë të përbashkët të nënshkruar nga trembëdhjetë ekspertë të tjerë të të drejtave të njeriut të OKB-së, duke mirëpritur përpjekjet diplomatike për t’i dhënë fund armiqësive, por duke kritikuar marrëveshjen si “të paplotë” sepse nuk përfshinte mbrojtje të qarta për të drejtat e njeriut.

Ajo paralajmëroi se çdo marrëveshje përfundimtare që injoron këto çështje mund thjesht të restaurojë kushtet që ekzistonin para konfliktit – ose edhe të inkurajojë represion të mëtejshëm nëpërmjet mungesës së vazhdueshme të llogaridhënies.

“Situata e të drejtave të njeriut ishte tashmë kritike para luftës,” tha Sato. “Një marrëveshje që nuk e adreson atë rrezikon të mundësojë represion të mëtejshëm nëpërmjet mungesës së llogaridhënies.”

Represioni vazhdon pavarësisht armëpushimit

Ndërsa vëmendja ndërkombëtare është përqendruar kryesisht te zhvillimet ushtarake, Sato theksoi se represioni i brendshëm i Iranit ka vazhduar gjatë gjithë konfliktit.

Sipas ekspertes së OKB-së, mijëra persona janë raportuar të arrestuar, të torturuar ose të nënshtruar ndaj represionit që nga fillimi i armiqësive. Ajo vuri në dukje gjithashtu se të paktën 156 ekzekutime janë kryer që nga fillimi i luftës.

Përtej represionit politik, Sato përshkroi përkeqësimin e kushteve humanitare në të gjithë vendin, duke cituar çmime në rritje të ushqimeve, vonesa në pagesat e pagave, papunësi në rritje dhe zhvendosje masive pas sulmeve ndaj infrastrukturës civile.

“Dëmi prek të drejtat civile, politike, sociale, ekonomike dhe kulturore njësoj,” tha ajo.

Të drejtat e njeriut duhet të bëhen pjesë e diplomacies

Megjithëse pranoi se raportet rreth negociatave sugjeronin se të drejtat e njeriut nuk ishin kurrë temë qendrore, Sato tha se kjo nuk duhet të ulë shqetësimin ndërkombëtar.

Ajo kujtoi se deklaratat e hershme të Presidentit amerikan Donald Trump kishin përmendur shkurtimisht fatin e popullit iranian, por çështja u zhduk nga negociatat pasardhëse.

“Nuk jam e befasuar,” tha ajo. “Por kjo nuk do të thotë që nuk jam e shqetësuar.”

Sato shprehu shpresën se negociatat e ardhshme do të përfshijnë angazhime konkrete për të drejtat e njeriut, në vend që të kufizohen vetëm te çështjet e sigurisë dhe bërthamore.

Masat konkrete që dëshiron OKB-ja

Duke parë përpara, Raportuesja Speciale përmendi disa hapa të menjëhershëm që, sipas saj, duhet të përfshihen në çdo marrëveshje të qëndrueshme:

  • Moratorium për ekzekutimet
  • Lirimin e të burgosurve të arrestuar arbitrarisht
  • Mbrojtjen e hapësirës civile
  • Garantimin e aksesit të hapur në internet
  • Llogaridhënie më të madhe për shkeljet e të drejtave të njeriut

Ajo theksoi se protestat në shkallë kombëtare që shpërthyen në Iran në fund të vitit 2025 nuk duhet të harrohen gjatë negociatave diplomatike.“Populli iranian foli dhe kërkoi ndryshim themelor,” tha ajo.

Rindërtimi vetëm nuk mjafton

Memorandumi përfshin dispozita për krijimin e një fondi rindërtimi, por Sato vuri në dyshim nëse ndihma ekonomike vetëm mund të adresojë krizën më të gjerë të të drejtave të njeriut në vend.

Ajo vuri në dukje se megjithëse marrëveshja shmang terma si “reparacione” ose “restaurim”, një fond i tillë mund të ndihmojë viktimat dhe të rindërtojë infrastrukturën civile të shkatërruar gjatë konfliktit.

Njëkohësisht, ajo paralajmëroi se vështirësitë ekonomike të Iranit nuk mund t’i atribuohen vetëm luftës ose sanksioneve.

“Vendimet e politikave të brendshme kanë luajtur gjithashtu rol,” tha ajo.

Vëzhgimi ndërkombëtar vazhdon

Sato konfirmoi se ka ruajtur komunikimin me përfaqësuesit e regjimit iranian gjatë mandatit të saj si Raportuese Speciale e OKB-së. Ajo tha gjithashtu se ka kontaktuar autoritetet amerikane lidhur me shkeljet e supozuara gjatë konfliktit, por nuk ka marrë përgjigje.

Më vonë gjatë këtij viti, Sato pritet të paraqesë një raport gjithëpërfshirës në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, duke dokumentuar shkeljet e supozuara të të drejtave të njeriut të kryera gjatë dhe pas konfliktit.

Mesazhi i saj qendror mbetet i qartë: diplomacia që fokusohet ekskluzivisht në llogaritjet gjeopolitike, duke injoruar të drejtat e iranianëve të zakonshëm, rrezikon të prodhojë një marrëveshje që i jep fund konfliktit të armatosur pa adresuar krizën më të thellë brenda vendit.

Ndërsa negociatat ndërkombëtare vazhdojnë, Sato argumenton se stabiliteti i qëndrueshëm do të varet jo vetëm nga de-eskalimi ushtarak, por edhe nga sigurimi që zëri dhe të drejtat e popullit iranian të mos përjashtohen më nga tryeza e negociatave.

Regjimi i Iranit e dënon me vdekje të burgosurën politike Arghavan Fallahi; Veprim i menjëhershëm i nevojshëm

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Regjimi iranian ka dënuar me vdekje të burgosuren politike 25-vjeçare Arghavan Fallahi, mbështetëse e PMOI-së. Lexoni detajet e arrestimit, torturave dhe thirrjen urgjente të Rezistencës Iraniane për veprim ndërkombëtar.

Regjimi iranian ka dënuar me vdekje të burgosuren politike 25-vjeçare Arghavan Fallahi, mbështetëse e PMOI-së. Lexoni detajet e arrestimit, torturave dhe thirrjen urgjente të Rezistencës Iraniane për veprim ndërkombëtar.

Irani: Dënim me vdekje për të burgosurën politike dhe mbështetësen e PMOI-së, Arghavan Fallahi
Thirrje për veprim të menjëhershëm për të shpëtuar Arghavan Fallahin dhe të burgosurit e tjerë në radhën e vdekjes

Më 1 korrik 2026, gjyqësori i regjimit e dënoi me vdekje Arghavan Fallahin, një të burgosur politike dhe mbështetëse të Organizatës Popullore të Muxhahedinëve të Iranit (PMOI/MEK). Dënimi, i cili iu komunikua avokatit të saj, u lëshua nga Dega 15 e Gjykatës Revolucionare të Teheranit, të kryesuar nga gjyqtari i njohur për ashpërsinë e tij, Abolqasem Salavati.

Arghavan, 25 vjeçe, u arrestua nga forcat represive më 25 janar 2025 në qytetin Parand dhe u transferua në Pavionin 241 të Burgut Evin, i cili kontrollohet nga Njësia e Mbrojtjes së Inteligjencës së Gjyqësorit. Ajo kaloi rreth pesë muaj në izolim të plotë, duke iu nënshtruar marrjes në pyetje dhe torturave të egra fizike e psikologjike. Pas bombardimit dhe evakuimit të Evinit, ajo u transferua në izolim në Burgun Fashafuyeh (Penitenciarin Qendror të Teheranit të Madh). Aktualisht ndodhet në pavionin e grave të Burgut Evin.

Arghavan Fallahi ishte arrestuar më parë më 4 nëntor 2022 në Shiraz bashkë me babain e saj, Nasrollah Fallahi. Nasrollah Fallahi, një i burgosur politik që nga vitet 1980, aktualisht po vuan një dënim pesëvjeçar në Pavionin 7 të Burgut Evin.Rezistenca Iraniane u bën thirrje Kombeve të Bashkuara, organeve përkatëse të tyre dhe të gjitha organizatave të të drejtave të njeriut që të ndërmarrin veprime të menjëhershme për të shpëtuar jetën e Arghavan Fallahit dhe të burgosurve të tjerë politikë në radhën e vdekjes, si dhe për të siguruar lirimin e tyre. Ajo përsërit nevojën për një mision ndërkombëtar hetimi që të vizitojë burgjet iraniane dhe të takohet me të burgosurit politikë.

Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

2 Korrik 2026

Irani: Vazhdimi i Shtypjes së Grave të Burgosura (Pas Protestave të Janarit 2026)

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Pas protestave të gjera të janarit 2026, autoritetet iraniane vazhdojnë arrestimet arbitrare, dënimet me burg, paraburgimet e gjata pa proces ligjor dhe mohimin e kujdesit shëndetësor ndaj grave të burgosura. Lexoni detajet për rastet në burgjet Evin, Dowlatabad dhe të tjera.

Pas protestave të gjera të janarit 2026, autoritetet iraniane vazhdojnë arrestimet arbitrare, dënimet me burg, paraburgimet e gjata pa proces ligjor dhe mohimin e kujdesit shëndetësor ndaj grave të burgosura. Lexoni detajet për rastet në burgjet Evin, Dowlatabad dhe të tjera.

Pas protestave kombëtare të janarit 2026, autoritetet iraniane kanë vazhduar me arrestime arbitrare, dënime të shpejta me burg, paraburgime të zgjatura pa proces të rregullt ligjor dhe mohim të kujdesit mjekësor për të burgosurat femra. Këto raste, të dokumentuara në disa burgje duke përfshirë Evinin, nxjerrin në pah represionin sistematik ndaj aktivisteve, protestueseve, minoriteteve fetare dhe përdorueseve të rrjeteve sociale.

Dënimet me Burg dhe Transferimet

Disa gra të arrestuara gjatë ose në lidhje me protestat e janarit po vuajnë tashmë dënimet:

  • Zahra Jamali (Mahsa) u dënua me gjashtë muaj burgim nga Gjykata Revolucionare dhe u transferua nga Burgu Qarchak në pavionin e grave të Burgut Evin më 9 janar 2026.
  • Mahsa Nouri (Masoumeh), e arrestuar më 30 dhjetor 2025, po vuan një dënim pesëvjeçar në Evin.
  • Parastoo Jamalzai u transferua në Burgun Arak në fund të qershorit 2026 për të vuajtur një dënim njëvjeçar.
  • Parnian Hashempour (Fatemeh) po vuan një dënim të reduktuar dyvjeçar në Evin pas apelimit.
  • Afsaneh Tavana, e dënuar për aktivitete propagande në mbështetje të grupeve opozitare, po vuan dy vjet burgim në Evin pas arrestimit të saj në gusht 2025.
  • Taktom Golmakani mori një dënim pesëvjeçar të lidhur me aktivitetin e saj në platformën sociale X. E arrestuar në qershor 2026, ajo mbahet në Pavionin 209 të Evinit.

Paraburgimet e Vazhdueshme dhe Pasiguria Ligjore

Shumë gra mbeten në gjendje pezullimi pa akuza të qarta, pa gjykim apo zgjidhje ligjore:

  • Ashraf Mohammadi Najafabadi, aktiviste mjedisore, është mbajtur për gati katër muaj në Burgun Dowlatabad të Isfahanit. E arrestuar më 19 shkurt 2026 nga inteligjenca e Korpusit të Gardës Revolucionare ndërsa kthehej nga një ceremoni përkujtimore për një viktimë proteste, ajo akuzohet për propagandë kundër shtetit.
  • Samaneh Ebrahimi Navaei (46 vjeç, nga Amoli) u arrestua më 13 qershor 2026 dhe u transferua në një qendër sigurimi në Sari; nuk është dhënë asnjë detaj mbi akuzat.
  • Sima Septo dhe Nahid Falahati, banore baha’i të Shirazit, u arrestuan në shtëpitë e tyre më 23 qershor 2026 dhe u çuan në vende të panjohura.
  • Nirvana Torbati Nejad nga Gorgan u arrestua më 27 qershor 2026 nga forcat e Sigurisë së Shtetit; u konfiskuan telefonat celularë.
  • Saba Talebi, një blogere 23-vjeçare nga Mashhadi, është mbajtur që nga 26 maj 2026 në Burgun Vakilabad me akuza që përfshijnë fyerjen e Udhëheqësit Suprem, fyerjen e shenjtëroreve islame dhe propagandë kundër shtetit.
  • Shahrzad Zamiri, një punonjëse e Forcave të Sigurisë së Shtetit e lidhur me protestat, mbetet në pasiguri ligjore në Burgun Vakilabad të Mashhadit dhe i është mohuar kontakti me familjen dhe telefonatat që nga 22 maji.

Mohimi i Kujdesit Mjekësor

Autoritetet e burgjeve kanë dështuar gjithashtu të ofrojnë kujdes adekuat shëndetësor:

  • Donya Hosseini (Donya Azad), që po vuan dënimin në Evin me epilepsi, nuk ka marrë mbikëqyrjen e kërkuar mjekësore të pavarur as medikamentet e specializuara, pavarësisht vendimit të Organizatës së Mjekësisë Ligjore. Autoritetet gjyqësore kanë refuzuar ta deklarojnë të papërshtatshme mjekësisht për burgim.
  • Farideh Abdi Yazdi, një baha’i nga Shahin Shahri, e arrestuar më 16 maj 2026 nga inteligjenca e Gardës Revolucionare dhe e mbajtur në Burgun Dowlatabad, i është mohuar kujdesi i specializuar për diabet, hipotiroidizëm dhe sëmundje të tjera.

Këto raste ilustrojnë një model të qartë të synimit ndaj grave për pjesëmarrje në protesta, shprehje online, identitet fetar (veçanërisht baha’itë) dhe aktivizëm. Të burgosurat shpesh përballen me transferime midis burgjeve, izolim të zgjatur ose qëndrim në pavione sigurimi, si dhe kufizime të kontakteve familjare. Zbatimi i dënimeve krahas neglizhencës mjekësore ngre shqetësime serioze mbi trajtimin e autoriteteve iraniane ndaj të burgosurve politike femra dhe shtypjen më të gjerë të disidencës pas trazirave të janarit 2026.

Samiti “Irani i Lirë” Paris – 20 dhe 21 qershor 2026

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Konferenca Ndërkombëtare “Irani i Lirë 2026” u zhvillua të shtunën dhe të dielën, më 20 dhe 21 qershor. Dhjetëra personalitete të shquara politike, parlamentare, juridike dhe ushtarake nga Shtetet e Bashkuara, Europa dhe Kanadaja morën pjesë në këtë tubim dyditor në selinë e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit në Paris.

Konferenca Ndërkombëtare “Irani i Lirë 2026” u zhvillua të shtunën dhe të dielën, më 20 dhe 21 qershor. Dhjetëra personalitete të shquara politike, parlamentare, juridike dhe ushtarake nga Shtetet e Bashkuara, Europa dhe Kanadaja morën pjesë në këtë tubim dyditor në selinë e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit në Paris.

Në nderim të përvjetorit të martirëve dhe të burgosurve politikë, si dhe përvjetorit të fillimit të rezistencës së popullit iranian kundër diktaturës fashiste fetare, Konferenca Ndërkombëtare “Irani i Lirë 2026” u zhvillua të shtunën dhe të dielën, më 20 dhe 21 qershor.

Dhjetëra personalitete të shquara politike, parlamentare, juridike dhe ushtarake nga Shtetet e Bashkuara, Europa dhe Kanadaja morën pjesë në këtë tubim dyditor në selinë e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit në Paris.

Folësja kryesore e konferencës ishte zonja Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Rezistencës Iraniane për periudhën kalimtare.

Ndër personalitetet e shquara të pranishëm dhe folësit ishin:

Charles Michel, President i Këshillit Evropian (2019–2024); Boris Johnson, Kryeministër i Mbretërisë së Bashkuar (2019–2022); Gjenerali James Jones, ish-Këshilltar për Sigurinë Kombëtare i Presidentit Obama; Bob Blackman, Kryetar i Komitetit të Parlamentarëve të Partisë Konservatore Britanike; Christine Arrighi, deputete franceze dhe Presidente e Komitetit Parlamentar për një Iran Demokratik; John Bercow, Kryetar i Dhomës së Komuneve të Mbretërisë së Bashkuar (2009–2019); Gjenerali Keith Kellogg, i dërguari i Presidentit Trump për çështjet e Ukrainës, Gjenerali Tod Wolters, Komandanti Suprem i Aleancës së NATO-s në Evropë (2019–2022), Louis Freeh, ish-Drejtori i FBI-së dhe ish-Zëvendës Prokuror i Përgjithshëm i Shteteve të Bashkuara, John Baird, ish-Ministër i Jashtëm i Kanadasë, bashkë me një sërë kryeministrash, ministrash dhe parlamentarësh të tjerë evropianë, mbajtën fjalime në mbështetje të alternativës së vetme ndaj regjimit iranian — Mujahedinëve dhe Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit — si dhe planit dhjetëpikësh të zonjës Maryam Rajavi për Iranin e ardhshëm.

Samiti “Irani i Lirë” Paris – 20 dhe 21 qershor 2026

Ata shprehën mbështetje për Muxhahedinët dhe Rezistencën Iraniane, për qëllimin e një Irani të lirë dhe për planin me 10 pika të zonjës Rajavi, duke theksuar nevojën për t’i dhënë fund politikës së pajtimit me regjimin.

Konferenca Ndërkombëtare “Irani i Lirë 2026” u zhvillua të shtunën dhe të dielën, më 20 dhe 21 qershor. Dhjetëra personalitete të shquara politike, parlamentare, juridike dhe ushtarake nga Shtetet e Bashkuara, Europa dhe Kanadaja morën pjesë në këtë tubim dyditor në selinë e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit në Paris.

Në fjalën e saj, zonja Maryam Rajavi theksoi se rruga për çlirimin e Iranit nuk është as luftë e huaj, as pajtim me regjimin. Ajo tha se forca e vërtetë e ndryshimit gjendet brenda Iranit dhe te populli që dëshiron një shoqëri të lirë, të drejtë dhe demokratike. Ajo vuri në dukje rolin e rinisë së ndërgjegjshme dhe vetëflijuese, e cila u ka thënë “jo” si diktaturës së Shahut, ashtu edhe diktaturës së mullahëve, dhe që, krahas një rezistence të organizuar me 61 vjet përvojë luftë kundër dy diktaturave, po çon përpara rrugën e çlirimit të Iranit.

Në fjalën e saj, zonja Maryam Rajavi theksoi se rruga për çlirimin e Iranit nuk është as luftë e huaj, as pajtim me regjimin.

Presidenti Charles Michel, duke iu referuar planit me 10 pika të zonjës Rajavi për Iranin pas rrëzimit të mullahëve, tha: “Ky Plan me Dhjetë Pika, në sytë e mi, është i barabartë me premtimet e baballarëve themelues të Bashkimit Evropian: …demokraci, paqe, liri, prosperitet.”Ai shtoi se regjimi iranian dëshiron që njerëzit të besojnë se ndryshimi është i pamundur, por “ndryshimi është në rrugë. Ndryshimi është në zemrat tuaja, ju iranianë këtu në Paris. Ndryshimi është në zemrat e aktivistëve të Ashraf 3 në Shqipëri, të cilët janë edhe të mbijetuar, dhe unë u përshëndes ata.”

Former President of the EU Council and former Belgian PM Charles Michel addresses the 2026 Free Iran World Summit on June 20, 2026

Boris Johnson tha se ndihet i nderuar që mbështet “Iranin e lirë” dhe “luftën tuaj për demokraci, të drejtat e njeriut dhe lirinë e shprehjes”. Ai theksoi se “krona dhe froni nuk mund t’i garantojnë lirinë popullit iranian” dhe se “ndryshimi duhet të vijë nga brenda”.

Former Prime Minister of U.K. Boris Johnson addresses the 2026 Free Iran World Summit on June 20, 2026

Gjenerali James Jones deklaroi se Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit dhe rezistenca e organizuar, të frymëzuara nga udhëheqja e zonjës Rajavi, e kanë bërë të qartë rrugën drejt ndryshimit demokratik. Ai gjithashtu theksoi se Reza Pahlavi nuk mund të jetë një opsion për të ardhmen e Iranit.

Gjenerali Tod Walters, duke iu referuar Muxhahedinëve në Shqipëri, tha:
“Patriotët në Ashraf 3 dhe qytetarët e mirë të Iranit anembanë botës e meritojnë përpjekjen tonë. Ne i admirojmë përpjekjet e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit dhe të Maryam Rajavit për ta çliruar Iranin nga ky regjim i korruptuar. Kjo rezistencë është aset strategjik ynë dhe me të, ne do të fitojmë.”

Bob Blackman, në emër të delegacionit britanik, shprehu solidaritetin më të thellë me Rezistencën Iraniane. Lidhur me Muxhahedinët në Shqipëri, ai tha:
“Herosat dhe trima të Ashraf 3 meritojnë admirimin tonë. Për dekada, vendosmëria dhe vetëflijimi juaj e kanë mbajtur gjallë shpresën për një Iran të lirë, laik, demokratik dhe jo-bërthamor. Demokracia në Iran nuk do të arrihet nga ata që kërkojnë të ringjallin trashëgiminë e monarkisë.

Christine Arrighi theksoi se pjesëmarrësit në këtë tubim ndajnë një qëllim të vetëm: çlirimin e popullit iranian nga një diktaturë mizore. Ajo tha se mesazhi i sotëm është “Jo pajtimit” dhe “Po kryengritjes kundër regjimit”, dhe deklaroi se programi i zonjës Maryam Rajavi për një Iran të Lirë gëzon mbështetje serioze në Asamblenë Kombëtare të Francës.

French MP Christine Arrighi addresses the 2026 Free Iran World Summit on June 20, 2026

John Bercow e përshkroi zonjën Rajavi si një kampione të lirisë dhe një nga figurat më të guximshme në botë. Ai tha se lëvizja e mbështetur nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit dhe Muxhahedinët “mbështet” demokracinë dhe lirinë që pasqyrohen në planin me 10 pika.

Former U.K. Parliament Speaker John Bercow addresses the 2026 Free Iran World Summit on June 20, 2026

Gjenerali Kellogg vlerësoi zbulimet bërthamore të regjimit iranian nga Muxhahedinët dhe Këshilli Kombëtar i Rezistencës në vitin 2002, të cilat çuan në fillimin e inspektimeve ndërkombëtare.

Disa senatorë amerikanë dërguan gjithashtu mesazhe video në mbështetje të këtij tubimi, mes tyre senatori Ruben Gallego, anëtar i Komisionit të Senatit të SHBA-së për Sigurinë Kombëtare dhe Çështjet Qeveritare; senatorja Jeanne Shaheen, anëtare e lartë e Komisionit të Senatit të SHBA-së për Marrëdhëniet me Jashtë; senatori Thom Tillis, anëtar i Komisioneve të Senatit për Gjyqësorin dhe Bankat; si dhe senatori Ted Cruz, kryetar i Komisionit të Senatit të SHBA-së për Tregtinë, Shkencën dhe Transportin.

Mesazhi i përbashkët i folësve ishte se e ardhmja e Iranit nuk qëndron as në kthimin te diktatura e mëparshme, as në vazhdimin e fashizmit fetar sundues, por në një republikë demokratike, laike dhe jo-bërthamore të mbështetur te populli iranian, rinia kryengritëse dhe rezistenca e organizuar.

Tre Mijë Liderë Botërorë Qëndrojnë Pranë Alternativës Demokratike të Iranit

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Mbi 3,000 liderë nga 55 vende kërkojnë fund të ekzekutimeve politike në Iran dhe mbështesin tranzicionin demokratik të NCRI-së sipas planit 10-pikësh të Maryam Rajavi. Një thirrje historike për ndryshim.

Mbi 3,000 liderë nga 55 vende kërkojnë fund të ekzekutimeve politike në Iran dhe mbështesin tranzicionin demokratik të NCRI-së sipas planit 10-pikësh të Maryam Rajavi. Një thirrje historike për ndryshim.

Në një nga iniciativat ndërkombëtare më të gjera dhe me rëndësi politike për Iranin në vitet e fundit, një koalicion prej më shumë se 3,000 personalitetesh nga 55 vende ka lëshuar një deklaratë të përbashkët.

Ata kërkojnë ndalim të menjëhershëm të ekzekutimeve politike në Iran dhe mbështesin një tranzicion demokratik për vendin. Firmëtarët – ish-presidentë, kryeministra, ministra, ligjvënës, laureatë Nobel, diplomatë dhe aktivistë të të drejtave të njeriut – paralajmërojnë se Irani ka arritur në një “kryqëzim historik”. Deklarata vjen në mes të raporteve për një shtypje në rritje nga gjyqësori iranian.

3000 support the Rally in Paris

Rritje e Dënimeve me Vdekje dhe Shtypjes

Deklarata e përbashkët ngrë alarmin për një valë të re represioni politik brenda Iranit, duke theksuar ekzekutimet e fundit ndaj disidentëve politikë dhe demonstruesve.

“Ne jemi thellësisht të shqetësuar nga një valë e re ekzekutimesh politike në Iran,” thuhet në deklaratë. “Në javët e fundit, një numër i burgosurish janë ekzekutuar për anëtarësim në Organizata Popullore e Muxhahedinëve të Iranit (PMOI/MEK) ose për pjesëmarrje në kryengritjen e janarit të kaluar.”

Sipas liderëve globalë, regjimi iranian phttps://al.ncr-iran.org/cilet-jane-muxhahedinet-iraniane/o shfrytëzon konfliktet aktuale rajonale për të forcuar masat e brendshme të sigurisë dhe për të shtypur disidencën e brendshme. Autoritetet kanë “shfrytëzuar atmosferën e luftës për të mbyllur plotësisht internetin” dhe kanë kryer mijëra arrestime masive. Këto veprime synojnë të parandalojnë kryengritje të reja në shkallë kombëtare dhe të pengojnë qytetarët e rinj të bashkohen me njësitë e rezistencës së organizuar.

Kërkesë për Përgjigje të Menjëhershme Ndërkombëtare

Dokumenti i vë përgjegjësinë e drejtpërdrejtë komunitetit ndërkombëtar, duke kritikuar heshtjen globale që ata e quajnë “të kushtueshme”. Liderët u bëjnë thirrje Kombeve të Bashkuara dhe shteteve anëtare të ndërhyjnë menjëherë me presion diplomatik kundër urdhrave të udhëheqjes gjyqësore të regjimit iranian.

“Kreu i gjyqësorit ka bërthirrur gjyqtarët të shpejtojnë vendimet dhe lëshimin e dënimeve me vdekje. Heshtja e botës është e pafalshme. Ne u bëjmë thirrje OKB-së dhe shteteve anëtare të marrin veprime të menjëhershme për të ndaluar këto ekzekutime,” thuhet në deklaratë.

Refuzim i Diktaturës, Fokus te Ndryshimi i Brendshëm

Një parim qendror i deklaratës është mbështetja për aspiratat demokratike të popullit iranian. Protestat në të gjithë vendin kanë treguar se popullsia kërkon një republikë demokratike, duke refuzuar qartë “si diktaturën fetare aktuale ashtu edhe sundimin autoritar të Shahut”.

Firmëtarët theksojnë se ndryshimi i vërtetë politik nuk mund të imponohet nga jashtë. “Ndryshimi i regjimit në Iran, me implikimet e tij të gjera për paqen dhe sigurinë globale, veçanërisht në Lindjen e Mesme, mund të arrihet vetëm nga populli iranian dhe rezistenca e tij e organizuar.” Vetëvendosja mbetet e drejta ekskluzive e qytetarëve iranianë.

Mbështetje për Kornizën e Tranzicionit të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

Koalicioni ndërkombëtar i dha mbështetje formale kornizës së tranzicionit të paraqitur nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI). Ky plan parashikon krijimin e një qeverie të përkohshme pas rënies së regjimit, e cila do të organizojë zgjedhje të lira dhe të ndershme brenda maksimumit gjashtë muajsh për të transferuar sovranitetin te populli.

Korniza bazohet në Planin Dhjetëpikësh të Presidente së zgjedhur të NCRI-së, Maryam Rajavi, që avokon për:

  • Ndarje të plotë të fesë nga shteti
  • Pluralizëm dhe liri të plota civile
  • Barazi të plotë gjinore
  • Heqje dorë nga dënimi me vdekje
  • Të drejta autonomie për kombësitë e shtypura brenda një shteti të bashkuar
  • Të ardhme jo-bërthamore për Iranin

Ky plan demokratik ka marrë tashmë miratime formale nga mbi 4,000 ligjvënës nga të dy anët e Atlantikut.

Një Plan i Pavarur

Firmëtarët theksuan se modeli i tranzicionit i NCRI-së ruan pavarësi të rreptë. Koalicioni “ka konfirmuar vazhdimisht se nuk kërkon as ndihmë financiare as prani të forcave të huaja në tokën iraniane”. Fokus i mbetet plotësisht lehtësimit të një transferimi paqësor dhe të strukturuar të pushtetit nëpërmjet zgjedhjeve demokratike.

Në përfundim, thirrja ndërkombëtare inkurajon zgjerimin e kësaj aleance politike, duke mirëpritur thirrjen e NCRI-së për një “front solidariteti” që bashkon të gjitha forcat politike dhe grupet opozitare të angazhuara për rrëzimin e regjimit klerikal aktual dhe krijimin e një republike laike e demokratike.

Maryam Rajavi: Paqja zbulon dobësinë më të madhe të regjimit iranian

Nga
Shahriar Kia
-
Maryam Rajavi deklaron se paqja përbën kërcënimin më të madh për regjimin iranian, duke ekspozuar dobësitë e tij, pakënaqësinë popullore dhe ngërçin strategjik të Teheranit.

Maryam Rajavi deklaron se paqja përbën kërcënimin më të madh për regjimin iranian, duke ekspozuar dobësitë e tij, pakënaqësinë popullore dhe ngërçin strategjik të Teheranit.

Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) thotë se Teherani mbështetet te lufta, represioni dhe destabilizimi rajonal për të mbijetuar, ndërsa paqja do t’ia hiqte regjimit mburojën e fundit kundër kryengritjeve popullore.

Përgjigjja e regjimit iranian ndaj krizës aktuale rajonale ka nxjerrë edhe një herë në pah një realitet themelor që shumë vëzhgues e kanë vënë re prej kohësh: mbijetesa e Teheranit nuk varet nga stabiliteti apo paqja, por nga përballja e vazhdueshme, represioni i brendshëm dhe konfliktet e jashtme.

Në një deklaratë të lëshuar më 14 qershor, Maryam Rajavi, presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, mirëpriti çdo mirëkuptim që mund t’i japë fund luftës dhe të lehtësojë vuajtjet e popullit iranian. Deklarata e saj vuri në dukje atë që ajo e përshkroi si një ngërç të thellë politik dhe strategjik me të cilin përballet establishmenti klerikal në pushtet.

“Rezistenca Iraniane, e cila për gati pesë dekada ka luftuar për liri dhe paqe, mirëpret çdo marrëveshje që i jep fund luftës dhe vuajtjeve të popullit iranian”, tha Rajavi.

Deklarata e saj vjen në një kohë kur regjimi iranian po përballet me presione në rritje si brenda ashtu edhe jashtë vendit. Vitet e kolapsit ekonomik, pakënaqësisë sociale, korrupsionit të përhapur dhe protestave të njëpasnjëshme mbarëkombëtare kanë dobësuar ndjeshëm themelet e sistemit në pushtet. Në të njëjtën kohë, ndikimi rajonal i Teheranit ka pësuar goditje, ndërsa ambiciet e tij bërthamore kanë rritur izolimin ndërkombëtar.

Një Regjim i Bllokuar nga Strategjia e Vet e Mbijetesës

Maryam Rajavi argumenton se ndjekja e armëve bërthamore, ndërhyrjet rajonale dhe aventurat ushtarake nuk janë politika të ndara, por pjesë të një strategjie të ndërlidhur që synon mbijetesën e regjimit.

Sipas saj, establishmenti në pushtet është mbështetur për vite me radhë te konfliktet e jashtme dhe ndikimi rajonal për të kompensuar humbjen e legjitimitetit të brendshëm, për të larguar vëmendjen e publikut nga krizat e brendshme dhe për të justifikuar represionin politik.

Megjithatë, Rajavi thekson se kjo strategji është kthyer në një burim dobësie. Të njëjtat politika që synonin ruajtjen e regjimit kanë kontribuar në rënien ekonomike, izolimin ndërkombëtar, sanksionet dhe rritjen e pakënaqësisë popullore. Si rezultat, regjimi ndodhet sot mes presioneve të jashtme në rritje dhe rezistencës së brendshme gjithnjë e më të fortë.

Pse Paqja Është Më Kërcënuese se Lufta

Një nga argumentet kryesore të Rajavit është se paqja përbën një kërcënim më të madh për regjimin sesa lufta.

Ajo argumenton se konfliktet e jashtme i kanë shërbyer historikisht autoriteteve si justifikim për shtypjen e kundërshtarëve, forcimin e masave të sigurisë dhe paraqitjen e kritikëve si armiq të shtetit.

Në të kundërt, periudhat e paqes dhe uljes së tensioneve nxjerrin në pah problemet e pazgjidhura të vendit, si varfëria, papunësia, korrupsioni dhe represioni politik. Pa kërcënime të jashtme që të shpërqendrojnë opinionin publik, vëmendja përqendrohet te dështimet e regjimit.

Sipas Rajavit, udhëheqja në Teheran e kupton se sfida më e madhe për mbijetesën e saj nuk vjen nga qeveritë e huaja, por nga një popull gjithnjë e më i pakënaqur.

Frika nga një Kryengritje e Re Mbarëkombëtare

Rajavi thekson gjithashtu frikën në rritje të regjimit nga një tjetër kryengritje mbarëkombëtare.

Valët e fundit të protestave kanë treguar nivelin e lartë të zemërimit publik dhe zbehjen e frikës ndaj represionit shtetëror. Pavarësisht arrestimeve masive, ekzekutimeve dhe masave të rrepta të sigurisë, autoritetet nuk kanë arritur të eliminojnë shkaqet themelore të pakënaqësisë shoqërore.

Ajo thekson se ndryshimi demokratik duhet të vijë nga populli iranian dhe Rezistenca e tij e organizuar, jo nga ndërhyrjet e jashtme.

Të Drejtat e Njeriut Duhet të Përfshihen në Çdo Marrëveshje

Rajavi këmbëngul se çdo marrëveshje ndërkombëtare që synon uljen e tensioneve ose përfundimin e konfliktit duhet të përfshijë çështjen e të drejtave të njeriut.

Ajo bën thirrje për ndalimin e ekzekutimeve të të burgosurve politikë dhe vrasjes së protestuesve, duke paralajmëruar se regjimi mund të përdorë marrëveshjet diplomatike për të fituar kohë, ndërsa vazhdon represionin e brendshëm.

Një Regjim Përballë një Ngërçi Strategjik

Sipas Rajavit, regjimi iranian po përballet me një ngërç strategjik të thellë. Përshkallëzimi i tensioneve sjell më shumë presion ndërkombëtar dhe vështirësi ekonomike, ndërsa ulja e tensioneve i heq regjimit justifikimin kryesor për represion.

Ajo përfundon se sfida më e madhe për udhëheqjen iraniane është kërkesa në rritje e qytetarëve për liri, demokraci dhe ndryshim themelor politik. Ndërsa vetëdija publike rritet dhe pakënaqësia thellohet, regjimi përballet gjithnjë e më shumë me rezultatin që ka frikësuar për dekada: një shoqëri që kërkon një të ardhme të ndryshme politike.

Përplasjet e Fraksioneve të Regjimit në Teheran Arrijnë Kulmin mes Tensioneve Ekonomike dhe Negociatave me SHBA-në

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Negociatat mes Iranit dhe SHBA-së kanë nxjerrë në pah përçarje të thella brenda regjimit iranian, duke intensifikuar konfliktet politike, ideologjike dhe betejën për pushtet.
Një protestues në një tubim të organizuar nga shteti në qytetin portual jugor të Bandar Abbas, Iran, mban një pankartë fyese me një mizë dhe një vrasës mizash që shkruan: "Përgatituni të luftoni Emiratet e Bashkuara Arabe".
Negociatat mes Iranit dhe SHBA-së kanë nxjerrë në pah përçarje të thella brenda regjimit iranian, duke intensifikuar konfliktet politike, ideologjike dhe betejën për pushtet.
Një protestues në një tubim të organizuar nga shteti në qytetin portual jugor të Bandar Abbas, Iran, mban një pankartë fyese me një mizë dhe një vrasës mizash që shkruan: “Përgatituni të luftoni Emiratet e Bashkuara Arabe”.

Krizë e Re Brenda Regjimit Iranian

Perspektiva e një marrëveshjeje diplomatike midis Teheranit dhe Uashingtonit ka shkaktuar një krizë të paprecedentë brenda regjimit iranian, duke nxjerrë në pah përçarje të thella në nivelet më të larta të pushtetit. Ndërsa disa qarqe politike e shohin marrëveshjen si një mundësi për të ulur presionin ekonomik dhe ndërkombëtar ndaj Iranit, fraksionet ultrakonservatore e konsiderojnë atë një kërcënim serioz për stabilitetin ideologjik dhe politik të sistemit.

Më 13 qershor 2026, grupe të organizuara të forcave Basij dhe aktivistë të krahut të ashtuquajtur “Delvapasan” (Të Shqetësuarit) organizuan protesta pranë Ministrisë së Jashtme dhe në sheshin Ibn Sina në Teheran. Demonstruesit kritikuan ashpër ministrin e Jashtëm Abbas Araghchi dhe kryetarin e Parlamentit Mohammad Bagher Ghalibaf, të cilët konsiderohen si figurat kryesore të negociatave me Shtetet e Bashkuara.

Kundërshtimi i Fortë i Ultrakonservatorëve

Protestat nuk mbetën vetëm në rrugë. Të paktën 16 deputetë iu bashkuan kritikave publike ndaj procesit të negociatave, duke akuzuar qeverinë për mungesë transparence dhe për tejkalim të vijave të kuqe të përcaktuara nga udhëheqja e regjimit.

Deputeti Mohammad Manan-Raisi deklaroi se memorandumi i mirëkuptimit që po diskutohet bie ndesh me parimet e shpallura nga udhëheqësi suprem. Ai kritikoi ashpër qeverinë dhe paralajmëroi se marrëveshja mund të dëmtojë interesat strategjike të vendit.

Ndërkohë, deputeti Kamran Ghazanfari kundërshtoi pretendimet zyrtare se negociatat përfaqësojnë një fitore diplomatike për Iranin, duke i cilësuar ato si të pavërteta.

Paralajmërimet për Lëshime Strategjike

Një nga kritikët më të zëshëm të marrëveshjes është Mahmoud Nabaviani, anëtar i Komisionit të Sigurisë Kombëtare të parlamentit. Sipas tij, drafti i marrëveshjes përmban lëshime të mëdha nga ana e Iranit pa garanci të qarta për heqjen e sanksioneve apo lirimin e fondeve të ngrira.

Ai pretendoi se rezervat e uraniumit të pasuruar të Iranit do të reduktohen sipas marrëveshjes, ndërsa përfitimet ekonomike mbeten të paqarta. Nabaviani paralajmëroi se një marrëveshje e tillë mund të dobësojë pozicionin strategjik të Iranit në rajon.

Përçarjet Arrijnë edhe Institucionet Fetare

Kundërshtimi ndaj negociatave është përhapur edhe në institucionet fetare të regjimit. Mohsen Araki, anëtar i Kryesisë së Asamblesë së Ekspertëve, deklaroi se çdo devijim nga udhëzimet e udhëheqësit suprem përbën shkelje të parimeve fetare dhe politike të sistemit.

Ai argumentoi se marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara duhet të bazohen në forcë dhe jo në kompromise diplomatike, duke reflektuar qëndrimin tradicional të krahut më radikal të regjimit.

Luftë Narrativash në Mediat e Regjimit

Edhe mediat e lidhura me pushtetin kanë shfaqur ndarje të qarta. Disa media pranë Gardës Revolucionare kritikuan protestuesit për përhapjen e përçarjes dhe tensioneve të brendshme. Raportimet treguan se disa demonstrues kërkuan shpërbërjen e Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare dhe sulmuan politikisht institucionet shtetërore përgjegjëse për negociatat.

Për të frenuar përshkallëzimin e konfliktit politik, kreu i gjyqësorit Gholam-Hossein Mohseni-Ejei u bëri thirrje fraksioneve të shmangin krijimin e dobësive të brendshme që mund të shfrytëzohen nga kundërshtarët e regjimit.

Hija e Pasardhësit të Udhëheqësit Suprem

Përtej debatit mbi marrëveshjen me SHBA-në, shumë analistë e shohin krizën si pjesë të një beteje më të gjerë për të ardhmen e udhëheqjes së regjimit. Politikani Esmaeil Rashidi Kuchi pretendoi se protestat nuk lidhen vetëm me politikën e jashtme, por edhe me rivalitetet për pushtet brenda elitës sunduese.

Sipas tij, disa fraksione ultrakonservatore janë të shqetësuara nga ndikimi në rritje i Mojtaba Khameneit, i cili konsiderohet nga shumë vëzhgues si një figurë kyçe në procesin e ardhshëm të trashëgimisë politike.

Në përpjekje për të ruajtur unitetin, ministri i Kulturës Abbas Salehi kujtoi një direktivë të Mojtaba Khameneit, e cila u kërkonte zyrtarëve të mos i shndërronin mosmarrëveshjet politike në konflikt të hapur brenda sistemit.

Ngjarjet e fundit tregojnë se negociatat me SHBA-në kanë nxjerrë në sipërfaqe ndarje të thella politike, ideologjike dhe institucionale brenda regjimit iranian. Përplasja nuk ka të bëjë vetëm me diplomacinë, por edhe me luftën për pushtet dhe drejtimin e ardhshëm të sistemit politik iranian.

Kufoma e Ali Khameneit dhe Spektakli i Varrimit të një Diktatori

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Analizë mbi “Projektin e Varrimit të Khameneit”: Si synon regjimi iranian të shndërrojë varrimin e Ali Khameneit në një spektakël propagandistik për të fshehur dobësinë e tij, për të manipuluar opinionin publik dhe për të siguruar legjitimitet për Mojtaba Khamenein.

Analizë mbi “Projektin e Varrimit të Khameneit”: Si synon regjimi iranian të shndërrojë varrimin e Ali Khameneit në një spektakël propagandistik për të fshehur dobësinë e tij, për të manipuluar opinionin publik dhe për të siguruar legjitimitet për Mojtaba Khamenein.

Projekti i varrimit të Ali Khameneit ka kohë që është bërë temë diskutimi mes udhëheqësve të regjimit iranian. Zyrtarët e regjimit thuhet se po përpiqen të organizojnë një spektakël madhështor rreth varrimit të një sundimtari të njollosur me gjak, për të përfituar avantazh politik dhe për të fshehur atë që ata e konsiderojnë si humbje të pushtetit dhe ekuilibrit të regjimit.

Në ditët e fundit, një seri analizash dhe pretendimesh kanë qarkulluar në rrjetet sociale rreth asaj që quhet “Projekti i Varrimit të Khameneit”. Këto rrëfime përpiqen të paraqesin një pamje politike dhe mediatike se si mund të menaxhohen ceremonitë pas vdekjes së Khameneit. Brenda këtij kuadri, varrimi i Ali Khameneit përshkruhet jo thjesht si një ritual fetar, por si një fushatë e organizuar propagande.

Sipas këtyre pretendimeve, qëllimi i vonimit të varrimit të kufomës së Khameneit për 100 ditë dhe sinkronizimi i tij me ceremonitë fetare të vajtimit do të ishte për të kundërshtuar një kryengritje popullore. Me një shfaqje të tillë, regjimi do të përpiqej t’u tregonte si popullit iranian ashtu edhe komunitetit ndërkombëtar se ai ende ka një bazë sociale dhe zotëron “qëndrueshmëri” për t’i bërë ballë si trazirave të brendshme ashtu edhe konfliktit të jashtëm.

Skenari i Shfaqjes Publike dhe Transferimit në Projektin e Varrimit të Khameneit

Sipas këtyre pretendimeve, Projekti i Varrimit të Khameneit do të përfshinte transferimin e trupit të tij në qytete si Teherani, Qomi dhe madje qytete fetare në Irak, përfshirë Nexhefin dhe Kerbelën. Në këtë skenar, fokusi kryesor do të ishte transferimi final në Mashhad dhe koordinimi i varrimit me periudhat kryesore të vajtimit fetar.

Thuhet se organizatorët do të përpiqeshin të shfrytëzonin atmosferën fetare të Muharremit për të forcuar ndikimin emocional dhe fetar të ceremonive. Një planifikim kaq manipulues mund të përdoret për të lidhur ritualet fetare me objektivat politike. Në këtë rrëfim, varrimi i Khameneit paraqitet si një mjet për menaxhimin e emocioneve publike dhe zbardhjen e imazhit të tij si sundimtar gjakatar dhe kriminal, veçanërisht në lidhje me vrasjet e janarit 2026.

Prodhimi i Statistikave dhe Imazhit Social

Një aspekt tjetër i këtyre pretendimeve ka të bëjë me madhësinë e raportuar të turmave në funeral. Thuhet se do të promovoheshin shifra prej 15 deri në 20 milionë pjesëmarrës për të krijuar përshtypjen e një mbështetjeje të gjerë sociale. Sipas këtyre akuzave, udhëheqësit e regjimit synojnë të përforcojnë këtë narrativë përmes fushatave të gjera propagandistike, manipulimit mediatik dhe operacioneve të mëdha filmimi.

Duke e krahasuar funeralin me atë të themeluesit të regjimit, Ruhollah Khomeini, ata do të përpiqeshin të portretizonin Khamenein si më popullor se vetë Khomeini, duke i dhënë kështu Mojtaba Khameneit mundësinë që ta përdorë këtë mbështetje të supozuar si bazë për pretendimin e tij ndaj udhëheqjes. Brenda këtij kuadri, Projekti i Varrimit të Khameneit bëhet një skenë për konkurrencën mediatike dhe përforcimin e imazhit të fuqisë politike.

Kritikët e këtij skenari argumentojnë se edhe nëse plane të tilla do të zbatoheshin, problemet themelore të vendit do të mbeten të pazgjidhura. Sipas tyre, Projekti i Varrimit të Khameneit nuk do të ndikonte në krizat ekonomike, sociale apo politike të Iranit dhe do të mbetet thjesht një ushtrim propagandistik.

Në fund, varrimi i Khameneit është bërë një nga temat më kontroverse në sferën mediatike, i parë më pak si një realitet operacional dhe më shumë si pasqyrim i narrativave konkurruese politike dhe mediatike gjatë një periudhe të ndjeshme. Prandaj, sipas kësaj perspektive, mund të konkludohet se një projekt i ndërtuar me të gjitha burimet e regjimit dhe shpenzime të mëdha financiare do të ishte një flluskë propagande që në fund plas dhe zhduket.

Mojtaba Khamenei thuhet se beson se duke shfaqur publikisht dhe duke transportuar mbetjet e babait të tij, mund të blejë më shumë legjitimitet për mbijetesën e tij politike. Megjithatë, sipas kësaj pikepamjeje, realiteti është se vetë Ali Khamenei ishte i urryer gjerësisht nga populli iranian.

123...732Faqja 2 nga 732