Koronavirusi, i njohur gjithashtu si COVID-19, ka marrë jetën e mbi 320,300 njerëzve në të gjithë Iranin, sipas opozitës iraniane PMOI / MEK Mbi 320,200 njerëz kanë vdekur nga koronavirusi i ri në 547 qytete të kontrolluara në të gjitha 31 provincat e Iranit, sipas raporteve të mbledhura nga opozita iraniane Organizata Muxhahedine Popullore e Iranit (PMOI / MEK) që nga e Mërkura pasdite me orën lokale, 30 Qershor. Numri i vdekjeve i deklaruar nga regjimi është  84,127, rreth një e katërta e shifrës aktuale. Grafik-PMOI / MEK raporton mbi 320,200 vdekje në Iran nga koronavirus (COVID-19) “Gjatë javës së kaluar kemi pasur një rritje prej 10% të numrit të njerëzve të shtruar në spital dhe atyre që kërkojnë kujdes fillestar mjekësor për simptomat e koronavirusit. Dhe sigurisht, shkalla e vdekjes do të ndryshojë me disa vonesa, ”tha Nader Tavakoli, nënkryetar i Task Forcës së Covid-19 për Teheranin të mërkurën. “Ka një javë që kemi hyrë në pikun e pestë Covid-19. Gjatë 24 orëve të fundit rreth 1000 njerëz janë shtruar në spital dhe 6400 kanë kërkuar kujdes mjekësor për simptomat e koronavirusit. Në total kemi 4400 njerëz të shtruar në të gjithë Teheranin. Nëse kjo tendencë në rritje vazhdon deri javën e ardhshme vetë Teherani do të regjistrohet si një zonë e kuqe, “shtoi ai, sipas agjencisë gjysmë zyrtare të lajmeve ISNA.“Ne jemi në prag të hyrjes në pikun e pestë. Nëse nuk ndërmerren veprime të shpejta, së shpejti do të përballemi me variantin indian që po përhapet në të gjithë vendin. Përveç se është shumë më i fuqishëm në transferimin te njerëzit e tjerë, ai do të jetë rezistent ndaj vaksinave, “tha një zyrtar i lartë i shëndetit në Teheran të Mërkurën, sipas agjensisë gjysmë zyrtare të lajmeve ISNA.

Tani që shefi i gjyqësorit dhe vrasësi i shënuar Ebrahim Raisi është shpallur si presidenti i ardhshëm i Iranit, Ambasadori i SHBA Ken Blackwell shkruan se bashkësia ndërkombëtare duhet të njohë mesazhet që po dërgohen nga regjimi dhe të dërgojë mesazhin e duhur.Atëherë, çfarë mesazhesh po dërgon regjimi? Epo Blackwell i citon këto si:• Të jesh moskundërshtues në lidhje me kulturën e saj të mosndëshkimit, e cila mund të shihet në emërimin në role të rëndësishme të kriminelëve, të cilët nuk do të hezitojnë të shtypin protestat e popullit iranian• Se udhëheqësi suprem Ali Khamenei mendonte se nuk kishte zgjidhje përvecse për të promovuar Raisi sepse me të gjitha krizat e brendshme dhe ndërkombëtare me të cilat përballet Irani, mullahëve iu duhej dikush me një histori të shtypjes së publikut• Që nuk ka “të moderuar” aktualisht në regjim sepse ata ishin kaq të shpejtë për të mbështetur Raisinin e ashpër të supozuar pasi u eliminuan, megjithëse iranianët e kanë thënë këtë për ca kohë• Se zgjedhjet u bojkotuan në masë, edhe nëse regjimi pretendon një pjesëmarrje prej 49%, dhe se regjimi është i tmerruar nga mungesa e kredibilitetit që u ofron atyre.Blackwell shkroi: “Khamenei thjesht shënoi një fitore me presidencën e të mbrojturit të tij. Në periudhën afatmesme, regjimi i tij është bërë më i dobët, me më pak aleatë, dhe më i izoluar si brenda ashtu edhe jashtë Iranit. Përçarja dhe çarjet brenda klikës në pushtet do të intensifikohen, ashtu si zhgënjimi shoqëror kundër sundimit të korruptuar të mullahëve. Më shumë kryengritje do të zhdukin rezervat e regjimit. Kështu, regjimi ka dërguar mesazhin e tij. ”Rezistenca Iraniane do të mbajë samitin e saj botëror “Irani i Lirë” virtualisht më 10 korrik, me dhjetëra mijëra iranianë dhe zyrtarë qeveritarë nga e gjithë bota që vijnë së bashku edhe një herë për të nxitur Raisi dhe regjimin të mbajnë përgjegjësi për krimet e tyre kundër njerëzimit përmes sanksioneve dhe një gjykim ndërkombëtar.Blackwell shkroi: “Cila do të jetë përgjigjja e bashkësisë ndërkombëtare? A do të shtrëngojnë autoritetet perëndimore duart e Raisiut të lagura nga gjaku apo do ta dënojnë atë si një vrasës masiv që duhet të përballet me një gjykatë ndërkombëtare? A do të vazhdojnë ata të angazhohen në një regjim të vendosur për më shumë shtypje apo do të mbështesin kërkesën e popullit iranian për një republikë të lirë, demokratike dhe jo-bërthamore në Iran? A do të dëshirojnë ende për moderimin e një regjimi gjenocid apo më në fund do të vijnë në vete dhe do të miratojnë një politikë të vendosur kundër regjimit iranian ndërsa përgatitet për më shumë masakra? Si populli iranian ashtu edhe regjimi iranian janë duke parë. ”

Në një intervistë të hënën me Reuters, Javaid Rehman, raportuesi special i Kombeve të Bashkuara për situatën e të drejtave të njeriut në Iran, nxiti Këshillin e të drejtave të njeriut dhe organet e tjera përkatëse të fillojnë një hetim zyrtar të një krimi të neglizhuar kundër njerëzimit që autoritetet iraniane kryen më shumë se 30 vjet më parë. Vërejtjet e tij të fundit mbi këtë temë vijnë disa muaj pasi Rehman dhe disa ekspertë të tjerë të KB për të drejtat e njeriut i dërguan një letër regjimit iranian duke kërkuar mosfshehjen e incidentit dhe duke theksuar se nëse Teherani nuk arrinte të kërkonte llogari nga zyrtarët e tij, përgjegjësia do t’i binte bashkësisë ndërkombëtare.

Rehman iu referua asaj letre në intervistën e tij të fundit, duke vënë në dukje se ajo ishte motivuar në një pjesë të madhe nga “shqetësimet se ekziston përsëri një politikë … për të shkatërruar provat e varreve masive”. Varret në fjalë mund të mbajnë eshtrat e më shumë se 30,000 individëve, të gjithë u vranë gjatë vetëm disa muajve në 1988. Atë verë, panelet e gjyqësorit dhe zyrtarët e inteligjencës, të njohur si “komisionet e vdekjes” morën në pyetje të burgosurit politikë të të gjithë Iranit dhe urdhëroi ekzekutimin përmbledhës të të gjithë atyre që nuk arritën të demonstronin besnikëri ndaj sistemit teokratik. Shumë u dërguan në trekëmbësh pas “gjykimeve” që zgjatën vetëm disa minuta, gjatë të cilave ata nuk pranuan të mohonin mbështetjen e tyre për grupin kryesor të opozitës pro-demokracisë, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI / MEK).

Raporti i Reuters shprehet se në një deklaratë, drejtësia për viktimat e masakrës së 1988 në Iran mirëpriti thirrjen e Rehman, duke thënë se një hetim i KB për ekzekutimet jashtëgjyqësore ishte “shumë i vonuar. “

Farsa e zgjedhjeve përfundoi ashtu siç prisnin shumica e ekspertëve: me një fitore të thellë të kandidatit të preferuar të Liderit Suprem Ali Khamenei, por gjithashtu me një bojkot tejet të suksesshëm të votimeve, të organizuar në një masë të madhe nga opozita kryesore e Iranit, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK).

Me “selektimin” e presidentit të ri Ebrahim Raisi javën e shkuar, regjimi iranian përmbylli një dukuri që iranianë të panumërt e kishin dënuar gjatë viteve të shkuara si një “lojë” të ndarjes së pushtetit midis dy fraksioneve politike pa asnjë ndryshim në ideologjitë e tyre politike.

Më përpara, MEK ka luajtur rol udhëheqës në kryengritjet mbarëkombëtare të janarit 2018 dhe nëntorit 2019, në të cilat dëgjoheshin thirrje të forta me sllogane anti-qeveritare si “Konservatorë, reformistsë: loja mbaroi.”

Ky sllogan kërkonte ta fokusonte vëmendjen tek fakti që krizat e shumëllojshme të Iranit në përgjithësi ishin përkeqësuar gjatë kohës pavarësisht se cili fraksion politik e kishte kontrollin mbi presidencën apo parlamentin. Ndryshimet në udhëheqje kryesisht shërbenin për t’i transferuar përfitimet e korrupsionit qeveritar nga një grup tek tjetri, ndërkohë që politikat e brendshme dhe të jashtme mbeteshin të njëjta në çdo rast.

Tetë vitet e shkuara konfirmuan edhe një herë se të gjitha premtimet e bëra nga presidentët e regjimit në fund të fundit rezultojnë në përkeqësim të mëtejshëm të cilësisë së jetës për iranianët e zakonshëm, si dhe në tensione të mëtejshme midis Iranit dhe komunitetit ndërkombëtar, duke përfshirë atyre që i shtrijnë dorën në mënyrë aktive qeverisë “reformiste” dhe dëshirojnë t’i paqësojnë mullahët.

Kur u selektua për herë të parë në 2013, Hassan Rouhani pati shprehur një angazhim më të përgjithshëm për ta hapur shoqërinë iraniane dhe për t’i hequr kufizimet mbi lirinë e fjalës, mbledhjes, dhe shtypit. Por që atëherë, shumë nga këto kufizime vetëm sa janë përkeqësuar, siç shihet nga arrestimet në masë të aktivistëve për të drejtat e grave dhe vazhdimësisë së ekzekutimeve të disidentëve politikë, madje edhe në raste si ai i Navid Afkari, i cili u bë fokus i fushatave ndërkombëtare për të drejtat njerëzore kur iu dha dënimi me vdekje për pjesëmarrje në një protestë të 2018-ës. 

Lideri Suprem i regjimit iranian hodhi poshtë bojkotin zgjedhor të Iranit dhe tha sot se votimi ishte “monumental”.

Khamenei tha se ata që dolën për zgjedhje “hodhën një grusht ndaj bojkotuesve dhe kundërshtarëve të zgjedhjeve”.

Zgjedhjet e ashtuquajtura të Iranit çuan në fitoren e ish-Kryeprokurorit Ebrahim Raisi, i njohur kryesisht për pjesën e tij në ekzekutimin e mijëra të burgosurve politikë në fund të viteve 1980.

“Të huajt shpresuan që pjesëmarrja të ishte 20 deri në 25% por kjo shpresë nuk u përmbush,” tha Khamenei në një takim me Raisi dhe zyrtarë gjyqësorë.

Kjo ndërsa ndërsa sipas shifrave zyrtare, rreth 49% morën pjesë në votimet e manipuluara, një rekord i ulët krahasuar me zgjedhjet e mëparshme. Raportet në terren dhe videot amatore të vendvotimeve bosh treguan se më pak se 10% morën pjesë në zgjedhjet e 18 qershorit.

Para kësaj, Khamenei kishte deklaruar se “mungesa e pjesëmarrjes në zgjedhje do të thotë që njerëzit janë distancuar nga Republika Islamike” dhe madje kishte lëshuar një dekret fetar që ndalonte fletët e votimit të zbrazëta si “haram”.

Si gjithmonë, ai u përpoq pa sukses para zgjedhjeve për të përdorur fenë për të kërcënuar iranianët që të dilnin, duke thënë se largimi nga vota ishte një “mëkat i madh”.

Sipas statistikave zyrtare të Iranit, 13 iranianë vdesin çdo ditë për shkak të abuzimit me drogën.

Drejtori i përgjithshëm i trajtimit dhe mbështetjes sociale të selisë anti-narkotike të vendit tha se ka rreth 2.8 milion të varur në Iran. Për më tepër, 1.6 milion njerëz përdorin barna në mënyrë rekreative.

Statistikat që janë të dhimbshme dhe nuk mund të injorohen, tregojnë se janë qytetarë të thjeshtë nga dimensione të ndryshme kulturore, sociale, shëndetësore, madje edhe ekonomike dhe politike.

Varësia në vendet e zhvilluara shoqërore dhe kulturore studiohet aq seriozisht, saqë sot ata kanë zgjidhje të qëndrueshme dhe të njohura për këtë problem.

Realiteti është se në Iran askush nuk është i informuar mirë për dimensionet e varësisë dhe realiteti po mbahet i fshehur prapa dyerve të mbyllura.

Reza Tuyserkanmanesh, Drejtori i Përgjithshëm i Trajtimit dhe Mbështetjes Sociale të Selisë Kundër Narkotikëve njoftoi rritjen e varësisë nga droga dhe droga psikedelike, qershorin e kaluar në ceremoninë e hapjes së një fabrike të re për të prodhuar ilaçe për trajtimin e varësisë me teknologji të re.

Sipas këtij zyrtari, ka rreth 2.8 milion përdorues të rregullt të drogës në Iran. Kjo shifër është ekuivalente me 4.5% të popullsisë aktive të vendit. Rreth 1.6 milion njerëz në vend përdorin barna në mënyrë jo të vazhdueshme dhe rekreative. Në total, kjo na jep një numër të tmerrshëm prej 4.4 milion njerëz.

Sipas statistikave të siguruara nga qeveria, të cilat mendohet të jenë më pak se shifrat reale, rreth katër deri në pesë mijë njerëz vdesin çdo vit në vend për shkak të abuzimit të drogës, dmth, rreth 12 deri në 13 njerëz vdesin çdo ditë për shkak të drogës, që do të thotë se më shumë se 10 familje iraniane po vajtojnë çdo ditë për të afërmit e tyre të humbur. Këto statistika tregojnë situatën jashtëzakonisht të tmerrshme të shoqërisë së Iranit.

Greva e punëtorëve të sektorit të naftës në Iran

Ka nisur java e dytë e grevës së gjerë të punëtorëve iranianë të industrive petrokimike e të naftës. Këta punëtorë, të cilët e nisën grevën më 19 qershor, të nesërmen e farsës së zgjedhjeve presidenciale të regjimit, kërkojnë rroga dhe kushte më të mira pune. Punëtorët po përballen me një presion gjithnjë e më të madh si rezultat i një ekonomie në rënie të shkaktuar nga korrupsioni qeveritar dhe përgjigjja e dobët e regjimit ndaj pandemisë së Covid-19, e cila ka shkaktuar papunësi masive.

Përkeqësimi i kushteve ekonomike ka shkaktuar inflacion të shfrenuar dhe rritje të çmimeve. Ndërkohë, rrogat e punëtorëve kanë mbetur të njëjta, dhe ata mezi arrijnë të plotësojnë nevojat më bazë të familjeve të tyre.

Protestuesit kanë theksuar se do ta vazhdojnë grevën dhe do ta zgjerojnë edhe më shumë atë nëse nuk u plotësohen kërkesat.

Që nga fillimi i grevës, lëvizja është zgjeruar në qytete të ndryshme dhe janë përfshirë disa mijëra punëtorë. I janë bashkuar grevës punëtorë nga më shumë se 60 kompani.

Të dielën, një grup punëtorësh nga kompania petrokimike e Bushehr deklaruan se do t’i bashkohen edhe ata grevës.