Forcat e sigurimit të shtetit kanë arrestuar dhjetëra aktivistë të shoqërisë civile dhe disidentë mes protestave mbarëkombëtare për vdekjen e një gruaje 22-vjeçare në paraburgim nga policia. Ditët e fundit, më shumë se 80 qytete iraniane kanë qenë skena e protestave masive.
Raportet tregojnë një raund të ri të goditjes kundër aktivistëve civilë me forcat e sigurisë që bastisin shtëpitë e tyre dhe bëjnë arrestime. Gazetarë, aktiviste për të drejtat e grave, studente dhe ish të burgosur politikë janë mes të arrestuarve në disa qytete anembanë Iranit.
Shefi i drejtësisë iraniane u ka dhënë dritën jeshile autoriteteve gjyqësore për të shtypur protestat që po vazhdojnë në Iran për vdekjen në paraburgim të Mahsa Amini. Të enjten, më 22 shtator, kryetari i drejtësisë iraniane Gholamhossein Mohseni Ejei bëri thirrje për “veprim të menjëhershëm dhe parandalues” nga Prokurori i Përgjithshëm i vendit dhe autoritetet gjyqësore kundër “elementëve kryesorë shqetësues dhe rebelëve profesionistë”.
Sipas agjencisë shtetërore të lajmeve ILNA, Mohseni Ejei tha në një thirrje drejtuar prokurorëve në të gjithë vendin se ky veprim duhet të ndërmerret kundër njerëzve që “dëmtojnë pronën publike dhe qeveritare, nuk i binden policisë dhe kanë lidhje me shërbimet e huaja spiune”.
Me përshkallëzimin e protestave në të gjithë Iranin pas vrasjes së Zhina Aminit nga Policia e Moralit (Patrullat Udhëzuese) në Teheran, forcat e sigurisë shtetërore kanë nisur një valë arrestimesh arbitrare.
Faranak Rafii, një ambientalist dhe aktivist për të drejtat e grave, u arrestua në Sanandaj më 18 shtator 2022 dhe u dërgua në një vend të panjohur. Më 19 shtator 2022, forcat e sigurisë në Sanandaj filluan bastisje të njëkohshme në rezidencat e Mahrou Hedayati dhe Bahar Zangiband dhe i arrestuan ata.
Protestat shpërthyen në Iran më 16 shtator, pas vrasjes brutale të Mahsa Amini nga policia morale e regjimit në Teheran. Protestuesit iranianë shënjestruan shpejt të gjithë regjimin me sloganet e tyre, si “vdekje diktatorit” dhe u përleshën me forcat e sigurisë. Ndërsa protestat vazhdojnë të zgjerohen, zyrtarët, organizatat dhe media shtetërore përpiqen të frikësojnë burrat dhe gratë e guximshme iraniane dhe kërcënojnë të përdorin më shumë dhunë. Ndërkohë, sipas rrjetit të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) brenda Iranit, deri më tani, forcat e sigurisë të regjimit kanë vrarë të paktën 100 protestues të paarmatosur. Ndërsa protestat shtrihen në të gjithë vendin, reagimet e tmerrshme të regjimit rriten.
Duke pranuar vdekjen e një prej forcave të saj, Garda Revolucionare (IRGC) lëshoi një deklaratë më 22 shtator, duke kërcënuar se “Sulmi i disidentëve të armatosur dhe rebelëve do të merrte përgjigjen e duhur dhe [forcat e sigurisë së regjimit] do t’i jepnin fund këtë rebelim.”
Megjithatë, videot nga Irani tregojnë banditë e IRGC-së që hapin zjarr ndaj civilëve të paarmatosur dhe i arrestojnë brutalisht.
Në një deklaratë të ngjashme më 22 shtator, Ministria e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) e regjimit kërcënoi protestuesit. “Për shkak të shfrytëzimit të opozitës nga incidentet e fundit, çdo prani në protesta të paligjshme do të ndiqet penalisht sipas kodit penal islamik”, thuhet në deklaratë, cituar nga Noor News.
Kapja e zyrës së guvernatorit, vënia e zjarrit në stacionin e policisë, automjetet e forcave represive dhe fotografitë e Khameneit dhe Soleimani
Të mërkurën e 21 shtatorit, dita e gjashtë e kryengritjes mbarëkombëtare, vijoi me protesta të përhapura në qytete dhe universitete të ndryshme.
Në Teheran, njerëzit demonstruan në rrethe të ndryshme dhe brohorisnin: “Ky vit është një vit sakrifice. Sejjid Ali (Khamenei) do të rrëzohet”. Duke ndezur zjarre, njerëzit në Parkun Autobahn bllokuan rrugët dhe në Nazi Abad, në jug të Teheranit, të rinjtë u përleshën me forcat represive.
Demonstratat u mbajtën në rrethe të tjera të Teheranit, duke përfshirë sheshin Azadi, Saadat Abad, Janat Abad, Nizam Abad, Parand, Coca-Cola Junction, Robat Karim, Teheran Pars, Urën Hafez, Sheshin Enghelab dhe vende të tjera. Në Nazi Abad, forcat represive hodhën gaz lotsjellës ndaj njerëzve. Demonstruesit në Islamshahr këndonin, “Mullahët duhet të humbasin”. Forcat shtypëse hapën zjarr ndaj tyre.
Në Urmia (në veriperëndim), njerëzit protestuan në rrugën Molavi përpara spitalit Imam Reza, duke brohoritur, “Unë do të vras këdo që të vrasë motrën time” dhe “Mullahët duhet të humbasin”. Ata liruan një nga të rinjtë e arrestuar nga forcat shtypëse duke brohoritur “Turp për ju! Turp të kesh!” Ata gjithashtu ia hoqën uniformën njërit prej SSF-ve dhe u vunë flakën disa motoçikletave të njësisë speciale. Të mërkurën në mëngjes, një turmë e madhe në Urmia i dha lamtumirën një të riu të vrarë gjatë protestave në Urmia, duke brohoritur “Vdekje diktatorit” dhe “Vdekje Khamenei”.
Në Amol (në veri), njerëzit sulmuan zyrën e guvernatorit të qytetit dhe u përballën me forcat represive duke brohoritur, “Mos kini frikë, ne jemi të gjithë bashkë” dhe morën në zotërim një makinë të njësisë kundër trazirave.
Në Babol (në veri), demonstruesit i vunë zjarrin komisariatit 13. Në Rasht, SSF qëlluan mbi njerëzit. Në Shahesavar të rinjtë trima i vunë flakën Kioskës së forcave represive në sheshin Imam. Në Lanagrud, demonstratat e njerëzve çuan në përleshje me SSF. Në Nowshahr, njerëzit protestuan, duke brohoritur “Vdekje Khamenei” dhe “Turp për udhëheqësin tonë të turpëruar”. Të rinjtë sfidues i kanë vënë flakën katër makinave të policisë dhe kanë sulmuar makinën zjarrfikëse që transportonte forcat e sigurisë. Në Rezvanshahr, demonstruesit i vunë flakën flamurit të Khameneit. Në Ghaemshahr, banorët e zemëruar i vunë zjarrin kioskës së forcave represive.
Në Neyshabur, njerëz të zemëruar u vunë zjarrin automjeteve të forcave represive. Në Tabriz, të rinj të guximshëm protestuan, duke brohoritur “Vdekje Khamenei-t” dhe “Mullahët duhet të humbasin”, duke i vënë zjarrin makinës dhe rimorkios së forcave represive. Të rinjtë e ngritur në Tabriz brohorisnin: “Ne jemi me njerëzit, jo me Shahun”. Në Zanjan, të zemëruarit i detyruan forcat e antitrazirave të iknin. Populli i Zarinshahrit në Isfahan iu bashkua kryengritjes mbarëkombëtare duke djegur flamurin e Khameneit dhe të rinjtë u përleshën me forcat represive, duke i detyruar ata të iknin. Në Zahedan, banorët e tërbuar demonstruan në rrugë. Në Paveh, forcat represive hapën zjarr ndaj protestuesve.
Demonstratat u zhvilluan në Isfahan, Qom, Mashhad, Zahedan, Quçan dhe Semnan. Në Garmsar, të rinjtë i vunë flakën statujës së Khomeinit. Në Varamin, teksa brohorisnin “Turp për ju! Turp të kesh!”, të rinjtë i vunë zjarrin furgonit të SSF-së dhe në Baqir Abad Qarçak, ata shkatërruan një foto të madhe të Khameneit duke spërkatur bojë mbi të. Në Sardasht populli i inatosur është përplasur me forcat represive dhe teksa forcat represive qëllonin mbi popullin, populli është përballur dhe i ka detyruar të largohen.
Në Kerman, demonstruesit hoqën nga tabelat fotografitë e mëdha të Qassem Soleimanit. Në ishullin Qeshm, të rinj trima sulmuan një repart të forcave represive të hipur mbi motoçikleta dhe i detyruan të iknin. Në Kermanshah, demonstruesit u përleshën me forcat represive të SSF dhe, duke ndezur zjarr, bllokuan rrugën e forcave të regjimit.
Të mërkurën në mëngjes, studentët e Universitetit të Teheranit organizuan një protestë duke brohoritur “Vdekje diktatorit”, “Khamenei është një vrasës, sundimi i tij është i pavlefshëm” dhe “Të gjitha këto vite krim, poshtë ky regjim”. Agjentët Basiji, teksa brohoritnin “Policia e moralit është një justifikim, i tërë sistemi është objektivi”, sulmuan studentët nga pas, por studentët rezistuan.
Studentët e Universitetit Allameh të Teheranit brohoritën, “Vdekje diktatorit”, “Ne jemi të gjithë Mahsa, Luftoni dhe ne do të luftojmë” dhe “Ne do të luftojmë, do të vdesim dhe do ta marrim përsëri Iranin”. Studentët e Universitetit Al-Zahra në Teheran iu bashkuan protestave dhe brohoritën, “Mullahët duhet të humbasin”. Studentët në Universitetin Azad të Shkencës dhe Kërkimit dhe Universitetit të Shkencave Mjekësore të Tabrizit organizuan demonstrata.
Të mërkurën, në fjalimin e tij të parë pas fillimit të kryengritjes mbarëkombëtare, Ali Khamenei, Lideri Suprem i regjimit, nuk bëri asnjë referencë për protestat dhe zemërimin dhe urrejtjen e popullit kundër regjimit.
Të mërkurën, agjencia e lajmeve Tasnim, e lidhur me Forcën terroriste Quds, shkroi: “Disa njerëz që ishin të pranishëm në disa zona të Teheranit sonte… po përdornin taktika të paprecedentë në betejat në rrugë, të cilat ishin tregues i koordinimit dhe trajnimit të tyre të mëparshëm… Disa të lidhur me MEK-un kanalet gjithashtu transmetojnë gjerësisht video të zjarrvënieve dhe rrahjeve të policisë dhe nxisin të pranishmit në tubime për të përhapur këto veprime.”
Në një raport mbi kufizimet e internetit, Telegrami shtetëror Akharin Khabar citoi Ministrin e Komunikimeve Issa Zarepour të thoshte të mërkurën, “Për shkak të çështjeve të sigurisë dhe disa prej diskutimeve që ekzistojnë këto ditë, kufizimet ndonjëherë mund të vendosen dhe zbatohen nga agjencitë e sigurisë.”
Duke iu referuar dështimit të aparatit të madh propagandistik të mullahëve, gazeta shtetërore Etemad shkroi: “Sot, media zyrtare – për çfarëdo arsye – ka humbur frymën”. Është si një shtëpi që shembet tullë më tullë dhe shembet.”
Më 21 shtator, agjencia shtetërore e lajmeve Mehr shkroi, koloneli i IRGC Heydari, komandanti i njësisë së forcave speciale të grave, tha: “Për herë të parë, njësia e grave të njësive speciale të policisë hyri në terren për të kontrolluar trazirat… Për herë të parë dëshmuam praninë e grave në mesin e njerëzve që prishnin rendin dhe sigurinë; disa nga këto gra ishin drejtuese të protestuesve dhe, përveç propagandës, brohorisnin slogane për ndryshimin e regjimit… U vendos që njësia e grave të arrestonte gratë që prishnin rendin dhe sigurinë.” Ai shtoi, “deri më tani, ne kemi arrestuar tetë gra që ishin udhëheqëse të protestave”.
Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, përshëndeti protestuesit e guximshëm në të gjithë vendin dhe tha se shpirti luftarak i grave dhe vajzave që, në hap me të rinjtë dhe burrat liridashës, po detyrojnë IRGC në tërheqje me brohoritjet “Vdekje Khamenei”, paralajmëron ardhjen e një republike të zgjedhur në mënyrë demokratike të bazuar në barazinë gjinore dhe sovranitetin e njerëzve. Ajo shtoi, në luftën për të përmbysur diktaturën fetare dhe për të vendosur demokracinë dhe sovranitetin popullor në Iran, solidariteti midis sektorëve të ndryshëm, studentëve, mësuesve, arsimtarëve, fermerëve dhe punëtorëve, është një mijë herë më i fortë se represioni dhe terrori i Khameneit.
Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI-Paris)
Mohammad Sadegh Kushki, një ish-hetues i MOIS tha për agjencinë shtetërore të lajmeve Mehr: “Është racionale të kërkohet që interneti duhet të jetë i lirë nga vulgariteti dhe nëse hapësira jonë virtuale bëhet e ligjshme, ne nuk do të jemi më dëshmitarë të asnjë aktiviteti dhe trazirash”.
Duke iu referuar kryengritjeve të fundit pas vrasjes së “Mahsa Aminit”, Kushki tha: “Që nga fillimi i vitit, njerëz armiq të stabilitetit dhe sigurisë së vendit janë përpjekur të organizojnë qindra mitingje me pretekste të ndryshme për të të përfitojnë nga presionet ekonomike të vendosura në shoqëri paralelisht me planin e qeverisë për kirurgjinë ekonomike. Disa njerëz po përpiqen t’i sjellin trazirat e fundit në rezultatin e tyre të dëshiruar, dhe edhe nëse çështja e fundit nuk do të ndodhte, ata do të kërkonin ta arrinin atë me justifikime të tjera.”
Të rinjtë kanë pushtuar rrugët e Bojnourd, provinca e Khorasanit Verior, Irani Verilindor
Pas vrasjes brutale të Mahsa Amini, një vajze 22-vjeçare, nga policia e moralit, protestat shpërthyen në të gjithë Iranin ku njerëz brohorisnin parulla kundër zyrtarëve të regjimit. Njëkohësisht, frika e regjimit nga rezistenca e organizuar rritet, me zyrtarët që paralajmërojnë për rolin udhëheqës të opozitës kryesore të Iranit, Mojahedin-e-Khalq (MEK), dhe Njësive të saj të Rezistencës.
“MEK dhe mbështetësit e saj perëndimorë qëndrojnë prapa rebelimeve dhe incidenteve të fundit”, tha më 21 shtator Hosseinali Haji-Deligani, anëtar i presidiumit të parlamentit, siç citohet nga faqja shtetërore Entekhab.
“Autoriteti i sistemit islamik nuk do të rrezikohej nga përpjekjet e dëshpëruara të [MEK]”, tha më 21 shtator i ashtuquajturi “fraksion i klerikëve të parlamentit”, siç citohet nga Mehr News, një medium i lidhur me Ministrinë e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) të regjimit.
“Në disa rrugë u zhvilluan protesta pas vdekjes së Mahsa Amini. Këto protesta u organizuan nga MEK dhe [pakicat etnike] ishin gjithashtu të pranishme,” pranoi televizioni shtetëror më 20 shtator.
“Vdekja e Mahsa Aminit ishte si t’i hidhje benzinë zjarrit dhe MEK e përdori kundër [sistemit] tonë. Pamjet tregojnë MEK duke sulmuar forcat e policisë, që janë një nga shtyllat e sigurisë sonë, dhe duke plagosur disa prej tyre,” shtetërorja Mehr News citoi të ashtuquajturën “Zyra për Forcimin e Unitetit” më 21 shtator. Kjo organizatë ka për detyrë të shtypë studentët e universiteteve.
“Sipas dëshmitarëve okularë, njësitë në protestat e fundit ishin të organizuara dhe të ngarkuara me detyrën për të shkatërruar. Ata përdorën taktika të reja për të luftuar forcat [e sigurisë], gjë që konfirmon se ishin trajnuar.”
“Si zakonisht protestat u radikalizuan që mbrëmë, pasi në skenë dolën elementë të njohur të organizuar. Këto veprime bien krejtësisht në kontrast me mosbindjen civile”, raportoi më 21 shtator agjencia shtetërore e lajmeve Tasnim, një media e lidhur me Forcat Quds të IRGC.
“Protestat që nisën një ose dy ditë më parë në disa qytete të Iranit janë kthyer në kaos. Fotot e publikuara dje nga Teherani dhe qytete të ndryshme të Iranit tregojnë shumë gjëra që shkojnë përtej një proteste të thjeshtë kundër vdekjes së Mahsa Aminit. Këto fotografi dëshmojnë për trazira të organizuara dhe inkurajojnë shkatërrimin e pronës publike,” raportoi e përditshmja shtetërore Hamshahri më 21 shtator.
“Udhëheqësi i MEK lëshoi një deklaratë dhe i mbështeti këto protesta dhe lexova në Tëitter se ata i përgëzonin protestuesit dhe bënin thirrje për djegien e flamurit [të regjimit]. Jemi duke u përballur me trazira të paprecedent. Ata thërrisnin se vdekja e Mahsa-s është një justifikim; objektivi është i gjithë sistemi. Shikoni videot e publikuara. Ata po djegin automjete policie dhe po rrahin policët. MEK bëri thirrje për protestë dhe u krijuan disa trazira,” pranoi televizioni shtetëror i Iranit më 22 shtator.
Graffiti në mur thotë “Vdekje Khameneit”, një rrugë në Mashhad, Khorasan Razavi, Irani Verilindor – 22 shtator 2022
Ndërsa protestat për vrasjen brutale të një gruaje të re nga duart e policisë së moralit të Iranit vazhduan për të gjashtën ditë radhazi të mërkurën, kritika globale që i shoqëron hodhi hije mbi vizitën e presidentit të regjimit, Ebrahim Raisi, në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara në Nju Jork.
Në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Organizata e Komuniteteve Iraniano-Amerikane mbajti një tubim në një park përballë selisë së OKB-së. Të martën, OIAC shfaqi fotografi të rreth 2,000 viktimave të masakrës së vitit 1988 të Iranit ndaj të burgosurve politikë, në të cilën Raisi luajti një rol udhëheqës si anëtar i “komisionit të vdekjes” të Teheranit. Në mbarë vendin, ajo masakër besohet të ketë marrë 30,000 jetë njerëzish.
Opozita iraniane mbajti një tubim më të madh në parkun Dag Hammarskjold të mërkurën, ku mijëra pjesëmarrës kërkuan ndjekjen penale të Raisit për krime kundër njerëzimit. Përpara mbërritjes së Raisit, 16 emigrantë iranianë ngritën një padi civile në Distriktin Jugor të Nju Jorkut në një përpjekje për të lehtësuar përgjegjësinë ligjore dhe për të nxjerrë në pah prova që mund të përdoren më vonë në një gjyq penal.
Deri më sot, askush nuk është mbajtur kurrë përgjegjës për masakrën e vitit 1988, me përjashtim të vetëm të Hamid Noury-t, një ish-zyrtar i burgut iranian dhe që ka patur pjesëmarrje relativisht të ulët në procesin e komisionit të vdekjes. Noury u arrestua nga autoritetet suedeze në vitin 2019, bazuar në parimin e “juridiksionit universal” mbi shkeljet e jashtëzakonshme të ligjit ndërkombëtar. Ai u dënua në fillim të këtij viti me burgim të përjetshëm.
Përzgjedhja e Raisit nga Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei është njohur gjerësisht si një riafirmim i përkrahjes së parimeve të masakrës së 1988-ës, dhe si rrjedhim si një direktivë e nënkuptuar për represionin e zgjeruar politik në vazhdën e disa kryengritjeve të fundit mbarëkombëtare kundër sistemit teokratik.
E para nga këto kryengritje filloi në dhjetor 2017. Tani, pas vdekjes së Mahsa Amini, demonstratat janë rishfaqur në një shkallë të gjerë. Parullat anti-regjim ishin një tipar përcaktues i kryengritjes fillestare anti-qeveritare në dhjetor 2017 dhe janar 2018, dhe kanë mbetur në qarkullim që atëherë, duke ofruar një përkufizim të ngjashëm për kryengritjet e mëvonshme, si ajo e nëntorit 2019, e cila përfshiu pothuajse 200 qytete dhe qyteza dhe bëri që mbi 1500 protestues paqësorë të qëlloheshin për vdekje nga forcat e sigurisë. Ato vrasje ndodhën në një kohë kur Ebrahim Raisi ishte kreu i gjyqësorit të regjimit, dhe kështu ato iu bashkuan masakrës së 1988-ës si argumenta se përse atij duhej t’i ishte refuzuar viza për të udhëtuar në SHBA dhe si rrjedhim t’i ishte ndaluar pjesëmarrja në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së.
Vrasja e Mahsa Aminit është një tjetër arsye pse Raisi duhet të ndiqet penalisht nga vendet anëtare të OKB-së. Një fotografi e zonjës Amini thuhet se ishte mes fotografive të tjera në parkun Dag Hammarskjold të martën dhe Fox News citoi një pjesëmarrës në tubim, i cili tha se për shkak të vdekjes së saj, “Njerëzit po demonstrojnë kundër qeverisë në këtë moment … duke thënë “Vdekje Raisit.” Ne thjesht po u bëjmë jehonë dëshirave të popullit iranian…”
Amini, një grua kurde 22-vjeçare, u arrestua më 13 shtator. Ajo ra në koma menjëherë pasi u dërgua për t’u “bindur dhe edukuar” dhe tre ditë më vonë humbi jetën.
Hixhabi i detyrueshëm dhe standardet shoqëruese të paraqitjes dhe sjelljes janë imponuar më me forcë muajt e fundit, dhe direktivat përkatëse vijnë direkt nga zyra e Raisit. Kjo ka çuar në përhapjen e videove dhe raporteve të dëshmitarëve okularë në mediat sociale që tregojnë sjellje agresive dhe të dhunshme nga policia e moralit, ose “Patrullat Roje”. Rasti i Aminit është objekt i raportimeve të tilla, pasi shumë gra ishin në të njëjtin furgon që e çoi atë në qendrën e paraburgimit, dhe më vonë ata kontaktuan me familjen Amini për të konfirmuar se ajo ishte sulmuar fizikisht.
Në të njëjtën kohë, autoritetet kanë penguar në mënyrë të përsëritur përpjekjet për të marrë informacion objektiv në lidhje me rrethanat e vdekjes së saj.
Babai i saj Amjad ka raportuar se mbahej larg trupit të Mahsa-s dhe si përfundim u lejua ta shihte atë vetëm kur ishte pothuajse tërësisht i mbuluar për të fshehur mavijosjet. Megjithatë, fotografitë pas vdekjes dukej se tregonin njollë rreth veshit, e cila përputhet me një goditje të fortë në kokë. Përpjekja për fshehjen e trupit të Mahsa Amini vazhdoi me faktin që autoritetet udhëzuan familjen që ta varrosnin natën, megjithëse më në fund ata ranë dakord për një varrim në orën 8 të mëngjesit.
Përveç dukshmërisë së mundshme të shenjave në trupin e saj, autoritetet ishin gjithashtu të shqetësuara për mundësinë që funerali i saj të kthehej në pikënisje për protesta kundër regjimit. Në të vërtetë, regjimi është përpjekur të vendosë kufizime në varrimet e disa personave me profil të lartë, si dhe në shërbimet përkujtimore.
Protestat e mevonshme që nga arrimi i Mahsa-s kanë dëshmuar se shqetësimet e regjimit ishin me baza. Protestat për vrasjen e Mahsa-s dhe represionin shkaktar u përhapën në dhjetëra qytete dhe raportet tregojnë se kanë humbur jetën edhe disa protestues të tjerë.
Teherani mohoi përgjegjësinë, duke pretenduar se të paktën një nga individët e vdekur ishte vrarë nga një armë që nuk përdoret nga asnjë degë e forcave të armatosura të Iranit. Ky është i njëjti shpjegim që regjimi dha kur mohoi të gjithë përgjegjësinë për shumicën e vdekjeve të regjistruara publikisht të lidhura me kryengritjen e nëntorit 2019.
Protestat e vazhdueshme në Iran tregojnë një shoqëri të trazuar e cila shumë media shtetërore iraniane kishin paralajmëruar se do të shpërthente. Iranianët mbajnë përgjegjës regjimin dhe zyrtarët e tij për katër dekada krime sistematike. Topi tani është në fushën e komunitetit ndërkombëtar. A do të mbajnë ata anën e popullit iranian, apo do të vazhdojnë të shpërfillin realitetin se Irani është në prag të një revolucioni?
Në ditën e 6-të të demonstratave mbarëkombëtare, Irani pa rezistencë ekstreme nga ana e popullit, të rinjve dhe grave iraniane.
Përveç marshimeve të forta dhe thirrjeve të zjarrta kundër regjimit klerik dhe liderit të tij suprem, protestuesit u përleshën me forcat e inteligjencës dhe të sigurisë dhe agjentët me rroba civile pothuajse në të gjitha qytetet.
Të rinjtë konfiskuan, përmbysën ose dogjën furgonat, makinat, motoçikletat dhe kioskat e forcave të sigurisë. Në disa raste ata kanë arritur të ndihmojnë në lirimin e të rinjve të arrestuar.
Në Amol, njerëzit morën përsipër dhe i vunë zjarrin Zyrës së Guvernatorit.
Në shumë qytete, ata rrëzuan ose dogjën pankartat e mëdha që mbanin imazhet e Khomeinit, Khameneit dhe Qassem Soleimanit.
Me solidaritetin dhe bashkëpunimin e tyre të bashkuar, demonstruesit zmbrapsën forcat e Sigurimit të Shtetit dhe i detyruan të largoheshin.
Në shumë raste, ata iu kundërpërgjigjën rrahjeve të forcave represive.
Në Urmia, gjatë ceremonisë së varrimit Farjad Darvish, i vrarë gjatë protestave, njerëzit brohorisnin, “Vdekje Khamenei” dhe “vdekje diktatorit”.
Gratë luftuan krah për krah, kudo.
Thirrjet “Vdekje shtypësit, qoftë Shah apo udhëheqësi suprem i mullahëve” jehonë në të gjitha qytetet.
Grevat dhe protestat që shpërthyen pas vdekjes së Mahsa Amini vazhduan të mërkurën, më 21 shtator. Në mëngjes, protestat rifilluan në disa universitete në Teheran.
Studentët në Universitetin e Teheranit filluan protestat e tyre me thirrjet “Vdekje diktatorit”, duke iu referuar liderit suprem të regjimit Ali Khamenei.
Në të njëjtën kohë, studentët e Universitetit Al-Zahra mbajtën një tubim, duke brohoritur, “Studentët do të vdesin, por nuk do t’i dorëzohen turpit!” dhe “Studentë krenarë, na përkrahni!”
Forcat e sigurimit të shtetit kanë arrestuar dhjetëra aktivistë të shoqërisë civile dhe disidentë mes protestave mbarëkombëtare për vdekjen e një gruaje 22-vjeçare në paraburgim nga policia. Ditët e fundit, më shumë se 80 qytete iraniane kanë qenë skena e protestave masive.
Shefi i drejtësisë iraniane u ka dhënë dritën jeshile autoriteteve gjyqësore për të shtypur protestat që po vazhdojnë në Iran për vdekjen në paraburgim të Mahsa Amini. Të enjten, më 22 shtator, kryetari i drejtësisë iraniane Gholamhossein Mohseni Ejei bëri thirrje për “veprim të menjëhershëm dhe parandalues” nga Prokurori i Përgjithshëm i vendit dhe autoritetet gjyqësore kundër “elementëve kryesorë shqetësues dhe rebelëve profesionistë”.
Me përshkallëzimin e protestave në të gjithë Iranin pas vrasjes së Zhina Aminit nga Policia e Moralit (Patrullat Udhëzuese) në Teheran, forcat e sigurisë shtetërore kanë nisur një valë arrestimesh arbitrare.
Protestat shpërthyen në Iran më 16 shtator, pas vrasjes brutale të Mahsa Amini nga policia morale e regjimit në Teheran. Protestuesit iranianë shënjestruan shpejt të gjithë regjimin me sloganet e tyre, si “vdekje diktatorit” dhe u përleshën me forcat e sigurisë. Ndërsa protestat vazhdojnë të zgjerohen, zyrtarët, organizatat dhe media shtetërore përpiqen të frikësojnë burrat dhe gratë e guximshme iraniane dhe kërcënojnë të përdorin më shumë dhunë. Ndërkohë, sipas rrjetit të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) brenda Iranit, deri më tani, forcat e sigurisë të regjimit kanë vrarë të paktën 100 protestues të paarmatosur. Ndërsa protestat shtrihen në të gjithë vendin, reagimet e tmerrshme të regjimit rriten.
Kapja e zyrës së guvernatorit, vënia e zjarrit në stacionin e policisë, automjetet e forcave represive dhe fotografitë e Khameneit dhe Soleimani
Mohammad Sadegh Kushki, një ish-hetues i MOIS tha për agjencinë shtetërore të lajmeve Mehr: “Është racionale të kërkohet që interneti duhet të jetë i lirë nga vulgariteti dhe nëse hapësira jonë virtuale bëhet e ligjshme, ne nuk do të jemi më dëshmitarë të asnjë aktiviteti dhe trazirash”.
Të rinjtë kanë pushtuar rrugët e Bojnourd, provinca e Khorasanit Verior, Irani Verilindor
Graffiti në mur thotë “Vdekje Khameneit”, një rrugë në Mashhad, Khorasan Razavi, Irani Verilindor – 22 shtator 2022
Në ditën e 6-të të demonstratave mbarëkombëtare, Irani pa rezistencë ekstreme nga ana e popullit, të rinjve dhe grave iraniane.