Autoritetet e regjimit klerik shtojnë presionin ndaj iranianëve me pretekste të ndryshme. Këto përfshijnë miratimin e ligjeve të reja mizogjene për të kontrolluar gratë, mbylljen e dyqaneve me të ashtuquajturit klientë “të mbuluar në mënyrë të papërshtatshme” dhe arrestimin dhe dënimin e njerëzve që hanë ose pinë gjatë Ramazanit.
Më 4 prill, vetëm një ditë pas fillimit të muajit të shenjtë të Ramazanit, Ahmad Reza Ahmadian, komandant i Forcave të Sigurisë Shtetërore të Provincës Lorestan, njoftoi se 141 dyqane u inspektuan për “prishje të agjërimit publik” dhe 14 ishin mbyllur për shërbim ushqimi.
Tre javë në muajin, të cilin myslimanët e respektojnë si muajin e “bamirësisë, mirësisë dhe faljes”, regjimi ka arrestuar dhjetëra qytetarë në të gjithë Iranin për dyshimin se “thyen agjërimin” në publik. Sipas Kodit Penal Islamik të regjimit iranian, prishja e agjërimit në publik konsiderohet krim.
Masat represive të regjimit kundër të gjithë iranianëve me pretekstin e “promovimit të virtytit” dhe “parandalimit të veseve” nuk janë asgjë e re. Për katër dekada, klerikët në pushtet kanë shtypur liritë themelore duke abuzuar me një fe që supozohej të simbolizohej nga një profet i njohur për modesti, përulësi dhe falje.
Ashtu si teokracitë e tjera, fashizmi fetar në Iran përdor Islamin për të justifikuar krimet e tij. Në Evropën mesjetare, mijëra njerëz u vranë për kundërshtimin e “Zotit” dhe “kishës së shenjtë”. Mbretërit dhe princat i privuan njerëzit e varfër nga të drejtat e tyre dhe zhvilluan kryqëzata shkatërruese për të rritur pasurinë e tyre ndërsa pretendonin se mbronin “fenë”. Në gjyqet e inkuizicionit mesjetar, intelektualët të cilët guxuan të kundërshtonin mendimet e tyre prapanike u torturuan.
Qindra vjet më vonë, në shekullin e 21-të, teokracia që sundon Iranin vazhdon të diktojë interpretimin e saj fondamentalist të Islamit. Por pse?
Mullahët i shtypin liritë në emër të promovimit të Islamit. Por shoqëria e re dhe dinamike e refuzon sundimin e tyre të prapambetur. Ruhollah Khomeini ekzekutoi dhjetëra mijëra disidentë “myslimanë” dhe zhvilloi një luftë jopatriotike kundër Irakut, i cili gjithashtu ka një popullsi të madhe myslimane dhe ka marrë miliona viktima në emër të mbrojtjes së Islamit. Gratë kanë vuajtur që nga fillimi i regjimit. Mullahët financojnë grupet terroriste nën pretekstin e eksportimit të “revolucionit islamik” IRGC dhe organizatat e Liderit Suprem të lidhur me të dominojnë ekonominë dhe burimet e vendit, ndërsa atyre që vjedhin për të ushqyer familjet e tyre u amputohen gjymtyrët pasi kapen dhe dënohen.
Pas një kryengritjeje mbarëkombëtare, masat e fundit të regjimit synojnë gjithashtu të përhapin nocionin e rremë se lufta e popullit iranian është kundër fesë dhe se kërkesat e tij janë të kufizuara në “normat përçarëse shoqërore”.
Protestat e mëdha dhe reagimi i dhunshëm i regjimit shkaktuan bujë të madhe në regjim. Për të rritur moralin e trupave të tyre të demoralizuara dhe për të justifikuar goditjen e tyre ndaj njerëzve të pambrojtur që kërkojnë të drejtën e tyre për vetëvendosje dhe një vend demokratik, autoritetet e regjimit po përpiqen të portretizojnë trazirat aktuale si një luftë midis Islamit dhe apostatëve!
Khomeini përdori të njëjtën strategji në ditët e para pas revolucionit të vitit 1979 për të shtypur çdo mospajtim duke i quajtur disidentët si “anti-islam” Taktikat e Khomeinit dhe regjimit të tij dështuan sepse Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), një demokrate në rritje. Opozita myslimane përbënte një sfidë serioze për regjimin e tij. Anëtaret femra të MEK-ut që mbanin hixhab ishin në ballë të mbrojtjes së të drejtave të grave kur Khomeini miratoi ligjin e detyrueshëm të mbulesës.
Ashtu si problemet e popullit iranian nuk kufizohen në liritë e tyre themelore, zgjidhja e situatës aktuale në Iran nuk është të promovojë ndjenjat antifetare. Kjo ndihmon teokracinë në pushtet të përqendrojë forcat e saj dhe të minojë kryengritjen.
Histeria fetare e regjimit është ana tjetër e histerisë “anti-islame” të Reza Khan, themeluesit të diktaturës Pahlavi. Mullahët futën mbulesën e detyrueshme dhe Reza Khan ua hoqi me forcë hixhabin grave. Me fjalë të tjera, të dyja tiranitë hoqën të drejtën e grave për të zgjedhur se çfarë të vishnin dhe hoqën të drejtën e iranianëve të tjerë për të jetuar në një vend demokratik.
Zgjidhja e përgjithshme është ndryshimi i regjimit dhe krijimi i një republike laike dhe demokratike. Plani me dhjetë pika i Maryam Rajavi, presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Iranit (NCRI), bën thirrje për “ndarje të fesë nga shteti dhe lirinë e fesë dhe besimit” dhe mbron “barazinë e plotë gjinore”. Zonja Rajavi ka thënë vazhdimisht: “Jo hixhabit të detyruar, jo fesë së detyruar dhe jo sundimit të detyruar”.
Të
Një përpjekje tjetër e regjimit për t’iu kundërvënë MEK-ut është demonizimi, delegjitimizimi dhe zhvlerësimi i të gjithë lëvizjes së rezistencës brenda dhe jashtë Iranit. Kjo fushatë e sofistikuar shpifjeje ka qenë e shumëanshme, e paepur, e financuar mirë dhe e gjerë si çështje e politikës shtetërore. Ajo mbështetet në mesazhe dhe narrativa të fabrikuara dhe të orkestruara mirë të promovuara nga “ish anëtarët” e MEK, komentime të drejtuara nga “kundërshtarët” e rremë të regjimit dhe ushtria kibernetike gjithnjë e më e madhe e Teheranit në botën virtuale.
Sulmet kimike në shkollat iraniane ndezin protesta dhe zemërim
Qassem Soleimani ishte një figurë famëkeqe në historinë iraniane, i njohur për përfshirjen e tij në terrorizëm dhe shtypjen e kryengritjeve brenda dhe jashtë Iranit. Soleimani mbikëqyri një rrjet politikanësh dhe milicish të korruptuar, duke përfshirë “Kata’ib Hezbollah” dhe “Asa’eb Ahl Al-Haq”, të cilët ishin përgjegjës për sulmet kundër forcave të koalicionit në Irak. Ai ishte gjithashtu i përfshirë në rrethimin e kampeve Ashraf dhe Liberty, shtëpitë e Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), armikut kryesor të mullahëve. Soleimani komplotoi dhe urdhëroi “Masakrën e Kampit Ashraf” në shtator 2013, duke rezultuar në vrasjen e stilit të ekzekutimit të 52 anëtarëve të pambrojtur të MEK-ut, me shtatë të tjerë të marrë peng.
Helmimi i qëllimshëm i nxënëseve, i cili rifilloi pas përfundimit të festimeve të Novruzit, Vitit të Ri Iranian, vazhdon me më shumë intensitet sot. Faqja shtetërore Shabake Sharq shkroi më 8 prill: “Zinxhiri i helmimit të studentëve vazhdon… Drejtori i Përgjithshëm i Çështjeve të Sigurisë dhe Zbatimit të Ligjit të Ardabilit njoftoi: Rreth 400 studentë janë dërguar me urgjencë në spital dhe janë nën mbikëqyrjen e mjekëve… Sot para mesditës disa nxënëse nga shkollat e vajzave në Din dhe Danesh, Efaf, Meraj, Khalaban, Zaker, Dadman, Baharan, Sama dhe një sërë shkollash të tjera në Ardabil, janë helmuar dhe kanë simptoma të përzierash dhe të vjellash.
“Sot, gruaja iraniane është ajo që duhet të ketë udhëheqjen e këtij tranzicioni. Dhe ne kemi një grua- Maryam Rajavi, e cila, për 40 vjet, ka organizuar këtë lëvizje”, tha zonja Ingrid Betancourt, një ish-senatore kolumbiane dhe peng francezo-kolumbian, gjatë fjalëve të saj në një konferencë në Asamblenë Kombëtare të Francës në shkurt. . Veprimtaria u mbajt në solidaritet me kryengritjen dhe Rezistencën e popullit iranian dhe morën pjesë personalitete të njohura franceze dhe deputetë nga grupe të ndryshme politike.
