Kjo e shtunë shënon fillimin e një Samiti Botëror treditor “Irani i Lirë” për të nxitur politika globale më këmbëngulëse ndaj regjimit Iranian, duke përfshirë politikat që mbështesin një lëvizje të madhe dhe një rritje të protestave civile. “Samiti Botëror i Iranit të Lirë”, do të lidhë bashkësitë iraniane të të huajve në të gjithë botën. Sipas organizatorëve të ngjarjes, mbi 50,000 vendndodhje do të lidhen me Ashraf 3, shtëpia e anëtarëve të opozitës iraniane, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI / MEK).

Përveç pjesëmarrësve të zakonshëm, 1000 personalitete të larta politike, përfshirë 250 ligjvënës nga vendet evropiane, Lindja e Mesme dhe Kanada, së bashku me 30 senatorë amerikanë dhe anëtarë të Dhomës së Përfaqësuesve të SHBA do të bashkohen në Samitin Botëror të Iranit të Lirë.

Takimi i nivelit të lartë do të zhvillohet më pak se një muaj pas zgjedhjeve të fundit të rreme presidenciale të Iranit dhe nëse tendencat aktuale vazhdojnë, ajo do të përkojë ngushtë me demonstrata në shkallë të gjerë nga punëtorë dhe qytetarë të zakonshëm brenda Iranit. Këto protesta janë një vazhdim i aktivizmit që ishte shfaqur gjatë zgjedhjeve të rreme, në formën e mospjesëmarrjes së koordinuar në procesin politik të kontrolluar fort. Presidenti i ri i regjimit, Ebrahim Raisi, ishte pa kundërshtarë në garë, pasi ishte caktuar nga Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei si zgjedhja e vetme e pranueshme dhe instrumenti më i fundit i përpjekjes së Khamenei për të konsoliduar pushtetin

Forcat e IRGC-së në një burg iranian (foto fajli)

Regjimi iranian është aktualisht në prag të miratimit të një ligji që do ta zgjeronte edhe më tej kapacitetin tashmë shumë të madh të regjimit për të shtypur disidentët. Më 8 qershor, parlamenti miratoi një projektligj i cili e përcakton dënimin me vdekje si një ndëshkim të pranueshëm ligjor për “bashkëpunimin me shtete armike” – akuzë e cila shpesh ngrihet kundër aktivistëve që i kundërvihen sistemit në pushtet. Gjithashtu, ky projektligj e kriminalizon qartë aktin e filmimit apo fotografimit të skenave të krimit apo të çdo incidenti me vdekje ose plagosje të rënda.

Miratimi i këtij drafti u bë vetëm dhjetë ditë para zgjedhjeve presidenciale të regjimit iranian dhe erdhi në një kohë kur nuk kishte pothuajse asnjë dyshim se cili do të ishte rezultati i atyre zgjedhjeve. Më 18 qershor, u konfirmua se presidenti i ardhshëm i regjimit iranian do të ishte kryegjyqtari aktual Ebrahim Raisi, i cili është një dhunues i njohur i të drejtave njerëzore. Si rrjedhim, ky legjislacion në pritje të miratimit mund të shihet si pjesë e një përpjekjeje të gjerë për ta vazhduar trashëgiminë brutale të Raisi-t.

Në 1988-ën, Raisi ishte zëvendës prokuror publik i Teheranit. Në verën e atij viti, atij iu dha një post në “komisionin e vdekjes” që ishte përgjegjës për implementimin e një fatwa kundër Mojahedin-e-Khalq (MEK) në kryeqytetin e vendit. Me këtë post, ai u bë shpejt një nga kontribuesit më të mëdhenj të një masakre që ua mori jetën  30,000 njerëzve në mbarë vendin. Pas kësaj masakre, Raisi e ka rikonfirmuar vazhdimisht statusin e tij si një nga përkrahësit kryesorë të ndëshkimit trupor e kapital në Iran, si dhe e ka justifikuar shpesh masakrën dhe thirrjen e liderit suprem për trajtim të pamëshirshëm të shënjestrës kryesore të tij, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK).

Foto fajli: Tubimi për Iranin e Lirë, Paris, qershor 2018

Këtë muaj, regjimi iranian përgatiti terrenin për fillimin e një epoke të re me një farsë zgjedhjesh presidenciale që shërbeu për të instaluar kandidatin që ishte përzgjedhur nga vetë Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei. Epoka e Ebrahim Raisi-t do të shënohet nga një represion edhe më i madh ndaj popullit si dhe një terrorizëm edhe më i rëndë jashtë vendit,  sesa ai që e ka dalluar regjimin e mullahëve vitet e fundit.

Komuniteti ndërkombëtar tani ka disa javë për të përgatitur përgjigjen e tij ndaj këtij zhvillimi përpara se Raisi ta marrë zyrtarisht postin e presidentit nga  Hassan Rouhani në gusht. Disa politikë-bërës në Shtetet e Bashkuara dhe në Europë e kanë tashmë një ide të qartë se si duhet pritur Raisi si përfaqësuesi i ri i regjimit në skenën botërore. Por të tjerët mund të duhet t’i rivlerësojnë preferencat e tyre për sa i përket politikës ndaj Iranit, për të vendosur se a mund të ruhet status quo-ja edhe kur ke të bësh me një njeri që konsiderohet përgjegjës për dhunime të shfrenuara të të drejtave njerëzore dhe krime të thella kundër njerëzimit.

Kush është Ebrahim Raisi, kandidat në zgjedhjet presidenciale të Iranit dhe ekzekutues në masakrën e 1988-ës

Fatmirësisht për ata ligjvënës që janë aktualisht të pavendosur për rrugën që duhet ndjekur, e gjithë bota do të ketë një mundësi muajin e ardhshëm për të dëgjuar opinione ekspertësh dhe dëshmi nga persona të ndikuar direkt nga zgjedhjet e regjimit iranian për lidership. Nga 10 deri më 12 korrik, organizuesit e Samitit për Iranin e Lirë do të zhvillojnë tubimin masiv të përvitshëm të mërgimtarëve iranianë dhe mbështetësve politikë, dhe reagimet ndaj “zgjedhjes” së Raisi-t pa dyshim do të jenë fokusi kryesor për një pjesë të madhe të eventit.

Ashtu si eventi i vitit të shkuar, Samiti Botëror për Iranin e Lirë do të zhvillohet kryesisht online. Por ai do të përbëhet edhe nga tubime fizike në një numër vendesh me popullsi të konsiderueshme mërgimtarësh iranianë, dhe në të do të ketë fjalime të drejtpërdrejta nga ekspertë politikë amerikanë e europianë nga kahe të ndryshme politike, aktivistë të të drejtave njerëzore, dhe të tjerë.

Teherani u përpoq të realizonte një komplot me bombë kundër samitit të NCRI-së në qershor 2018. Fatmirësisht, ky komplot terrorist u parandalua dhe shërbeu për të ekspozuar dëshpërimin dhe dobësinë e regjimit përballë lëvizjes së Rezistencës. Komploti me bombë i 2018-ës ishte i motivuar në një masë të madhe nga suksesi i MEK në rolin e saj kyç gjatë protestës anti-qeveritare që përfshiu mbi 100 lokalitete dhe zgjati nga fundi i dhjetorit 2017 deri në mes të janarit 2018.

Kryengritja e 2018-ës ishte e rëndësishme jo vetëm për shkallën e saj të gjerë, por edhe për slloganet e saj të cilat ishin thirrje për dëbimin e të gjitha figurave udhëheqëse të regjimit, përfshirë liderin suprem, dhe i dënonin të dy fraksionet brenda regjimit, si dhe të gjithë sistemin aktual. Këto mesazhe ua bënë të pamundur autoriteteve të regjimit që t’i shpjegonin këto trazira si thjesht të fokusuara në tregues specifikë ekonomikë apo probleme të tjera, dhe kështu, në kulmin e kryengritjes, Khamenei mbajti një fjalim në të cilin e pranoi rolin e MEK dhe faktin që kjo organizatë kishte bërë për muaj të tërë organizime me nivel të lartë brenda të gjitha llojeve të komuniteteve.

Që atëherë, Teherani ka dhënë vazhdimisht paralajmërime për ndikimin e MEK. Në fakt, këto paralajmërime janë intensifikuar përballë protestave të panumërta jo shumë të lidhura me njëra-tjetrën dhe të frymëzuara nga kryengritja e 2018-ës, dhe sidomos përballë një proteste tjetër mbarëkombëtare në nëntor 2019, protestë e cila përfshiu gati 200 qytete të mëdha e të vogla. Kjo kryengritje e dytë nxiti një shtim të madh të represionit të brendshëm, duke rikonfirmuar kështu trashëgiminë brutale ekzistuese të Ebrahim Raisi-t, i cili në atë kohë kishte marrë kryesimmin e Gjyqësorit të regjimit. Brenda pak ditësh pas shpërthimit të trazirave, 1,500 njerëz kishin vdekur dhe 12,000 ishin burgosur. Për muaj të tërë më pas vazhduan raportet për torturimin e këtyre të arrestuarve.

Ankthi i regjimit lidhur me ndikimin e MEK vazhdoi të ndihej gjatë 2020-ës, vit kur pandemia e pakontrolluar e koronavirusit nuk parandaloi shumicën e tubimeve masive, por i dha popullsisë së përgjithshme edhe më shumë shkak për të shprehur zemërim ndaj regjimit të korruptuar e egoist i cili e kishte shpërfillur atë krizë me qëllimin që të vazhdonte ta shpërdoronte pasurinë kombëtare për të mbështetur proksit militantë dhe për të bërë përparime provokative me programin bërthamor. Për më tepër, pikërisht në kohën kur Teherani e pranoi për herë të parë përhapjen e gjerë të Covid-19, populli iranian ia ndezi ankthin Teheranit në një mënyrë tjetër, duke marrë pjesë në një bojkot të zgjedhjeve parlamentare të vendit në shkurt 2020.

Foto fajli: Tubimi për Iranin e Lirë në Berlin – 6 korrik 2019

Javën e shkuar, raportuesi special i Iranit mbi situatën e të drejtave njerëzore në Iran, Javaid Rehman, e ngriti zërin për sa i përket farsës së zgjedhjeve të regjimit, Presidentit të zgjedhur të tij, dhe historisë së dhunimeve të të drejtave njerëzore nga ky regjim. Kryegjyqtari aktual, Ebrahim Raisi, do të marrë postin e presidentit në gusht, pas “zgjedhjeve” që u bojkotuan masivisht.
Në verën e 1988-ës, Raisi ishte një nga figurat kryesore në një panel gjykatësish e zyrtarësh të inteligjencës që kishin për detyrë të implementonin një fatwa të lëshuar nga themeluesi dhe lideri i parë suprem i regjimit klerikal, Khomeini. Rreth 30,000 të burgosur politikë u ekzekutuan, duke shënuar kështu “krimin më të rëndë të Republikës Islamike,” siç e pati quajtur Numri 2 i regjimit në atë kohë, Hossein-Ali Montazeri. Kjo masakër kishte në shënjestër anëtarë e mbështetës të grupit kryesor opozitar pro demokracisë, Mujahedin-e Khalq (MEK).