Një fragment i krizës së ujit në provincën Khuzestan të Iranit. Banorët e zemëruar e të etur protestojnë e bllokojnë rrugët.
Kriza e ujit është një tjetër sfidë madhore me të cilën po përballet Irani, sidomos banorët e provincave qendrore e jugore të vendit.
Aktualisht, mbi 11 qytete në provincën Khuzestan kanë mungesa të ujit dhe rreth 700 fshatra nuk kanë tubacione uji dhe furnizohen me ujë përmes cisternave, gjë që nuk ua plotëson as nevojat më minimale.
Gazeta shtetërore Setareh-e-Sobh ka përshkruar shkaqet e mungesës së ujit si një prishje katastrofike të kushteve mjedisore dhe ekosistemit gjatë katër dekadave të sundimit të mullahëve.
Setareh-e-Sobh shkruan: “Fakti që ekspertët janë lënë mënjanë dhe nuk u është vënë veshi paralajmërimeve të ekspertëve e mbështetësve të mjedisit gjatë katër dekadave të fundit, si ndërtimi i digave jo profesionale, ndërtimi i një rruge në mesin e liqenit Urmia, një ndërtim që filloi me lopata e kazma. Pas kësaj nisi procesi i prishjes së gjendjes së liqenit, dhe pavarësisht masave të marra nga qeveritë për ta ndrequr, liqeni nuk i është kthyer ende gjendjes së mëparshme.
E përditshmja shtetërore Hamdeli, më 18 korrik 2021, shprehu frikën e regjimit duke shkruar: “Në mbledhjen e Këshillit të Koordinimit të Menaxhimit të Krizave në Khuzestan, u dhanë sërish paralajmërimet për përsëritjen e ngjarjeve të 2017-ës dhe 2019-ës.”
Të rinjtë e rebeluar i vënë zjarrin një automjeti të forcave Basij dhe një Kioske të SSF në Shush
Tre protestues të vrarë; disa të tjerë të plagosur deri tani
Kryengritja në mbarë provincën e Khuzestan-it (në jug-perëndim), në protestë ndaj mungesave të ujit, ka vazhduar për të tretën natë rresht pavarësisht masave represive të regjimit. Forcat represive të regjimit hapën zjarr, duke vrarë disa protestues, e duke plagosur shumë të tjerë.
Mijëra njerëz u derdhën nëpër rrugët e Kut-Abdollah (pranë Ahvaz-it). Njësitë speciale të IRGC hynë në Kut-Abdollah, dhe Forcat e Sigurisë së Shtetit (SSF) bllokuan të gjitha rrugët që çonin në qytet. Të rinjtë e rebeluar bllokuan autostradën Andimeshk-Ahvaz në distriktin Shavur të qytetit Shush. Demonstruesit e bllokuan rrugën kryesore të hyrjes në qytet duke ndezur zjarre. Ata bllokuan gjithashtu urën Hamidabad në hyrje të qytetit.
Pas sulmit të egër të forcave represive, të rinjtë e zemëruar i vunë zjarrin kioskave të policisë dhe një automjeti të forcave Basij, dhe i morën rrugët nën kontroll. SSF ka kërkuar përforcime.
Banorët e Susangerd protestuan duke bllokuar rrugën kryesore për në Ahvaz. Të rinjtë e rebeluar bllokuan autostradën e Ahvaz në zonën Jafir. Edhe banorët e qytetit Karkheh në Shush dhe banorët e Kut-e SeyyedNaim në Ahvaz iu bashkuan kryengritjes kundër mungesës së ujit.
Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka përshëndetur popullin e ngritur në protestë të Ahvaz dhe të provincës Khuzestan i cili, i dëshpëruar për ujë e liri, ka dalë nëpër rrugë. Znj. Rajavi u bëri thirrje të gjithë të rinjve që të turren në ndihmë të banorëve të Khuzestan, sidomos të të plagosurve. Ajo tha se hapja e zjarrit mbi banorët e paarmatosur dhe rënia dëshmor e bijve trima të Khuzestan-it, demonstron edhe një herë se, për sa kohë që mullahët plaçkitës të mbeten në pushtet, varfëria, papunësia dhe sëmundja do të vazhdojnë. Mullahët ia mohojnë popullit ujin, energjinë elektrike, bukën, strehimin, dhe vaksinat për të mundësuar projektet anti-patriotike bërthamore e raketore, si dhe luftënxitjen në rajon.
Në verën e 1988-ës, “komisionet e vdekjes” në mbarë Iranin morën në pyetje, dënuan dhe ekzekutuan sistematikisht 30,000 të burgosur politikë si pjesë e një përpjekjeje për ta shtypur opozitën e organizuar ndaj diktaturës së re teokratike. Gjatë më shumë se tre dekadave që kanë kaluar që atëherë, askush nuk është mbajtur përgjegjës për këto vrasje. Madje përkundrazi, zyrtarët që morën pjesë në këtë masakër janë shpërblyer vazhdimisht për përkushtimin e tyre ndaj represionit të dhunshëm.
Shumë nga këto shpërblime kanë ardhur në formën e emërimeve në poste qeveritare thellësisht ironike, në shërbim të të ashtu-quajturës drejtësi. Ministri aktual dhe ai i mëparshëm i Drejtësisë kanë qenë anëtarë të komisioneve të vdekjes në 1988-ën. Edhe Kryegjyqtari aktual i vendit dhe ai i sapo-emëruar në këtë post kanë luajtur role të rëndësishme në atë masakër, njëri si anëtar i komisionit të vdekjes të Teheranit dhe tjetri si përfaqësues i gjyqësorit në Ministrinë e Inteligjencës dhe Sigurisë.
I pari, Ebrahim Raisi, u konfirmua si presidenti i ri i regjimit iranian më 18 qershor, pas një procesi zgjedhor të kontrolluar rreptësisht në të cilin shumica dërrmuese e popullsisë iraniane refuzoi të merrte pjesë. Sipas Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, shumë qendra votimi mbetën bosh gjithë ditën, duke mbështetur kështu konkluzionin se pjesëmarrja e votuesve ka qenë më pak se 10 përqind.
Ky bojkot zgjedhor është një deklaratë e thellë që ia mohon legjitimitetin presidentit të ri dhe të gjithë sistemit që i organizoi këto “zgjedhje.” Grupi kryesor përbërës i NCRI-së, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK), ia kishte promovuar këtë bojkot popullsisë iraniane si një mjet për të “votuar për ndryshim regjimi.” Njësitë e Rezistencës të MEK e kanë përçuar këtë mesazh përmes graffiti, posterave, dhe demonstratave të paligjshme publike në qindra qytete, për muaj të tërë përpara zgjedhjeve. Disa prej këtyre aktivistëve i nënvizuan përpjekjet e tyre përpara një audience ndërkombëtare, përmes mesazheve anonime në Samitin Botëror për Iranin e Lirë.
Ka kaluar gati një muaj që kur Ebrahim Raisi u caktua si presidenti i ri i regjimit iranian. Fjala “u caktua” e përshkruan shumë më mirë situatën sesa fjala “u zgjodh” duke patur parasysh faktin që shumica dërrmuese e popullit iranian e bojkotoi farsën e zgjedhjeve të 18 qershorit për të treguar dëshirën e tij për ndryshim regjimi dhe për të nënvizuar mungesën e legjitimitetit të regjimit.
Ndërkohë që i gjithë procesi i përzgjedhjes në Iran nën regjimin e mullahëve është jodemokratik, Raisi zhvilloi një fushatë të cilës nuk iu kundërvu askush për shkak se kishte mbështetjen entuziaste dhe personale të Liderit Suprem Ali Khamenei.
Kush është Ebrahim Raisi, kandidat në zgjedhjet presidenciale të Iranit dhe ekzekutues në masakrën e 1988-ës-t p
Këshilli i Gardianëve, një organ 12-anëtarësh të emëruar në mënyrë direkte dhe indirekte nga lideri suprem, e kanë shpërblyer këtë mbështetje duke përjashtuar të gjithë kandidatët e tjerë nga votimet, e duke lënë një zyrtar nga administrata në ikje që të shërbente si kokë turku në debatet me Raisi-n, si dhe katër të ashtu-quajtur “konservatorë” të tjerë, gjysma e të cilëve e lanë garën në çastin e fundit për t’ia shtuar edhe më shumë shanset Raisi-t për fitore.
Kësaj mbështetjeje iu kundërvunë protestat publike të organizuara nga opozita iraniane, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK), e cila e ka përshkruar me kohë Raisi-n si “laro i 1988-ës” për shkak të rolit të tij kyç në masakrën e atij viti ndaj të burgosurve politikë, masakër e cila kishte në shënjestër kryesisht MEK-ët mbi bazën e një fatwa nga Ruhollah Khomeini ku ata deklaroheshin armiq të Zotit. Kjo masakër ua mori jetën mbi 30,000 njerëzve në mbarë vendin, dhe si një nga anëtarët e “komisionit të vdekjes” të Teheranit në atë kohë, mund të argumentohet se Raisi mban përgjegjësi për shumicën e tyre.
VIDEO: Historia e patreguar e Masakrës së 1988-ës në Iran
Në periudhën përpara emërimit më të fundit të Raisi-t, ai ka qenë gjithashtu në shënjestër të protestave nga ata qytetarë iranianë që kanë humbur familjarët e tyre në një masakër të kohëve të fundit. Në nëntor 2019, Irani u trondit nga një kryengritje mbarëkombëtare që përfshiu gati 200 qytete të mëdha e të vogla dhe ku njerëzit thërrisnin me sllogane si “vdekje diktatorit.” Ngaqë ishte përballur edhe më përpara me këto sllogane në një kryengritje të ngjashme më pak se dy vite më parë, regjimi ishte i dëshpëruar për t’i shtypur veprimtaritë disidente me shumë më tepër forcë. Khamenei dha urdhër për raprezalie të menjëhershme dhe Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike u përgjigj menjëherë duke hapur zjarr mbi turmat e protestuesve, duke vrarë 1,500 njerëz brenda pak ditësh.
Rrjedhojat e këtyre gjuajtjeve ishin të tmerrshme, dhe ndonëse nuk është bërë e qartë asnjëherë se sa shumë është rritur bilanci i vdekjeve në muajt e mëpasshëm, nuk ka dyshim që pushteti gjyqësor i regjimit ka torturuar qindra, në mos mijëra, të arrestuar gjatë kësaj periudhe. Kjo është konfirmuar në një raport të detajuar nga Amnesty International, dhe rrjetet e inteligjencës të lidhura me MEK kanë llogaritur se mbi 12,000 njerëz janë ndikuar në mënyrë direkte nga fushata e terrorit pas arrestimit për pjesëmarrje në kryengritje.
Të gjitha këto reflektojnë mbi historikun e brutalitetit të Raisi-t sepse ai ishte kryegjyqtar në kohën e shtypjes të protestave të 2019-ës, pasi ishte emëruar në këtë post në fillim të atij viti nga Khamenei.
Zgjedhjet në Iran 2021: Qendrat e Votimit Bosh në Mbarë Vendin (Përmbledhje vol.1)
Në 2020 dhe 2021, “Njësitë e Rezistencës” të lidhura me MEK kanë ngjitur mesazhe në hapësira publike dhe kanë zhvilluar demonstrata të paligjshme për t’u thënë të gjithë iranianëve që të “votojnë për ndryshim regjimi.”
Nisur nga përhapja e këtyre mesazheve dhe nga lidhjet që njihen midis MEK dhe kryengritjeve të mëparshme, arrihet në konkluzionin se pjesëmarrja historikisht e ulët në zgjedhjet e muajit të shkuar ka qenë një pohim i jashtëzakonshëm i dëshirës për ndryshim regjimi nga i gjithë populli iranian. Është jetike që i gjithë komuniteti ndërkombëtar t’i kushtojë vëmendje këtij mesazhi ndërkohë që Teherani bëhet gati për tranzicionin e tij presidencial dhe bota përpiqet të kuptojë se si mund të ndryshojë çështja iraniane në këtë epokë të re.
Siç ka nënvizuar Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e NCRI, gjatë Samitit Botëror për Iranin e Lirë më 10-12 korrik, “Për sa i përket komunitetit ndërkombëtar, i kërkojmë që ta njohë përpjekjen e popullit iranian për ta përmbysur këtë regjim dhe t’i njohë këto tre koncepte.
Duam t’i sjellim para drejtësisë liderin suprem të regjimit, Ali Khamenei, presidentin Ebrahim Raisi, kryegjyqtarin Gholam-Hossein Mohseni Ejeii, dhe zyrtarët e tjerë përgjegjës për masakrën e 1988-ës, me akuzën e krimeve kundër njerëzimit dhe gjenocidit.
E nxisim Këshillin e Sigurimit të OKB që të bëjë të mundur ndjekjen penale ndërkombëtare të Mullahut Raisi dhe t’i kërkojë atij llogari për krime kundër njerëzimit, si dhe ta refuzojë praninë e tij në seancën e ardhshme të Asemblesë së Përgjithshme të OKB.”
Në 1988-ën, Ebrahim Raisi shërbente si zëvendës prokurori publik i Teheranit kur u caktua si nga figurat kryesore të “komisionit të vdekjes” që kishte për detyrë t’i merrte në pyetje të burgosurit politikë në kryeqytetin iranian lidhur me pikëpamjet dhe lidhjet e tyre. Tridhjetë e një vjet më vonë, ai u emërua në krye të pushtetit gjyqësor të vendit, dhe dy vite pas kësaj, Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei, ia hapi rrugën duke e bërë kandidatin e vetëm që kishte gjasa të fitonte presidencën duke pasuar kështu Presidentin në ikje, Hassan Rouhani.
E burgosura Raheleh Ahmadi vuan nga një shëndet i dobët për shkak të stresit nervor të Shtunën, 17 Korrik 2021, i cili përkeqësoi dhimbjen e shkaktuar nga një rruaze e shtylles kurrizore.
Raheleh Ahmadi, e ndaluar në pavionin e grave në Burgun Evin në Teheran, nuk u lejua të vizitonte nënën e saj të sëmurë në ditët e saj të fundit të jetës. Autoritetet e Burgut Evin nuk i dhanë as një leje të shkurtër zonjës Ahmadi për të marrë pjesë në varrimin e nënës së saj pasi ajo ndërroi jetë.
Si rezultat, zonja Raheleh Ahmadi, e cila tashmë ishte në kushte të këqija shëndetësore, pësoi stres nervor sot në Burgun Evin, gjë që ia rëndoi dhimbjen e mesit. Ajo nuk është në gjendje të ecë pa ndihmë.
Raheleh Ahmadi është dënuar me 31 muaj burg dhe është burgosur që nga 15 Shkurt 2020. Ajo u arrestua për presion ndaj vajzës së saj, Saba Kord Afshari, për të bërë rrëfime të detyruara.
Ajo vuan nga keqfunksionimet e tiroides të cilat ndikojnë në sistemin e saj imunitar, duke e bërë atë më të prekshme nga COVID-19.
Arabët iranianë në disa qytete në provincën jug-perëndimore të pasur me naftë të Khuzestan u bashkuan dje me protestat e ujit për të dytën natë radhazi. Sipas raporteve lokale, Mostafa Naeemawi, një protestues i ri u vra natën e kaluar në qytetin e qetë të Shadegan.
Agjencia Shtetërore e Lajmeve IRNA konfirmoi se një i ri u vra dhe tha se “kryengritësit” vranë Mostafa në protesta. Regjimi përdor fjalën kryengritës për t’u referuar protestuesve.
Vendasit në Ahvaz, Abadan, Susangerd, Hamidiyeh, Shadegan, Hoveizeh, Kut Abdollah, Mahshahr, Bostan, Mollasani, Abou Homeyzeh dhe Khorramshahr dolën në rrugë në protestat e natës më 15 dhe 16 korrik. Ata besojnë se regjimi po largon ujin nga provinca jugperëndimore në zona të tjera në Iran.
Ata brohorisnin “Ne jemi të etur”, “Uji është e drejta jonë” dhe “Ata na plaçkitën në emër të fesë” në arabisht.
Vendasit krijuan bllokime rrugësh në rrugët kryesore Ahvaz në Shush dhe Kut Abdollah në Ahvaz për të kërkuar ujë.
Të enjten në mbrëmje, njerëzit që jetonin në qytete dhe rajonin të ndryshme të Provincës Khuzestan (jugperëndimor Irani), duke përfshirë Ahvaz, Khorramshahr, Bostan, Hamidiyeh, Shadegan, Susangerd dhe Mahshahr, protestuan ndaj mungesës së ujit.
Në disa qytete, si Khorramshahr dhe Susangerd, Forca e Sigurisë së Shtetit (SSF) hapi zjarr për parandalimin e protestave.
Njerëzit në qytetin Bostan të Dasht-e Azadegan, në perëndim të Ahvazit, brohorisnin, “Ne nuk do të pranojmë turpërimin”, duke protestuar ndaj mungesës së ujit për shkak të transferimit të tij në qytete të tjera.
Në Hamidiyeh, njerëzit u mblodhën në rrugë, pavarësisht nga prania e rëndë dhe e shtypur e SSF. Ata brohorisnin parulla kundër zyrtarëve të regjimit duke protestuar për ndërprerjen e vazhdueshme të ujit. SSF nuk arriti të shpërndajë të rinjtë e zemëruar dhe u tërhoq ndërkohë që protestuesit shtoheshin.
Ndërkohë, protestuesit në rrethin e Qalekana’n (Ahvaz), udhëtuan për në Bandar Imam dhe Shadegan dhe mbyllin rrugët duke djegur goma.
Ndërsa populli i Iranit përballet me kriza të ndryshme ekonomike dhe sociale, media e drejtuar nga shteti paralajmëron se “siguria” e regjimit po rrezikohet.
“Nënkryetari paralajmëroi që nëse nuk arrijmë të trajtojmë sfida dhe probleme, ato do të bëhen çështje të komplikuara”, shkroi Jahan-e Sanat, shtetërorja, më 11 korrik.
“Sot, kriza e ujit është një nga problemet më të mëdha në vend. Kur përhapet zhurma e transferimit të ujit nga një vend në tjetrin, ajo menjëherë bëhet çështje politike dhe e sigurisë. Në Iran, për arsye të ndryshme, kjo ndjenjë dhe nevoja për siguri të brendshme nuk janë të larta. Mangësitë e sistemit të vendimmarrjes qeveritare në të gjitha qeveritë e pasluftës dhe prishja e përsëritur e premtimeve nga [regjimi] kanë çuar në mosbesim të publikut. Iranianët nuk kanë paqe dhe mendojnë se nuk u është siguruar siguria e mjaftueshme, ”shtoi Jahan-e Sanat.
Shqetësimi i regjimit për pasojat e krizës së ujit u bë real kur të enjten, 15 korrik, dhjetëra qytete në Iranin jugperëndimor dëshmuan protesta nga vendasit për mungesat e ujit dhe mosveprimin e regjimit.
Përveç krizave sociale dhe mjedisore, iranianët janë nën presion të rëndë ekonomik për shkak të korrupsionit dhe politikave malinje të regjimit. Njerëzit përballen me çmime në rritje të mallrave të konsumit. Në vend që të ndihmojë njerëzit, regjimi vazhdon të rrisë çmimet e mallrave.
“Ministri i Bujqësisë Xhihad kohët e fundit njoftoi miratimin e çmimit prej 6400 tomanë të qumështit të papërpunuar, që është rreth 47% më shumë se më parë. Kjo do ta bëjë shumë më serioze mundësinë e një rritje prej 70% të çmimeve të qumështit në javët e ardhshme, “shkroi e përditshme shtetërore Jahan-e Sanat më 11 korrik.
Protestat shpërthyen në qytete të caktuara të Iranit jugor për shkak të mungesës së ujit – 15 korrik 2021
Protestat shpërthyen në dhjetëra qytete në provincën Khuzestan, në jugperëndim të Iranit të Enjten mbrëma për shkak të krizës së ujit.
Duke u përballur me mungesa të mëdha uji të cilat kanë shkatërruar jetën e tyre, njerëzit u derdhën në rrugë duke protestuar për mosveprimin e regjimit.
Në vend që t’u përgjigjej kërkesave të njerëzve, regjimi dërgoi forcat e tij të sigurisë në provincën Khuzestan. Pamjet nga Irani tregojnë se forcat e sigurisë po përdorin zjarr masiv për të shpërndarë turmat e vendasve të cilët thjesht protestojnë ndaj mungesës së ujit.
Sipas raporteve nga Irani, qytete si Ahvaz, Bostan dhe Mahshahr ishin dëshmitarë të protestave dhe njerëzve që përplaseshin me forcat e sigurisë.
Sipas vendasve, forcat e sigurisë përdorin pushkë sulmuese AK-47 për të hapur zjarr mbi njerëzit që vetëm po protestojnë ndaj mungesës së ujit.
Për ditët e fundit, kriza e ujit në Iran, kryesisht në jug, arriti një pikë kritike, duke i lënë njerëzit pa ujë për orë të tëra. Njerëzit dolën në rrugë, duke ia hedhur fajin regjimit dhe politikave të tij korruptive. Në Ahvaz, protestuesit e zemëruar bllokuan rrugën kryesore ndërsa protestuan për mungesat e mëdha të ujit.
Vendasit në Hamidieh, Ahvaz vazhduan protestat e tyre dhe marshuan në rrugë, duke shpërndarë njësinë anti-trazirave që u përpoq t’i ndalonte.
Raportet tregojnë se mbi 700 fshatra në Khuzestan vuajnë nga mungesa e ujit. Fermerët janë në një situatë të rëndë, palmat vdesin dhe buallët zhduken për shkak të mungesës së ujit. Me fjalë të tjera, njerëzit po vdesin në kënetën e pakujdesisë dhe keqmenaxhimit të mullahëve në pushtet.
Njerëzit në qytetin Bostan të Dasht-e Azadegan, në perëndim të Ahvazit, brohorisnin, “Ne nuk do të pranojmë poshtërim”, duke protestuar ndaj mungesës së ujit për shkak të transferimit të tij në qytete të tjera.
Një fragment i krizës së ujit në provincën Khuzestan të Iranit. Banorët e zemëruar e të etur protestojnë e bllokojnë rrugët.
Të rinjtë e rebeluar i vënë zjarrin një automjeti të forcave Basij dhe një Kioske të SSF në Shush
Viktimat e Masakrës së 1988-ës në Iran
Në 1988-ën, 
Raheleh Ahmadi dhe nëna e saj e moshuar
Arabët iranianë në disa qytete në provincën jug-perëndimore të pasur me naftë të Khuzestan u bashkuan dje me protestat e ujit për të dytën natë radhazi. Sipas raporteve lokale, Mostafa Naeemawi, një protestues i ri u vra natën e kaluar në qytetin e qetë të Shadegan.
Të enjten në mbrëmje, njerëzit që jetonin në qytete dhe rajonin të ndryshme të Provincës Khuzestan (jugperëndimor Irani), duke përfshirë Ahvaz, Khorramshahr, Bostan, Hamidiyeh, Shadegan, Susangerd dhe Mahshahr, protestuan ndaj mungesës së ujit.
Ndërsa populli i Iranit përballet me kriza të ndryshme ekonomike dhe sociale, media e drejtuar nga shteti paralajmëron se “siguria” e regjimit po rrezikohet.
Protestat shpërthyen në qytete të caktuara të Iranit jugor për shkak të mungesës së ujit – 15 korrik 2021