Të Dielën, mësuesit, pensionistët dhe punëtorët mbajtën demonstrata në të gjithë Iranin, duke protestuar për kushtet e tyre të këqija të jetesës dhe korrupsionin dhe plaçkitjen e regjimit. Që kur Ebrahim Raisi u emërua si president i regjimit, këto protesta kanë vazhduar dhe janë zgjeruar.Iranianët vuajnë nga rritja e normave të inflacionit dhe rritja e çmimeve. Ata mezi ia dalin mbanë. Me kalimin e kohës, bëhet e qartë se Raisi dhe qeveria e tij nuk do të zgjidhnin çështjet ekonomike të Iranit.”Kur qeveria vendos duart në xhepat e njerëzve përmes shtypjes së kartëmonedhave etj., Në vend që të reformojë strukturat ekonomike, njerëzit natyrisht përballen me rritjen e normës së inflacionit në vend të rritjes dhe mundësive ekonomike. Në këtë situatë, zgjidhja e problemit të inflacionit sigurisht që kërkon kohë, “shkroi e përditshmja shtetërore Keyhan të Dielën, e njohur si zëdhënëse e Udhëheqësit Suprem të Regjimit, Ali Khamenei.Me fjalë të tjera, përkundër premtimeve të kota nga Raisi, i cili është i emëruari i Khamenei, jeta e popullit iranian nuk do të përmirësohej.Të dielën, mësuesit, punëtorët dhe pensionistët protestues brohorisnin: “Pensionistët vdesin, por ata nuk do të pranojnë poshtërimin”, “Pllakat tona janë bosh, mjaft me premtime boshe”, “Inflacioni, çmimet e larta, janë si një plagë në jetën e njerëzve , “” Ne nuk duam premtime boshe “dhe” jetesa është e drejta jonë e patjetërsueshme “.Të Dielën, pasi shumë qytete iraniane ishin dëshmitarë të këtyre protestave, Khamenei dha fjalim, duke iu referuar “armikut brenda vendit” dhe nënvizoi se “siguria e regjimit të tij është çështja më e rëndësishme”, së cilës “duhet t’i kushtohet vëmendje”. Ai pastaj theksoi se forcat e tij shtypëse si “Garda Revolucionare (IRGC), Forcat e Sigurisë së Shtetit, Policia dhe Basij [paraushtarak] janë mburoja mbrojtëse [regjimit] kundër kërcënimeve të armikut.”Detyra kryesore e forcave të lartpërmendura të sigurisë është të shtypin çdo kundërshtues.
Në vitin 2002, Organizata Popullore Muxhahedine e Iranit (PMOI/MEK) zbuloi detajet e para kryesore në lidhje me programin bërthamor të regjimit iranian. Që atëherë, kjo çështje ka mbetur një shqetësim kryesor për politikëbërësit që punojnë në strategjinë e Iranit në Shtetet e Bashkuara, Bashkimin Evropian dhe pjesën më të madhe të botës. MEK, ndërkohë, ka vazhduar të zbulojë detaje të reja në lidhje me aktivitetet e paligjshme të Iranit, të reja dhe të vjetra.
Raportet e përgatitura nga Rezistenca Iraniane kanë identifikuar vendet bërthamore të padeklaruara dhe kanë përshkruar strukturën organizative të institucioneve që janë të përkushtuara për armatosjen e kërkimit bërthamor të regjimit – institucione që mbetën aktive shumë kohë pas përfundimit të negociatave ndërkombëtare që vonuan deri në një masë progresin e Teheranit drejt marrjes se një bombe bërthamore.
Regjimi është përpjekur të mashtrojë komunitetin botëror përmes mohimeve të tij të vazhdueshme dhe këmbënguljes së tij publike se edhe aktivitetet më të avancuara dhe provokuese bërthamore kanë për qëllim vetëm prodhimin e energjisë dhe funksionet e tjera civile. Ky tregim u përsërit te dielen për një auditor ndërkombëtar kur Sputnik, agjencia shtetërore e lajmeve ruse, botoi një intervistë me kreun e ri të Organizatës së Energjisë Atomike të regjimit, Mohammad Eslami.Nuk është për t’u habitur, Eslami e përsëriti këtë pretendim të rremë se “Sipas ligjit të Republikës Islamike dhe fetvës së udhëheqësit suprem të Iranit, zhvillimi i armëve bërthamore është i ndaluar,” tha ai. “Prandaj, programi ynë bërthamor është ekskluzivisht paqësor dhe ne do të pasurojmë uranium në një mënyrë për të shmangur kalimin e nivelit të lejuar.”
Fetva në fjalë u lëshua nga Ali Khamenei diku në mesin e viteve 1990, por u shpall për herë të parë publikisht në 2003, rastësisht në kohën kur presioni ndërkombëtar mbi programin klandestin të sapo zbuluar po rritej. Edikti fetar në mënyrë të paqartë i konsideron armët bërthamore të jenë në kundërshtim me besimin mysliman, duke i bërë ato jashtë kufijve të Iranit si një teokraci islame. Megjithatë, regjimi që mban fuqinë e tij qëndron mbi të gjitha rregullat dhe ligjet, dhe kjo fetva ishte një gjest tjetër fals për të mashtruar bashkësinë ndërkombëtare.
Në shkurt, Ministri i Inteligjencës i regjimit Mahmoud Alavi mburrej: “Fetva ndalon prodhimin e armëve bërthamore, por nëse ata e shtyjnë Iranin në ato drejtime, nuk është faji i Iranit,” tha ai. “Ata që e shtynë Iranin në atë drejtim do të jenë fajtorë.”
Me fjalë të tjera, ai pranoi se regjimi ishte i gatshëm të bëhej një shtet me armë bërthamore. Por sigurisht, kjo përputhet me paralajmërimet që janë ofruar në raste të panumërta gjatë viteve nga Rezistenca Iraniane.
Regjimi ka vazhduar përpjekjet e tij për të delegjitimuar gjetjet e MEK -ut dhe për ta demonizuar veten në nivel ndërkombëtar.
Ky trend, gjithashtu, u shfaq në intervistën e Eslamit në Sputnik. Kur u pyet drejtpërdrejt në lidhje me çështjet që lidhen me vendet e padeklaruara bërthamore dhe refuzimin e regjimit për t’u pastruar me Agjencinë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike për to, Eslami u përpoq të shmangë fajin ndaj MEK dhe ta akuzojë atë për shpërndarjen e “lajmeve të rreme”.”Ata vazhdojnë të përpiqen të paraqesin disa dokumente të rreme, si fotografi satelitore, origjinaliteti i të cilave nuk konfirmohet,” tha Eslami. “Fotografitë janë bërë në vitet 1990, por ato paraqiten si ato të fundit. IAEA, si një organ ndërkombëtar, nuk duhet të bjerë pre e këtyre mashtrimeve dhe të bëhet një kukull në duart e këtij grupi terrorist “.Iran: Zbulimet e MEK luajtën rolin kryesor në parandalimin e mullahëve për të marrë bombë bërthamoreNë fakt, MEK -u nuk e ka paraqitur kurrë gabimisht afatin kohor për ndonjë nga gjetjet e tij. Ajo ka përgatitur raporte të bazuara në imazhet satelitore që përfshijnë shumë vite në të njëjtat vende dhe në këtë mënyrë ka demonstruar se Teherani ka bërë përpjekje të mëdha për të prishur dhe sanitizuar vendet e veprimtarisë klandestine bërthamore sapo ai aktivitet të shfaqej në vëmendjen e bashkësisë ndërkombëtare. Komentet e Eslamit janë pjesë e strategjisë së regjimit për të mashtruar bashkësinë ndërkombëtare.IAEA ka raportuar gjerësisht për refuzimin e Teheranit për të bashkëpunuar për këtë çështje, dhe në asnjë moment nuk e bëri këtë ndërsa operonte me supozimin se vendet e pazbuluara, në vetvete, përfaqësojnë një kërcënim të afërt të shpërthimit bërthamor të Iranit. Rëndësia e vërtetë e çështjes është se ajo zbulon mungesën e një kuptimi të gjithanshëm ndërkombëtar të asaj që Teherani kishte arritur në fushën bërthamore para zbulimeve të vitit 2002, si dhe midis asaj kohe dhe nënshkrimit të marrëveshjes bërthamore të Iranit 2015. Vendet bërthamore të pazbuluara tregojnë gjithashtu për një model më të gjerë të shmangies dhe mashtrimit të regjimit, dhe është ky model, më shumë se çdo gjë tjetër, që MEK ka kërkuar të theksojë për politikëbërësit që punojnë në dosjen bërthamore të Iranit.Praktikisht me çdo zbulim që ofron Rezistenca Iraniane, vjen një kundërshtim joefektiv nga regjimi iranian dhe një përpjekje e hapur për të helmuar pusin. Raportet e inteligjencës të MEK -ut kanë qenë të sakta, ndërsa mohimet dhe devijimet e Teheranit kanë munguar në prova, të rënda në retorikë dhe të varura nga hedhja poshtë e kritikëve të kritikëve të tij. “Komuniteti ndërkombëtar duhet ta marrë seriozisht kërcënimin bërthamor të regjimit dhe të vendosë sanksione për të frenuar aktivitetet e tij. Ata duhet të dinë se sa thellë kërcënohet regjimi nga zbulimet që ende vijnë nga MEK.
Në një fjalim të mbajtur të shtunën, lideri suprem i regjimit iranian Ali Khamenei iu drejtua zyrtarëve të sigurimit dhe paralajmëroi për “kërcënimin e fortë të armiqve,” duke përfshirë “armikun e brendshëm” dhe tha, “Sigurimi është çështja jonë më e rëndësishme.” Khamenei theksoi se forcat e sigurimit, përfshirë Gardën Revolucionare (IRGC), Forcat e Sigurimit të Shtetit (SSF), forcat Basij dhe të tjerë, duhet të jenë “një mburojë kundër kërcënimeve të armikut.”
Ndërkohë që Khamenei mbante fjalimin e tij, mësues, pensionistë dhe punëtorë (“armiku i brendshëm” i Khameneit) zhvillonin protesta në qytete të ndryshme të Iranit dhe thërrisnin me slogane kundër regjimit dhe politikave të tij shkatërrimtare.
Në Teheran, mësuesit zhvilluan një tubim të madh përpara Majlis-it (parlamentit). Protesta të ngjashme u mbajtën në Isfahan, Shiraz, Ahvaz, Zanjan, Kerman dhe qytete të tjera. “Mësuesit më mire vdesin se sa t’i dorëzohen turpit,” thërrisnin protestuesit, duke shprehur vullnetin e tyre për të vazhduar përpjekjet për kërkesat e tyre të drejta pavarësisht mungesës së vëmendjes nga ana e regjimit ndaj nevojave të tyre dhe masave shtypëse për të ndaluar protestat. Mësuesit po përballen me papunësine dhe pagat e ulta dhe mezi arrijnë të sigurojnë jetesën. Zyrtarët e qeverisë vazhdojnë të mos i marrin parasysh kërkesat e tyre pavarësisht protestave prej shumë muajsh.
Në të njejtën kohë, pensionistët, punëtorët dhe punonjësit e qeverisë të dalë në pension zhvilluan protesta në Teheran, Ahvaz, Isfahan, Rasht, Kermanshah, Khorram Abad, Mashhad, dhe Qazvin. Protestuesit thërrisnin, “Do t’i fitojmë të drejtat tona vetëm duke dalë nëpër rrugë,” duke iu referuar injorimit të vazhdueshëm të qeverisë kundrejt kërkesave të tyre.
Këto lëvizje protestuese po zhvillohen çdo ditë nëpër Iran dhe përfshijnë të gjithë segmentet e shoqërisë. Dhe çdo ditë, protestat po rriten në size dhe në numër, gjë e cila po shkakton shumë shqetësim për liderët dhe zyrtarët e regjimit. Khamenei, i cili vazhdimisht jep paralajmërime kundër “armikut”, e di shumë mirë që këto protestajanë duke përgatitur terreninpër telashe shumë më të mëdha për regjimin e tij. Ai dhe liderë të tjerë të regjimit, i kanë ende të freskëta në kujtesë protestat popullore të 2019-ës, të cilat e çuan regjimin e mullahëve në prag të rrëzimit.
Për 13 vjet, duke filluar nga 1982, unë isha një i burgosur politik në Iran. Gjatë asaj kohe, isha dëshmitar i tmerreve të panumërta dhe iu nënshtrova edhe vetë torturave brutale dhe keqtrajtimeve. Gjatë burgosjes time fillestarenëburgun Gohardasht, isha i shoqëruar nga Mohsen, një tjetër mbështetësi Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK). Pak kohë pasi na kishin bashkuar në pavijonin politik të burgut, Mohsen iu dorëzua torturave që sa vinin e përkeqësoheshin. Vdekja e tij nuk më surprizoi, por në atë kohë, nuk e parashikoja shkallën e vrasjeve për të cilat do të isha dëshmitar.
Shumë të burgosur të tjerë politikëu vranë në të njëjtën mënyrë si Mohsen gjatë viteve që pasuan. Por gjatë gjashtë vitet e para të burgosjes time nuk ndodhi asgjë që mund të krahasohej me atë që do të shihja gjatë vetëm pak muajve në 1988-ën. Ai ishte viti gjatë të cilit Lideri Suprem i regjimit, Ruhollah Khomeini,lëshoi një fetva që deklaronte se mbështetësit e MEK ishin armiq të Zotit dhe do të dënoheshin me vdekje. Ishte viti gjatë të cilit klerikët, zyrtarët e gjyqësorit, dhe përfaqësues të Ministrisë së Inteligjencës u mblodhën në “komisione të vdekjes” të ngarkuar me detyrën e zbatimit të kësaj fetva në të gjithë vendin.
Afërsisht mes korrikut dhe shtatorit të 1988-ës, mbi 30,000 të burgosur politikë, kryesisht mbështetës të MEK, u vranë në repartet politike të burgjeve të Iranit. Unë vëtë isha dëshmitar nga afër i një dyzine të këtyre vrasjeve dhe indirekt i qindra të tjerave. Komisioni kryesor i vdekjes në vendmë mori shumë të njohur, disa prej të cilëve i njihja vetëm kalimthi nga koha kur ishim bashkë në burg, ndërsa të tjerë i kisha të njohur prej vitesh, si kolegë në luftën kundër teokracisë fondamentaliste të Iranit.
Gjatë masakrës, të gjithë të burgosurit e ndihmonim njëri tjetrin për të kuptuardetajet dhe shkallën e saj. Ndërkohë që na fusnin dhe na nxirrnin nga izolimi, ne komunikonim përmes alfabetit Mors dhe shkëmbenim lajme se kush nga ishte zhdukur, kush kishte hyrë në “korridorin e vdekjes” dhe ishte kthyer, dhe se çfarë kishin parë atje. Do të kalonte ca kohe para se ta përjetoja vetë atë që kisha dëgjuar nga historitë e të tjerëve, por nuk mund të them se ato më kishin përgatitur sadopak për atë që do të shikoja kur më në fund më lidhën dhe mua sytë dhe më marshuan drejt koridorit të vdekjes.
Situata ekonomike e Iranit vazhdon të përkeqësohet ditë pas dite. Thellësinë e kësaj krize e tregojnë edhe raportet e manipuluara të mediave shtetërore të Iranit. Ata e pranojnë gjithashtu se presidenti i ri i regjimit, Ebrahim Raisi, dhe administrata e tij nuk do t’i zgjidhin këto probleme ekonomike.
“Fuqia blerëse e iranianëve ka rënë jashtëzakonisht, dhe ata mezi arrijnë t’i përballojnë edhe nevojat bazë të jetesës, ndërkohë që konsumi i artikujve të rëndësishëm ushqimorë si mishi, vezët, dhe prodhimet e bulmetit në tryezën iraniane ka rënë në mënyrë dramatike, me 50 përqind,” shkruante më 2 tetor e përditshmja shtetërore Jahan-e Sanat.
“Me fjalë të tjera, gjatë vitit të shkuar, konsumi i artikujve ushqimorë të importuar nga iranianët është ulur me 40 deri në 50 përqind, dhe kjo tregon se iranianët janë përgjithësisht më të varfër, dhe tryeza e tyre është edhe më bosh,” shton Jahan-e Sanat.
Sipas të përditshmes Kar-o Kargar më 3 tetor, “Çmimet tejet të larta dhe inflacioni në rritje i kanë rritur kostot e jetesës të njerëzve nga 40 milion toman në vit në 2018-ën në mbi 63 milion toman në 2021-in.”
Me fjalë të tjera, Iranianët mezi arrijnë të sigurojnë jetesën pavarësisht se jetojnë në një nga vendet më të pasura në botë për sa i përket burimeve natyrore.
Sipas të përditshmes shtetërore Hamdeli më 2 tetor, “siguria ushqimore e popullit iranian është në rrezik.”
E përditshmja shtetërore Mardom Salari, në një artikull më 2 tetor shtronte pyetjen “Pse nuk zgjidhen problemet tona urgjente ekonomike, dhe pse situata po përkeqësohet madje?”
Më pas artikulli pohon se në këtë regjim, “politika e brendshme dhe e jashtme nuk shërben për të zgjidhur problemet ekonomike. Nëse themi që ekonomia ka përparësi, i gjithë pushteti politik, si ai i brendshëm ashtu edhe ai i jashtëm, duhet t’i shërbejë ekonomisë, por kjo nuk ndodh.”
Ekonomia e Iranit vuan nga korrupsioni i institucionalizuar i regjimit dhe nga politikat e gabuara ekonomike.
Sipas raporteve të mbledhura nga burimet e lidhura me Rezistencën Iraniane, në shtator ka patur të paktën 340 protesta të regjistruara në 109 qytete.
Mësuesit kanë zhvilluar 145 protesta në 57 qytete, punëtorët kanë bërë 65 protesta në 26 qytete, pensionistët kanë bërë 15 protesta në tetë qytete dhe kreditorët e mashtruar kanë mbajtur shtatë protesta në tre qytete. Gjithashtu, tregtarët e pazareve kanë mbajtur dy protesta, studentët kanë zhvilluar dy protesta, shoferët e kamionëve kanë zhvilluar dy protesta, dhe fermerët janë mbledhur një herë. Fermerët që rrisin pula, mjekët, dhe shoferët e taksive janë mbledhur një herë. Sektorë të tjerë kanë zhvilluar 90 protesta në 48 qytete.
Iran: Human Rights record of Ebrahim Raisi, Eyeëitness Accounts, Ali Zolfaghari
Emri im është Ali Zolfaghari. Më kanë arrestuar në vitin 1981 për shkak të mbështetjes sime ndaj Mojahedin-e Khalq (MEK). Kalova disa kohë në një burg në Rasht të Iranit verior. Shumë nga njerëzit që ndanin një qeli me mua ishin mbështetës e anëtarë të MEK. Ata u ekzekutuan pak vite më vonë për shkak të këmbënguljes në idealet e tyre dhe mbështetjes për MEK.
Një nga shokët e mi të qelisë ishte Reza Niknam. Ai i pranoi heroikisht të gjitha përgjegjësitë për veprimet e kryera nga grupi ynë prej pesë personash. Ai u ekzekutua më 30 qershor 1982. Regjimi nuk i lejoi prindërit e Reza Niknami-t ta varrosnin djalin e tyre në varreza. Kështu që e ëma u detyrua ta varroste atë poshtë shkallëve në shtëpi.
Ai ishte thjesht një shembull i një njeriu që e donte MEK-un.
Takova shumë anëtarë të MEK ndërkohë që isha në Rasht. Zhvilluam një ceremoni përkujtimore më 25 maj 1983. Pas kësaj ceremonie përkujtimore, rojat na transferuan në bodrumin e burgut dhe më pas në burgun Gohardasht. Atje pashë të burgosurit që rezistonin. Ata na kishin internuar në Gohardasht për të na ndëshkuar. Donin të na e thyenin shpirtin. Një natë para se të shkonim në Gohardasht, na çuan në burgun Evin.
Krimineli famëkeq Lajevardi erdhi e na tha: “Do t’jua ndreqim! Këtu nuk jeni në Rasht.” Siç e thashë, donin të na e thyenin shpirtin.
Unë jam një nga të mbijetuarit e masakrës së 1988-ës. Regjimi e kishte planifikuar këtë masakër të fillim të vitit 1987, kohë kur e kishte humbur kontrollin mbi burgjet dhe rezistenca e të burgosurve po rritej ditë pas dite.
Më çuan në korridorin e vdekjes në 1988-ën. Pas pak kohe, hyra në sallën e gjyqit, që kryesohej nga Nayeri. Presidenti aktual i regjimit, Ebrahim Raisi, ishte gjithashtu i pranishëm. Në fillim nuk e njihja. Më vonë, të burgosurit që ishin në Karaj më thanë se ai ishte prokurori i Karaj. Shushtari ishte gjithashtu në atë dhomë. Atë e njihja nga gazetat.
Nuk është e mundur të përshkruhet rezistenca heroike e të burgosurve.
Ata i thanë me gjithë zemër jo regjimit. Unë nuk qeshë në gjendje ta mbështesja MEK-un në atë kohë. Por i kam ende ato kujtime. Më kujtohet që, kur shokët e mi i çuan në grupe për t’i varur, ata kishin zgjedhur me vetëdije të vetë-sakrifikoheshin dhe ta mbronin identitetin e tyre si mbështetës apo anëtarë të MEK. Njëri prej tyre ishte Behrooz Shah-Moghani, i cili më tha: “E mbrojta MEK-un përpara komisioneve të vdekjes.”
Protestuesit: “Mësues, Kërko të Drejtat e Tua,” “Pensionistët më Mirë Vdesin sesa të Pranojnë Poshtërimin,” “Pjatat Tona Janë Bosh, Mjaft Më me Premtime Boshe”
Znj. Maryam Rajavi: Rezistenca, kryengritja, dhe përmbysja e fashizmit fetar janë e vetmja mënyrë për të fituar të drejtat e pensionistëve, mësuesve, dhe punëtorëve. Mullahët i kanë shpërdoruar asetet dhe pasuritë e shumicës dërrmuese të iranianëve për shtypje, luftënxitje, terrorizëm, dhe për programe raketore e bërthamore, dhe u kanë sjellë atyre vetëm shtypje, diskriminim, varfëri, papunësi, dhe inflacion.
Mëngjesin e të dielës, më 3 tetor 2021, mësuesit dhe pensionistët në Teheran dhe në 16 qytete të tjera u mblodhën për të protestuar kundër diskriminimit, pagave të ulëta, kushteve të rënda të jetesës, dhe mospërfilljes së regjimit për kërkesat e tyre legjitime.
Më herët, agjentët e Ministrisë së Inteligjencës të regjimit i kishin paralajmëruar ata që të mos organizonin tubime. Mësuesit thërrisnin: “Mësues, kërkoni të drejtat tuaja,” “Nuk duam premtime boshe,” “jetesa është e drejta jonë e patjetërsueshme,” dhe “arsimi falas është e drejta e fëmijëve tanë.”
Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka përshëndetur mësuesit dhe pensionistët liri-dashës në Iran të cilët kanë dalë nëpër rrugë për të kërkuar të drejtat e tyre pavarësisht rrezikut të lartë dhe kërcënimeve nga forcat e sigurisë. Rezistenca, kryengritja, dhe përmbysja e fashizmit fetar janë e vetmja mënyrë për të fituar të drejtat e pensionistëve, mësuesve, dhe punëtorëve, tha ajo, duke shutar se për vite të tëra, mullahët i kanë shpërdoruar asetet dhe pasuritë e shumicës dërrmuese të iranianëve për shtypje, luftënxitje, terrorizëm, dhe për programet jo-patriotike raketore e bërthamore. Regjimi i ka sjellë popullit vetëm shtypje, diskriminim, varfëri, papunësi, dhe inflacion.
Gjykata Revolucionare e Teheranit thirri znj. Mahboubeh Farahzadi që të raportonte deri më 2 tetor 2021.
Mahboubeh Farahzadi është një aktiviste për të drejtat e mësuesve dhe anëtare e Shoqatës Zërat e Grave iraniane (Neda-ye Zanan-e Iran).
Gjykata Revolucionare e Teheranit thirri mësuesin në pension me telefon. Ajo duhej të raportonte deri në orën 9 të mëngjesit, 2 Tetor 2021.
Forcat e sigurisë hynë në shtëpinë e zonjës Farahzadi dhe e arrestuan atë më 29 maj 2021. Dega 7 e Zyrës së Prokurorisë për Marrjen në pyetje të Evin ngriti akuzat e saj, vendosi një garanci prej 50 milion Tomanë dhe e la atë përkohësisht të lirë pas disa orësh.
Dega e 7 -të e Marrjes në pyetje të Evinit e ka thirrur znj. Farahzadi dy herë, një herë më 19 maj dhe përsëri më 30 shtator. Akuzat e saj përfshijnë “propagandë kundër shtetit dhe institucioneve publike”.
Kleriku iranian Alireza Panahian këtë javë tha: “Diskutimi filloi me lutje, i cili çoi në diskutimin e koronavirusit dhe diskutime të tjera, Inshallah, të cilat shpresoj që bashkë me gjithë incidentin e koronavirusit janë një keqkuptim i madh ”
E përditshmja shtetërore Aftab-e-Yazd, 29 shtator 2021: “Njerëzit kanë vdekur si gjethet që bien në vjeshtë muajt e fundit, dhe një nga klerikët tanë në televizion thotë se ka pasur një keqkuptim.”
Alireza Panahian: “Eshtë e rëndësishme të shohësh ata që drejtojnë opinionin publik të botës, sa të zgjuar janë treguar në mënyrë që të jenë në gjendje të bëjnë një gabim kaq të madh.”
Televizioni shtetëror i Iranit, 29 shtator 2021: “Sipas Ministrisë së Shëndetësisë, 13,271 pacientë të rinj u identifikuan brenda natës dhe për fat të keq 272 pacientë vdiqën.”
Aftab-e-Yazd, 29 shtator 2021: “As incidenti i koronavirusit nuk është një keqkuptim i madh, as drejtuesit si ju zoti Panahian që vendosin mbi fatin e disa breza njerëzish në këtë tokë. Do të doja të dinim se në cilin Iran jetoni, ku vdekja zyrtare e 120,000 njerëzve është një keqkuptim.”
“Sa vajza dhe djem humbën prindërit e tyre dhe sa njerëz humbën bashkëshortët, nga ky keqkuptim. Aktualisht, problemi më i rëndësishëm i vendit është koronavirusi, dhe cili krim është më i keq se ai që po kryen Panahian? Ndalojeni atë të dalë publikisht në TV. ”
Shprehjet e një prej mbështetësve të udhëheqësit suprem të regjimit Ali Khamenei ishin aq katastrofike saqë edhe gazetat shtetërore si Aftab-e-Yazd u detyruan të reagonin, gjë që natyrisht është për shkak të frikës së tyre nga reagimi i njerëzve.
Të Dielën, mësuesit, pensionistët dhe punëtorët mbajtën demonstrata në të gjithë Iranin, duke protestuar për kushtet e tyre të këqija të jetesës dhe korrupsionin dhe plaçkitjen e regjimit. Që kur Ebrahim Raisi u emërua si president i regjimit, këto protesta kanë vazhduar dhe janë zgjeruar.Iranianët vuajnë nga rritja e normave të inflacionit dhe rritja e çmimeve. Ata mezi ia dalin mbanë. Me kalimin e kohës, bëhet e qartë se Raisi dhe qeveria e tij nuk do të zgjidhnin çështjet ekonomike të Iranit.”Kur qeveria vendos duart në xhepat e njerëzve përmes shtypjes së kartëmonedhave etj., Në vend që të reformojë strukturat ekonomike, njerëzit natyrisht përballen me rritjen e normës së inflacionit në vend të rritjes dhe mundësive ekonomike. Në këtë situatë, zgjidhja e problemit të inflacionit sigurisht që kërkon kohë, “shkroi e përditshmja shtetërore Keyhan të Dielën, e njohur si zëdhënëse e Udhëheqësit Suprem të Regjimit, Ali Khamenei.Me fjalë të tjera, përkundër premtimeve të kota nga Raisi, i cili është i emëruari i Khamenei, jeta e popullit iranian nuk do të përmirësohej.Të dielën, mësuesit, punëtorët dhe pensionistët protestues brohorisnin: “Pensionistët vdesin, por ata nuk do të pranojnë poshtërimin”, “Pllakat tona janë bosh, mjaft me premtime boshe”, “Inflacioni, çmimet e larta, janë si një plagë në jetën e njerëzve , “” Ne nuk duam premtime boshe “dhe” jetesa është e drejta jonë e patjetërsueshme “.Të Dielën, pasi shumë qytete iraniane ishin dëshmitarë të këtyre protestave, Khamenei dha fjalim, duke iu referuar “armikut brenda vendit” dhe nënvizoi se “siguria e regjimit të tij është çështja më e rëndësishme”, së cilës “duhet t’i kushtohet vëmendje”. Ai pastaj theksoi se forcat e tij shtypëse si “Garda Revolucionare (IRGC), Forcat e Sigurisë së Shtetit, Policia dhe Basij [paraushtarak] janë mburoja mbrojtëse [regjimit] kundër kërcënimeve të armikut.”Detyra kryesore e forcave të lartpërmendura të sigurisë është të shtypin çdo kundërshtues.
Shkruar nga 
Mahboubeh Farahzadi
Kleriku iranian Alireza Panahian këtë javë tha: “Diskutimi filloi me lutje, i cili çoi në diskutimin e koronavirusit dhe diskutime të tjera, Inshallah, të cilat shpresoj që bashkë me gjithë incidentin e koronavirusit janë një keqkuptim i madh ”