Vitet e fundit, të drejtat e grave janë bërë sfida morale kryesore në mbarë globin. Brutaliteti i shkaktuar ndaj kaq shumë grave në mbarë botën është një njollë e errët dhe e pashlyeshme për shoqëritë e qytetëruara. Por vuajtja e grave iraniane nën regjimin mizogjinist që sundon atë vend është e paimagjinueshme.
Të drejtat e grave dhe roli i tyre në shoqëri janë një matës për të vlerësuar shkallën e demokracisë së një vendi. Gjendja e mjerueshme e grave nën regjimin e mullahëve është një dëshmi e situatës së tmerrshme të përgjithshme të të drejtave të njeriut në Iran.
Ndryshe nga vendet e tjera, në Iran, shteti inkurajon, legalizon dhe praktikon mizogjininë. Në përpjekjen e tij më të fundit mizogjiniste, regjimi iranian ka nisur një fushatë represive për të “nxitur virtytin dhe ndaluar veset”.
Këshilli Suprem i Sigurimit i regjimit e miratoi këtë plan, të quajtur “ndershmëri dhe hixhab” në vitin 2005. Mullahët e kishin zbatuar këtë masë shtypëse për vite me rradhë dhe iu desh ta ndalonin pasi kishin frikë nga reagimet e forta dhe të gjera publike. Që kur plani është miratuar, e ashtuquajtura “patrullë udhëheqëse” e “policisë së moralit” të ligë të regjimit ka arrestuar dhe sulmuar dhjetëra gra iraniane me pretekstin e “keqmbulimit”.
Më 26 qershor, zëvendësprokurori në Mashhad i dërgoi një letër guvernatorit të këtij qyteti, duke kërkuar që grave të pambuluara t’u ndalohet udhëtimi në trenat e metrosë.
Këto masa janë krahas faktit që banditët e regjimit sulmojnë gratë me acid, i përplasin me makina dhe i spërkasin me lëndë lotsjellëse, si herën e fundit që disa gra u përpoqën të hynin në një stadium për të parë një ndeshje futbolli në Mashhad.
Tani, regjimi mizogjinist i Iranit e ka rikthyer këtë ligj. Por pse?
Ndërsa mizogjinia është karakteristikë thelbësore e regjimit, përgjigjja qëndron në gjendjen aktuale të paqëndrueshme të shoqërisë iraniane. Protestat e vazhdueshme, me gratë iraniane në ballë, kanë tronditur zyrtarët pasi ato rrisin mundësinë e një kryengritjeje tjetër të rëndësishme, si ajo e nëntorit 2019.
Njësitë e Rezistencës në Teheran vazhduan aktivitetet e tyre kundër represionit të enjten në mbrëmje, më 7 korrik në orën 21:30 me kohën lokale, duke transmetuar thirrje kundër regjimit mbi një sistem njoftimi publik në lagjen Naziabad (në jug të Teheranit).
Ata transmetuan slogane të tilla si “Vdekje Khameneit, rroftë Rajavi”, “As kurorën, as turbanin, koha e mullahëve ka mbaruar” dhe slogane në mbështetje të udhëheqjes së Rezistencës.
Europianët duhet të jenë të sigurt që mullahët nuk do t’ia përtonin të shkaktonin më shumë dhimbje në kontinentin e gjelbër, teksa gëzojnë pandëshkueshmërinë.
Traktati Iran-Belgjikë për shkëmbimin e të burgosurve ka shkaktuar zemërim global, pasi mund të çojë në lirimin e diplomatit-terrorist të burgosur të Teheranit, Assadollah Assadi.
Assadi u arrestua në vitin 2018 së bashku me tre bashkëpunëtorë të cilët pa sukses komplotuan për të hedhur në erë tubimin e opozitës iraniane në Francë.
Nëse traktati miratohet, ai do të lehtësonte riatdhesimin e Assadit, në këmbim të shtetasve belgë të mbajtur peng nga Teherani.
Ndërsa Brukseli përpiqet ta fshehë këtë traktat të paarsyeshëm me Teheranin duke sjellë në vëmendje shqetësimet humanitare, me sa duket kjo marrëveshje ka disa interesa ekonomike jo vetëm për Belgjikën, por edhe për vendet e tjera, veçanërisht për Francën.
“Ky traktat me sa duket rezulton në lirimin e një ose disa pengjeve francezë dhe me nënshtetësi të dyfishtë në Iran. Por përtej kësaj marrëveshjeje, europianët po përpiqen të përfitojnë nga nafta dhe gazi i Iranit”, shkroi më 1 korrik faqja në gjuhën perse e Radio France International (RFI).
Politico gjithashtu e theksoi këtë fakt, duke nënvizuar se ky traktat “vjen pasi liderët europianë janë në panik lidhur me çmimet e energjisë dhe janë gjithnjë e më të etur për të riparuar marrëdhëniet me Iranin me shpresën se Republika Islamike mund të rimarrë rolin e saj si një furnizues kryesor i naftës dhe gazit”.
Sakrifikimi i të drejtave të njeriut dhe vlerave të tjera demokratike që Europa i ka çmuar prej kohësh mund të krijojë një precedent të rrezikshëm, por a është kjo hera e parë?
Franca, në dukje forca kryesore nxitëse e traktatit Iran-Belgjikë, sipas vëzhguesve, ka vuajtur jashtëzakonisht shumë nga terrorizmi, por me sa duket, nuk ka mësuar nga e kaluara.
Që nga viti 1980, Franca është bërë terreni i veprimit për terroristët e regjimit. Në vitin 1982, terroristi libanez Anis al-Naqqash u kap në flagrancë duke u përpjekur të vriste kryeministrin e fundit të Shahut. Në vitin 1982, Hezbollahu libanez i mbështetur nga Teherani, rrëmbeu 106 shtetas të huaj, duke përfshirë 16 shtetas francezë, duke shkaktuar “krizën e pengjeve në Liban” që zgjati me vite. Kjo krizë ndodhi menjëherë pasi sulmet terroriste nga përfaqësuesit e Teheranit në Bejrut vranë 241 amerikanë dhe 58 francezë.
Ndërmjet viteve 1985 dhe 1986, dy terroristë, Fouad Ali Saleh dhe Lofti Ben Khala, dhe grupi i tyre kryen disa sulme terroriste në Francë, duke vrarë 14 persona dhe duke plagosur qindra të tjerë. Të dy terroristët u arrestuan në vitin 1986 dhe pranuan se kishin qenë në kontakt të ngushtë me Ministrinë e Inteligjencës dhe Sigurisë të Iranit (MOIS) dhe me Gardën Revolucionare (IRGC).
Për të siguruar lirimin e pengjeve të tij, Parisi zgjodhi paqësimin në vend të rreptësisë dhe hyri në negociata me Teheranin. Ai pranoi kërkesat e regjimit iranian për të rritur presionin ndaj opozitës iraniane në Francë, por kjo nuk e pengoi Teheranin të bënte kërdi në Francë.
Në vitin 1987, provat konfirmuan rolin që luajtën ambasada e Iranit në Francë dhe i ashtuquajturi përkthyes i saj, Vahid Gordji, në këta sulme, duke bërë që gjyqtari Gilles Boulougne të lëshonte një urdhër arresti për Gordji. Gordji u strehua në ambasadë dhe u vu nën survejim.
Ndërkohë, në Teheran, IRGC arrestoi një diplomat francez dhe rrethoi ambasadën e Francës në kryeqytetin iranian. Pas muajsh negociata, Parisi iu dorëzua shantazhit të Teheranit dhe e lejoi atë të largohej nga Franca.
Më vonë u zbulua se Charles Pasqua, i cili po negocionte me iranianët për fatin e pengjeve francezë, kishte ofruar të shkëmbente Gordji me francezin.
Qasja e dobët e Parisit ndaj terrorizmit të Teheranit e inkurajoi regjimin të shkonte aq larg sa të përpiqej të hidhte në erë mbledhjen e Rezistencës Iraniane në vitin 2018 në zemër të Parisit. Ndërhyrja në kohë e shërbimeve europiane të sigurisë parandaloi vdekjen e mijëra njerëzve, duke përfshirë personalitete të njohura nga të dy anët e Atlantikut dhe më gjerë.
Duket se fuqitë perëndimore, veçanërisht qeveritë europiane, nuk kanë nxjerrë asnjë mësim nga e kaluara. Ëinston Churchill ka thënë: “Një paqësues është ai që ushqen një krokodil, duke shpresuar se do ta hajë atë të fundit”. Europianët duhet të jenë të sigurt që mullahët nuk do t’ia përtonin të shkaktonin më shumë dhimbje në kontinentin e gjelbër, teksa gëzojnë pandëshkueshmërinë.
Bisedimet e ndërmjetësuara nga Bashkimi Europian javën e kaluar në Katar midis SHBA-së dhe regjimit iranian, nuk arritën të bënin asnjë hap përpara në çështjen bërthamore të Iranit, e jo më të arrinin një zgjidhje. Departamenti i Shtetit i SHBA-së tani thotë se nuk ka plane për bisedime të reja.
“Prezantimi i çdo gjëje që shkon përtej kufijve të ngushtë të JCPOA-së tregon mungesë serioziteti dhe angazhimi. Dhe kjo, për fat të keq, është ajo që ekipi pa edhe një herë në Doha,” u tha gazetarëve të martën zëdhënësi i Departamentit të Shtetit Ned Price, duke iu referuar marrëveshjes bërthamore të Iranit me titullin e saj zyrtar, Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit (JCPOA).
Tani jemi në korrik 2022, më shumë se gjashtë muaj që nga dhjetori 2021 kur negociatorët perëndimorë thoshin se kishin mbetur vetëm “disa javë” për të ringjallur marrëveshjen bërthamore të 2015-ës. Si rezultat i refuzimit të Perëndimit për të ndërmarrë një politikë të rreptë dhe të vendosur përballë agresioneve bërthamore të Teheranit dhe shkeljeve të përsëritura të angazhimeve të tij, regjimi i mullahëve ka vazhduar përpjekjet për të fituar kohë për të avancuar më tej me programin e paligjshëm të armëve bërthamore dhe për të zhvilluar programin e raketave balistike si një mjet për lëshimin e kokës bërthamore.
Më 1 korrik, Bloomberg raportoi se BE është në përpjekje për të nisur një raund të ri bisedimesh bërthamore pas vizitës së planifikuar të Presidentit të SHBA Joe Biden në Lindjen e Mesme në mes të korrikut. Ndërsa duket krejtësisht normale bazuar në standardet dhe procedurat diplomatike ndërkombëtare, kjo në fakt jep një sinjal të vazhdueshëm dëshpërimi, të cilin Teherani e ka shfrytëzuar në maksimum për disa dekada.
Perëndimi duhet ta kuptojë se regjimi iranian ka qenë gjithmonë, ashtu si edhe tani, në disavantazh. Teherani ka nevojë për marrëveshjen më shumë se Uashingtoni dhe Brukseli, dhe SHBA/BE duhet të veprojnë me vendosmëri dhe të tregojnë se janë të gatshëm të tërhiqen. Përndryshe, mullahët do të vazhdojnë të blejnë kohë dhe do të përsërisin shkeljet e angazhimit të tyre bërthamor, si p.sh. shkëputja e kamerave monitoruese të OKB-së dhe instalimi i centrifugave të avancuara për pasurimin e uraniumit në Fordow, një vend i mbrojtur mirë, thellë në zemrën e një rajoni malor në Iranin qendror.
“…ne jemi sigurisht të alarmuar, siç janë partnerët tanë, për përparimin që kanë bërë në fushën e pasurimit”, tha i dërguari i posaçëm i SHBA-së për Iranin Robert Malley në një intervistë me Radion Publike Kombëtare, duke përsëritur vërejtjet e Price për shtimin e “kërkesave të cilat, sipas meje, kushdo do t’i shihte si pa asnjë lidhje me marrëveshjen bërthamore.”
Irani posedon mjaftueshëm uranium të pasuruar në nivel të lartë për të prodhuar një bombë dhe mund ta bëjë këtë brenda disa javësh, tha ai.
Pasi foli me shefin e politikës së jashtme të BE-së, Josep Borrell, Ministri i Jashtëm i regjimit iranian Hossein Amir-Abdollahian tha në Twitter, “Marrëveshja është e mundur vetëm në bazë të mirëkuptimit dhe interesave reciproke. Ne mbetemi të gatshëm për të negociuar një marrëveshje të fortë dhe të qëndrueshme. SHBA duhet të vendosë nëse dëshiron një marrëveshje apo do të këmbëngulë që t’u përmbahet kërkesave të saj të njëanshme”.
Kjo është një tjetër taktikë nga strategjia e politikës së jashtme të Teheranit: kthejeni topin në fushën e kundërshtarëve tuaj dhe përfitoni nga pasiguria e tyre për të ndërmarrë veprime ndëshkuese kuptimplote. Për sa kohë që Iranit nuk i kërkohet llogari për sjelljen e tij agresive, mullahët në Teheran dhe komanda e lartë e Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), vetë entiteti që qëndron pas programeve të raketave bërthamore dhe balistike të regjimit, do të ndihen të sigurt për ta shtrirë më tej lakminë e tyre. Për momentin, data kryesore në kalendarin e Iranit është takimi i ardhshëm i Bordit të Guvernatorëve të Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike në shtator.
Pas rezolutës së mbikëqyrësit bërthamor të OKB-së në qershor, të miratuar me gjysmë zemre, e cila dënon moszbatimin nga Irani të procedurave dhe udhëzimeve të inspektorëve, Teherani do të testojë vendosmërinë e Perëndimit për të parë nëse ata janë të gatshëm ta dënojnë regjimin duke referuar dosjen e tij bërthamore nga IAEA tek Këshilli i Sigurimit i OKB-së. Ndërsa Rusia dhe Kina padyshim që do të refuzojnë të mbështesin çdo rezolutë të KS të OKB-së që riinstalon sanksionet ndërkombëtare të para vitit 2015 kundër Teheranit, vetë ky përshkallëzim nuk është në favor të Teheranit dhe ai do të donte ta shmangte një zhvillim kaq negativ.
Nëse Perëndimi i luan letrat e tij siç duhet, gjë që e ka të lehtë ta bëjë, ai mund ta frenojë dhe pengojë programin e armëve bërthamore të Iranit, duke krijuar gjithashtu terrenin për t’iu kundërvënë mbështetjes së regjimit ndaj terrorizmit global dhe shkeljeve të rënda të të drejtave të njeriut.
Paralelisht me bllokimin bërthamor, Irani po shfrytëzon qëndrimin e dobët të Perëndimit në lidhje me politikën e tij të vjetër të marrjes së pengjeve perëndimorë për t’i shkëmbyer me terroristët e tij të arrestuar dhe/ose ndjekjen e objektivave të caktuara të politikës së jashtme duke kërkuar gjithashtu përfitime financiare. Marrëveshja bërthamore e Obamës 2015 vazhdon të kritikohet edhe sot për faktin se i ka siguruar Teheranit 1.7 miliardë dollarë për lirimin e një numri shtetasish të dyfishtë të mbajtur peng nga IRGC.
Në këtë moment, grupe dhe personalitete të shumta nga e gjithë bota po paralajmërojnë për një marrëveshje të re për shkëmbimin e të burgosurve midis Belgjikës dhe regjimit iranian, duke akuzuar politikanët belgë se i kanë dhënë një “dritë jeshile terrorizmit të sponsorizuar nga shteti”.
Brukseli po kërkon miratimin e shpejtë nga Parlamenti i tij për një traktat që mund të çojë në lirimin e diplomatit-terrorist iranian Assadollah Assadi dhe tre bashkëpunëtorëve të tij. Assadi dhe ekipi i tij po vuajnë dënimin në burg në Belgjikë për “vrasje të mbetur në tentativë dhe përfshirje në terrorizëm” për rolin e tyre në komplotin për të hedhur në erë një tubim të vitit 2018 pranë Parisit, të mbajtur në mbështetje të koalicionit opozitar iranian, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.
Komisioni belg për marrëdhëniet me jashtë votoi në favor të projektligjit të mërkurën, duke krijuar një precedent shumë të rrezikshëm. Projektligji i traktatit, i cili ka shkaktuar që tani një tensionim të paprecedent politik në Belgjikë, me pasoja të mundshme në të gjithë Evropën, do të prezantohet para të gjithë Parlamentit belg prej 150 anëtarësh më 14 korrik.
Ky është një tjetër test për Perëndimin, veçanërisht për Kontinentin e Gjelbër, mbi vullnetin e tyre për të marrë një qëndrim të rreptë, siç duhej ta kishte marrë prej kohësh, ndaj regjimit në Iran, i njohur më së miri si sponsori kryesor shtetëror në botë i terrorizmit që është tani shumë pranë tejkalimit të “pragut bërthamor”, që nënkupton aftësinë për të prodhuar armë bërthamore pa u pikasur.
Udhëheqësi i Faljes së të Premtes në Teheran, Ahmad Khatami, ofendoi gratë e guximshme iraniane që i rezistuan presionit të mullahëve mizogjinistë për t’u imponuar atyre hixhabin e detyrueshëm. Khatami në mënyrë indirekte i quajti këto gra hajdute.
Khatami komentoi mbi rezistencën e grave kundër përpjekjeve të regjimit për të imponuar Hixhabin e detyrueshëm, “Në momentin që ne themi Hixhab, ato thonë, ‘mos e bëni kaq të madhe për katër fije flokësh. Më mirë merruni me vjedhjet dhe korrupsionin.”
Polemika të Zjarrta Globale Lidhur me Marrëveshjen e Fshehtë e të Turpshme të Belgjikës me Regjimin Iranian
Ndërsa Komiteti i Marrëdhënieve me Jashtë i Parlamentit Belg u mbështet në votën e koalicionit të udhëhequr nga qeveria për të miratuar së fundi një projekt-ligj për shkëmbimin e të burgosurve me regjimin iranian, një zhvillim krejtësisht i ndryshëm ka fituar vëmendje globale të paprecedent.
Është nisur një fushatë ndërkombëtare për të hedhur dritë mbi marrëveshjen e paligjshme të Brukselit me Teheranin, duke rezultuar në tensione edhe gjatë seancave të parlamentit belg më 5 dhe 6 korrik.
Ne, anëtarët e poshtëshënuar të Dhomës së Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara, ju shkruajmë në lidhje me një çështje jashtëzakonisht urgjente. Ne ju bëjmë thirrje që të udhëhiqni Parlamentin belg në refuzimin e çdo marrëveshjeje midis qeverisë suaj dhe Republikës Islamike të Iranit që do të kthente terroristin, Asadollah Assadi – ose çdo terrorist tjetër iranian të dënuar, për këtë çështje – në atdhe.
Më herët këtë Kongres, 254 Përfaqësues, demokratë dhe republikanë, bashkë-sponsorizuan Rezolutën 118 të Dhomës, duke shprehur mbështetjen për dëshirën e popullit iranian për një Republikë demokratike, laike dhe jobërthamore të Iranit dhe duke dënuar shkeljet e të drejtave të njeriut dhe terrorizmin e sponsorizuar nga shteti i qeverisë iraniane. Një shembull i tillë i terrorizmit të sponsorizuar nga shteti i Iranit u theksua më tej në tekstin e asaj rezolute: Komploti i Asadollah Assadi, me urdhër të regjimit terrorist në Teheran, për të hedhur në erë një tubim paqësor të disidentëve dhe avokatëve të demokracisë në Paris, Francë më 30 qershor 2018.
Rezoluta (H.Res. 1 18) thotë, pjesërisht:
Ndërsa, më 30 qershor 2018, dhjetëra mijëra njerëz u mblodhën në Paris në tubimin e Iranit të Lirë, ku mbështetën avokatët për një Republikë demokratike, laike dhe jobërthamore të Iranit dhe treguan mbështetje për lideren e opozitës, znj. Maryam Rajavi. Plani 10-pikësh për të ardhmen e Iranit, i cili bën thirrje për të drejtën universale për të votuar, zgjedhje të lira dhe një ekonomi tregu, dhe mbron barazinë gjinore, fetare dhe etnike, një politikë të jashtme të bazuar në bashkëjetesën paqësore dhe një Irani jo-bërthamor.
Më 2 korrik 2018, Prokuroria Federale belge njoftoi se kishte prishur një komplot terrorist kundër tubimit “Irani i Lirë 2018-Alternativa” të mbajtur më 30 qershor 2018, në mbështetje të luftës së popullit iranian për liri;
Disa ish-zyrtarë të shquar dypartiakë të qeverisë së Shteteve të Bashkuara, disa gjeneralë në pension të Shteteve të Bashkuara, stafi i kongresit dhe mijëra qytetarë amerikanë morën pjesë në atë mbledhje;
Ndërsa, më 4 shkurt 2021, një gjykatë në Belgjikë dënoi diplomatin iranian Assadollah Assadi me dënimin maksimal prej 20 vjet burg për rolin e tij në planifikimin e vendosjes së një bombe në tubimin e Iranit të Lirë në vitin 2018, dhe 3 bashkëpunëtorët e tij u dënuan me 10; 15 deri në 18 vite burg dhe të cilëve u është hequr shtetësia belge;
Assadi mori një bombë të prodhuar nga Irani nga Irani në Evropë me një fluturim komercial dhe ua dorëzoi bashkëpunëtorëve të tij me qëllimin për të shkaktuar viktima masive në tubimin e Iranit të Lirë në Paris në 2018;
Unë, John Mather, laureat i Nobelit në Fizikë 2006, SHBA, po ju shkruaj këtë letër për të shprehur shqetësimin tim të thellë për një traktat mbi ‘Transferimin e Personave të Dënuar’ nënshkruar fshehurazi midis Belgjikës dhe Republikës Islamike të Iranit në mars 2022. Diplomati iranian Assadollah Assadi u dënua për një komplot terrorist në Belgjikë kundër rezistencës iraniane të mbledhur atje në vitin 2018. Ky traktat do ta lejonte atë të transferohej përsëri në Iran, ku sigurisht do të lihej i lirë.
Assadi u dënua nga gjyqësori belg për organizimin e tentativës për bombardim të një konvente ndërkombëtare “Irani i Lirë” në Francë në vitin 2018. Gjyqësori belg dha një dënim përfundimtar maksimal të mundshëm për Assadi dhe deklaroi se ai po vepronte në emër të shtetit iranian.
Ne kemi mësuar se Belgjika nënshkroi në heshtje një traktat me Iranin që lejon personat e dënuar në territorin e njërës palë të transferohen në territorin e palës tjetër. Por, duke e lejuar Assadin të vuante pjesën e mbetur të dënimit 20-vjeçar në Iran, shteti që ishte përgjegjës për tentativën për bombardim terrorist do të tallte shtetin e së drejtës. Kjo do të nxiste mosndëshkimin e mëtejshëm për qeverinë iraniane dhe zyrtarët e saj të përfshirë në terrorizëm dhe krime kundër njerëzimit.
Miratimi i këtij traktati si ligj nga Parlamenti belg do ta lironte në mënyrë efektive Assadin nga vuajtja e dënimit dhe do të krijonte një precedent të rrezikshëm dhe do të dobësonte seriozisht sundimin e ligjit në Evropë dhe vende të tjera. Kjo do të inkurajonte më shumë terrorizëm iranian në mbarë botën dhe do të siguronte zyrtarët iranianë se ata mund t’i shmangeshin përgjegjësisë për krimet e mëdha ndërkombëtare.
Unë i bëj thirrje me forcë qeverisë së Belgjikës të tërheqë kërkesën e saj nga parlamenti dhe të përfundojë këtë traktat joetik dhe skandaloz me teokracinë iraniane, dhe po ashtu i bëj thirrje Parlamentit të Belgjikës që të shpallë që ky traktat kërkon mposhtjen e përpjekjeve të botës për të luftuar terrorizmin dhe të refuzojë miratimin e saj.
Në emër të Miqve të një Irani të Lirë në Parlamentin Evropian, ne tërheqim vëmendjen tuaj për një traktat që do të votohet javën e ardhshme në Parlamentin belg. Traktati është midis qeverisë belge dhe regjimit iranian për transferimin e personave të dënuar.
Ne kërkojmë nga kolegët tanë në Parlamentin belg të refuzojnë marrëveshjen për marrëveshjen e transferimit midis Belgjikës dhe regjimit iranian. Ky transferim do të hapë rrugën për lirimin e Assadollah Assadi, diplomatit terrorist të regjimit iranian, i dënuar me 20 vjet burg nga Gjykata e Antwerp-it dhe terroristë të tjerë, dhe do t’i japë një dritë jeshile fashizmit fetar që sundon Iranin për të vazhduar aktivitetet e tij kriminale dhe terrorizmin në tokën evropiane.
Një marrëveshje e tillë do të rezultojë në më shumë krime dhe vrasje në Evropë dhe nëse të gjithë nuk mbajmë një qëndrim të vendosur, ky nuk do të jetë i fundit nga këto komplote terroriste vdekjeprurëse.
Ne ju bëjmë thirrje që të refuzoni këtë traktat dhe marrëveshje për hir të paqes dhe sigurisë.
Sinqerisht,
Javier Zarzalejos, eurodeputet nga Spanja
Ryszard Czarnecki, eurodeputet nga Polonia
Stanislav Polčák, eurodeputet nga Republika Çeke
Gianna Gancia, eurodeputete nga Italia
Susanna Ceccardi, eurodeputete nga Italia
Anna Bonfrisco, eurodeputete nga Italia
Hermann Tertsch, eurodeputet nga Spanja
Franc Bogoviç, eurodeputet nga Sllovenia
Maite Pagazaurtundúa, eurodeputete nga Spanja
Antonio López-Istúriz White, eurodeputet nga Spanja
Projektligji për mbështetjen e terrorizmit dhe tradhtinë e demokracisë dhe të drejtave të njeriut u ratifikua nga Komisioni i Marrëdhënieve me Jashtë të Parlamentit belg me 10 vota pro nga koalicioni qeveritar, një abstenim dhe pesë vota kundër.
Ai hapi rrugën për referimin e tij në seancën plenare të Kuvendit për miratim përfundimtar.
Si viktima e parë e terrorizmit, ekzekutimeve dhe masakrës, Rezistenca Iraniane do të ndërmarrë të gjitha masat ligjore dhe politike
Pas dy seancave të tensionuara të martën dhe të mërkurën, më 5 dhe 6 korrik, dhe pas disa orësh debati, Komisioni i Marrëdhënieve me Jashtë i Parlamentit belg ratifikoi me 10 vota traktatin për “Transferimin e Personave të Dënuar” ndërmjet regjimit klerik dhe qeverisë belge me 10 vota pro, një abstenim nga koalicioni qeveritar dhe pesë vota kundër, duke e çuar atë në seancë plenare të parlamentit për votim dhe përcaktim përfundimtar.
Për shkak të ndjeshmërisë së debateve në Komision, me kërkesë të opozitës, të gjitha tekstet dhe diskutimet gjatë debatit duhet të verifikohen dhe të dorëzohen me shkrim në parlament. Si rezultat, seanca plenare e Kuvendit, e planifikuar për të enjten, më 7 korrik, u shty për të enjten, më 14 korrik.
Gjatë debatit, shumica e deputetëve kritikuan marrëveshjen me regjimin iranian dhe e cilësuan atë si të turpshme për hapjen e rrugës për më shumë terrorizëm në Belgjikë dhe Evropë nga regjimi i mullahëve. Megjithatë, ministri i Drejtësisë, me pretekstin e imperativave të “sigurisë kombëtare”, u bëri thirrje anëtarëve të koalicionit qeveritar që të mbështesin projektligjin.
Qeveria belge u përpoq të vazhdonte me këtë marrëveshje të turpshme në mënyrë të ulët dhe fshehurazi, dhe ia paraqiti parlamentit duke e futur në mes të disa traktateve të tjera. Megjithatë, zbulimet dhe fushata e përhapur globale, tubimet, uljet dhe demonstratat nga iranianët liridashës në 16 vende në një periudhë shumë të shkurtër kohore, e diskredituan marrëveshjen, duke e bërë atë plotësisht të pavlefshme dhe të paligjshme. Iranianët liridashës protestuan me fuqi në Belgjikë, Austri, Francë, Suedi, Shtetet e Bashkuara, Gjermani, Norvegji, Itali, Kanada, Holandë, Danimarkë, MB, Australi, Rumani, Zvicër dhe Luksemburg.
Në deklaratat dhe letrat e tyre drejtuar Presidentit dhe anëtarëve të Parlamentit belg, Kryeministrit dhe Ministrit të Drejtësisë, shumë personalitete në mbarë botën dënuan me forcë dorëzimin e vrasësve dhe autorëve të një komploti të madh terrorist kundër tubimit vjetor të Rezistencës Iraniane në Iran.
Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), nënvizoi se fushata globale do të vazhdojë dhe përsëri shprehu mirënjohjen e saj për të gjithë iranianët, parlamentarët, avokatët, personalitetet dhe partitë politike që marrin pjesë në këtë fushatë. Ajo vlerësoi këmbënguljen e tyre kundër nxjerrjes në ankand të vlerave dhe e cilësoi atë si një dëshmi të ndërgjegjes së zgjuar të njerëzimit.
Zonja Rajavi theksoi përsëri se MEK dhe NCRI e konsiderojnë si detyrë të tyre të vazhdojnë fushatën e tyre në përballjen me pushtetin e fashizmit fetar dhe do të eksplorojnë të gjitha rrugët politike dhe ligjore, duke bërë maksimumin pa marrë parasysh sa kushton.
Vitet e fundit, të drejtat e grave janë bërë sfida morale kryesore në mbarë globin. Brutaliteti i shkaktuar ndaj kaq shumë grave në mbarë botën është një njollë e errët dhe e pashlyeshme për shoqëritë e qytetëruara. Por vuajtja e grave iraniane nën regjimin mizogjinist që sundon atë vend është e paimagjinueshme.
Njësitë e Rezistencës në Teheran vazhduan aktivitetet e tyre kundër represionit të enjten në mbrëmje, më 7 korrik në orën 21:30 me kohën lokale, duke transmetuar thirrje kundër regjimit mbi një sistem njoftimi publik në lagjen Naziabad (në jug të Teheranit).
Europianët duhet të jenë të sigurt që mullahët nuk do t’ia përtonin të shkaktonin më shumë dhimbje në kontinentin e gjelbër, teksa gëzojnë pandëshkueshmërinë.
Bisedimet e ndërmjetësuara nga Bashkimi Europian javën e kaluar në Katar midis SHBA-së dhe regjimit iranian, nuk arritën të bënin asnjë hap përpara në çështjen bërthamore të Iranit, e jo më të arrinin një zgjidhje. Departamenti i Shtetit i SHBA-së tani thotë se nuk ka plane për bisedime të reja.
Udhëheqësi i Faljes së të Premtes në Teheran, Ahmad Khatami, ofendoi gratë e guximshme iraniane që i rezistuan presionit të mullahëve mizogjinistë për t’u imponuar atyre hixhabin e detyrueshëm. Khatami në mënyrë indirekte i quajti këto gra hajdute.
Polemika të Zjarrta Globale Lidhur me Marrëveshjen e Fshehtë e të Turpshme të Belgjikës me Regjimin Iranian
I nderuari Alexander De Croo
I nderuar Alexander De Croo
Për: Anëtarët e Parlamentit belg
Traktati Belgjikë-Regjimi i Iranit