E marta shënon ditën e 40-të të kryengritjes së pamëshirshme mbarëkombëtare të Iranit, ndërsa njerëz nga të gjitha sferat e jetës dhe në mbarë vendin vazhdojnë të shprehin kërkesat e tyre për ndryshimin e regjimit.
Protestat në Iran deri më sot janë zgjeruar në të paktën 198 qytete. Mbi 400 njerëz janë vrarë dhe më shumë se 20,000 janë arrestuar nga forcat e regjimit, sipas burimeve të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) opozita iraniane. Emrat e 260 protestuesve të vrarë janë publikuar nga PMOI/MEK.
Protestat mbarëkombëtare që shpërthyen me vrasjen arbitrare të Mahsa Amini nga Policia Mandatare e Iranit, janë pritur me një goditje të përgjakshme nga forcat e sigurimit të shtetit. Forcat shtetërore kanë përdorur gjerësisht shkopinj, gaz lotsjellës, spërkatës dhe armë gjahu në demonstratat e njerëzve.
Duke përdorur lirisht edhe plumbat luftarake, në disa qytete është qëlluar drejtpërdrejt mbi civilët. Dhuna e ushtruar mbi demonstruesit është jashtëzakonisht e lartë, një numër i madh protestuesish u vranë kur u goditën me shkopinj në kokë.
Protestuesit brohorisnin: “Vdekje shtypësit, qoftë Shahu apo Udhëheqësi (Khamenei).
Natën e së hënës, 24 tetor, në natën e 39-të të kryengritjes, zona të ndryshme në Teheran, duke përfshirë rrugët Karoun, Jeyhun, Mortazavi, Roudaki, Khosh, Jugore Xhennet Abad, Nawab, Selsabil, Qasr al-Dasht, Hashemi, Sahrurdi dhe Kamil. si dhe Distrikti 10 pranë Sadrit, ishin skena e demonstratave me sloganet “Vdekje Khamenei”, “Vdekje diktatorit”, “Ky vit është një vit sakrifice. Sejjid Ali (Khamenei) do të rrëzohet”.
Në Jeyhun, të rinjtë rebelë u përballën me forcat shtypëse kur u hodh gaz lotsjellës ndaj tyre duke ndezur një zjarr. Në rrugët Mortazavi dhe Qasr al-Dasht, njerëzit u përleshën gjithashtu me forcat shtypëse. Një shpërthim i fortë u dëgjua në Teheran Pars dhe energjia elektrike në atë zonë u ndërpre.
Studentët e Universitetit Khajeh Nasir, të cilët kishin dëbuar dje zëdhënësin e qeverisë nga universiteti, organizuan një demonstratë natën e të hënës në mbrëmje, duke brohoritur, “Ne nuk sakrifikuam jetën tonë për të kompromentuar dhe lavdëruar liderin vrasës” dhe “Ky vit është një viti i sakrificës. Sejjid Ali (Khamenei) do të rrëzohet”. Në Golshahr Karaj, sloganet “Vdekje diktatorit” dhe “Vdekje Khamenei” mund të dëgjoheshin edhe nga shtëpitë.
Të hënën, familjet e nxënësve në shkollën e mesme të vajzave Sadr u mblodhën jashtë shkollës, duke bllokuar rrugën dhe duke thyer xhamat e shkollës. Agjentët me rroba civile sulmuan familjet, por të rinjtë i rezistuan ashpër sulmit të tyre. Në Sanandaj, në Blvd Pavyan dhe në rrugën Bahman, studentet protestuan duke brohoritur, “Vdekje shtypësit, qoftë Shah apo Udhëheqës (Khamenei). Agjentët me rroba civile tentuan të arrestonin vajzat, por të rinjtë vendas u përballën me to dhe i detyruan të iknin. Në Urmia të rinjtë kanë bllokuar rrugën duke ndezur zjarrin. Në Mahabad, në qytetin Karmandan, të rinjtë i vunë flakën pankartave të mëdha të Khameneit dhe Khomeinit. Në Varamin, të rinjtë rebelë u vunë flakën posterave të drejtuesve të regjimit.
Duke përfshirë edhe ditën e sotme, kryengritja e studentëve është përhapur deri më tani në të paktën 27 universitete, duke përfshirë universitetet e Teheranit, Sharifin, Allamah, Khawaja Nasir, Shkencën dhe Teknologjinë e Amir Kabir, Azad Gharb, Al-Zahra, Teheran Shkencat Mjekësore, Isfahan Medical Sciences, Isfahan Industrial, Ferdowsi Mashhad, Mashhad Sports, Zahedan Medical Sciences, Azad Zabul, Mazandaran Architecture, Sari, Hamedan Industrial, Azad Flawar Jan, Tabriz Art, Azad Khorasgan, Azad Shahrekord, Yadegar Shahr-e-Rey, Azad Dezful, Chamran Ahvaz, Azad Kashan, dhe universiteti Maragheh.
Ndërkohë, në vazhdim të përpjekjeve të dëshpëruara për të mbuluar shtypjen brutale të protestuesve, më 24 tetor, agjencia e lajmeve Mizan, e lidhur me drejtësinë, përdori një gënjeshtër tjetër absurde dhe mbarti komentet e prokurorit të Hamedanit, i cili tentoi të zbardhte martirizimin e Studentit të Universitetit të Hamedanit, Negin Abdul Maliki, i cili u vra më 12 tetor. Ai e citonte atë të thoshte: “Nga Nika Shakrami dhe Sarina Esmaeilzadeh deri në vdekjen e Asra Panahi, ato janë dëshmi e projektit të rremë të vrasjes së mediave kundër-revolucionare… Në rastin e fundit, mediat dhe robotët virtualë pohuan se një person i quajtur “Negin A”. Një studente 21 vjeçare nga Qorveh, vdiq gjatë trazirave të fundit në Hamadan… Por fatkeqësisht, kjo zonjë vdiq për shkak të konsumimit të alkoolit të helmuar.”
Faqja e internetit e NCRI në Paris zhvilloi një intervistë ekskluzive me znj. Sarvenaz Chitsaz, kryetare e Komitetit të Grave të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Në këtë intervistë, zonja Chitsaz hodhi dritë mbi rolin e grave iraniane në kryengritjen aktuale dhe historinë e luftës së grave për liri dhe barazi.
Bota po shikon që gratë iraniane po luajnë një rol udhëheqës në protestat aktuale në Iran. A mund ta elaboroni këtë? Pse femrat? Si po i drejtojnë protestat?
Jemi përballë një regjimi mizogjen, i cili gjatë dyzet viteve të fundit ka shkelur të drejtat më elementare të grave, përfshirë të drejtën e tyre për të zgjedhur veshjen. Prandaj, gratë janë më të motivuara për të luftuar kundër këtij regjimi.
Roli i grave në protesta nuk është një fenomen spontan. Ajo i ka rrënjët në luftën e grave iraniane për 43 vitet e fundit, gjatë së cilës dhjetëra mijëra gra janë burgosur, torturuar dhe ekzekutuar. Numri i grave të ekzekutuara për bindjet e tyre politike në Iran, kryesisht për shkak të lidhjes me MEK, është i paprecedentë në kohët moderne.
Sakrificat e tyre janë pjesë e pandashme e historisë bashkëkohore të Iranit dhe janë të ngulitura në ndërgjegjen e popullit iranian.
Përveç kësaj, gratë kanë luajtur një rol kyç në Rezistencën Iraniane në të gjitha nivelet. 56% e anëtarëve të NCRI janë gra. Presidenti i zgjedhur i NCRI është një grua. Sekretari i Përgjithshëm i MEK-ut është një grua dhe për shumë vite, gratë kanë udhëhequr organizatën.
Cilat janë kërkesat e grave iraniane? A është thjesht një kërkesë për barazi gjinore, përfshirë të drejtën për të zgjedhur veshjen e tyre?
Gratë iraniane sigurisht kërkojnë barazi gjinore në të gjitha aspektet, duke përfshirë të drejtën për të zgjedhur veshjen dhe jetën e tyre shoqërore, dhe më e rëndësishmja, barazinë në ligj në mundësitë ekonomike dhe politike.
Megjithatë, ata e dinë se për sa kohë që regjimi fundamentalist është në pushtet, ata nuk do t’i arrijnë qëllimet e tyre. Prandaj, objektivi i tyre kryesor është përmbysja e këtij regjimi. Çdo gjë më pak se kjo do të ishte një keqinterpretim i kërkesave të popullit iranian dhe një dhuratë për regjimin e mullahëve.
Si një grua muslimane, cili është mendimi juaj për të drejtën e grave për të zgjedhur lirisht veshjen e tyre?
Unë besoj fort në lirinë e zgjedhjes së grave për të vendosur për jetën e tyre shoqërore, veshjen, fushën e tyre të studimit dhe karrierën e tyre. Sipas mendimit tim, demokracia e vërtetë është të respektosh pikëpamjet e të tjerëve dhe të mbrosh të drejtat e tyre. Kjo që po bëjnë mullahët është kundër Islamit dhe është fyerje për besimtarin e vërtetë.
Diktatorët duan të imponojnë pikëpamjet e tyre tek njerëzit. Babai i Shahut të rrëzuar u përpoq t’i detyronte gratë të hiqnin shallet e tyre dhe regjimi i mullahëve u përpoq ta bënte të detyrueshme mbajtjen e tyre. Mendoj se të dyja janë gabim. Gratë duhet të jenë të lira të zgjedhin, jo t’u thuhet se çfarë të bëjnë.
Në vitin 1979, kur Khomeini filloi t’i detyronte gratë të mbanin mbulesë, mbështetësit e MEK-ut, të cilët ishin myslimanë dhe mbanin shaminë, u rreshtuan në rreshtat e parë të demonstratës kundër mbulesës së detyrueshme.
Ne besojmë se gratë iraniane duhet të jenë të lira të zgjedhin se çfarë besojnë, çfarë duan të veshin dhe si duan të jetojnë. Shkurtimisht, ne refuzojmë mbulesën e detyrueshme, fenë e detyrueshme dhe qeverisjen e detyrueshme.
Raportohet se një numër adoleshentësh, përfshirë vajza të reja, janë arrestuar apo edhe vrarë. Regjimi iranian e ka mohuar këtë. Cila është e vërteta?
Ne kemi identifikuar të paktën 26 vajza dhe djem të mitur që janë vrarë nga regjimi gjatë kryengritjes së fundit. Një shembull është 15-vjeçarja Asra Panahi. Ajo u rrah për vdekje nga agjentë me rroba civile sepse kishte refuzuar të merrte pjesë në ceremoninë e propagandës për Khamenei. Regjimi pretendoi në mënyrë të rreme se ajo kishte kryer vetëvrasje. Aktualisht ka shumë të mitur në burgjet anembanë vendit dhe OKB-ja dhe komuniteti ndërkombëtar duhet të veprojnë menjëherë për të detyruar regjimin iranian t’i lirojë ata.
Cili është plani i NCRI për gratë?
NCRI ratifikoi planin 35 vjet më parë, duke garantuar të drejta të plota të barabarta për gratë në çdo aspekt të jetës së tyre.
Për ne, të drejtat e barabarta të grave nuk kufizohen në veshjen e tyre, por përfshijnë të gjitha të drejtat themelore, barazinë para ligjit dhe më e rëndësishmja, pjesëmarrjen e barabartë në udhëheqjen politike dhe barazinë në arenën ekonomike.
Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e NCRI-së ka deklaruar se të gjitha ligjet e shkruara ose të pashkruara për kontrollin e veshjes ose sjelljes së grave nën rubrikën e “keqmbulesës” që kanë shkelur të drejtën e grave iraniane për liri dhe siguri, nuk do të kenë vend në Irani i së nesërmes.
Në veçanti, ajo ka thënë se ligji i sheriatit të mullahëve do të shfuqizohet në Iranin e ardhshëm dhe të gjitha ligjet diskriminuese do të shfuqizohen pas përmbysjes së regjimit.
Ndërprerja e fjalimit të zëdhënësit të qeverisë në Universitetin Khajeh Nasir me sloganet, “Vrasës, humbi”, “Vdekje liderit suprem pas shumë vitesh të gjata krimesh”
Sot, e hënë, 24 tetor, në ditën e 39-të të kryengritjes mbarëkombëtare, Teherani dhe qytete të ndryshme të vendit ishin skenat e kryengritjes së studentëve të universitetit. Studentët e Universitetit Khajeh Nasir ndërprenë fjalimin e zëdhënësit të qeverisë Ali Bahadori Jahormi me slogane kundër regjimit. Jahromi ishte në universitet për një periudhë pyetje-përgjigje. Studentët brohorisnin, “Vrasës, humbi”, “Turp për udhëheqësin tonë të turpëruar” dhe “Ky vit është një vit sakrificash. Sejjid Ali (Khamenei) do të rrëzohet”, “Nuk duam sistem të korruptuar, nuk duam një mysafir vrasës”, “Zëdhënës, humbisni”, “Basiji, është fundi juaj”, “Pra shumë vite krime! Vdekje regjimit të mullahëve!” “Bërtisni studentë, bërtisni të drejtën tuaj”, “Ky është mesazhi i fundit, vetë regjimi është objektivi” dhe “Armiku ynë është pikërisht këtu; ata gënjejnë duke thënë se është Amerika.”
Në reagim ndaj parullave të studentëve, Bahadori u përpoq të devijonte kërkesën kryesore të popullit dhe studentëve, pikërisht rrëzimin e regjimit duke përsëritur disa parrulla. Megjithatë, përballë sloganeve të studentëve, ai u detyrua t’i jepte fund shfaqjes së tij qesharake. Disa basixhinj dolën në skenë për të mbajtur shfaqjen absurde duke brohoritur “Vdekje hipokritëve (MEK), por studentët i bërtitën.
Studentë në universitete të tjera të Teheranit dhe qytete të tjera, duke përfshirë Teknologjinë Sharif, Ekonominë e Allamah, Shkencën dhe Industrinë, Al-Zahra, Azad Gharb, Menaxhim, Gjuhë të Huaj dhe Letërsi të Universitetit të Teheranit, Kharazmi, Amir Kabir, Shkenca Mjekësore të Universitetit Azad të Teheranit , Universiteti Ferdowsi dhe Shkencat Sportive të Mashhadit, Universiteti i Teknologjisë në Isfahan, Arkitektura Mazandaran, Dezful, Azad Flowerjan, Azad Shahr Kurd dhe Universiteti Chamran i Ahvazit organizuan protesta dhe protesta duke brohoritur, “Vdekje shtypësit, qoftë Shah apo Udhëheqësi (Khamenei), “Ngrihuni dhe shkatërroni pallatin e armikut”, “Vdekje diktatorit”, “Mullahët duhet të humbasin”.
Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI- Paris)
Dita e shtunë, më 22 tetor, shënoi ditën e 37-të të kryengritjes mbarëkombëtare të popullit iranian. Populli në Teheran doli në rrugë dhe protestoi në zona të ndryshme, duke përfshirë rrugët Azerbajxhan dhe Saadi, Lalehzar, Cheragh-Bargh Bazaar, Sepahsalar Bagh dhe të tjera. Të rinjtë protestuan në rrugën Lalezar duke ndezur zjarr dhe duke thirrur “Vdekje diktatorit”. Protestuesit para teatrit të qytetit u përballën me forcat shtypëse që qëllonin njerëzit me pushkë. Qendra tregtare Jame-Jam në Teheran mori zjarr për shkak të gazit lotsjellës.
Pronarët e dyqaneve në Gohardasht, në perëndim të Teheranit, hynë në grevë. Ndërkohë, forcat shtypëse u dërguan në rrethe të ndryshme të qytetit dhe disa furgonë dhe autobusë u vendosën përpara Universitetit Azad për të transportuar protestuesit e arrestuar. Në Isfahan, në Iranin qendror, të rinjtë dolën në rrugë duke thirrur, “Mullahët duhet të zhduken”. Në autostradën Kharrazi, dhe në rrugët e Anoushirvan protestuesit ngritën postblloqe dhe makinat që kalonin shprehën solidaritetin e tyre me protestuesit duke u rënë borive. Në rajonin Chaharbagh të Isfahanit, forcat shtypëse shënjestruan dhe qëlluan protestuesit. Në Tabriz, në veriperëndim të Iranit, të rinjtë e rebeluar ngritën postblloqe duke djegur goma.
Në Mashhad, në verilindje të Iranit, populli doli në rrugë në zona të ndryshme, duke përfshirë Parkun Mellat, Nezam Pezeshki, Azadshahr, Sheshin Moalem, Ahmadabad, kryqëzimin Rahnamaie dhe Bulevardin Haft-e Tir, duke thirrur, “Vdekje diktatorit”, ” Mos kini frikë, ne jemi të gjithë së bashku”, dhe “Vdekje Khameneit”. Në disa rrethe, forcat shtypëse sulmuan popullin.
Në Shiraz, në jug të Iranit, populli doli në rrugë duke thirrur, “Mos e quani protestë, tani ky është një revolucion” dhe “Ne do të luftojmë, do të vdesim, por do ta rifitojmë Iranin”. Në Arak në provincën Markazi (Qendrore) u zhvilluan përleshje mes forcave shtypëse dhe të rinjve. Në Sanandaj, në Iranin perëndimor, protestuesit bllokuan rrugët duke ndezur zjarr dhe u përballën me forcat shtypëse në qytezën Baharan dhe rajonin Ghafoor.
Në Behbahan, në provincën Khuzestan, u mbajt një demonstratë midis sheshit Jawan Mardi dhe kryqëzimit të Bankës Melli, dhe forcat shtypëse shënjestruan dhe hapën zjarr ndaj protestuesve. Të rinjtë e Tonkabonit, në veri të Iranit, hoqën një stendë të policisë. Në Bandar Kong, në Iranin jugor, populli doli në rrugë duke thirrur “Vdekje diktatorit”. Në Malard, në provincën Alborz, protestuesit dogjën posterat e Qassem Soleimanit, komandantit të vrarë të forcës terroriste Quds dhe Ali Khameneit, udhëheqësit suprem të regjimit. Të shtunën, naftëtarët e Fazës 2 të Rafinerisë Abadan hynë në grevë.
Pavarësisht atmosferës së rëndë të terrorit të shtunën në mbrëmje, në shumë zona të Teheranit, duke përfshirë kryqëzimin Valisar, rrugën Shariati, qytezën Ekbatan, Tehran Pars, Sadeghieh dhe të tjera, populli doli në rrugë duke thirrur, “Vdekje diktatorit”. Në sheshin Nabuwat të Teheranit pati një përplasje të ashpër mes të rinjve dhe forcave shtypëse. Në Dezful, në jugperëndim të Iranit, të rinjtë e guximshëm dolën në rrugë duke thirrur: “Ky vit është një vit sakrifice. Seyyed Ali (Khamenei) do të rrëzohet ng pushteti” dhe “liri, liri, liri”. Forcat shtypëse hapën zjarr. Të rinjtë në Sanandaj, Marivan dhe Mahabad bllokuan rrugët duke ndezur zjarr dhe duke zhvilluar demonstrata natën.
Në ditën e 37-të të kryengritjes mbarëkombëtare të shtunën, më 22 tetor, studentët në Universitete të ndryshme anembanë Iranit organizuan greva dhe demonstrata. Disa nga universitetet përfshinin Teheranin, Sharifin, Allamah, Artin, Melliun, Shkencën dhe Kulturën, Shkencat Mjekësore të Tabrizit, Jondishapur Mjekësi në Ahvaz, Ardakan në Yazd, Yasouj, Mohajer në Isfahan, Fakultetin e Artit dhe Arkitekturës Yazd, Stomatologjinë e Isfahanit, Mazandaran , Shkencat Mjekësore të Hamedanit dhe Razi në Kermanshah.
Studentët e Universitetit Melli brohorisnin: “Gjithë këto vite krim, vdekje këtij velajeti (Khamenei)” dhe “Kujdes nga dita që të rrëmbejmë armët”. Studentët në Universitetin Mazandaran u përballën me forcat e sigurisë dhe Basiji, duke brohoritur, “Lironi të gjithë të burgosurit politikë”. Studentët e Universitetit Sharif brohoritën, “studentët bërtasin për të drejtat tuaja”. Studentët e Universitetit Razi brohorisnin: “Basij pa rrënjë, turp për ty”, dhe studentët e fakultetit teknik të Universitetit të Teheranit, ndërsa marshonin, brohorisnin: “Topat, tanket dhe mitralozat nuk janë më efektive; thuaj nënës sime se ajo nuk ka më një vajzë.”
Njëkohësisht, studentët dhe të rinjtë në disa rrethe të Teheranit protestuan, duke brohoritur, “Vdekje diktatorit” dhe makinat në trafik u bashkuan me ta duke i rënë borive. Të rinjtë në Mashhad demonstruan në rrugën Kowthar, duke brohoritur, “Mos ki frikë; jemi të gjithë bashkë.”
Sot në mëngjes, Sanandaj, Saqqez, Baneh, Bukan, Mahabad, Marivan dhe shumë qytete të tjera dëshmuan një grevë masive të tregut. Tregu i tregtisë celulare në rrugën Jumouhri në Teheran dhe tregtarët dhe shoferët e kamionëve të Marvdasht, Rezvanshahr, Isfahan dhe Saveh Road gjithashtu hynë në grevë. Punëtorët e fabrikës së çokollatës Aydin në Tabriz dolën në grevë dhe në përgjigje të zyrtarëve që donin t’i jepnin fund grevës brohoritën: “Turp të keni! Turp të keni.”
Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI-Paris)
Studentët e guximshëm të kolegjit filluan protestat kundër regjimit në të gjithë Iranin më 22 tetor, duke shënuar ditën e 37-të të demonstratave. Megjithatë, qindra qytetarë në provinca të ndryshme, përfshirë kryeqytetin Teheran, iu bashkuan protestave. “Vdekje Khamenei-t”, “Vdekje diktatorit” dhe “Vdekje shtypësit; qoftë Shahu apo Udhëheqësi Suprem [Khamenei]”, thërrisnin protestuesit.
Sipas opozitës Mojahedin-e Khalq (MEK), protestat kanë përfshirë 195 qytete deri më tani. Organizata ka deklaruar se regjimi ka vrarë të paktën 400 qytetarë sot. MEK ka publikuar emrat dhe specifikimet e 241 protestuesve të vrarë. Regjimi thuhet se ka arrestuar në mënyrë arbitrare më shumë se 20,000 protestues dhe kalimtarë.
Kryengritja e fundit mbarëkombëtare e Iranit ka vazhduar tashmë prej pesë javësh. Gjatë asaj kohe, ajo është rritur për të përfshirë gati 200 qytete të ndryshme, ndërkohë që ka marrë përfshirje nga një gamë e gjerë grupmoshash, profesionesh dhe demografike etnike dhe fetare.
Vajzat e shkollave të mesme janë bërë një forcë kryesore lëvizëse në thirrjet për revolucion shoqëror dhe ndryshim regjimi. Por të rinjtë iranianë kanë marrë kohët e fundit mbështetje jetike nga punëtorët veteranë të naftës, grevat e të cilëve kanë sjellë krahasime të dukshme me kushtet që i paraprinë përmbysjes së regjimit të Shahut në 1979.
E shtuna shënoi ditën e 37-të të kryengritjes mbarëkombëtare të Iranit ndërsa protestat kundër regjimit vazhduan, dhe shumë thirrje kanë qenë që njerëzit të dalin në rrugë për demonstrata dhe mitingje të mëtejshme.
Protestat në Iran deri më sot janë zgjeruar në 195 qytete. Mbi 400 njerëz janë vrarë dhe më shumë se 20,000 janë arrestuar nga forcat e regjimit, sipas burimeve të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) opozitare iraniane. Emrat e 224 protestuesve të vrarë janë publikuar nga PMOI/MEK.
E marta shënon ditën e 40-të të kryengritjes së pamëshirshme mbarëkombëtare të Iranit, ndërsa njerëz nga të gjitha sferat e jetës dhe në mbarë vendin vazhdojnë të shprehin kërkesat e tyre për ndryshimin e regjimit.
Protestat mbarëkombëtare që shpërthyen me vrasjen arbitrare të Mahsa Amini nga Policia Mandatare e Iranit, janë pritur me një goditje të përgjakshme nga forcat e sigurimit të shtetit. Forcat shtetërore kanë përdorur gjerësisht shkopinj, gaz lotsjellës, spërkatës dhe armë gjahu në demonstratat e njerëzve.
25 Tetor 2022
Ndërprerja e fjalimit të zëdhënësit të qeverisë në Universitetin Khajeh Nasir me sloganet, “Vrasës, humbi”, “Vdekje liderit suprem pas shumë vitesh të gjata krimesh”
Protesta në Iran-Nr. 74
Protesta në Iran – Nr. 72
Studentët e guximshëm të kolegjit filluan protestat kundër regjimit në të gjithë Iranin më 22 tetor, duke shënuar ditën e 37-të të demonstratave. Megjithatë, qindra qytetarë në provinca të ndryshme, përfshirë kryeqytetin Teheran, iu bashkuan protestave. “Vdekje Khamenei-t”, “Vdekje diktatorit” dhe “Vdekje shtypësit; qoftë Shahu apo Udhëheqësi Suprem [Khamenei]”, thërrisnin protestuesit.
Kryengritja e fundit mbarëkombëtare e Iranit ka vazhduar tashmë prej pesë javësh. Gjatë asaj kohe, ajo është rritur për të përfshirë gati 200 qytete të ndryshme, ndërkohë që ka marrë përfshirje nga një gamë e gjerë grupmoshash, profesionesh dhe demografike etnike dhe fetare.
E shtuna shënoi ditën e 37-të të kryengritjes mbarëkombëtare të Iranit ndërsa protestat kundër regjimit vazhduan, dhe shumë thirrje kanë qenë që njerëzit të dalin në rrugë për demonstrata dhe mitingje të mëtejshme.