Sistemi Arsimor i Regjimit Iranian; Nga Privimi i Arsimimit tek Doktoratura e Rreme

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Për të kuptuar rrënjën e padrejtësisë arsimore në Iranin e sunduar nga regjimi, ne duhet të hedhim vështrimin në politikat arsimore të regjimit pas luftës tetëvjeçare Iran-Irak në vitet 1980. Menjëherë pas përfundimit të luftës, ndërsa regjimi u përball me një deficit të madh buxhetor, ai vendosi të hapë shkolla gjysmë-qeveritare, private dhe jofitimprurëse për të kompensuar defiçitin e tij buxhetor duke plaçkitur popullin iranian.

Duke ndarë institutet arsimore, regjimi krijoi diskriminim të madh midis të pasurve, kryesisht fëmijë të zyrtarëve dhe besnikëve të regjimit, si anëtarët e Gardës Revolucionare (IRGC) dhe forcave Basij, dhe fëmijëve të zakonshëm.

 

Një Grua e Paidentifikuar Ekzekutohet në Burgun Adel Abad në Shiraz

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Unidentified woman executed in Adel Abad prison in ShirazNjë grua e paidentifikuar u ekzekutua me varje në burgun Adel Abad në Shiraz më 21 gusht 2022. Ajo dhe dy burra u ekzekutuan në të njëjtën kohë.

Gruaja ishte akuzuar për vrasje me dashje. Lajmi për ekzekutimin e gruas në burgun Adel Abad në Shiraz nuk është bërë ende i ditur nga burime zyrtare qeveritare.

Kriza e Ujit në Iran Vetëm sa po Përkeqësohet

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Në një vend me një sasi të madhe burimesh ujore, mbi 300 qytete dhe mijëra fshatra anembanë Iranit po vuajnë aktualisht nga mungesa e madhe e ujit. Në disa zona, njerëzit nuk kanë asnjë qasje në ujë të rrjedhshëm përveç cisternave që mbërrijnë periodikisht për të siguruar minimumin. Ironia është se gjatë javëve të fundit, shumë qytete, qyteza dhe fshatra në të gjithë Iranin janë goditur gjithashtu nga përmbytjet masive. Kjo vërteton më tej realitetin fatkeq se regjimi i mullahëve dhe politikat e tij shkatërrimtare janë në rrënjët e krizës së përshkallëzuar të ujit në Iran.

Presidentit “Kasap” të Iranit i Mungon Legjitimiteti për të Folur në Asamblenë e Përgjithshme të OKB

Nga
Amir Taghati
-

Presidenti i regjimit iranian Ebrahim Raisi aktualisht pritet të flasë para Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara pak pas hapjes së sesionit të saj të 77-të më 13 shtator. Sigurisht, për këtë do të duhej që Shtetet e Bashkuara së pari t’i jepnin atij vizë për të vizituar Nju Jorkun – diçka që nga ana tjetër, do t’i ofronte atij një pretendim të padrejtë për legjitimitet duke sinjalizuar në të njëjtën kohë shpërfilljen e historikut të tij të gjatë të shkeljes së të drejtave të njeriut ndërkohë që ka promovuar terrorizmin dhe ekstremizmin në mbarë botën.

Raisi u instalua përmes një procesi të rremë zgjedhor në qershor 2021 pasi u miratua nga lideri suprem i regjimit Ali Khamenei. Asnjë figurë tjetër e njohur politike nuk u lejua të kandidonte dhe dy kandidatë të vegjël u larguan nga gara në momentin e fundit për t’i dhënë më shumë peshë të zgjedhurit të liderit suprem. Ndërkohë, opozita kryesore pro-demokratike, Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), i kërkoi publikut të bojkotonte votimet si një mënyrë për të “votuar për ndryshimin e regjimit”.

Shumica dërrmuese e popullit iranian e përqafoi atë thirrje. Edhe vetë regjimi ka deklaruar se pjesëmarrja e votuesve ishte më e ulëta në historinë e regjimit. Ndërkohë, sipas vlerësimeve të MEK, më pak se dhjetë për qind e votuesve me të drejtë vote morën pjesë në proces, shumica qëndruan në shtëpi ndërsa të tjerët dorëzuan qëllimisht fletë votimi të pavlefshme për të protestuar kundër kandidaturës së Raisit në veçanti, por edhe kundër parodisë më të gjerë të demokracisë.

Këto protesta ishin rezultat jo vetëm i fushatës së MEK për bojkot elektoral, por edhe i aktivizmit themelor që vuri në dukje backgroud-in e Raisit dhe e etiketoi atë si “kasapin e Teheranit”. Në vitin 1988, ai ishte një nga katër zyrtarët që shërbeu në “komisionin e vdekjes” në kryeqytetin e vendit, i cili mbikëqyrte marrjen në pyetje dhe ekzekutimin pa proces gjyqësor të të burgosurve politikë në burgjet Evin dhe Gohardasht. Ato vrasje ishin komponenti qendror i një masakre mbarëkombëtare që shkaktoi më shumë se 30,000 viktima, shumica prej tyre anëtarë të MEK.

Roli i Raisit në tentativën për asgjësimin e asaj lëvizjeje ishte padyshim arsyeja kryesore pse Khamenei e emëroi atë të shërbente si kreu i gjyqësorit të Iranit në vazhdën e një kryengritjeje mbarëkombëtare në fillim të vitit 2018. Me slogane të tilla si “vdekje diktatorit” si pjesë e protestave që përfshinë mbi 100 qytete dhe qyteza, kjo kryengritje nxori në pah forcën organizative të opozitës dhe shtrirjen e mbështetjes së saj popullore. Në të vërtetë, edhe lideri suprem u detyrua të pranonte në një fjalim se MEK kishte “planifikuar për muaj të tërë” për të mundësuar këto trazira kaq të përhapura, dhe kjo, nga ana tjetër, e shtyu regjimin të rriste përpjekjet e tij për të shtypur disidencën dhe për të shkurajuar lidhjet me lëvizjen e Rezistencës.

Documentary: 1988 massacre of 30,000 political prisoners in Iran and the role of Ebrahim Raisi

Documentary: 1988 massacre of 30,000 political prisoners in Iran and the role of Ebrahim Raisi

Ebrahim Raisi kishte qenë ndër përcjellësit e këtyre kërcënimeve dhe kishte bërë thirrje që Bolton, Pompeo dhe të tjerë të gjykoheshin në një “gjykatë islamike” për sulmin me dron të vitit 2020 që vrau komandantin e Forcës Quds të IRGC-së, Qassem Soleimani. Ai la të kuptohej se nëse nuk do të ndodhte një gjyq i tillë, ndjekësit e modelit të fondamentalizmit islamik të regjimit do ta zbatonin vetë “gjykimin e Zotit”.

Këto kërcënime spikatën edhe më shumë më 12 gusht kur një njeri i quajtur Hadi Matar, i cili kishte lavdëruar IRGC-në në mediat sociale, sulmoi dhe goditi me thikë autorin Salman Rushdie në skenë në një event letrar në shtetin e Nju Jorkut, me sa duket duke u përpjekur të zbatonte një fetva 33-vjeçare në të cilën themeluesi i regjimit iranian bënte thirrje për vdekjen e autorit.

Do të ishte gabim t’i jepej Raisit një vizë në çfarëdo rrethane, por ky gabim do të ishte veçanërisht i pamend nëse do të bëhej kaq shpejt pasi sulmi ndaj Rushdie risolli fuqishëm në kujtesë faktin se terrorizmi i mbështetur nga Irani ka depërtuar në kufijtë e Shteteve të Bashkuara. Në radhë të parë, prania e tij mund të shërbejë si burim frymëzimi për agjentët dhe mbështetësit e regjimit, dhe në radhë të dytë, mund t’i lërë vetë regjimit një përshtypje të qartë se SHBA nuk ka interes të mbajë përgjegjës zyrtarët kryesorë të Iranit për kërcënimet terroriste dhe aktivitetet malinje shoqëruese.

Pas 20 vitesh, negociatat nuk janë më afër përfundimit të përpjekjes së Iranit për armë bërthamore

Nga
Aladdin Touran
-

Disa ekspertë të sigurisë ndërkombëtare dhe mospërhapjes u bashkuan me përfaqësuesit e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit në Uashington DC të mërkurën për të diskutuar statusin aktual të ambicieve bërthamore të Iranit pas 20 vjetorit të zbulimeve të para publike në lidhje me programin e armëve bërthamore të vendit .

Më 14 gusht 2002, NCRI mbajti një konferencë shtypi në Uashington për të dhënë detaje rreth punës së vazhdueshme në lidhje me armët bërthamore, në vendet klandestine pranë qyteteve iraniane të Natanz dhe Arak. Shqyrtimi global që pasoi shpejt e shtyu regjimin iranian të pranonte ekzistencën e këtyre dy vendeve, ndërsa Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike nisi një proces hetimi dhe monitorimi që vazhdon deri më sot.

Ky hetim është informuar vazhdimisht nga zbulimet nga NCRI, nga të cilat ka pasur më shumë se 100 gjatë 20 viteve të fundit, sipas Soona Samsami nga zyra përfaqësuese e NCRI në SHBA. “Po të mos ishin ato zbulime, shteti më aktiv sponsorizues i terrorit do të kishte pasur armën më të rrezikshme deri tani,” tha ajo në konferencën e së mërkurës, ndërsa argumentoi gjithashtu se mungesa e një përgjigjeje vendimtare ndërkombëtare ndaj ambicieve të Iranit për armë bërthamore ka lejuar për të bërë ato lloj përparimesh që janë në shfaqje të dukshme mes negociatave të reja për të rivendosur marrëveshjen bërthamore të vitit 2015 të njohur si Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit.

Regjimi iranian ka shkelur sistematikisht komitetet e tij duke pasuruar uranium në nivele më të larta dhe në sasi më të mëdha se sa lejohet sipas JCPOA, ndërsa gjithashtu ka instaluar grupe centrifugash të avancuara që do të lejonin pasurim edhe më të shpejtë në të ardhmen. Tani, regjimi po pasuron në mënyrë rutinore uraniumin në 60 për qind pastërti të zbërthyer, shumë mbi maksimumin prej 20 për qind që kishte arritur para nënshkrimit të JCPOA, dhe vetëm një hap i shkurtër teknik larg shkallës së armëve.

Regjimi dhe apologjetët e tij janë përpjekur shpesh t’i cilësojnë ato përparime si ndëshkime të kthyeshme për tërheqjen e SHBA-së. Por drejtori i përgjithshëm i IAEA, Rafael Grossi, ka pranuar se programi bërthamor i Iranit është rritur përtej pikës në të cilën kushtet origjinale të JCPOA do ta kufizonin atë në mënyrë efektive. Ndërkohë, zyrtarët dhe institucionet e regjimit iranian i kanë përdorur këto përparime për t’u mburrur hapur për mundësinë e “shpërthimit” të aftësisë së armëve bërthamore.

Në korrik, Kamal Kharrazi, një këshilltar i lartë i liderit suprem të regjimit, i tha medias shtetërore se nuk ishte “sekret që ne kemi mjetet teknike për të prodhuar një bombë bërthamore”. Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike e përsëriti më vonë këtë pretendim, duke theksuar se pasurimi i uraniumit në shkallën e armëve mund të ndodhte në objektin në Fordo, i cili është i fortifikuar kundër sulmeve ajrore. IRGC vazhdoi të kërcënonte se ky do të ishte pikërisht rezultati nëse kundërshtarët perëndimorë bënin “ndonjë gabim”.

Konferenca dha shembuj të shumtë të prirjes së pandershme të Teheranit duke shqyrtuar zbulime të ndryshme të mëparshme të NCRI mbi tema që regjimi i kishte mbajtur të fshehura. Këto përfshijnë zbulime të vendeve individuale si një strukturë testimi centrifuge në Kala Electric si dhe detaje të gjera të përbërjes së programit bërthamor, siç është konsolidimi i tij në 2011 në Organizatën e Inovacionit dhe Kërkimit Mbrojtës.

NCRI i paraqiti këto detaje të mërkurën si provë për të mbështetur pretendimet nga Bolton dhe të tjerët në lidhje me gjasat ekstreme të mospërputhjes së regjimit me marrëveshjet e ardhshme. Siç tha Soona Samsami: “Fakti i padiskutueshëm ka qenë dhe mbetet që regjimi në Teheran nuk do të braktisë kurrë ndjekjen e një arme bërthamore sepse e sheh atë si një garanci për mbijetesën e tij.”

Pasi i bëri jehonë pohimit të Boltonit se Teherani është në thelb i pabesueshëm, ish-senatori amerikan Joseph Lieberman tha në fjalët e tij në konferencë: “Ky regjim nuk do ta ndryshojë kurrë sjelljen e tij. Pra, politika jonë duhet të jetë të mbështesim ndryshimin e regjimit.”

Alireza Jafarzadeh, zëvendësdrejtoresha e zyrës së NCRI-së në Uashington, la të kuptohej se ky rezultat mund të ishte i arritshëm gati 20 vjet më parë, nëse fuqitë perëndimore do të kishin ndërmarrë hapa për të ndalur plotësisht aktivitetet bërthamore të Iranit, duke hequr kështu atë burim levash dhe projeksioni të forcës.

Ndërsa refuzimi për të pranuar projekt-marrëveshjen pasqyron angazhimin e vendosur të regjimit për shpërthimin bërthamor, refuzimi përkatës për t’u larguar nga JCPOA pasqyron një nevojë për të projektuar forcën në marrëdhëniet me kundërshtarët perëndimorë. Kjo nevojë është ndoshta më e fortë se kurrë tani, pasi Teherani përballet me trazira popullore pothuajse të vazhdueshme me rrënjë në kryengritjet e udhëhequra nga MEK të 2018 dhe 2019. Kjo trazirë herët a vonë do të çojë drejtpërdrejt në përmbysjen e diktaturës së mullahëve nga populli iranian. Tani shtrohet pyetja nëse fuqitë perëndimore do të merrnin anën e duhur në atë konflikt.

Iran: Njësitë e Rezistencës transmetojnë slogane kundër regjimit në Karaj

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Shkruar nga Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI – Paris)

Njësitë e Rezistencës në Karaj vazhduan aktivitetet e tyre kundër represionit të dielën në mbrëmje, më 21 gusht në orën 20:20 me orën lokale, duke transmetuar thirrje kundër regjimit mbi një sistem njoftimi publik në Boustan-e Iran Zamin. Ata transmetojnë slogane të tilla si Vdekje Khamenei, Rroftë Rajavi, “Ne, burra dhe gra, jemi luftëtarë, le të luftojmë”, “Iranianët janë vigjilentë dhe urrejnë Shahun dhe mullahët”, “Ky është mesazhi i fundit, koha e këtij regjimi ka mbaruar”, “Raisi, ti je vrasësi i vitit 1988”, dhe “Rajavi, lideri i brezit vetëmohues”.

 

Gratë dhe vajzat iraniane viktima të vrasjeve brutale për nder

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Iranian women and girl’s victim of brutal honor killingsRaportimet për dhunën ndaj grave, veçanërisht “vrasjet për nder” janë të zakonshme në Iran.

Më 4 shtator 2021, shefi i policisë në Rumeshkan të provincës Lorestan tha se trupi i një vajze 16-vjeçare u gjet në qytetin perëndimor. Dhe tani, 11 muaj pas vrasjes së tmerrshme të Mobina Sourit nga bashkëshorti i saj klerik, ai është liruar. Megjithatë, gazetari vendas që publikoi lajmin e tragjedisë u dënua me burg.

Katër anëtare të Shoqatës Zëri i Grave Iraniane dërgohen në burgun Evin

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Four members of the Voice of Iranian Women Association sent to Evin Prison to serve timeAsnjë burg nuk mund ta heshtë zërin e grave që duan barazi

Katër anëtarë të Shoqatës Zëri i Grave Iraniane (Neda-ye Zanan-e Iran) u thirrën në Prokurorinë e Burgut Evin më 18 gusht 2022, për të filluar vuajtjen e dënimeve të tyre me burg.

Secila nga katër anëtaret e Shoqatës Zëri i Grave Iraniane u dënua me 4 vjet e 2 muaj burgim nga Gjykata Revolucionare e Teheranit. Dënimi i tyre tashmë është ulur në 2 vjet e 3 muaj burgim pas apelit.

Akuzat kundër katër grave përfshijnë “promovim të korrupsionit dhe prostitucionit”, “shoqërim dhe bashkëpunim kundër sigurisë kombëtare” dhe “propagandë kundër shtetit”.

Katër aktivistet e të drejtave të grave dhe anëtare të Shoqatës Zëri i Grave Iraniane (Nahid Shaqaqi, Akram Nasirian, Maryam Mohammadi dhe Esrin Derkaleh) kanë shkruar në faqet e tyre në Instagram: “Gjatë ditëve të fundit, Prokuroria e Burgut Evin na ka thirrur në burg me akuzën e krijimit të Shoqatës së Grave Iraniane. Gjyqësori po i bën presion mbajtësit të dorëzanisë që të na konfiskojë dorëzaninë dhe të na futë në burg. Po na dërgojnë në burg me akuza për shoqërim dhe bashkëpunim kundër sigurisë kombëtare, ndërkohë që hajdutët dhe përvetësuesit mafioz kanë vënë në rrezik jetën e miliona njerëzve, por mbeten të lirë”.

Anëtaret e Shoqatës së Grave Iraniane vazhdojnë, “Ne vetëm sa jemi përpjekur të jemi zëri i protestave kundër diskriminimit dhe pabarazisë për gratë iraniane. Por fjalori i mashtruesve e konsideron këtë akt mbrojtjeje një krim. Muret e asnjë burgu nuk mund ta heshtin thirrjen për barazi të grave.”

Shoqata e Grave Neda-ye Zanan-e Iran është një grup joqeveritar që fokuson aktivitetet e tij në komunikimin e vuajtjeve, zhgënjimeve dhe sukseseve të grave iraniane në shoqëri. Sipas anëtarëve të saj, shoqata po përpiqet të fuqizojë gratë për të arritur një jetë më të mirë nga cikloni i diskriminimit dhe vështirësive.

Iranianët në Europë kërkojnë të mos i jepet viza Raisit, shprehin mbështetje për Rezistencën

Nga
Matin Karim
-

Iranian resistance supporters rally gothenburg sweden august 2022Liridashës iranianë dhe mbështetës të opozitës iraniane PMOIMEK tubohen në Gothenburg, Suedi dhe dënojnë regjimin e mullahëve që sundon Iranin – 20 gusht 2022

Iranianët liridashës dhe mbështetësit e Organizatës së Muxhahedinëve Popullor të Iranit (PMOI/MEK) kanë mbajtur tubime në gjashtë vende të ndryshme europiane, si dhe në Otava dhe Toronto në Kanada, duke dënuar regjimin e mullahëve që sundon Iranin, duke i bërë thirrje administratës amerikane që t’ia mohojë vizën presidentit të regjimit iranian, Ebrahim Raisi, për Asamblenë e Përgjithshme vjetore të Kombeve të Bashkuara që do të mbahet muajin e ardhshëm, dhe kanë shprehur mbështetje për Rezistencën Iraniane. Këto tubime u mbajtën të shtunën, më 20 gusht, në Oslo të Norvegjisë, Aarhus të Danimarkës, Gjenevë të Zvicrës, Goteborg të Suedisë, Hamburg të Gjermanisë dhe në Hagë.

Në Oslo, demonstruesit dënuan Raisin për rolin e tij të drejtpërdrejtë në masakrën e verës së vitit 1988 ndaj mbi 30,000 të burgosurve politikë, kryesisht anëtarë dhe mbështetës të PMOI/MEK. Demonstruesit po i bëjnë gjithashtu thirrje qeverisë së SHBA-së që t’i mohojë Raisit vizën, pasi ai synon të marrë pjesë në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara në Nju Jork muajin e ardhshëm, duke theksuar se në vend të kësaj ai duhet të arrestohet dhe të ndiqet penalisht për shkelje të të drejtave të njeriut dhe krime kundër njerëzimit. Këto tubime i bënë thirrje gjithashtu Uashingtonit dhe qeverive në Evropë që t’i japin fund politikës së tyre shumë të gabuar dhe të dështuar të paqësimit kundrejt regjimit të mullahëve në Teheran.

Në Aarhus, Danimarkë, demonstruesit, përfshirë këtu iranianët liridashës dhe mbështetësit e PMOI/MEK, bënë thirrje për përmbysjen e regjimit të mullahëve nga populli iranian. “Vdekje Khamenei-t dhe Raisit; mallkuar qoftë Khomeini!” thërrisnin ata, duke iu referuar liderit suprem të regjimit Ali Khamenei dhe paraardhësit të tij, Ruhollah Khomeini, themeluesit të regjimit të mullahëve në Iran.

Këta demonstrues mbanin pankarta me mesazhe në gjuhën Farsi që mbështesnin protestat e fundit në qytetin Shahrekord të provincës Chaharmahal & Bakhtiari në jugperëndim të Iranit, ku vendasit vuajnë nga mungesa e madhe e ujit, madje nuk kanë patur ujë të pijshëm për dy javë.

Përfaqësuesit e Khameneit paralajmërojnë për MEK dhe pasiguri

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Ahmad AlamolhodaGjatë fjalimeve të tyre në predikimet e namazit të xhumasë këtë javë, disa nga përfaqësuesit e Udhëheqësit Suprem të regjimit në qytete të ndryshme përdorën skenën për të paralajmëruar bazën e ndjekësve të regjimit për rezistencën e organizuar dhe fatin e errët të regjimit nëse forcat e tij humbin nga sytë kërcënimet e ardhshme.

Ghorban-Ali Dorri Najafabadi, përfaqësuesi i liderit suprem të regjimit në Arak tha gjatë fjalës së tij: “Të rinjve dhe të rejave tona! Mos u mashtroni nga këta frikacakë, kryengritje dhe hipokritë (përshkrimi i regjimit për MEK-un). Ata po ndjekin qëllimet e tyre.”

Gjithashtu, Mohammad Saeedi, përfaqësuesi i Khameneit në Kum, tha: “Ata që brohorasin “as Gaza, as Liban”, duhet ta dinë se ata janë në mesin e hipokritëve, pavarësisht nëse duan apo jo.”

Përfaqësuesi i Khameneit në Mashhad tha: “Gjatë gjithë jetës së revolucionit tonë të shenjtë islamik dhe në të gjitha ngjarjet historike të këtij vendi para revolucionit, është vërtetuar se kushdo që ka sfiduar klerin, doli të ishte hajdut ose i huaj. mercenar!”

Duke iu referuar shtypjes së përgjakshme të protestuesve gjatë kryengritjes së vitit 2009, Ahmad Alamolhoda vlerësoi urdhrin e Udhëheqësit Suprem dhe tha: “Po atë ditë kur Udhëheqësi Suprem bëri thirrje për pastrimin e lëvizjes rebele nga rrugët, kjo ishte një thirrje zgjimi më vete. në vitin 2009. Nëse nuk do të ishte për udhëheqjen dhe mençurinë e tij, ne do të kishim rënë pikërisht atë ditë”.

1...178179180...733Faqja 179 nga 733