Duke kritikuar retorikën e presidentit të regjimit iranian në lidhje me të ashtuquajturën rezistencë apo rritje ekonomike, Ali Sufi, një ish-guvernator i provincës Gilan tha për shtetëroren Baharnews: “Ndërsa njerëzit po vuajnë dhe po dalin në rrugë për të protestuar çdo ditë, është e qartë se çmimet në rritje, inflacioni dhe papunësia po përkeqësohen në vend që të përmirësohen. Të gjithë treguesit ekonomikë janë negativë dhe vetëm njerëzit (e zakonshëm) janë nën presion. Nuk ka asnjë bazë për të thënë gjëra të tilla si “ne do të neutralizojmë sanksionet”.
Sufi shtoi: “Për momentin, qeveria ka futur duart në xhepat e popullit. Fakti që qeveria thotë ‘duhet të mbështetemi në burimet e brendshme’ do të thotë që për shkak se Perëndimi nuk na lejon të shesim naftë, ne nuk do të kemi asnjë të ardhur nga nafta dhe do ta mbulojmë defiçitin e qeverisë me rritjen e taksave, inflacionin dhe çmimet e larta. Këta zotërinj po vuajnë aq shumë në këtë paefektshmëri saqë përdorin fjalë të tilla të pabaza.”
Njësitë e Rezistencës projektuan një imazh të madh të udhëheqjes së Rezistencës Iraniane, Massoud Rajavi dhe Maryam Rajavi, në anën e një ndërtese të lartë në Abureyhan Ave., kryqëzimi Al-e Bouyeh në Isfahan, të shtunën në mbrëmje, më 6 gusht, në orën 00: 10 duke përdorur projektorë të jashtëm.
Njësitë e Rezistencës angazhohen rregullisht në aktivitete që synojnë të sfidojnë dhe të shkatërrojnë përpjekjet e regjimit për të përhapur një atmosferë represioni.
Këto ditë, regjimi iranian është i rrethuar nga dilema të mëdha si brenda dhe jashtë vendit, ndërsa njerëz nga sfera të ndryshme të jetës vazhdojnë çdo ditë protestat e tyre socio-ekonomike anembanë Iranit. Në të njëjtën kohë, mullahët e regjimit po humbasin shpresën për lëshime të mëtejshme nga qeveritë perëndimore përmes ringjalljes së marrëveshjes bërthamore të vitit 2015.
Në leksionin e tij më 27 korrik, Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei theksoi rëndësinë e ‘Lutjeve të së Premtes’. Regjimi është përpjekur t’i shesë këto ceremoni javore për dekada të tëra si një shenjë e pranimit publik. Megjithatë, këto shfaqje të mbështetura nga shteti nuk kanë arritur të tërheqin besnikët e regjimit, e lëre më qytetarët e thjeshtë.
Ndërsa Irani shënon 34 vjetorin e masakrës ndaj më shumë se 30,000 të burgosurve politikë në verën e vitit 1988, Njësitë e Rezistencës, një rrjet aktivistësh të lidhur me Organizatën e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), po nderojnë kujtimin e dëshmorëve të Rezistencës Iraniane dhe zotohen për të vazhduar rrugën e tyre.
Javën e kaluar, pjesëtarët e Njësive të Rezistencës në qytete të ndryshme zhvilluan aktivitete për të theksuar se sakrificat e bëra nga dëshmorët e masakrës së 1988-ës nuk kanë qenë të kota dhe kujtimi i tyre jeton në brezin rebel të të rinjve që po i kundërvihen regjimit në çdo cep të vendit.
Fatkeqësitë natyrore, problemet ekonomike dhe krizat sociale mund të ndodhin në çdo vend. Por ajo që i dallon vendet demokratike nga regjimet autoritare është reagimi i tyre ndaj këtyre problemeve.
Ndërsa qeveritë bëjnë çdo përpjekje për të parandaluar apo për të ulur numrin e viktimave nga fatkeqësitë natyrore ose krizat e tjera, teokracia që sundon në Iran duket se përfiton nga vdekja dhe mjerimi i njerëzve. Me fjalë të tjera, vdekja është tipari dallues i regjimit klerikal të Iranit, që e ndihmon atë të mbijetojë dhe të lulëzojë.
Përmbytjet e papritura kanë shkatërruar dhjetëra qytete iraniane gjatë ditëve të fundit, duke lënë prapa një vazhdë të madhe vdekjeje dhe shkatërrimi. Sipas raporteve të mbledhura nga opozita iraniane, mbi 100 njerëz kanë vdekur deri më tani dhe dhjetëra të tjerë janë të zhdukur.
Ndërsa Irani ka vuajtur nga thatësira për të paktën një dekadë, reshjet e mëdha e shumë të nevojshme të shiut janë kthyer në një katastrofë.
Shpyllëzimi sistematik nga regjimi iranian, gërmimi i mijëra puseve që kanë shkatërruar akuiferët, devijimi i lumenjve duke ndërtuar diga, refuzimi i instalimit të sistemeve të menaxhimit të përmbytjeve dhe shmangja e pastrimit të digave dhe lumenjve, luajtën një rol të rëndësishëm në përkeqësimin e krizës së fundit të përmbytjeve në Iran.
Deri më tani, zyrtarët e regjimit nuk kanë pranuar të ndihmojnë viktimat. Ata vërtet nxituan për në vendngjarje, por për të bërë selfie duke derdhur lot krokodili!
Nëna e të gjitha krizave për regjimin është “kriza e legjitimitetit”. Që nga dita e parë, mullahët kuptuan se shoqëria e re dhe aktive e Iranit përfaqësonte sfida serioze ndaj sundimit të prapambetur të regjimit. Në pamundësi për të udhëhequr Iranin dhe për të menaxhuar një shoqëri me një potencial të tillë, mullahët adoptuan politikën e krijimit dhe eksportimit të krizave për të shtyrë rënien përfundimtare të regjimit të tyre.
Por protestat e vazhdueshme në Iran të njerëzve nga të gjitha sferat e jetës janë tabloja më e gjerë e një shoqërie të paqëndrueshme që sfidon sundimin shkatërrues të mullahëve. Kështu, makthi i reagimit të ashpër të popullit ndaj politikave dhe krimeve të tyre i përndjek zyrtarët e regjimit.
Thirrje për të Dënuar Politikat Anti-punë të Regjimit dhe Shkeljet e Rënda të Ligjeve dhe Standarteve Ndërkombëtare
Gazeta shtetërore Etemad shkroi më 2 gusht: “Nga 22 maji deri më 31 korrik, tetë punëtorë i kanë vënë flakën vetes, sepse nuk siguronin dot jetesën. Raportet tregojnë se largimet nga puna, pushimet nga puna, kontratat e pazgjidhura të punës, kërkesat e paplotësuara dhe pamundësia për të siguruar jetesën ishin shkaqet e vetëdjegjes së punëtorëve.
Shfrytëzimi dhe plaçkitja e punëtorëve shtohet çdo orë nën sundimin e mullahëve. Dy vjet më parë, e përditshmja shtetërore Resalat raportoi më 14 prill 2020, “Nga ekzaminimi i 20 kompanive zbuluam se ato kishin një fitim neto prej një kuadrilion në një vit”. Mund të imagjinohet se si jetët e qindra punëtorëve janë shkatërruar nga pronarët e këtyre kompanive, që nuk janë askush tjetër veçse lideri suprem i regjimit, Ali Khamenei, dhe mullahët e tjerë në pushtet.
Komiteti i Punës i NCRI i bën thirrje Organizatës Ndërkombëtare të Punës dhe organeve të tjera përkatëse të Kombeve të Bashkuara dhe të gjitha sindikatave në mbarë botën që të dënojnë politikat anti-punë të mullahëve në pushtet dhe shkeljen e rëndë dhe sistematike të ligjeve dhe standardeve ndërkombëtare që lidhen me punëtorët.
Në një kohë që papunësia dhe inflacioni ka hequr edhe bukën nga shporta ushqimore e popullit iranian, Ali Khamenei, Udhëheqësi Suprem i regjimit klerikal, ka bërë sërish thirrje për rritje të popullsisë.
Khamenei theksoi në një mesazh drejtuar Stafit Kombëtar të Popullsisë, të kryesuar nga Ebrahim Raisi, nevojën për të shtypur politikat për të drejtat e grave për të rritur normën e popullsisë. Khamenei falënderoi lobuesit në Parlament dhe në të gjithë qeverinë që punojnë drejt këtij qëllimi. Ai e shpalli “shtimin e popullsisë dhe përtëritjen e forcës njerëzore” si “një politikë jetike dhe një detyrë vendimtare”. Udhëheqësi suprem i mullahëve i quajti dëmet sociale të shkaktuara nga rritja e popullsisë “false”. (Faqja zyrtare e Khameneit farsi.khamenei.ir – 18 maj 2022)
Duke ndjekur logjikën e Rregullit Absolut të Jurisprudencës, zyrtarët e regjimit klerikal i lejojnë vetes të ndërhyjnë në çështjet më private familjare. Ata zbatojnë lehtësisht masa për të ruajtur sundimin e tyre të paligjshëm, pavarësisht kostos mbi jetën e njerëzve.
Plani për të rritur popullsinë e Iranit dhe për të rritur numrin e të rinjve është një shembull i politikave të tilla. Një ligj me një emër të ngjashëm përpiqet të institucionalizojë shtypjen e grave iraniane nën një maskim të mirë.
Në vitin 2015 dhe vitet para se regjimi klerikal ta kthente këtë politikë në ligjin zyrtar të vendit, Amnesty International shkroi: “Ligjet e propozuara do të rrënjosin praktika diskriminuese dhe do t’i kthejnë të drejtat e grave dhe vajzave në Iran mbrapa me dekada. Autoritetet po promovojnë një kulturë të rrezikshme në të cilën grave u hiqen të drejtat kryesore dhe shihen si makineri për të krijuar foshnja dhe jo si qenie njerëzore me të drejta themelore për të bërë zgjedhje mbi trupin dhe jetën e tyre.
Në raportin e tij të fundit mbi shkeljet e të drejtave të njeriut në Iran, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, Antonio Guterres shprehu shqetësimin rreth ndikimeve të mundshme të politikave të Iranit për të rritur shtimin e popullsisë, të tilla si Ligji për Popullsinë Rinore dhe Mbrojtjen e Familjes.
Më herët, kur Ebrahim Raisi shpalli detyrimin për zbatimin e ligjit “Rritja e Popullsisë dhe Mbështetja e Familjes”, ekspertët e OKB-së për të drejtat e njeriut kërkuan anulimin e këtij ligji. Ata lëshuan një deklaratë në të cilën e quajtën këtë ligj “një shkelje e drejtpërdrejtë e të drejtave të grave sipas ligjeve ndërkombëtare”.
521 Ekzekutime, Ndëshkime të Tmerrshme me Nxjerrje të Syve, Prerje të Duarve, Ekzekutime Publike, Përshkallëzim i Shtypjes ndaj Grave
Ebrahim Raisi, i njohur si ekzekutuesi i masakrës së vitit 1988, e përfundoi vitin e tij të parë të presidencës me një historik të errët shkeljesh skandaloze dhe sistematike të të drejtave të njeriut. Nën mandatin e tij, regjimi ka rritur në mënyrë të paprecedent ekzekutimet dhe shtypjen, për të shpëtuar teokracinë në pushtet nga shpërthimi i zemërimit të popullit dhe për të vonuar përmbysjen e pashmangshme të saj.
Gjatë vitit të parë të presidencës së tij, e cila filloi më 3 gusht, të paktën 521 të burgosur u ekzekutuan, përfshirë 21 gra dhe gjashtë të mitur në kohën e kryerjes së supozuar të shkeljes. Në 10 ditët e fundit të korrikut, 33 të burgosur u varën dhe ekzekutimet publike rifilluan. Të paktën shtatë të burgosur u vranë nga torturat vitin e kaluar. Shumica e viktimave ishin akuzuar për trafik droge, ndërkohë që IRGC dhe Hezbollah kontrollojnë tregtinë masive të drogës dhe tranzitin e saj jashtë Iranit.
Duke përsëritur se përfshirja me një regjim që shkel në mënyrë skandaloze të gjitha parimet dhe standardet e njohura ndërkombëtare të të drejtave të njeriut nuk është as legjitime dhe as e justifikuar, zonja Rajavi u kërkoi Kombeve të Bashkuara dhe të gjithë avokatëve të të drejtave të njeriut, si dhe Bashkimit Europian dhe shteteve të tij anëtare të dënojnë krimet e këtij regjimi mesjetar dhe të marrin masa të menjëhershme për të shpëtuar jetën e mijëra të dënuarve me vdekje. Dosja për shkeljet e të drejtave të njeriut në Iran duhet t’i referohet Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara dhe Khamenei, Raisi dhe udhëheqës të tjerë të regjimit duhet të sillen para drejtësisë për katër dekada krimesh kundër njerëzimit.
Njëmbëdhjetë muaj pas vrasjes së një nuseje fëmijë nga burri i saj klerik në Lorestan në Iranin perëndimor, e përditshmja shtetërore Shargh tha se kleriku është i lirë ndërsa gazetari që ekspozoi rolin e klerikut në vrasje është dënuar me burg.
Sipas raportit të 31 korrikut, avokati i gazetarit që zbuloi vrasjen, Ali Mojtahedzadeh tha se Sina Qalandari u dënua me 13 muaj e 16 ditë burg për “publikimin e fotografive private të viktimës” dhe 13 muaj e 16 ditë të tjera burg për “publikim të gënjeshtrave”. Ai gjithashtu u dënua me dy vjet ndalim të gazetarisë dhe mbylljen e kanalit të tij Telegram.
Qalandari është një reporter lokal në Lorestan, i cili publikoi një raport mbi vrasjen për nder të 16-vjeçares Mobina Souri nga bashkëshorti i saj klerik dhe anëtarët e familjes gushtin e kaluar. Ai u arrestua disa ditë pas publikimit të raportit pas ankesave të familjes së viktimës dhe të dyshuarve dhe u lirua me kusht 11 ditë më vonë.
Mojtahedzadeh tha se vrasësi “mori një dënim 2-3-vjeçar burgim disa muaj pas vrasjes dhe tani po bredh i lirë me kusht dhe vazhdon jetën e tij”.
Sipas z. Mojtahedzadeh, gjykata nuk i ka kushtuar rëndësi “pëlqimit të familjes së viktimës” në dhënien e vendimit për rastin e vrasjes së Mobina Sourit.
Avokati kritikoi “qasjen fisnore” ndaj çështjes së vrasjes së Mobina Sourit dhe rasteve të ngjashme në qytete të tjera dhe tha në këtë rast “babai i vrasësit mban kokën lart në gjykatë dhe i thotë pa frikë gjykatësit se djali i tij ka bartur zakonet fisnore dhe nuk ka kryer asnjë keqbërje.”
Mobina Souri, një nuse fëmijë, u vra nga bashkëshorti i saj më 30 gusht në Lorestan, në Iranin perëndimor. Mobina ishte e martuar me një klerik të ri dhe një vendas tha se anëtarët e familjes së burrit të Mobinës e vranë atë nga dyshimi dhe fanatizmi për shkak të thashethemeve për të dhe një djalë tjetër. Burri i saj u ndalua, por u lirua pas 11 ditësh.
Sina Qalandari u gjykua në Degën 102 të Gjykatës Penale në Kuhdasht dhe akuzohej për “publikim të gënjeshtrave”, si dhe u ndalua nga gazetaria, krahas 27 muajve burg. Sina ishte arrestuar edhe më parë.
“Unë kisha publikuar lajmin (për Mobinën) dhe tre orë më vonë Agjencia e Lajmeve (shtetërore) Rokna publikoi versionin joreal të ngjarjes. Policia e FATA-s erdhi në shtëpinë ku qëndroja dhe na paralajmëroi. Prokurori më qortoi për publikimin e kësaj dhe i tha ndihmësprokurorit të çështjes sime të më dënonte në mënyrë që të mos publikoja më një lajm të tillë”, kishte thënë atë herë Qalandari.
Sina tha gjithashtu se kishte gjakderdhje gastrointestinale kur u ndalua për publikimin e lajmit, por autoritetet e burgut nuk e lejuan të shkonte në spital dhe i dhanë pilula të pasakta.
Regjimi iranian rriti goditjen e tij ndaj lirive civile mes presionit të ashpër ekonomik ndaj iranianëve.
Dhjetra anëtarë të shoqërisë civile iraniane u arrestuan ose filluan dënimet me burg në korrik, duke përfshirë anëtarë të familjeve të protestuesve të vrarë, avokatë dhe regjisorë të njohur filmash.
Regjimi klerik vazhdoi gjithashtu ekzekutimet e tmerrshme të përditshme.
Ndërkohë, regjimi rriti represionin dhe ngacmoi gratë iraniane me justifikimin e hixhabit të pahijshëm.
Raportet dhe imazhet publike në mediat sociale kanë treguar patrulla udhëzuese të vendosura në pjesë të ndryshme të qytetit teksa kapin dhunshëm gra dhe vajza, duke i futur ato në automjetet e patrullës përpara se t’i marrin. Agjentët me rroba civile të lidhura me qeverinë janë gjithashtu të lirë të fyejnë gratë dhe t’i abuzojnë ato.
Edhe pse hixhabi i detyrueshëm ka qenë gjithmonë një sfidë mes popullit dhe regjimit klerik që nga viti 1979, këtë herë urdhëri i Presidentit të regjimit ishte një përshkallëzim më i madh i shtypjes ndaj grave.
Maryam Rahmani, një aktiviste për të drejtat e grave, u dënua me dy vjet burg. Reyhaneh Ansarinejad, një aktiviste e punës, mbetet në izolim pasi ndalimi i saj u zgjat tre herë. Maryam Rahmani, një aktiviste për të drejtat e grave, u dënua me dy vjet dhe dënime shtesë.
Aktivistja për të drejtat e grave ishte gjykuar më parë me akuzën e propagandës kundër shtetit dhe përhapjes së falsifikimeve duke publikuar postime në internet. Zonja Rahmani ka shpjeguar në llogarinë e saj në Instagram se dënimi është pezulluar për pesë vjet.