Udhëheqësit Refuzojnë Diplomacisë përballë Sfida Rajonale dhe të Brendshme
Klerikët e lartë iranianë dhe zyrtarët e regjimit refuzojnë bisedimet me Perëndimin. Për më tepër, ata veprojnë jo vetëm për ideologji. Frika është se Tërheqja strategjike e Iranit do të dobësojnë forcat ushtarake dhe proxy. Kjo situatë, pra, mund të thellojë krizën e moralit të regjimit. Tërheqja strategjike e Iranit shton tensionet, ndërsa zemërimi publik rrit rrezikun e kryengritjes mbarëkombëtare.
Frika nga Tërheqja Strategjike
Më 8 gusht, Ahmad Alamolhoda, udhëheqës i lutjeve në Mashhad, hodhi poshtë diplomacinë. “Na bombarduan gjatë negociatave,” tha ai, duke përmendur luftën 12-ditore. “Shtrëngimet e duarve nuk ndihmojnë,” shtoi ai. Armiku, sipas tij, synon shkatërrimin e Iranit. Fjalët e Alamolhodës theksuan se kompromisi sjell dobësi. Për rrjedhojë, rreziku qëndron në erozionin e vendosmërisë brenda dhe jashtë vendit.
#Iranian Intelligence Chief Admits to Deep Infiltration Crisis Amid Internal Power Struggleshttps://t.co/0kMUt4bUJM
— NCRI-FAC (@iran_policy) July 21, 2025
Humbja e Aleancave Rajonale
Gjithashtu, Ghorban Ali Dari Najafabadi, imami i lutjes së xhumasë në Arak, shprehu shqetësim të madh. Ai tha se Siria u “humb” për Iranin. Uashingtoni, sipas tij, po çmonton mbrojtjet e Teheranit. Për shembull, Libani planifikon të çarmatosë Hezbollah-un. Dorri-Najafabadi e quajti Hezbollah-un “linjën e jetës”. Iraku, gjithashtu, përballet me presion për të neutralizuar PMF-në. “SHBA-ja ka dorëzuar një plan të lig,” tha ai. Madje, njohja e PMF-së nga parlamenti irakian po minohet.
Për më tepër, Ali Akbar Velayati bisedoi me Nouri al-Maliki. Të dy paralajmëruan për rreziqet e çarmatimit të Hezbollah-ut dhe PMF-së. Kjo, sipas tyre, do të zvogëlojë ndikimin iranian. “Nuk do të lejojmë suksesin e këtyre skemave,” u zotua al-Maliki. Kështu, udhëheqja iraniane shqetësohet për erozionin e aseteve strategjike. Tërheqja strategjike e Iranit kërcënon stabilitetin e saj.
Perceptimi i Disfatës Brenda Vendit
Shqetësimet nuk kufizohen vetëm në rajon. Brenda Iranit, zyrtarët luftojnë perceptimin publik për disfatë. Humbjet në luftën 12-ditore ushqejnë këtë perceptim. Pranimi i disfatës mund të dobësojë moralin e forcave. Për shembull, Gholamhossein Mohseni Ejei foli në Khorasanin Verior. Ai tha se armiku nuk duhet të përhapë idenë e humbjes. “Ne fituam,” këmbënguli ai. Izraeli, sipas tij, u detyrua të kërkojë armëpushim. Lufta, pra, ngriti dinjitetin e Republikës Islamike.
Fushata për Narrativën e Fitores
Fjalët e Ejeit pasqyrojnë një fushatë të koordinuar mesazhesh. Kjo fushatë forcon narrativën e fitores. Gjithashtu, ajo legjitimon masa të rrepta sigurie. Ejei paralajmëroi për “infiltrim” dhe “spiunë”. Ai kërkoi ndjekje penale më të shpejta. Madje, u zotua të ndjekë afganët e akuzuar për bashkëpunim me Britaninë. Këto masa shërbejnë për dy qëllime: nxitjen e opinionit publik kundër armiqve të huaj dhe diskreditimin e kundërshtimit të brendshëm si zgjatim i komploteve të tyre.
Dobësia e Regjimit të Ekspozuar
këto deklarata zbulojnë një udhëheqje të preokupuar me erozionin e aseteve që mbështesin strategjinë e saj të mbijetesës. Milicitë në Liban dhe Irak nuk janë thjesht mjete të politikës së jashtme; në llogaritjet e Teheranit, ato janë pengesa strategjike dhe letra për negociata, të ndërtuara për dekada me kosto të mëdha. Frika është se, sapo këto pengesa të çmontohen, regjimi do të mbetet i ekspozuar ndaj kundërshtarëve dhe popullsisë së tij të trazuar, pa mburojën që ka mbështetur për një kohë të gjatë.
