Krizë e Re Brenda Regjimit Iranian
Perspektiva e një marrëveshjeje diplomatike midis Teheranit dhe Uashingtonit ka shkaktuar një krizë të paprecedentë brenda regjimit iranian, duke nxjerrë në pah përçarje të thella në nivelet më të larta të pushtetit. Ndërsa disa qarqe politike e shohin marrëveshjen si një mundësi për të ulur presionin ekonomik dhe ndërkombëtar ndaj Iranit, fraksionet ultrakonservatore e konsiderojnë atë një kërcënim serioz për stabilitetin ideologjik dhe politik të sistemit.
Më 13 qershor 2026, grupe të organizuara të forcave Basij dhe aktivistë të krahut të ashtuquajtur “Delvapasan” (Të Shqetësuarit) organizuan protesta pranë Ministrisë së Jashtme dhe në sheshin Ibn Sina në Teheran. Demonstruesit kritikuan ashpër ministrin e Jashtëm Abbas Araghchi dhe kryetarin e Parlamentit Mohammad Bagher Ghalibaf, të cilët konsiderohen si figurat kryesore të negociatave me Shtetet e Bashkuara.
Kundërshtimi i Fortë i Ultrakonservatorëve
Protestat nuk mbetën vetëm në rrugë. Të paktën 16 deputetë iu bashkuan kritikave publike ndaj procesit të negociatave, duke akuzuar qeverinë për mungesë transparence dhe për tejkalim të vijave të kuqe të përcaktuara nga udhëheqja e regjimit.
Deputeti Mohammad Manan-Raisi deklaroi se memorandumi i mirëkuptimit që po diskutohet bie ndesh me parimet e shpallura nga udhëheqësi suprem. Ai kritikoi ashpër qeverinë dhe paralajmëroi se marrëveshja mund të dëmtojë interesat strategjike të vendit.
Ndërkohë, deputeti Kamran Ghazanfari kundërshtoi pretendimet zyrtare se negociatat përfaqësojnë një fitore diplomatike për Iranin, duke i cilësuar ato si të pavërteta.
Paralajmërimet për Lëshime Strategjike
Një nga kritikët më të zëshëm të marrëveshjes është Mahmoud Nabaviani, anëtar i Komisionit të Sigurisë Kombëtare të parlamentit. Sipas tij, drafti i marrëveshjes përmban lëshime të mëdha nga ana e Iranit pa garanci të qarta për heqjen e sanksioneve apo lirimin e fondeve të ngrira.
Ai pretendoi se rezervat e uraniumit të pasuruar të Iranit do të reduktohen sipas marrëveshjes, ndërsa përfitimet ekonomike mbeten të paqarta. Nabaviani paralajmëroi se një marrëveshje e tillë mund të dobësojë pozicionin strategjik të Iranit në rajon.
Përçarjet Arrijnë edhe Institucionet Fetare
Kundërshtimi ndaj negociatave është përhapur edhe në institucionet fetare të regjimit. Mohsen Araki, anëtar i Kryesisë së Asamblesë së Ekspertëve, deklaroi se çdo devijim nga udhëzimet e udhëheqësit suprem përbën shkelje të parimeve fetare dhe politike të sistemit.
Ai argumentoi se marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara duhet të bazohen në forcë dhe jo në kompromise diplomatike, duke reflektuar qëndrimin tradicional të krahut më radikal të regjimit.
Luftë Narrativash në Mediat e Regjimit
Edhe mediat e lidhura me pushtetin kanë shfaqur ndarje të qarta. Disa media pranë Gardës Revolucionare kritikuan protestuesit për përhapjen e përçarjes dhe tensioneve të brendshme. Raportimet treguan se disa demonstrues kërkuan shpërbërjen e Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare dhe sulmuan politikisht institucionet shtetërore përgjegjëse për negociatat.
Për të frenuar përshkallëzimin e konfliktit politik, kreu i gjyqësorit Gholam-Hossein Mohseni-Ejei u bëri thirrje fraksioneve të shmangin krijimin e dobësive të brendshme që mund të shfrytëzohen nga kundërshtarët e regjimit.
Hija e Pasardhësit të Udhëheqësit Suprem
Përtej debatit mbi marrëveshjen me SHBA-në, shumë analistë e shohin krizën si pjesë të një beteje më të gjerë për të ardhmen e udhëheqjes së regjimit. Politikani Esmaeil Rashidi Kuchi pretendoi se protestat nuk lidhen vetëm me politikën e jashtme, por edhe me rivalitetet për pushtet brenda elitës sunduese.
Sipas tij, disa fraksione ultrakonservatore janë të shqetësuara nga ndikimi në rritje i Mojtaba Khameneit, i cili konsiderohet nga shumë vëzhgues si një figurë kyçe në procesin e ardhshëm të trashëgimisë politike.
Në përpjekje për të ruajtur unitetin, ministri i Kulturës Abbas Salehi kujtoi një direktivë të Mojtaba Khameneit, e cila u kërkonte zyrtarëve të mos i shndërronin mosmarrëveshjet politike në konflikt të hapur brenda sistemit.
Ngjarjet e fundit tregojnë se negociatat me SHBA-në kanë nxjerrë në sipërfaqe ndarje të thella politike, ideologjike dhe institucionale brenda regjimit iranian. Përplasja nuk ka të bëjë vetëm me diplomacinë, por edhe me luftën për pushtet dhe drejtimin e ardhshëm të sistemit politik iranian.
