The kryengritja në mbarë vendin në Iran ka hyrë në ditën e 24-të që nga janari 2026, duke i paraqitur regjimit klerikal krizën më të rëndë në kujtesën e fundit. Protestat, të cilat filluan në fund të dhjetorit 2025 për shkak të vështirësive ekonomike si inflacioni galopant, kolapsi i monedhës dhe kostot e larta të jetesës, janë zhvilluar në një rezistencë të gjerë kundër sundimit të Republikës Islamike. Qytetet janë kthyer në zona aktive konfrontimi, ku protestuesit përdorin taktika goditje-dhe-ikje si dhe veprime mbrojtëse kundër forcave të sigurisë.
Perde e Hekurt Dixhitale: Mbi 280 Orë Pa Internet dhe Humbje Milionëshe
Një ndërprerje pothuajse totale e internetit, e vendosur që nga 8 janari 2026, tani ka tejkaluar 280 orë (dhe vazhdon më tej, sipas grupeve monitoruese si NetBlocks). Kjo “perde e hekurt dixhitale” ka izoluar mbi 90 milionë iranianë, duke kufizuar rëndë komunikimin, rrjedhën e informacionit dhe koordinimin e protestave. Regjimi e justifikon atë si masë sigurie mes trazirave në rritje, por pasojat ekonomike janë shkatërruese. Mediat shtetërore pranuan humbje për bizneset e vogla dhe të mesme që tejkalojnë 5,000 miliardë tomanë vetëm në dhjetë ditë, me dëme ditore të vlerësuara zyrtarisht rreth 500 miliardë tomanë — megjithëse shifrat e pavarura sugjerojnë shumë më tepër. Ndërprerja ka shkaktuar edhe spastrime të brendshme, duke përfshirë shkarkimin e CEO-së së Irancell-it për mos zbatimin mjaftueshëm agresiv të kufizimeve. Zyrtarët kanë treguar se nuk ka plane të menjëhershme për të rikthyer aksesin në platformat ndërkombëtare, duke iu referuar “kushteve të reja” të trazirave.
Luftë në Rrugët e Teheranit dhe Provincave: Dogie Automjetesh, Të Shtëna dhe Spitalet nën Ligj Ushtarak
Në rrugë, situata është përshkallëzuar dramatikisht; Në Teheran, lagje si Saadat Abad dhe Rruga Valiasr kanë parë përleshje intensive, me protestues që dogjën automjete sigurie dhe brohorisnin slogane si “Vdekje Khameneit”. Në provincat, shtypja është edhe më e ashpër: në Kerman, regjimi thuhet se ka vendosur divizionin Fatemiyoun (milici proxy afgane), ndoshta për shkak të dyshimeve ndaj besnikërisë së forcave lokale; në Kermanshah, u regjistruan të shtëna të vazhdueshme pranë vendeve kyçe, ndërsa spitalet në Shiraz funksionojnë nën ligj ushtarak de facto — forcat e sigurisë dominojnë objektet, familjet përballen me pyetje inteligjence për të marrë trupat ose për të pranuar të plagosurit, duke krijuar një atmosferë “si luftë” në përgjithësi.
“Kushte Lufte” dhe Tradhti e Brendshme: Sulme ndaj Presidentit Pezeshkian dhe Thirrje për Vrasje
Regjimi e ka përshkruar hapur krizën si “kushte lufte”, një term që pasqyron panikun dhe perceptimin e një kërcënimi ekzistencial. Kjo retorikë përkon me plasaritje të thella të brendshme. Fraksionet e ashpra në parlament dhe gjetkë janë kthyer kundër Presidentit Masoud Pezeshkian, pavarësisht miratimit të tij nga Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei. Deputeti Abolfazl Aboutorabi deklaroi publikisht se Pezeshkiani është i paaftë për këto “kushte lufte” dhe kërkoi dorëheqjen e tij. Më alarmante, një anëtar i këshillit bashkiak në Rasht postoi në mediat sociale thirrje për vrasjen e Pezeshkianit, duke nënvizuar luftën e hidhur të brendshme ndërsa elitat fajësojnë njëra-tjetrën për dështimin në frenimin e kryengritjes.
OKB dhe Meta Reagojnë: Sesion Urgjent dhe Masa Mbrojtëse për Iranianët
Në planin ndërkombëtar, reagimi është intensifikuar. Këshilli i të Drejtave të Njeriut i OKB-së ka planifikuar një sesion special urgjent më 23 janar 2026 në Gjenevë — i iniciuar nga vende si Gjermania, Mbretëria e Bashkuar dhe Islanda — për të adresuar “raportet e besueshme të dhunës alarmante”, shtypjen dhe krimet e mundshme kundër njerëzimit. Raportuesja Speciale e OKB-së Mai Sato ka theksuar vrasje të gjera, tortura dhe arrestime arbitrare. Gjiganti teknologjik Meta ka zbatuar masa mbrojtëse për përdoruesit iranianë, si bllokimi i listave të ndjekësve për të penguar mbikëqyrjen e regjimit ndaj disidentëve.
Presion Pa Precedent: Populli Iranian – Forca Qendrore e Ndryshimit Historik
Ndërsa kryengritja vazhdon në javën e katërt, mbështetja e regjimit në terror, censurë dhe forca proxy duket gjithnjë e më joefektive. Kombinimi i kolapsit ekonomik, dobësimit të kontrollit të informacionit, ndarjeve elitare dhe shqyrtimit në rritje global vendos presion pa precedent mbi teokracinë. Vendosmëria e vazhdueshme e popullit iranian mbetet forca qendrore që nxit këtë sfidë historike ndaj mbijetesës së regjimit.
: regjimi në panik me "kushte lufte", bllokim interneti mbi 280 orë, përleshje të ashpra){kind=link}