Ligjvënësit evropianë japin alarmin ndërsa Irani përgatitet për një “Masakra të Dytë” të të Burgosurve Politikë

Nga
Shkrimtar i stafit
-
373
Të burgosur politikë iranianë në pritje të vdekjes

Një valë e koordinuar alarmi po përshkon Evropën, ndërsa komisionet parlamentare në Mbretërinë e Bashkuar, Zvicër, Gjermani, Rumani, Holandë dhe vendet nordike lëshojnë paralajmërime urgjente për një goditje të afërt në shkallë të gjerë ndaj të burgosurve politikë në Iran. Në deklarata të veçanta, ligjvënësit kanë detajuar se si regjimi iranian po shfrytëzon krizat ndërkombëtare për të hedhur themelet për një valë të re ekzekutimesh masive, duke tërhequr paralele të frikshme me masakrën e vitit 1988 dhe duke kërkuar ndërhyrje të menjëhershme ndërkombëtare para se të jetë tepër vonë.

Deklaratat, nga grupe duke përfshirë Komitetin Britanik për Lirinë e Iranit dhe Komitetin Gjerman të Solidaritetit për një Iran të Lirë, argumentojnë se veprimet e regjimit nuk janë të rastësishme, por një strategji e llogaritur për të eliminuar mospajtimin e organizuar, duke synuar veçanërisht aktivistët e lidhur me Organizatën Popullore Muxhahedine të Iranit (PMOI/MEK).

Kërcënimi i menjëhershëm: Dënime të reja me vdekje dhe sulme të synuara

Alarmi është i rrënjosur në veprime konkrete dhe të kohëve të fundit gjyqësore. Më 10 korrik, Gjykata Revolucionare në Ahvaz dha dënime me vdekje të dyfishtë për tre të burgosur politikë: Farshad Etemadifar, Masoud Jamei dhe Alireza Mardasi (i njohur edhe si Hamidaavi). Sipas raportit të komitetit gjerman, dënimet e tyre për akuza që përfshijnë “armiqësi kundër Zotit” (Moharebeh) dhe anëtarësim në MEK erdhën pas torturave të zgjatura dhe gjyqeve të rreme. E njëjta gjykatë dënoi dy aktivistë të tjerë, Saman dhe Davoud Hormatnejad, me 12 dhe 15 vjet burg.

Këto dënime janë pjesë e një përshkallëzimi më të gjerë. Komiteti rumun deklaron se të paktën 15 të burgosur politikë janë aktualisht në pritje të vdekjes për lidhjen e tyre me MEK. Njëkohësisht, regjimi po synon kundërshtarët e tij më të palëkundur. Më 17 korrik, forcat e sigurisë u përpoqën të transferonin me forcë Saeed Masouri, një nga të burgosurit politikë me më shumë vuajtje dënimi në Iran, nga burgu Ghezel Hesar në një vend të panjohur. Z. Masouri, një ish-student mjekësie i arrestuar në vitin 2001 për “bashkëpunim me MEK-un”, është burgosur për 25 vjet pa asnjë ditë pushim. Në një letër të kontrabanduar nga burgu, ai paralajmëroi me guxim se një “krim është në zhvillim e sipër”, duke deklaruar se autoritetet po përgatiten për më shumë ekzekutime për të eliminuar disidentët.

Masa e Regjimit: Jehona e Masakrës së vitit 1988

Grupet evropiane paralajmërojnë se kjo goditje vjen pas një precedenti të tmerrshëm historik. Një provë kyçe e cituar nga komitetet britanike dhe holandeze është një deklaratë e kohëve të fundit nga Agjencia e Lajmeve Fars, një organ i kontrolluar nga Trupat e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC). Agjencia vlerësoi hapur masakrën e vitit 1988 të mbi 30,000 të burgosurve politikë – shumica dërrmuese e tyre anëtarë të MEK-ut – si një “përvojë të suksesshme historike” dhe një “veprim gjyqësor të admirueshëm”.

Kjo retorikë drithëruese shoqërohet me veprime legjislative. Deklarata të shumta vënë në dukje se regjimi ka miratuar një ligj të ri shtypës të hartuar për të përshpejtuar ekzekutimet, duke synuar të rinjtë protestues dhe rezistencën e organizuar. Ligjvënësit vlerësojnë se regjimi, i frikësuar nga kryengritjet popullore dhe i tronditur nga pengesat strategjike, po përdor një “luftë të kohëve të fundit” si pretekst për të shtypur opozitën vendase, ndërsa bota është e shpërqendruar. Kjo strategji e dyfishtë e negociatave me fuqitë e huaja në qytete si Teherani, ndërsa shtyp brutalisht disidentët në vend, shihet si një përpjekje e dëshpëruar për mbijetesë.

Një Thirrje e Unifikuar për Veprim Ndërkombëtar

Në përgjigje të krizës në rritje, pesë grupet parlamentare kanë paraqitur një sërë kërkesash të qarta dhe të unifikuara për bashkësinë ndërkombëtare. Thirrjet e tyre për veprim tejkalojnë kufijtë kombëtarë, duke formuar një konsensus të fuqishëm mbi hapat e nevojshëm për të shmangur një katastrofë:

  • Përgjegjësia Politike: Një dënim i qartë dhe publik i dënimeve të fundit me vdekje dhe valës më të gjerë të shtypjes kundër disidentëve politikë.
  • Leva Diplomatike: Kushtëzimi i të gjitha marrëdhënieve diplomatike dhe ekonomike me regjimin iranian me një ndalesë të verifikueshme dhe të menjëhershme të të gjitha ekzekutimeve dhe lirimin e të burgosurve politikë.
  • Ndërhyrja e OKB-së: Një kërkesë urgjente për Komisionerin e Lartë të OKB-së për të Drejtat e Njeriut për të dërguar një mision për të hetuar gjendjen e burgjeve të Iranit dhe që kriza të vendoset zyrtarisht në axhendën e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së që do të mbahet në vitin 2018.

Një Zgjedhje Midis Veprimit dhe Bashkëpunimit

Mesazhi nga ligjvënësit evropianë është i qartë: heshtja ndërkombëtare do të interpretohet nga Teherani si një dritë jeshile për vrasje. Regjimi nuk fsheh qëllimet; i transmeton përmes mediave shtetërore dhe gjykatave të kontrolluara. Komiteti gjerman paralajmëroi se të drejtat e njeriut nuk duhet të sakrifikohen. Negociatat bërthamore dhe manovrat gjeopolitike nuk justifikojnë shkeljet.

Duke lëshuar dënime të reja me vdekje, duke synuar të burgosurit afatgjatë dhe duke lavdëruar hapur krimet e vitit 1988, regjimi ka sinjalizuar qëllimin e tij. Komuniteti ndërkombëtar është vënë në dukje. Tani ai përballet me një zgjedhje të qartë: të dëgjojë paralajmërimet urgjente të këtyre parlamentarëve dhe të veprojë me vendosmëri për të parandaluar përsëritjen e një mizorie historike ose të qëndrojë duarkryq ndërsa një tjetër kapitull i përgjakshëm shkruhet përmes kostos së mosveprimit.

ARTIKUJ TË NGJASHËMMË SHUMË NGA AUTORI