Zyrtarët e Regjimit Iranian Pranojnë Frikën nga Kryengritjet, Fajësojnë ‘Infiltrimin’ për Dështimet

Pas konfliktit të fundit ushtarak, zyrtarët e lartë në Teheran nuk po shfaqin besim, por po zbulojnë një frikë të thellë ndaj qytetarëve të tyre. Deklaratat publike nga rrethi i ngushtë i presidentit të regjimit, Masoud Pezeshkian, nxjerrin në pah një udhëheqje të përhumbur nga perspektiva e një kryengritjeje popullore, duke u përpjekur të krijojë një narrativë të “infiltrimit” për të shpjeguar dështimet e saj të sigurisë, ndërkohë që lëshon një shtypje të ashpër të brendshme.

Vetë Pezeshkian pranoi më 15 korrik 2025 se kërcënimi kryesor gjatë konfliktit ishte i brendshëm. Ai deklaroi se “plani i armikut” ishte që “njerëzit e pakënaqur” të “dilnin në rrugë” dhe të shkaktonin “shembjen e sistemit”. Ky pranim e paraqet shqetësimin kryesor të regjimit jo si një kërcënim të jashtëm ushtarak, por si një popullsi vendase në prag të revoltës.

Një Regjim i Përndjekur nga Kryengritjet e Kaluara

Kjo frikë nga një përmbysje popullore është një temë e përsëritur midis figurave kryesore të regjimit. Ali Rabiee, një ish-zëvendësministër i inteligjencës dhe tani këshilltar i Pezeshkian, rrëfeu më 15 korrik se qëllimi përfundimtar i luftës së fundit ishte “rënia e sistemit”. Ai shprehu një ankth të thellë për pasojat, duke deklaruar: “Çdo lloj përmbysjeje pas një lufte nuk e ka bërë asnjë shoqëri të lumtur… Ne nuk e dimë fare se çfarë do t’i ndodhë Iranit!”

Ish-Ministri i Jashtëm Javad Zarif, në një deklaratë jashtëzakonisht të sinqertë më 13 korrik 2025, e lidhi në mënyrë të qartë pasigurinë aktuale të regjimit me kryengritjet e kaluara dhe opozitën e organizuar. Ai kujtoi protestat mbarëkombëtare që filluan në Mashhad në fund të vitit 2017, duke vënë në dukje se fjalimi i mëvonshëm i John Bolton në tubimin e Rezistencës Iraniane në Paris e bindi administratën Trump se regjimi ishte “në prag të rënies”, duke çuar drejtpërdrejt në tërheqjen e SHBA-së nga marrëveshja bërthamore.

“Infiltrimi”: Një Pretekst për një Spastrim Brutal

I paaftë për të shpjeguar shkeljet shkatërruese të sigurisë, duke përfshirë shënjestrimin e komandantëve të tij ushtarakë, regjimi ka krijuar një kokë turku: një “organizatë infiltrimi” të brendshme të gjerë. Zarif pretendoi më 14 korrik se problemi është rritur përtej spiunëve individualë, duke paralajmëruar: “Infiltrimi tani është bërë një organizatë… ka njerëz, por ka edhe ide dhe sugjerime”. Ai ia atribuoi drejtpërdrejt rrjedhjet e vendndodhjeve të komandantëve këtij rrjeti të supozuar.

Ky rrëfim tashmë po përdoret për të justifikuar një valë shtypjeje. Ministri i Inteligjencës Esmail Khatib konfirmoi në një seancë të mbyllur të Parlamentit se forcat e tij kishin goditur “spiunë dhe grupe kundërrevolucionare” gjatë konfliktit. Publikisht, Khatib njoftoi ekzekutimin e qytetarëve për “spiunazh” dhe kërcënoi se të ndaluarit e tjerë “do të marrin atë që meritojnë”. Sipas raporteve, qindra qytetarë janë arrestuar me akuza të tilla që nga lufta, me grupet e të drejtave të njeriut që shprehin shqetësim të madh për fatin e tyre. Kjo goditje brutale shoqërohet me masa si mbyllja e internetit, të cilën zëdhënësi i Pezeshkian e mbrojti më 15 korrik si një zgjedhje të domosdoshme midis “sigurisë së popullit dhe lirisë për të publikuar lajme”.

Kërcënimi i Sanksioneve Ndërkombëtare

Këtë paranojë të brendshme e përkeqëson presioni në rritje i jashtëm i sanksioneve ndërkombëtare. Më 14 korrik, ish-diplomati i regjimit Kourosh Ahmadi paralajmëroi se aktivizimi i “mekanizmit të rikthimit” të Këshillit të Sigurimit të OKB-së do të krijonte një “situatë të pafavorshme për vendin”. Ai vuri në dukje se kjo jo vetëm që do të rivendoste të gjitha sanksionet e mëparshme të OKB-së, por do të hapte rrugën që vendet evropiane të rivendosnin të vetat. Çështja thelbësore ishte se Ahmadi theksoi se rezolutat e ringjallura të OKB-së do ta bënin të detyrueshëm pezullimin e pasurimit të uraniumit dhe se rikthimi mund të aktivizohej “edhe më shpejt” se afati i tetorit për shkak të mungesës së vazhdueshme të bashkëpunimit të Teheranit me IAEA-n.

Deklaratat kontradiktore të regjimit – duke pretenduar frenim ushtarak ndërsa pranon terrorin e popullit të vet – nuk zbulojnë forcë, por brishtësi të thellë. Gjuetia në panik për një “rrjet infiltrimi” është një përpjekje e dëshpëruar për të hequr fajin për paaftësinë e vet dhe për të justifikuar një spastrim brutal të mospajtimit. I shtrënguar nga sanksionet ndërkombëtare dhe i përndjekur nga kujtimi i protestave popullore, udhëheqja e Teheranit është në mbrojtje. Komuniteti ndërkombëtar duhet t’i interpretojë këto sinjale jo si një arsye për qetësim, por si prova të qarta të një lidershipi që ka humbur legjitimitetin e saj dhe i frikësohet popullit të vet mbi të gjitha.