Me fuqitë evropiane që sinjalizojnë një mundësi për rivendosjen e të gjitha sanksioneve të OKB-së, regjimi iranian ka lëshuar një valë kërcënimesh, duke projektuar një imazh të sfidës. Megjithatë, kjo qëndrim agresiv është një maskë e hollë mbi një panik të thellë. Një analizë e diskutimeve të brendshme të regjimit dhe transmetimeve të mediave shtetërore zbulon një udhëheqje të tmerruar nga presioni i ri ndërkombëtar, e ndjekur nga paaftësia e saj strategjike dhe e bindur se qëllimi përfundimtar i Perëndimit është përmbysja e saj.
Një Fasadë Guximi
Përgjigjja publike e regjimit ka qenë një fushatë e orkestruar me kujdes e frikësimit. Kreu i Komisionit Ligjor dhe Gjyqësor të parlamentit paralajmëroi tre nënshkruesit evropianë të marrëveshjes bërthamore të vitit 2015 se aktivizimi i “mekanizmit të kthimit të shpejtë” do të kishte “pasoja të mëdha negative”, duke filluar me kolapsin e çdo procesi negociator. Kjo u përsërit nga zëdhënësi i komisionit të sigurisë së parlamentit, i cili deklaroi hapur: “Nëse mekanizmi i kthimit të shpejtë aktivizohet, ne do të tërhiqemi nga Traktati i Mospërhapjes Bërthamore (NPT).”
Kjo retorikë ka përshkallëzuar në kërcënime të hapura ushtarake. Hossein Shariatmadari, zëdhënës i Liderit Suprem Ali Khamenei, pyeti publikisht: “Tani që treshja evropiane po kërkon të aktivizojë mekanizmin e kthimit, pse nuk përdorim levën e mbylljes së Ngushticës së Hormuzit?” Ndërkohë, deputeti Esmail Kowsari pretendoi se përgatitjet ushtarake për këtë veprim janë “të përfunduara”, megjithëse nuk është marrë ende një vendim përfundimtar. Agjencia e lajmeve e IRGC-së, Tasnim, detajoi më tej një “menu hakmarrjeje”, duke përfshirë pasurimin e uraniumit nga 60% në 90% dhe kufizimin e rreptë të inspektimeve të IAEA-së.
#Iran News: Regime FM Defiant After Blocking @iaeaorg, Warns Europe Against "Snapback" Sanctionshttps://t.co/rT3fiPTFwa
— NCRI-FAC (@iran_policy) June 28, 2025
Media Shtetërore Ekspozon Frikën e Regjimit
Njohuritë më të qarta vijnë nga transmetimet e televizionit të kontrolluar nga shteti. Në një transmetim të pazakontë të sinqertë më 15 korrik 2025, analisti i regjimit, Fouad Izadi, hoqi maskën e besimit. “Aktivizimi i mekanizmit të kthimit të shpejtë nuk është i favorshëm për ne,” pranoi ai. “Kthimi i sanksioneve përmes kthimit të shpejtë nuk është i mirë.”
Izadi më pas zbuloi paranojën kryesore të regjimit, duke e paraqitur çdo presion ndërkombëtar si një kërcënim ekzistencial. “Kur godet transmetuesin shtetëror… ti je pas përmbysjes së qeverisë,” deklaroi ai, duke shtuar: “Puna e tyre nuk ka mbaruar… qëllimi i tyre është përmbysja e qeverisë iraniane.” Ai pranoi dështime strategjike paralizuese, duke vajtuar një “gabim analitik” të kaluar që çoi në “befasimin” e vendit nga një sulm që ndodhi “në mes të negociatave”. Ai pranoi se udhëheqja gaboi sepse nuk i kushtoi vëmendje paralajmërimeve të Khamenei-t se Perëndimi është i pabesueshëm.
Më domethënëse, Izadi pranoi se përpjekjet diplomatike të regjimit nën presidentin e ri, Masoud Pezeshkian, janë joproduktive. “Sa herë që presidenti i Iranit thotë se dëshiron të negociojë,” shpjegoi ai, “përkthimi për Trump… është se ata nuk duan të mbrohen… Në fakt, ti po eksporton dobësi.”
While welcoming the adoption of the IAEA Board of Governors’ resolution, I stress the urgent need to activate the snapback mechanism, implement the six UN Security Council resolutions, end uranium enrichment, and dismantle the regime's nuclear facilities—all of which are long… pic.twitter.com/SCHosqpyKO
— Maryam Rajavi (@Maryam_Rajavi) June 12, 2025
Një Moment për Vendosmëri Ndërkombëtare
Kontrasti mes kërcënimeve të zhurmshme të regjimit dhe rrëfimeve të tij private nuk mund të jetë më i qartë. Bllofi për pasurimin 90% dhe mbylljen e Ngushticës së Hormuzit janë lëvizje të dëshpëruara të një udhëheqjeje që pranon hapur se sanksionet e kthimit të shpejtë do të ishin një goditje shkatërruese. Loja e tyre e brendshme e fajësimit dhe frika nga të qenit “të befasuar” sërish nënvizojnë jo forcën, por brishtësinë dhe paaftësinë e thellë.
Komuniteti ndërkombëtar nuk duhet të frikësohet. Analiza e vetë regjimit tregon se ai po vepron nga një pozicion dëshpërimi. Ky është një moment për vendosmëri. Një politikë e qëndrueshmërisë, përfshirë rivendosjen e plotë të të gjitha sanksioneve të OKB-së, është rruga më efektive për të adresuar aktivitetet e dëmshme të regjimit. Këto kërcënime duhet të shihen për atë që janë: britmat e dëshpëruara të një teokracie të korruptuar, të tmerruar nga fundi i saj dhe nga aspiratat demokratike të popullit iranian.
