Monday, December 5, 2022

Drejt fitores Një vështrim i shkurtër mbi kryengritjet në Iran

Irani po kalon kushte të vështira jetese që janë krijuar prej vitesh për shkak të pasojave të politikave korruptive të regjimit në pushtet, të cilat kanë çuar në rënie të zhvillimit, inflacion të lartë dhe përhapjen e papunësisë dhe varfërisë.

Një vështrim i shkurtër mbi kryengritjet në Iran

Regjimi po përpiqet të mbajë veten gjallë duke shpenzuar miliona dollarë për të financuar terrorizmin dhe militantët e tij, si dhe duke zgjeruar programet e tij raketore dhe bërthamore. Paratë që duhet të shpenzohen për rritjen ekonomike të vendit, shkojnë për militantët e Hezbollahut në Liban, Houthi në Jemen dhe forcat terroriste të regjimit në Irak.

Kjo politikë grabitqare e mullahëve në pushtet ka shtyrë gati 80% të iranianëve poshtë kufirit të varfërisë, dhe kjo varfëri në rritje e ka kthyer Iranin në një fuçi baruti, e cila është gati të shpërthejë.

Në kryengritjet mbarëkombëtare të 2018-ës dhe 2019-ës që u zhvilluan në mbi 190 qytete iraniane, populli kërkoi përmbysjen e regjimit të mullahëve.

Vetëm në kryengritjen e vitit 2019, 1500 njerëz u vranë dhe 12,000 u arrestuan, por pavarësisht shtypjes brutale të regjimit ndaj protestuesve, protestat vazhdojnë në të gjithë Iranin dhe janë të pandalshme, duke u përhapur çdo ditë e më shumë.

Khamenei, Udhëheqësi Suprem i regjimit iranian, caktoi një klerik si president të regjimit të tij për të frenuar gjendjen shpërthyese të shoqërisë dhe protestat e kryengritjet popullore duke arrestuar, torturuar dhe ekzekutuar protestuesit. Sigurisht që deri tani kjo përpjekje e regjimit nuk ka rezultuar e frytshme. Kryengritjet vazhdojnë. Lëvizjet shoqërore, veçanërisht kryengritja e banorëve të provincës Khuzestan, fermerëve dhe banorëve në Isfahan, demonstratat e mësuesve e akademikëve në afro 200 qytete, si dhe protestat e pensionistëve, tregojnë se në çfarë faze ka arritur lufta për liri e popullit iranian.

Nga ana tjetër, njësitë e rezistencës kanë mbajtur ndezur flakën e kryengritjes pavarësisht gjendjes tepër të vështirë për shkak të pandemisë dhe shtypjes brenda Iranit të pushtuar nga mullahët.

Djegia e statujës së Qassem Soleimani-t, xhelatit të muxhahedinëve dhe vrasësit të popullit sirian e irakian, është një shembull i veprimtarisë së njësive të rezistencës në Iran.

Protestat në korrik për shkak të mungesës së ujit kryesisht nga fermerët në provincën Khuzestan u shtypën dhunshëm nga qeveria. Në mes të nëntorit, protesta të ngjashme u zhvilluan në qytetin e lashtë të Isfahanit, kundër tharjes së lumit Zayandehroud, burimit kryesor të ujitjes për fermerët e rajonit.

Në lidhje me këtë, New York Times shkruan:

Të premten, ndërsa njerëzit u mblodhën për të protestuar, forcat e sigurisë iu vërsulën edhe më dhunshëm. Përleshjet u përhapën nga shtrati i thatë i lumit në rrugët në qendër të qytetit Isfahan. Sipas dy dëshmitarëve okularë në zonë dhe videove të shpërndara gjerësisht në mediat sociale, rojet e sigurisë qëlluan me saçma dhe hodhën gaz lotsjellës mbi turmat e protestuesve, si dhe i rrahën me shkopinj. Nuk ka shifra zyrtar për viktima, por videot dhe dëshmitarët okularë tregojnë se dhjetëra demonstrues u plagosën.

Faqja e internetit The Levant UK shkruan:

Në muajt e fundit, veçanërisht në dhjetor 2021, mësuesit iranianë kanë dalë në rrugët e mbi 119 qyteteve në mbarë Iranin për të kërkuar rritjen e pagave të tyre. Mësuesit pensionistë kërkojnë të balancojnë pagat e tyre me normat e reja të inflacionit. Më 13 dhjetor, forcat e sigurisë sulmuan tubime mësuesish në disa qytete iraniane. Në videot e protestave të mësuesve në Teheran dhe Sari tregohen forcat e sigurisë duke arrestuar mësuesit protestues. Eksperienca e shtypjes së protestave paqësore dhe e ndëshkimeve ndaj shoqërisë civile, unioneve dhe aktivistëve politikë në vitet e fundit ka ngritur shqetësimin se, nëse mësuesit vazhdojnë të protestojnë, vendi do të shohë masa edhe më të ashpra të sigurisë ndaj këtyre protestave.

Populli iranian beson, dhe veprimet e tij gjithashtu tregojnë, se ky regjim nuk ia përmbush as të drejtat minimale, sepse nuk do t’ia dijë për të. Populli thotë se e vetmja mënyrë për të arritur të drejtat tona legjitime është ndryshimi i regjimit.