Konferenca ndërkombëtare e mbajtur në Paris më 21 shkurt 2026, në prag të Ditës Ndërkombëtare të Grave, bashkoi figura të opozitës iraniane, ish-zyrtarë qeveritarë, parlamentarë dhe dinjitarë nga Evropa, Amerika e Veriut, Amerika Latine dhe më gjerë. E organizuar rreth temës së udhëheqjes së grave si element esencial për një Iran të lirë dhe demokratik, ngjarja nxori në pah Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe Presidenten e zgjedhur të tij, znj. Maryam Rajavi, si qendër e vizionit të opozitës. Folësit theksuan Planin Dhjetëpikësh të Maryam Rajavit si një kornizë të gatshme për një republikë sekulare dhe demokratike, lavdëruan rolin e Njësive të Rezistencës të udhëhequra nga gratë brenda Iranit dhe refuzuan kategorikisht si regjimin aktual klerikal ashtu edhe rikthimin e monarkisë.
Fjala Kryesore: Udhëheqja e Grave si Baza e Ndryshimit Demokratik
Në fjalën e saj kryesore, Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, znj. Maryam Rajavi, e paraqiti udhëheqjen e grave jo si një çështje dytësore e të drejtave, por si kusht themelor për transformimin demokratik në Iran. Ajo theksoi se alternativa e NCRI-së bazohet në pjesëmarrjen aktive të grave në udhëheqje politike dhe në një program të bazuar në të drejtat që garanton zgjedhje të lirë në veshje, martesë, punë dhe jetë politike.
Ajo deklaroi: “Jo hijabit të detyrueshëm, jo fesë së detyrueshme dhe jo qeverisjes së detyrueshme.” Rajavi nxori në pah forcën organizative të lëvizjes, duke përfshirë strukturën me shumicë grave dhe dekadat e grave në role komanduese, duke e pozicionuar atë si të gatshme për të menaxhuar tranzicionin demokratik pas rënies së regjimit. Për alternativat politike, ajo ishte e prerë: Iranianët duan “as kurorën as turbanin”, dhe udhëheqja e grave shërben si “testi litmus” që dallon demokracinë e vërtetë nga autoritarizmi i ricikluar.
By presenting specific programs and plans, the NCRI insists upon the principle that human rights are women’s rights, and they must be recognized in every sphere.#IWD2026https://t.co/PlVmCtW45G
— Maryam Rajavi (@Maryam_Rajavi) February 21, 2026
Solidariteti Evropian dhe Mbështetja Institucionale
Ish-ministrja franceze Michèle Alliot-Marie e përshkroi ngjarjen si një kremtim të Ditës së Grave dhe një deklaratë solidariteti kundër “diktaturës thellësisht seksiste” të Iranit. Ajo lavdëroi qëndrueshmërinë e gjatë të Rajavit dhe pohoi: “Nuk ka demokraci pa praninë e grave në të gjitha organet vendimmarrëse.” Alliot-Marie lidhi mbështetjen e saj me liritë e paraqitura nga NCRI – politike, fetare dhe shoqërore – dhe vuri në dukje se një Iran demokratik i udhëhequr nga gratë do të përmirësonte stabilitetin rajonal.
Deputetja kanadeze Judy Sgro deklaroi: “Linja e finishit është afër. Ne e ndiejmë atë.” Ajo i atriboi dekadat e organizimit NCRI/MEK/PMOI prominencës së grave dhe të rinjve në protesta, duke e quajtur Planin Dhjetëpikësh “një kushtetutë gati për t’u zbatuar” dhe duke kërkuar sanksione ndaj IRGC-së.
Dënimi i Shtypjes dhe Refuzimi i Monarkisë
Ish-ambasadorja amerikane Carla Sands hodhi poshtë pretendimet për barazi gjinore nën Shahun, duke thënë: “Një diktaturë, sipas përkufizimit, nuk mund të ofrojë barazi gjinore,” dhe citoi komentet misogjene të vetë Shahut. Ajo lavdëroi gratë iraniane për transformimin e rezistencës në një forcë të organizuar dhe lidhi lirinë me ndryshimin e regjimit “qoftë me kurorë apo turban”, duke e paraqitur Planin Dhjetëpikësh si rrugën drejt një republike sekulare demokratike.
Ish-kryeministrja dhe ish-ministrja e Drejtësisë finlandeze Anneli Jäätteenmäki theksoi shtypjen e vazhdueshme në Iran, protestat e qëndrueshme pavarësisht shtypjeve dhe rritjen e ekzekutimeve. Ajo mirëpriti qëndrimin më të ashpër të Evropës, përfshirë sanksionet ndaj IRGC-së, lavdëroi gratë iraniane dhe mbrojtësit e të drejtave për gatishmërinë për ndryshim demokratik, falënderoi Maryam Rajavin për punën e gjatë dhe u zotua për mbështetje të vazhdueshme për një Iran të lirë.
Ish-ministrja në hije britanike Helen Goodman theksoi mungesën e legjitimitetit të regjimit, të dukshme në shtypjet me ndërprerje interneti dhe dhunë. Ajo refuzoi si sundimin klerikal ashtu edhe autokracinë Pahlavi, duke lavdëruar “përfshirjen heroike” të grave në rezistencë dhe duke mbështetur Planin Dhjetëpikësh si “rrugën përpara”.
Senatori spanjoll Pilar Rojo, kryetare e Komisionit për Punët e Jashtme, detajoi një rezolutë unanime të Senatit që dënon ekzekutimet, torturën dhe shtypjen, duke mbështetur Planin Dhjetëpikësh të Rajavit për një “Iran të lirë, demokratik dhe sekular” dhe duke kërkuar emërtimin terrorist të IRGC-së. Ajo siguroi gratë iraniane: “Ju nuk jeni të vetme.”
Zërat Italianë mbi Misogjininë si Mjet Qeverisës
Deputetja italiane Naike Gruppioni argumentoi se misogjinia në Iran është një mjet qeverisës, duke e bërë rezistencën e udhëhequr nga gratë një sfidë direkte ndaj sistemit. Duke cituar Rajavin, “Gratë janë forca e ndryshimit,” ajo përshkroi pushtetin e rrënjosur në barazi si gjenerues të demokracisë. Pas vizitës në Ashraf 3, ajo e quajti atë një “organizatë konkrete” që demonstron disiplinë, kompetencë dhe vizion të bazuar në barazi gjinore.
Senatori italian Elisa Pirro paraqiti sundimin klerikal si institucionalizim të diskriminimit gjinor përmes përjashtimit nga zyrat e larta, ligjeve diskriminuese dhe vellos së detyrueshme. Ajo kontrastoi këtë me protestat pas 2022-ës, ku gratë u bënë “organizatore, udhëheqëse dhe motori politik i mobilizimit,” duke i atribuar NCRI-së dhe Rajavit avancimin e barazisë si parim themelor.
Perspektivat Latin Amerikane mbi Legjitimitetin dhe Dimensionet Ndërkombëtare
Ish-senatorja kolumbiane Ingrid Betancourt paralajmëroi se barazia nën Shahun ishte “kozmetike, kushtëzuese, e brishtë, e kthyeshme.” Ajo refuzoi pretendimet dinastike – “linja gjaku nuk është legjitimitet” – dhe lavdëroi barazinë e integruar në NCRI, duke e quajtur udhëheqjen e Rajavit “strategjikisht të domosdoshme” për një republikë demokratike.
Ingrid de Betancourt spreekt haar steun uit voor de Iraanse vrouwen die strijden voor een vrij en democratisch Iran olv Maryam Rajavi. 🧵 pic.twitter.com/eMeZMuuyoM
— Dorien Rookmaker (@RookmakerDorien) February 21, 2026
Ish-presidentja ekuadoriane Rosalía Arteaga Serrano refuzoi kategorikisht të dy format e diktaturës: “Jo Shahut, jo mullahëve.” Ajo theksoi elementet urgjente të Planit Dhjetëpikësh – ndarjen e fesë nga shteti dhe kundërshtimin e ambicieve bërthamore – duke i lidhur ato me të drejtat politike të grave.
Ish-zëvendëspresidentja kostarikane Ana Helena Chacón Echeverría e paraqiti luftën ndërkombëtarisht, duke evokuar “Grua, Rezistencë, Liri” si “më shumë se një slogan” dhe “guxim.” Ajo lidhi shtypjen e brendshme me eksportin e instabilitetit nga IRGC-ja, përfshirë në Amerikën Latine, dhe përshëndeti Njësi të Rezistencës duke mbështetur Planin Dhjetëpikësh.
Miratime Globale dhe Dëshmi Personale
Ish-zyrtarja e Shtëpisë së Bardhë Linda Chavez vërejti një ndryshim fokusi nga nëse ndryshimi do të ndodhë te “kur dhe si.” Ajo i atriboi vrullin protestave rrjeteve të organizuara, hodhi poshtë përpjekjet për rikthimin e monarkisë dhe tha se Rajavi “meriton të udhëheqë sepse ka ndjekës,” sidomos gra në udhëheqje.
Ish-ministrja portugeze e Mbrojtjes Helena Carreiras tërhoqi paralele me tranzicionin e Portugalisë, duke thënë “demokracia nuk rimon me dinasti” dhe duke lavdëruar Rajavin për trajnimin e grave udhëheqëse, me Planin Dhjetëpikësh që ofron sekularizëm, barazi dhe status jo-bërthamor.
Senatorja irlandeze Fiona O’Loughlin e quajti Rajavin “një fener shprese” mes sakrificave, duke përsëritur: “Ne mundemi dhe duhet, jo Shahut, jo Mullahëve.”
Historianja Dr. Azadeh Akhbari ndau një histori personale të shtypjes familjare nën të dy regjimet, duke përshkruar një “shekull shtypjeje” dhe duke treguar Ashraf 3 dhe Njësi të Rezistencës si “motorin” e lëvizjes, me Planin Dhjetëpikësh si plan për pluralizëm.
Temat Përmbyllëse: Femicidi, Dinjiteti dhe Krimet Kundër Njerëzimit
Ish-senatorja holandeze Elly van Wijk u përqendrua në modelet e femicidit, duke thënë se gratë synohen për “forcën, lirinë, pushtetin e tyre,” dhe nxiti gratë perëndimore të amplifikojnë zërat e heshtur.
Deputetja malteze Eve Borg Bonello e paraqiti ngritjen si një “luftë ekzistenciale” për dinjitet, duke refuzuar shpëtimin nga një diktator nga tjetri dhe duke theksuar vetëvendosjen përmes kërkesave të organizuara për demokraci dhe barazi.
Ish-anëtarja e Parlamentit Evropian Dorien Rookmaker rrëfeu tejkalimin e skepticizmit ndaj NCRI-së, duke gjetur narrativat e regjimit dhe pro-Shahut të pabesueshme, dhe vuri në dukje se udhëheqja e grave nën Rajavi ka ripërcaktuar udhëheqjen përmes barazisë.
Ekspertja e OKB-së Karen Smith paralajmëroi për dhunë sistematike që mund të përbëjë krime kundër njerëzimit, duke kërkuar fokus të vazhdueshëm të OKB-së te aktivistet gra dhe duke vendosur të drejtat e njeriut në qendër të diplomacisë.
Mesazhi i Bashkuar: Gratë Iranianë Po Drejttojnë Ndryshimin e Pakthyeshëm Demokratik
Konferenca sintetizoi një mesazh të unifikuar: Gratë iraniane, përmes rezistencës së organizuar dhe udhëheqjes nën Rajavi, po drejtojnë ndryshimin e pakthyeshëm drejt një republike sekulare dhe demokratike. Mbështetësit ndërkombëtarë u zotuan për avokim të vazhdueshëm, sanksione ndaj IRGC-së dhe njohjen e kornizës së NCRI-së si rruga e besueshme përpara.
