“Ky është, në fakt, një revolucion në zhvillim e sipër. Është i organizuar dhe është i fuqishëm. Është më e madhe se kushdo prej nesh – tre muaj protesta të fuqishme dhe të palëkundura. Kryengritjet nuk ndodhin rastësisht. Këto protesta janë rezultat i 40 viteve të opozitës së organizuar ndaj Iranit”, nënvizoi Mike Pompeo, ish-Sekretari i Shtetit i Shteteve të Bashkuara, në fjalimin e tij duke iu drejtuar një konference dypartiake të organizuar nga Organizata Iraniano-Amerikane (OIAC) të shtunën, 17 dhjetor. Konferenca dhe pjesëmarrësit e saj mbështetën revolucionin demokratik të popullit iranian dhe rolin e lëvizjes së organizuar të Rezistencës, Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI).
Më poshtë është një fragment nga fjalimi i Sekretarit Pompeo
“Dua të filloj duke njohur Presidenten e zgjedhur Maryam Rajavi. Nën udhëheqjen e saj, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit po hedh bazat për një republikë të lirë, sovrane dhe demokratike në Iran.
Për muaj të tërë, ne kemi parë kryengritjet për liri të ndodhin në të gjithë Iranin. Liria është absolutisht në marshim. Dhe të gjithë ne duhet të mblidhemi dhe të flasim me një zë të vetëm se populli iranian meriton lirinë e tij themelore.
Askush nga ne nuk duhet të bëjë gabim. Dhe bota nuk mund të injorojë atë që po ndodh sot. Trimëri e mahnitshme. Iranianët, të gjithë e dinim se ishin atje, shumë prej tyre gra, e kanë bërë të pamundur injorimin. Unë e di se të gjithë në këtë sallë po ndjekin Kupën e Botës dhe panë se si Ajatollah dhe lakejtë e tij kërcënuan familjet e ekipit iranian nëse lojtarët do të bënin diçka sa të mbështesnin qoftë edhe në mënyrë modeste protestuesit.
Ata e dinin atë që dimë shumë prej nesh, ne që jemi këtu sot, ne e dimë për shumë vite dhe që pjesa tjetër e botës më në fund po e sheh. Ata po zgjohen nga fakti se regjimi nuk përfaqëson popullin e Iranit. Fati që lakmojnë Ajatollahu dhe ekipi i tij nuk është fati për popullin iranian. Nuk është ai që ata dëshirojnë.
Herë pas here më pyesin se për çfarë jam krenar, për ndonjë gjë që kam punuar gjatë katër viteve të mia të shërbimit në pushtetin ekzekutiv. Një nga gjërat që përmend gjithmonë është se kam qenë në anën e duhur të kësaj lufte për më shumë se një dekadë në jetën time publike.
Që në vitin 2010, unë fola për popullin iranian dhe historinë e tyre, mirësinë e tyre, respektin e tyre për arsyen, dijen dhe jetën njerëzore. Iranianët duan të përparojnë në besim dhe kulturë dhe të lejojnë që familjet e tyre të lulëzojnë.”
