Me bujë të madhe, teokracia sunduese e Iranit organizoi farsën e përvjetorit të Revolucionit. Por kaosi midis mbështetësve të regjimit, i shoqëruar me komentet e dëshpëruara të presidentit të mullahëve, Ebrahim Raisi, nxorën në pah dobësinë dhe frikën e Teheranit nga opozita e organizuar e Iranit.
11 shkurti shënon rënien e diktaturës antimonarkike në vitin 1979. Megjithatë, kjo datë tani është kthyer në një ngjarje ku diktatura klerikale përpiqet të mbajë tubime të menaxhuara nga shteti për të treguar popullaritetin dhe legjitimitetin e saj.
Raisi u mburr për prosperitetin ekonomik, gjë që është në kontrast të plotë me katastrofën financiare të vendit si faktori më i rëndësishëm shtytës i kryengritjes në vazhdim.
“Ne kemi arritur shumë suksese, por armiku nuk mundet ta tolerojë këtë,” tha ai. Ndërsa iranianët vazhdojnë protestat e tyre anti-regjimi në mënyra të ndryshme, Raisi pretendon se regjimi “e ka mposhtur rebelimin e nxitur nga armiku”.
Litania e gënjeshtrave të Raisit shfaqi disa të vërteta rreth përparimeve të bëra nga opozita iraniane, Mujahedin-e Khalq (MEK). Presidenti i shtetit më aktiv në botë si sponsor i terrorizmit u ankua për “lirinë e veprimtarisë së një grupi terrorist”. Ai deklamoi gjithashtu kundër Rezolutës 100 të Dhomës së Përfaqësuesve të SHBA, e cila mbështet një republikë demokratike dhe laike në Iran, veçanërisht planin prej dhjetë pikash të zonjës Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e grupit mëmë të MEK-ut, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI).
