Bruksel, 18 mars 2026 — Mohammad Mohaddessin, Kryetar i Komisionit të Punëve të Jashtme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), iu drejtua udhëheqësve evropianë në Bruksel në prag të samitit të Bashkimit Evropian, duke kërkuar përfundimin e politikës së gjatë të pajtimit ndaj Teheranit. Ai u bëri thirrje Evropës të mbështesë “ndryshimin e regjimit nga populli iranian dhe rezistenca e tyre e organizuar” si rruga e vetme e vlefshme për zgjidhjen e krizës në vazhdim.
Rrënjët e trazirave rajonale: Sjellja e regjimit dhe pajtimi perëndimor
Mohaddessin i atriboi paqëndrueshmërinë e Lindjes së Mesme dy faktorëve kryesorë: sjelljen agresive të regjimit iranian dhe politikën e pajtimit të Perëndimit. Ai argumentoi se katër dekada negociatash, lëshimesh dhe butësie kishin zgjatur mbijetesën e regjimit, financuar ambiciet e tij bërthamore, luftërat rajonale dhe shkeljet e të drejtave të njeriut. “Pajtimi me këtë regjim është si të ushqesh një gjarpër në mëngë – ai pashmangshëm çon në luftë,” paralajmëroi ai, duke e përshkruar qasjen e Evropës si faktorin më të rëndësishëm të jashtëm në mbajtjen e regjimit në këmbë dhe pengimin e rrëzimit të tij.
Ai ripohoi se regjimi është në thelb i paaftë për reforma kuptimplote dhe nuk do të heqë dorë nga ndjekja e armëve bërthamore, lufta me proxy ose shkelja e marrëveshjeve ndërkombëtare. Mohaddessin refuzoi si diplomacinë e zgjatur me Teheranin ashtu edhe ndërhyrjen ushtarake të huaj si zgjidhje, duke insistuar se “zgjidhja e vetme e kësaj krize është ndryshimi i regjimit nga populli iranian dhe rezistenca e tyre e organizuar”.
Roli i pazëvendësueshëm i rezistencës së organizuar
Mohaddessin theksoi se rënia e regjimit nuk do të ndodhë përmes kolapsit spontan, fushatave mediatike ose aktivizmit në rrjetet sociale vetëm. “Përvoja e viteve të fundit ka provuar se iluzionet si kolapsi i regjimit vetë ose ndryshimi përmes rrjeteve sociale dhe televizionit satelitor janë pa bazë,” deklaroi ai. Rrëzimi i vërtetë, argumentoi ai, kërkon një forcë të fuqishme vendase të rrënjosur thellë në shoqërinë iraniane.
Ai identifikoi këtë forcë si lëvizjen e rezistencës të udhëhequr nga Organizata Popullore Mojahedin e Iranit (MEK) dhe rrjetin e saj kombëtar të Njësive të Rezistencës. Duke operuar në të gjitha 31 provincat për gati një dekadë, këto njësi janë zhvilluar në atë që ai e përshkroi si një ushtri çlirimtare në lindje. Mohaddessin raportoi se ato kryen 3,000 operacione vetëm vitin e kaluar dhe luajtën rol vendimtar gjatë ngritjes së janarit duke organizuar protesta, përballur forcat e sigurisë dhe mbrojtur demonstruesit. Më shumë se 2,000 anëtarë të njësive raportohet se u zhdukën gjatë asaj vale trazirash.
Operacione të mëdha dhe pika kthese
Folësi nxori në pah sulmin e 23 shkurtit ndaj kompleksit të Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei dhe vendeve të tjera të sigurisë së lartë në Teheran si një “pikë kthese të madhe”. Sipas Mohaddessin, 250 anëtarë të Ushtrisë Kombëtare Çlirimtare morën pjesë, me 100 të vrarë ose të arrestuar dhe 150 që u kthyen të sigurt. Rezistenca i dorëzoi Kombeve të Bashkuara emrat dhe detajet e 82 personave të vrarë ose të paraburgosur në operacion, me moshë nga 18 deri në 69 vjeç.
“Ky operacion dërgoi një mesazh të fuqishëm: se ekziston një forcë e aftë dhe e organizuar brenda Iranit që mund të përballet me regjimin në nivelet më të larta, madje edhe në Teheran,” tha ai. Veprimet më të fundit përfshinin sulmin e 16 marsit ndaj zyrës së guvernatorit në Ahvaz si përgjigje ndaj torturës së të burgosurve në Khuzestan, si dhe 31 operacione më 3 mars dhe 20 më 15 mars që synonin Gardën Revolucionare, Basij-in dhe institucionet e tjera shtetërore.
Brittësia e brendshme: Nga sundimi klerikal në monarki trashëgimore
Duke iu kthyer dinamikave politike në Teheran, Mohaddessin përshkroi regjimin si të transformuar në një “monarki klerikale trashëgimore” pas emërimit të Mojtaba Khamenei si udhëheqës suprem. Ai pretendoi se ky veprim ngushtoi më tej bazën e mbështetjes së regjimit, duke rritur varësinë nga Garda Revolucionare dhe shërbimet e inteligjencës dhe duke e bërë atë më të brishtë. Raportohet se mbi 30 për qind e Asamblesë së Ekspertëve bojkotuan votimin, me vetëm 44 anëtarë që mbështetën Mojtaba Khamenei.
Mohaddessin pretendoi se Mojtaba kontrollon asete ekonomike që tejkalojnë 1 trilion dollarë përmes konglomerateve të mëdha, ndërsa katër entitete të lidhura me regjimin zotërojnë 60 për qind të pasurisë kombëtare të Iranit pa taksa. Ai paralajmëroi për retorikë përshkallëzuese nga udhëheqja e re, duke përfshirë kërcënime për mbylljen e Ngushticës së Hormuzit dhe zgjerimin e luftës me proxy.
Masat parandaluese dhe refuzimi i nostalgjisë mbretërore
Për të parandaluar një tjetër ngritje, regjimi ka vendosur prani të rëndë të armatosur në hapësirat publike, ka lëshuar urdhra për të shtënë për vrasje, ka kryer manovra rrugore, ka përdorur forca proxy dhe ka imponuar ndërprerje të internetit. Mohaddessin akuzoi mbetjet e sistemit të mëparshëm mbretëror se po shfrytëzohen për të mbjellë ndarje brenda Iranit dhe diasporës. Ai citoi slogani popullor “Poshtë shtypësi, qoftë Shah apo Udhëheqës Suprem” si provë se iranianët refuzojnë si regjimin aktual ashtu edhe çdo rikthim në sundimin mbretëror.
Qeveria provizore dhe apeli ndërkombëtar
Mohaddessin iu referua njoftimit të NCRI-së më 28 shkurt për një qeveri provizore bazuar në Planin Dhjetëpikësh të Maryam Rajavi, e cila do të transferojë sovranitetin te populli iranian brenda gjashtë muajve pas rrëzimit të regjimit. Iniciativa ka fituar mbështetjen e mbi 1,000 parlamentarëve dhe figurave politike në Shtetet e Bashkuara dhe Evropë.
Në përfundim, ai sqaroi se opozita nuk kërkon trupa të huaja, para ose armë. “Nuk po kërkojmë para, armë ose trupa të huaja,” tha Mohaddessin. “Ne kërkojmë përfundimin e pajtimit.” Ai u bëri thirrje qeverive evropiane të njohin qeverinë provizore, të afirmojnë të drejtën e popullit iranian për të rezistuar dhe rrëzuar regjimin, të mbyllin ambasadat iraniane, të dëbojnë agjentët e regjimit dhe të ndjekin penalisht udhëheqësit e Teheranit për krime kundër njerëzimit dhe gjenocid nën juridiksionin universal.
