Demonstrimi i Forcës dhe Sanksionet e OKB-së
Më 21 shtator 2024, Irani lëshoi 21 raketa balistike pranë mauzoleumit të Khomeinit në Teheran. Ky ishte një demonstrim force për të treguar fuqinë e tij mes tensioneve në rritje. Ndërsa sanksionet ndërkombëtare të “snapback” të OKB-së kthehen, udhëheqësit e Teheranit mbështeten te retorika guximtare. Ata përdorin më shumë retorikë sesa strategji të besueshme për politikë efektive. Zyrtarë nga parlamenti, Këshilli i Lartë i Sigurisë Kombëtare dhe mediat shtetërore lëshuan kërcënime të shumta. Këto përfshijnë etiketimin e liderëve europianë si “terroristë” dhe thirrjet për testime bërthamore. Veprimet duket se janë propagandë për bazën e lëkundur të regjimit, jo politika reale.
Parlamentarët Flasin për “Terroristët” Europianë dhe Bombën Bërthamore
Më 20 shtator 2025, Hosseinali Haji Deligani, anëtar i parlamentit iranian, kërkoi miratimin e një rezolute. Rezoluta do shpallë liderët europianë “terroristë”. Ai hodhi poshtë sanksionet si “operacion psikologjik për të dëmtuar ekonominë”. Haji Deligani paralajmëroi se dalja nga Traktati i Mospërhapjes Bërthamore mund të diskutohet. Ahmad Naderi, anëtar i presidiumit të parlamentit, tha se rruga e vetme për sigurinë është armatimi bërthamor.
Dalja nga NPT dhe testimi i një bombe bërthamore janë të nevojshme.” Ebrahim Rezaei, zëdhënës i Komisionit për Sigurinë Kombëtare dhe Politikën e Jashtme, quajti kthimin e sanksioneve të OKB-së “të paligjshëm” dhe deklaroi se marrëveshja e Kajros me IAEA-n është shkatërruar, duke shtuar se Irani duhet të rindërtojë reaktorin e Arakut dhe të zhvillojë centrifuga të reja.
#Iran’s Cairo Agreement Triggers Factional Warfare and Exposes Khamenei’s Weakening Grip https://t.co/E69azy8DfH
— NCRI-FAC (@iran_policy) September 17, 2025
Këshilli i Sigurisë: Kontradikta mes Kërcënimeve dhe Paqes
Këshilli i Lartë i Sigurisë Kombëtare, i kryesuar nga presidenti Masoud Pezeshkian, tha se bashkëpunimi me IAEA do të pezullohet. Pezeshkian e quajti vendimin europian “të pamatur”. Ai pohoi se politika e Iranit mbështet bashkëpunimin për paqe dhe stabilitet rajonal. Kjo kontradiktë – pezullimi i inspektorëve dhe pretendimi për paqe – tregon një regjim që përpiqet të mbajë mbështetësit ndërsa izolohet.
Kazem Gharibabadi, zv/ministër i jashtëm, hodhi poshtë vendimin e OKB-së si të parëndësishëm, duke pretenduar se Irani aktualisht nuk ka aktivitete pasurimi. Ai paralajmëroi se sanksionet do të hyjnë në fuqi pas shtatë deri në tetë ditë, por ndikimi i tyre psikologjik duhet menaxhuar menjëherë.
Media dhe Retorika: Kayhan Kërkon Vendim Strategjik
Gazeta Kayhan, e drejtuar nga zyra e Ali Khameneit, argumentoi se snapback “nuk ndryshon asgjë”, pasi sanksionet amerikane janë më të ashpra. Por ajo bëri thirrje për një ndërprerje vendimtare, duke sugjeruar daljen nga NPT pas “22 vitesh prova dhe gabime”. Kjo retorikë synon të galvanizojë bazën e demoralizuar të regjimit.
#Tehran’s Nuclear Standoff Deepens as Regime Faces International Rejection and Domestic Discordhttps://t.co/gbCnug4tZe
— NCRI-FAC (@iran_policy) September 11, 2025
Mohimet Ekonomike Bien në Kontradiktë me Realitetin
Mohammadreza Pour-Ebrahimi, kreu i komisionit ekonomik të Këshillit të Dobishmërisë, pretendoi se sanksionet lidhen vetëm me aktivitetet bërthamore dhe raketore, pa ndikim në tregti, naftë apo mallra bazë. Haji Deligani siguroi se “kushtet normale të vendit do të ruhen”. Megjithatë, më 20 shtator, rial-i ra në tregun e hapur të Teheranit, me dollarin që u rrit nga 101,300 në mbi 103,500 toman brenda ditës, një rënie e lidhur drejtpërdrejt me snapback.
#Iran’s Power Structure Buckles Under Political, Economic, and Nuclear Pressurehttps://t.co/abvkCn5vAj
— NCRI-FAC (@iran_policy) September 9, 2025
Mesazh i Dyfishtë nga Ministria e Jashtme
Ministria e Jashtme, përmes zëdhënësit Saeed Khatibzadeh, tha për Al-Mayadeen se treshja europiane kërkon pretekste. Ai shtoi se diplomacia është gjithmonë opsioni më i mirë. Ky kontrast – kërcënime luftarake për audiencën e brendshme dhe retorikë e butë për Perëndimin – është i dukshëm. Ai tregon një regjim që flet në dy gjuhë për të menaxhuar krizën. Nëse do, mund ta bëj edhe më të rrjedhshëm, duke ruajtur kufizimin e fjalive nën 20 fjalë. Dëshiron ta bëj?
Retorika e regjimit, nga kërcënimet bërthamore te etiketimi i Europës si “terroriste”, synon të maskojë dobësinë me bravurë. Rënia e rial-it, kontradiktat mes kërcënimeve dhe premtimeve për paqe, dhe thirrjet për diplomaci tregojnë një sistem të tronditur nga sanksionet. Sa më shumë regjimi këmbëngul se sanksionet janë të parëndësishme, aq më e qartë bëhet se ai lufton për të bindur edhe mbështetësit e tij se mund t’i rezistojë presionit.
