Konferenca në Parlamentin Italian Dënon Ekzekutimet Iraniase dhe Mbështet NCRI-në

Nga
Shkrimtar i stafit
-
43
Konferenca në Parlamentin Italian me Maryam Rajavi dënon ekzekutimet e regjimit iranian dhe mbështet KNR-I-në si alternativën demokratike. Ligjvënës italianë kritikojnë politikën e qetësimit të Perëndimit dhe kërkojnë njohjen e rezistencës iraniane.
Senatori Giulio Terzi flet në një konferencë në parlamentin italian më 21 maj 2026, me pjesëmarrjen e Presidentes së zgjedhur të NCRI-së, znj. Maryam Rajavi.

Më 21 maj 2026, Parlamenti Italian organizoi një konferencë të rëndësishme me pjesëmarrjen e Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Ligjvënës të shquar italianë dhe aktivistë të të drejtave të njeriut u mblodhën për të dënuar ashpër ekzekutimet politike në rritje të regjimit iranian dhe për të kritikuar politikat e pajtimit të Perëndimit. Ngjarja nxori në pah rezistencën e brendshme kundër teokracisë dhe pozicionoi NCRI-në si alternativën e vlefshme demokratike.

Konteksti i Represionit Sistemik

Moderatori i konferencës filloi duke folur për indiferencën e shpeshtë të komunitetit ndërkombëtar ndaj krizës së të drejtave të njeriut në Iran. Pavarësisht vëmendjes së herëpashershme të medias gjatë protestave apo konflikteve rajonale, regjimi vazhdon të kryejë afërsisht gjysmën e ekzekutimeve në botë.

Këto ekzekutime kryhen shpesh nëpërmjet gjyqeve të shpejta, torturave dhe masave të tjera represive me qëllim ruajtjen e kontrollit absolut. Diskutimi e paraqiti konfliktin kryesor si një luftë të brendshme midis diktaturës klerikale dhe popullit iranian, të udhëhequr nga Njësi të Organizuar Rezistence të lidhura me Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI).

Fjala kryesore e Maryam Rajavi: Rezistenca dhe Plani me Dhjetë Pika

Në fjalimin e saj, Znj. Rajavi falënderoi parlamentarët italianë për mbështetjen e tyre, duke përmendur përvojën historike të Italisë me momentet vendimtare politike. Ajo theksoi se tensionet e fundit rajonale kanë larguar vëmendjen nga konflikti themelor: lufta 45-vjeçare e regjimit iranian kundër popullit të vet.

Sipas Rajavi, rritja e ekzekutimeve ditore vjen nga frika e regjimit ndaj kryengritjeve popullore dhe ndikimit në rritje të Njësive të Rezistencës. Ajo deklaroi se e vetmja rrugë për ndryshim qëndron te kryengritjet e brendshme dhe rezistenca e organizuar, e jo te zgjidhjet e jashtme. Rajavi hodhi poshtë fuqishëm përpjekjet për të ringjallur monarkinë e rrëzuar si një “pseudo-alternativë”, duke kritikuar grupet monarkiste për përdorimin e simboleve të lidhura me policinë sekrete represive SAVAK të Shahut. Ajo paraqiti NCRI-në dhe Planin e saj me Dhjetë Pika si kuadrin e vërtetë demokratik për një Republikë të ardhshme laike, jo-bërthamore të Iranit. Rajavi i bëri thirrje Bashkimit Evropian që të njohë të drejtën e popullit iranian për të rezistuar ndaj shtypjes dhe të qëndrojë krahas tij në përmbysjen e regjimit, duke braktisur politikat e pajtimit.

Deputetja Naike Gruppioni: Mbrojtja e Lirisë Kundër Pajtimtarizmit

Si organizatorja kryesore e eventit, deputetja Naike Gruppioni mbajti një kritikë të pasionuar ndaj qëndrimeve perëndimore ndaj të drejtave të njeriut. Ajo argumentoi se demokracitë shpesh e marrin lirinë si të mirëqenë, duke dështuar ta njohin atë si një të drejtë që duhet mbrojtur aktivisht. Vlerësimi i vërtetë i lirisë, tha ajo, lind vetëm kur ajo shtypet me dhunë.

Gruppioni nxori në pah rastin e Vahid Bani-American, një inxhinier i ri dhe komandant i Njësive të Rezistencës, i ekzekutuar pas një gjyqi të padrejtë. Ajo citoi fjalët e tij të fundit sfiduese — “Edhe nëse na vrisni, ne shumëfishohemi” — si simbol i qëndrueshmërisë së rezistencës. Ajo mbështeti Planin me Dhjetë Pika të Rajavi si një hartë serioze politike për një Iran të lirë, demokratik dhe jo-bërthamor. Më e rëndësishmja, Gruppioni theksoi se populli iranian ka refuzuar si diktaturën aktuale fetare ashtu edhe kthimin në sundimin monarkik. Ajo premtoi mbështetjen e saj për mobilizimin pan-iranian të ardhshëm në Paris më 20 qershor dhe i bëri thirrje Italisë të mbështesë të drejtën e qytetarëve për të rezistuar ndaj shtypjes.

Senatori Giulio Terzi: Zbulimi i “Mashtrimit të Madh”

Senatori Giulio Terzi di Sant’Agata, ish-Ministër i Jashtëm dhe President i Komitetit për Çështjet Evropiane, solli në diskutim dekada përvojë diplomatike. Ai e përshkroi regjimin iranian si një “tmerr nazifundamentalist” që kërkon armë bërthamore për të zgjeruar dominimin e tij. Terzi dënoi politikën e qetësimit të mundësuar nga bashkëpunimi ndërkombëtar.

Ai u kujtoi të pranishmëve se rrjetet e inteligjencës së PMOI-së zbuluan për herë të parë programin sekret bërthamor të Teheranit në Kombet e Bashkuara. Senatori kontrastonte sakrificat e luftëtarëve të rezistencës së brendshme me “alternativat false” që promovoheshin jashtë, duke kritikuar veçanërisht Reza Pahlavin (djalin e Shahut) për jetën komode në mërgim, ndërkohë që shprehte gatishmëri për bashkëpunim me elementë të regjimit, duke përfshirë Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), MOIS dhe Basij. Senatori Terzi pohoi se vetëm KNR-I, e udhëhequr nga Plani me Dhjetë Pika, ofron një rrugë të besueshme drejt demokracisë së qëndrueshme. Ai kërkoi shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste dhe mbështetje më të madhe ndërkombëtare për rezistencën iraniane.

Profesori Antonio Stango: Kritika ndaj Qetësimit dhe Agresionit Rajonal

Prof. Antonio Stango, President i Federatës Italiane për të Drejtat e Njeriut, ofroi një analizë të mprehtë gjuhësore dhe politike. Ai argumentoi se “qetësimi” duhet kuptuar si pajtim me një regjim brutal, jo thjesht paqësim. Stango hodhi poshtë paraqitjet e Iranit si viktimë rajonale, duke e deklaruar atë si një shtet agresor. Ai përmendi rolin e drejtpërdrejtë të Teheranit në orkestrimin e sulmeve të Hamasit më 7 tetor 2023, si dhe operacionet e Hezbollahut në Liban dhe veprimet e Huthive në Jemen — të gjitha të koordinuara, të armatosura dhe të financuara nga regjimi. Për stabilitet të qëndrueshëm rajonal, ai mbrojti politikën e “zero regjim ajatollahësh”, duke insistuar se asnjë kompromis i vërtetë nuk është i mundur me një sistem të ndërtuar mbi gati pesë dekada ekzekutimesh sistematike.

Deklarata e Senatorit Marco Scurria: Një Imperativ Moral

I pamundur të merrte pjesë personalisht, Senatori Marco Scurria dërgoi një mesazh me shkrim që nënvizonte detyrën morale për të përballur barbaritë e regjimit. Ai tha se masakrimi i burrave, grave dhe fëmijëve në Iran sfidon ndërgjegjen e komunitetit ndërkombëtar. Asnjë interes politik, ekonomik apo strategjik, argumentoi ai, nuk mund të justifikojë marrëdhënie me një shtet që kryen represion sistematik. Scurria shprehu besimin se dëshira për vetëvendosje nuk mund të shtypet përgjithmonë dhe kërkoi që jeta njerëzore dhe dinjiteti të mbeten themeli i marrëdhënieve ndërkombëtare.

Thirrje për Njohje dhe Veprim

Konferenca bashkoi zërat politikë italianë në mbështetje të rezistencës iraniane dhe vizionit të KNR-I-së. Pjesëmarrësit miratuan Planin me Dhjetë Pika, hodhën poshtë si teokracinë aktuale ashtu edhe restaurimin monarkik, dhe kërkuan fundin e politikës së qetësimit perëndimor. Ata i bënë thirrje BE-së që të njohë të drejtën e popullit iranian për rezistencë dhe kërkuan që IRGC të shpallet organizatë terroriste. Duke amplifikuar këto mesazhe, eventi synoi të thyejë “perden e heshtjes” rreth krizës së brendshme të Iranit dhe të pozicionojë ndryshimin demokratik si të mundshëm dhe të domosdoshëm.

ARTIKUJ TË NGJASHËMMË SHUMË NGA AUTORI