Krizat në rritje brenda dhe jashtë vendit e detyrojnë Teheranin në lëshime poshtëruese, ndërsa kërcënimet kundër Evropës zbulojnë dobësi në vend të forcës.
Snapback: Nga Mekanizmi Ligjor në Makth Politik
Kërcënimi i “snapback”, ose rivendosja automatike e sanksioneve, është bërë një nga makthet më të rënda për Udhëheqësin Suprem të regjimit iranian, Ali Khamenei, duke hedhur një hije të rëndë mbi aparatin e tij të politikës së jashtme. Marrëveshja e fundit e regjimit me Agjencinë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike (IAEA) zbuloi edhe një herë pozicionin e brishtë të Teheranit dhe pamundësinë e tij për të shmangur lëshime poshtëruese.
Kërcënime Boshe Kundër Evropës
Ministri i Jashtëm Abbas Araghchi u përpoq të maskojë dobësitë e Teheranit në intervistë televizive. Ai kërcënoi Evropën për aktivizimin e snapback. Kjo do të eliminonte Evropën nga negociatat bërthamore, por shihet si teatër politik. Analistët thonë se komentet tregojnë dobësi të elitës sunduese. Snapback mund të anulojë privilegjet bërthamore të Iranit. Teherani bëhet gjithnjë e më i izoluar dhe reaktiv.
Lëvizje të Dëshpëruara për të Qetësuar Evropën
Regjimi ka ndërmarrë një sërë masash për të fituar favorin e treshes evropiane—veçanërisht Francës—në një përpjekje për të shpëtuar ose të paktën për të vonuar aktivizimin e snapback. Një nga këto manovra është lirimi i pengjeve. Reuters raportoi të premten se Jean-Noël Barrot, Ministri i Jashtëm i Francës, i tha Radio France Inter se Franca kërkon “lirimin e menjëhershëm dhe të pakushtëzuar” të tre qytetarëve francezë të burgosur në Iran. Sipas Reuters, Barrot refuzoi të komentonte mbi deklaratat e Araghchit lidhur me një marrëveshje të mundshme për shkëmbim të burgosurish. Kjo episod thekson varësinë e Teheranit nga diplomacia e pengjeve, duke zbuluar më tej dobësinë e tij në skenën ndërkombëtare.
Presionet e Brendshme dhe të Jashtme Konvergojnë
Krahas këtyre sfidave ndërkombëtare, regjimi i Khameneit përballet me kriza të rënda të brendshme. Protestat popullore, inflacioni në rritje, recesioni i thellë ekonomik, korrupsioni strukturor dhe një krizë e përkeqësuar e legjitimitetit kanë krijuar një mjedis shpërthyes. Në këto kushte, çdo përshkallëzim në skenën ndërkombëtare amplifikon kërcënimet ekzistenciale për sistemin. Regjimi është i kapur në një paradoks: tërheqja rrezikon të shkatërrojë imazhin e autoritetit të brendshëm, ndërsa sfidimi përshpejton presionin global dhe aktivizimin e sanksioneve snapback.
Një Regjim në Mbrojtje
Sipas vëzhguesve, kërcënimet e regjimit kanë pak peshë ligjore ose praktike, duke shërbyer më tepër si përgjigje refleksive ndaj presionit ndërkombëtar në rritje. Teherani tani është i detyruar të mbështetet në zhurmë dhe propagandë në vend të zgjidhjeve praktike. Rënia e mprehtë e rialit dhe pakënaqësia publike detyrojnë udhëheqjen të konsiderojë lëshime të paimagjinueshme. Këto përfshijnë bashkëpunim të zgjeruar me IAEA-n. Kufizimet në aktivitetet bërthamore mund të bëhen për lehtësim të kufizuar të sanksioneve.
Realiteti Politik Pas Retorikës
Sanksionet snapback janë shndërruar në shumë më tepër se një procedurë ligjore. Për Khamenein dhe korpusin e tij diplomatik, ato përfaqësojnë një makth politik. Trazirat e brendshme dhe presioni i huaj e dobësojnë regjimin si kurrë më parë. Media shtetërore s’mund të fshehë realitetin e zymtë.
