Friday, September 22, 2023

Revolucioni i Iranit: Mosvazhdimësi apo vazhdimësi e brezave?

Ahmad Khatami, imam i së Premtes së Teheranit, 100 ditë pas fillimit të kryengritjes që ka përfshirë 282 qytete iraniane, iu drejtua të rinjve iranianë në lutjet e së premtes: “Shumë njerëz që u mashtruan në trazirat u ndikuan nga hapësira kibernetike. Ju që jeni në të njëzetat, në adoleshencë, jini të vetëdijshëm se armiqtë e rinisë dhe të së ardhmes suaj po ju synojnë.”

Para tij, disa zyrtarë të regjimit pohuan se kryengritja aktuale erdhi si rezultat i pranisë spontane dhe të paqëllimshme të “gjeneratës z”, të rinjve që janë rebeluar kundër traditave të vjetra për shkak të moshës së tyre.

Ezatollah Zarghami, ministri i Kulturës mullah, thotë se hetuesit dhe rojet e burgut të regjimit nuk e kuptojnë gjuhën e të arrestuarve gjatë kryengritjes dhe janë shumë të rinj.

Gazeta zyrtare e Etemad shkruante: “Rinia e viteve 70-80 (sipas kalendarit hixhri) është e frustruar dhe e kapur nga problemet familjare dhe si pasojë bëhen rebelë”. E njëjta gjë ka qenë e dukshme për dy muaj në protestat në rrugë apo çati në të gjithë vendin.”

Përveç përmbledhjes së kryengritjes si rebelë të rinj që u rebeluan për shkak të moshës dhe mosvazhdimësisë kulturore, mullahët pohojnë se marrëdhëniet e tyre me këtë brez ishin mësimore dhe edukative në mënyrë që ata të mund të gjenin rrugën e duhur duke zbuluar arrit e sistemit. Më 30 dhjetor, zëdhënësi i Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike, Ramezan Sharif, tha: “Ngacmuesit janë fëmijët tanë të mashtruar: pasi na flasin për gjysmë ore, ata ankohen se pse nuk na prezantove më shpejt arritjet e sistemit!”

Ndërsa vret fëmijët, regjimi iranian pretendon se lufton vandalizmin dhe pasigurinë

Dy gënjeshtra në pretendim:

While killing children, the Iranian regime claims to fight vandalism and insecurity

 

 

 

Gënjeshtra e parë është pretendimi për sjellje udhëzuese në vend të represionit: deri më sot, më shumë se 750 demonstrues, kryesisht të rinj, janë vrarë nga zjarri i drejtpërdrejtë ose nga rrahjet e policisë ose nën tortura. Mullahët dënuan me vdekje 100 demonstrues dhe vranë më shumë se 70 fëmijë.

Gënjeshtra e dytë është se kryengritja është vetëm rezultat i rebelimit të të rinjve që kanë një shkëputje kulturore me gjeneratën e mëparshme dhe, sipas një prej gazetave të regjimit, “ata jetojnë në një botë të ndryshme nga bota mendore” e liderve të regjimit.

Por realiteti është se në kundërshtim me pretendimet e liderëve të regjimit, të rinjtë dhe të rejat që rrezikojnë jetën e tyre dhe dalin në rrugë dhe thërrasin “vdekje Khamenei” e dinë shumë mirë se çfarë duan dhe nuk duan. Ata duan lirinë, demokracinë, sundimin e njerëzve dhe heqjen qafe të regjimit fetar dhe fondamentalist. Ata nuk duan sundimin e forcës, vrasjen e torturat nga mullahët.

Këto kërkesa të bërtitura sot në rrugët e Iranit nuk janë aspak të reja dhe populli i Iranit nuk është i huaj për ta. Këto kërkesa ishin katër dekada nën mullahët dhe më parë, nën shahun.

Tridhjetë mijë të burgosur u masakruan në 1988 brenda pak muajsh me dekretin fetar të Khomeinit dhe nga njerëz si Ebrahim Raisi, presidenti aktual i mullahëve. Në atë kohë thuajse të gjithë ishin në të njëzetat, njësoj si njëzetvjeçarët e sotëm. Ndryshe nga sa thoshin mullahët, ata nuk ishin as të shpërngulur kulturalisht dhe as të paditur për dëshirat e tyre. Edhe ata donin lirinë. Fatemeh Mesbah, e cila ishte vetëm 13 vjeçe kur u ekzekutua në vitin 1981, dha jetën e saj edhe për kauzën e lirisë. Më shumë se njëqind mijë dëshmorë të rezistencës e ndoqën këtë rrugë me vetëdije të plotë.

Para kësaj, gjatë kohës së Shahut, shumica e të ekzekutuarve nga dy organizatat kryesore të rezistencës, Mojahedin-e-Khalq (MEK) dhe Fedajinët e Popullit, ishin gjithashtu në të njëzetat e tyre.

Natyrisht, pas masakrës, mullahët u përpoqën të fshinin nga mendja e brezit të ri dëshirën për liri, demokraci dhe sundim të njerëzve. Kjo supozohet se është “kulturore”, por, në praktikë, një përpjekje antikulturore është ndoshta historikisht unike. Të gjithë u përfshinë në këtë manipulim kulturor, nga tekstet shkollore te filmat e porositur e deri te agjentët politikë ideologjikë nëpër shkolla. Deri më tani, qindra vëllime librash janë botuar nga organe të ndryshme të regjimit dhe me emra të shumtë kundër MEK-ut. “Vdekje MEK-ut” është slogani kryesor i ceremonive zyrtare të lutjes së xhumasë të regjimit gjatë dyzet viteve të fundit.

Vetëm në vitin 2019, regjimi urdhëroi njëzet seriale dhe filma televizivë kundër MEK-ut. Çdo vit në korrik, Ministria e Informacionit organizon një ekspozitë njëjavore me foto dhe dokumente mbi operacionin “Drita e Përjetshme e MEK-ut në vitin 1988” kundër regjimit në të 31 provincat.

Pra, brezi i ri ka qenë nën bombardimin kulturor të mullahëve që kur ata e njohën veten.

Megjithatë, njëzet vjeçarët që trimërojnë forcat represive në rrugë janë pikërisht vazhdimi i idealeve dhe veprimeve të qindra mijërave që u shkatërruan nga regjimi njëzet vjet më parë. Pjesë e këtyre të rinjve janë shumica e pjesëtarëve të Njësisë së Rezistencës MEK, të cilët garantojnë vazhdimin e kryengritjes për më shumë se tre muaj.

Ky nuk është një ndërprerje, por një vazhdimësi e të njëjtave ideale ndërmjet brezave – ide të cilave u ka ardhur koha.

Mullahët mashtrojnë veten pa arsye: Victor Hugo tha: “Asgjë nuk është më e fuqishme se një ide, koha e së cilës ka ardhur”.

Mullahët as nuk mund t’i mbajnë fëmijët e tyre në shtëpitë e tyre larg nga ndikimi i të njëjtave ideale. Mostafa Mirsalim, një anëtar i parlamentit të regjimit dhe kandidat për president, njoftoi se djali i tij u arrestua dhe u dënua me pesë vjet burg me akuzën se ishte mbështetës i MEK. Dhe studentët dhe të rinjtë elitë që kanë fituar çmime ndërkombëtare janë tani në burgjet e regjimit me të njëjtat akuza.