Më 15 mars 2026, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) mbajti një konferencë ndërkombëtare të rëndësishme online me titull “Irani në Kryqëzim: Mbështetja e Qeverisë së Përkohshme të NCRI-së bazuar në Planin e saj Dhjetëpikësh”. Ngjarja mblodhi ish-kryeministra, ish-ministra të jashtëm, udhëheqës ushtarakë, parlamentarë dhe figura të tjera të shquara nga Europa, Amerika e Veriut dhe më gjerë. Ata shprehën mbështetje të fortë për presidenten e zgjedhur të NCRI-së Maryam Rajavi, qeverinë e përkohshme të organizatës dhe Planin Dhjetëpikësh si rrugën e vlefshme drejt një Irani sekular, demokratik dhe jo-bërthamor.
Folësit njëzëri refuzuan si regjimin aktual klerikal ashtu edhe çdo rikthim të monarkisë, duke shpallur se epoka e diktaturës — qoftë fetare apo trashëgimore — ka mbaruar. Ata dënuan politikat e mëparshme të pajtimit ndaj regjimit dhe theksuan se ndryshimi i qëndrueshëm duhet të vijë nga brenda, i udhëhequr nga rezistenca e organizuar e popullit iranian, duke përfshirë Njësitë e Rezistencës dhe Ushtrinë Çlirimtare të PMOI/MEK-ut.
Fjala Kryesore e Maryam Rajavit: Kritikë ndaj Pajtimeve dhe Thirrje për Njohje
Në fjalën e saj hapëse, znj. Maryam Rajavi paraqiti një kritikë të ashpër ndaj mosveprimit ndërkombëtar gjatë katër dekadave. Ajo akuzoi qeveritë perëndimore se injoruan paralajmërimet e përsëritura nga Rezistenca Iraniane për kërcënimet e regjimit, duke përfshirë eksportin e fundamentalizmit, rolin e Forcës Quds (zbardhur në 1993), objektet sekrete bërthamore (zbuluar në 2002) dhe ndërhyrjet e IRGC-së në Irak dhe Siri. Ajo e përshkroi pajtimin si “kultivimin e një gjarpri në mëngë”, që tani ka çuar në paqëndrueshmëri rajonale të shënuar nga “bomba dhe raketa”.
Rajavi argumentoi se “dragoi shtatëkrenar” i despotizmit të regjimit vazhdon sepse Perëndimi preferoi vazhdimin e diktaturës sesa mbështetjen e ndryshimit të brendshëm. Ajo paraqiti qeverinë e përkohshme të NCRI-së — të shpallur kohët e fundit — dhe Planin Dhjetëpikësh si alternativën e vetme të besueshme për shpërbërjen e IRGC-së dhe përfundimin e “monarkisë klerikale trashëgimore” nën familjen Khamenei. Duke theksuar se regjimi kurrë nuk do të reformohet apo të heqë dorë nga ambiciet bërthamore, ajo bëri thirrje për njohje globale të luftës së Njësive të Rezistencës për krijimin e një republike sekulare dhe demokratike.
Plani Dhjetëpikësh, i theksuar gjatë gjithë konferencës, shërben si plani bazë për të ardhmen e Iranit. Ai përfshin votimin universal, ndarjen e fesë nga shteti, barazinë gjinore, heqjen e dënimit me vdekje, mbrojtjen e minoriteteve etnike dhe fetare, si dhe një Iran jo-bërthamor që jeton në paqe me fqinjët.
Charles Michel: Një Moment Kyç për Iranin e Ri
Ish-Presidenti i Këshillit Evropian Charles Michel e përshkroi konferencën si të zhvilluar në një pikë vendimtare, ku “një Iran i ri, një Iran ndryshe” mund të jetë më afër se kurrë. Ai dënoi dekadat e shtypjes nën Shahun dhe pastaj mullatët, duke e quajtur sundimin aktual fashizëm fetar të shënuar nga dhuna ndaj protestuesve, marrja e pengjeve, destabilizimi me prokurë, ndjekja bërthamore dhe dështimi në furnizimin me bazat si uji dhe energjia elektrike.
Michel refuzoi ndërhyrjen ushtarake të huaj ose pajtimin si zgjidhje, duke insistuar se ndryshimi duhet të rrjedhë nga vullneti i popullit iranian dhe transferimi i sovranitetit te demokracia. Ai renditi tre elemente thelbësore për periudhën pas regjimit: udhëheqje e besueshme, program realist dhe mbështetje ndërkombëtare. Ai lavdëroi NCRI-në si të qëndrueshme, gjithëpërfshirëse dhe përfaqësuese, duke e quajtur Planin Dhjetëpikësh “të vetmin kornizë të besueshme, realiste dhe të sinqertë” për një qeveri tranzicionale që çon në zgjedhje të lira.
Perspektivat Ushtarake dhe Strategjike: Rënia e Regjimit dhe Forcat e Brendshme
Gjenerali Wesley Clark, ish-Komandant Suprem i NATO-s, pohoi se rënia e regjimit është e pashmangshme, duke i atribuar PMOI-së “zërin autentik” të iranianëve pas 50 vitesh sulmesh. Ndërsa vuri në dukje sulmet ndërkombëtare në objektivat e IRGC-së, ai theksoi se ndryshimi i vërtetë kërkon forca të brendshme të organizuara si Rezistenca. Clark i bëri thirrje lëvizjes të godasë strategjikisht duke ndërtuar aleanca dhe duke siguruar praninë e NCRI-së në të gjitha forumet që vendosin për të ardhmen e Iranit. Ai lavdëroi udhëheqjen e Rajavit dhe Planin Dhjetëpikësh si udhërrëfyes thelbësor për një Iran demokratik, sekular dhe paqësor.
Linda Chavez, ish-zyrtare e Shtëpisë së Bardhë, ra dakord se sulmet ajrore të vetme nuk mund të arrijnë ndryshim të qëndrueshëm regjimi apo të parandalojnë autokraci të re. Ajo theksoi fuqizimin e iranianëve për të zgjedhur udhëheqësit e tyre përmes Njësive të Rezistencës dhe mbrojtjes së Rajavit për të drejtat e njeriut. Chavez kritikoi pretendimet për udhëheqje bazuar në të drejtën e lindjes (referencë e nënkuptuar për Reza Pahlavi) dhe bëri thirrje për dialog të hapur me qeverinë e përkohshme të NCRI-së për të siguruar rezultat demokratik.
Refuzimi i Teokracisë dhe Monarkisë
Guy Verhofstadt, ish-Kryeministër i Belgjikës, e quajti regjimin “teokraci fashiste” që shtyp iranianët për më shumë se 40 vjet, me 80% që raportohet se duan fundin e tij. Ai mbështeti NCRI-në si të vetmen ofruese të strukturës demokratike përmes Planit Dhjetëpikësh, që mbron sundimin e ligjit, sekularizmin, të drejtat e minoriteteve dhe barazinë gjinore. Verhofstadt i bëri thirrje Evropës të angazhohet në dialog strukturor me opozitën dhe pohosi se Irani pas mullatëve është i pashmangshëm, me NCRI-në të aftë për të mbikëqyrur tranzicionin dhe zgjedhjet brenda muajve — duke parandaluar kapjen nga ndonjë “bir i ajatollahut apo ish-Shahut”.
Senatori Giulio Terzi, ish-Ministër i Jashtëm italian, theksoi mbështetjen e mbi 1.000 parlamentarëve dhe udhëheqësve për qeverinë e përkohshme. Ai e quajti Planin Dhjetëpikësh vizionin më të qartë për një Iran të lirë në dekada, i rrënjosur në sakrificat e martirëve në vend të shtypësve të së kaluarës, duke përfituar stabilitetin global.
John Baird, ish-Ministër i Jashtëm kanadez, iu referua kryengritjeve të fundit si provë e kërkesave për ndryshim. Ai refuzoi si sundimin klerikal ashtu edhe atë trashëgimor, duke lavdëruar hartën rrugore të Rajavit dhe mandatin e kufizuar gjashtëmujor të qeverisë së përkohshme për transferimin e sovranitetit. Ai theksoi ndryshimin e udhëhequr nga iranianët, të frymëzuar nga rezistenca e gjerë e organizuar.
Mbështetja Parlamentare Britanike dhe Thirrje për Veprim
Baroness O’Loan përshëndeti guximin e Njësive të Rezistencës dhe luftën 40-vjeçare të Rajavit, duke cituar përpjekjet e regjimit për vrasje në Britani si shenja dëshpërimi. Ajo bëri thirrje për mbylljen e ambasadës iraniane në Londër dhe lavdëroi Planin Dhjetëpikësh për udhëheqjen drejt lirisë.
Lord Steve McCabe paralajmëroi kundër iluzioneve për birin e Shahut, duke avokuar tranzicionin gjithëpërfshirës dhe fuqizues të grave të NCRI-së në vend të zëvendësimit të një diktatori me një tjetër.
Mbështetje Ndërkombëtare e Gjerë
Folës nga Irlanda (John Perry, Senator Gerard Craughwell), Jemeni (Tawakkol Karman, Laureate Nobel), Holanda (Prof. Dr. Frans van Knapen), Islanda (Edward Solnes, Geir Haarde), Tunizia (Sihem Badi), Spanja (Ester Rodriguez), Gjermania (Margot Käßmann) dhe SHBA (Carla Sands) përsëritën temat e refuzimit të të gjitha diktaturave (mullatët apo Shahu), lavdërimit të rolit të grave, sekularizmit dhe përputhjes së Planit Dhjetëpikësh me vlerat demokratike. Ata bënë thirrje për ndryshim të udhëhequr nga brenda, dialog me NCRI-në dhe njohje të qeverisë së saj të përkohshme për të mbështetur vetëvendosjen dhe paqen rajonale.
Konferenca paraqiti një front të bashkuar: pajtimi dhe zgjidhjet e imponuara nga jashtë kanë dështuar; NCRI, i mbështetur nga dekada rezistence dhe një program i qartë demokratik, ofron rrugën autentike, të udhëhequr nga populli drejt një Irani të lirë.
