Në një artikull të fuqishëm të botuar më 2 korrik 2025, në L’Humanité me titull “Irani: voie de la Résistance”, Jean-Pierre Brard, ish-deputet francez dhe kryetar bashkie i Montreuil, pohon se e vetmja rrugë drejt ndryshimit domethënës në Iran qëndron në ndryshimin demokratik të regjimit – të udhëhequr jo nga fuqitë e huaja apo mbretëria në mërgim, por nga populli i Iranit dhe Rezistenca e tyre e organizuar.
Jean-Pierre Brard kryeson Komitetin Francez për një Iran Demokratik. Njësitë e Rezistencës janë shtylla e lëvizjes kundër diktaturës. Ato kryen mbi 3,000 veprime kundër represionit vitin e kaluar. Kjo sfidë e brendshme trondit pushtetin e regjimit. Brard thekson rolin e tyre kritik.
Artikulli shënon përvjetorin e një pike kthese vendimtare: kryengritjes së 20 qershorit 1981, kur gjysmë milioni protestues paqësorë në Teheran u përballën me plumba me urdhër të Khomeinit. Ishte në atë ditë, vëren Brard, që Rezistenca vendosi të mos tërhiqej kurrë – një lëvizje që ka vazhduar tani për 43 vjet.
Gjatë gjithë shkrimit, Brard katalogon brutalitetin ekstrem të regjimit iranian: mbi 100,000 ekzekutime të disidentëve, përfshirë më shumë se 30,000 të burgosur politikë të masakruar në vitin 1988, shumica e të cilëve mbështetës të Organizatës Popullore Muxhahedine të Iranit (PMOI/MEK). Ai shton se që nga gushti 2024, janë regjistruar të paktën 1,350 ekzekutime – duke e bërë Iranin liderin global në ekzekutime për frymë.
Brard nuk e kufizon kritikën e tij vetëm te Teherani. Ai i qorton ashpër qeveritë perëndimore për dekada të tëra paqësimi, duke kujtuar se si në vitin 2002 Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) zbuloi programin sekret të armëve bërthamore të regjimit – vetëm për t’u përballur me heshtje dhe futjen në listën e zezë të vetë lëvizjes së Rezistencës. “Demokracitë zgjodhën të dialogojnë me xhelatët në vend të denoncuesve”, shkruan ai.
Duke hedhur poshtë si ndërhyrjen ushtarake të huaj ashtu edhe nostalgjinë dinastike, Brard paralajmëron kundër “atave që imagjinojnë se historia mund të përsëritet” përmes figurave si djali i Shahut – trashëgimia familjare e të cilit, u kujton ai lexuesve, u ndërtua nga ndërhyrja e huaj, jo nga vullneti popullor. Këto janë, sipas tij, devijime nga e vetmja zgjidhje e qëndrueshme: një kryengritje e rrënjosur në shoqërinë e vetë Iranit.
Kjo zgjidhje, shpjegon Brard, është artikuluar tashmë qartë në Planin Dhjetë Pikash të Maryam Rajavi – platforma demokratike e NCRI-së. Përfshin:
- Lirinë e shprehjes, partitë dhe shtypin
- Ndarjen e fesë nga shteti
- Barazinë gjinore
- Autonominë e pakicave etnike
- Mbrojtjen e mjedisit
- Një Iran pa armë bërthamore
Brard e lidh vizionin me vlerat universale dhe luftërat për liri. Ai citon idealin revolucionar për lirinë. Revolucionarët shohin dritën e lirisë në errësirë. Kjo përfshin historinë e Francës. Askush tjetër nuk e sheh ende lirinë.
Kjo dritë, përfundon ai, tani shkëlqen qartë – dhe shkëlqen nga brenda Iranit.
