Në mes të konfliktit rajonal me sulme me raketa dhe aleanca që ndryshojnë, në Teheran u zhvillua një ngjarje më e qetë por thellësisht domethënëse në pranverën e vitit 2026. Gjatë një jave të vetme, regjimi klerikal iranian ekzekutoi pesë të burgosur politikë. Katër prej tyre ishin anëtarë të Organizatës Popullore Mojahedin të Iranit (PMOI/MEK) – një grup opozitar që regjimi prej dekadash pretendon se nuk ka mbështetje të vërtetë brenda vendit dhe ekziston vetëm si iluzion i financuar nga jashtë. I pesti ishte një protestues 18-vjeçar, Amir Hossein Hatami, i ekzekutuar më 2 prill pas një gjyqi të shpejtë.
The letters of PMOI martyr Babak Alipour.
The mullahs' regime may have taken Babak Alipour’s life, but his words will continue to echo across Iran, inspiring a generation determined to turn his dream of a democratic republic into reality.https://t.co/biJjkujYyP
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) April 1, 2026
Katër Anëtarët e PMOI-së
Katër anëtarët e PMOI — Mohammad Taghavi Sangdehi (59 vjeç), Akbar Daneshvarkar (i njohur edhe si Shahrokh, 60 vjeç), Babak Alipour (34 vjeç) dhe Pouya Ghobadi (33 vjeç) — u varën në burgun e Ghezel Hesar midis 30 dhe 31 marsit, ndërsa dy bashkëakuzuar të tjerë u ekzekutuan më 4 prill.
Këta burra përfaqësonin segmente të ndryshme dhe produktive të shoqërisë iraniane:
- Taghavi, dizajner grafik dhe mësues arti nga Rasht, kishte mbijetuar vite burgu dhe mësonte kreativitetin te fëmijët duke mbështetur fshehurazi punëtorët dhe fermerët.
- Daneshvarkar, inxhinier civil, punonte si korrier me motoçikletë në rajonin e varfër të Baluçistanit, duke ndihmuar të varfërit dhe fëmijët lokalë.
- Alipour, i diplomuar në drejtësi nga Amol, mbronte barazinë gjinore dhe të drejtat e qytetarëve.
- Ghobadi, inxhinier elektrik nga Sanandaj, zotëronte aftësi që mund të kontribuonin në infrastrukturën kombëtare.
Defiancë përballë Propagandës
Pavarësisht dekadave të propagandës shtetërore që paraqiste PMOI-në si tradhtarë ose iluzion, këta individë të arsimuar dhe të dhembshur refuzuan të heqin dorë nga përkatësia e tyre kur u ofruan jetën në këmbim të një mohimi publik para kamerës. Taghavi la një testament të fuqishëm final: “Betohëm se deri në frymën e fundit do të luftoj me gjithë zemër dhe do të vdes në këmbë… Hazer!, Hazer!, Hazer!” Fjala persiane “Hazer” (që do të thotë “i pranishëm” ose “gati”) simbolizonte vendosmërinë e palëkundur dhe sfidën ndaj frikës e nënshtrimit.
🚨 Simay Azadi Exclusive | #Iran
PMOI member Pouya Ghobadi performs “Chehel Sal” (Forty Years) by @RouzbehEmad3, with lyrics by @alefmehr1, in Ghezel Hesar Prison (February 2026).Pouya and fellow PMOI member Babak Alipour were executed on March 31, 2026. https://t.co/QQ86g727nY pic.twitter.com/d34wXgi8kP
— SIMAY AZADI TV (@en_simayazadi) April 1, 2026
Rasti i të Rinjve Rebelë
Ekzekutimi i të riut Amir Hossein Hatami theksoi edhe më shumë pasigurinë e regjimit. I arrestuar gjatë protestave të janarit 2026, ai i tha gjykatës se kishte tentuar të digjte një bazë të Basij-it për të marrë armë me qëllimin e qartë të përmbysjes së regjimit. Fjalët dhe veprimet e tij nuk ishin frymëzuar nga transmetime të exiluarve apo komplote të huaja, por nga përvoja e drejtpërdrejtë e represionit, kolapsit ekonomik dhe shpresës së humbur.
The unbreakable spirit of PMOI martyr Ali Akbar Daneshvarkar https://t.co/lga4IfCvP4
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) April 1, 2026
Demaskimi i Narrativës së Regjimit
Këto ekzekutime shkatërrojnë narrativën e preferuar të regjimit — se PMOI nuk ka asnjë bazë brenda Iranit. Në realitet, pas kryengritjes së janarit 2026, organizata raportoi mbi 2,000 mbështetës dhe anëtarë të qendrave të rezistencës të arrestuar, një shifër që regjimi nuk e ka kundërshtuar në mënyrë të besueshme. Varjet e shpejta, shpesh të kryera në fshehtësi pa njoftuar familjet ose avokatët, duken të nxitura nga paniku sesa nga fuqia.
Grupet e të drejtave të njeriut, përfshirë Amnesty International, i kanë dënuar gjyqet si tepër të padrejta, të ndotura nga tortura dhe rrëfime të detyruara.
Ironia e Hidhur
Ironia është e thellë. Një regjim që dikur mburrej se eksportonte revolucion, tani lufton për mbijetesë duke ekzekutuar qytetarët e vet — inxhinierë, juristë, mësues dhe të rinj — që refuzojnë nënshtrimin. Ndërsa bota përqendrohet te konfliktet e jashtme, këto vdekje zbulojnë armikun më të rrezikshëm të regjimit: rezistencën e organizuar vendëse, të rrënjosur thellë në shoqërinë iraniane.
The unbreakable spirit of PMOI martyr Ali Akbar Daneshvarkar https://t.co/lga4IfCvP4
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) April 1, 2026
Këmbëngulja e një sfide të tillë, pavarësisht censurës së rëndë dhe propagandës, sugjeron se kërkesa për liri nga sundimi klerikal nuk është e importuar, por thellësisht vendëse. Siç u betua Taghavi në litar, thirrja për një Iran të lirë mbetet plotësisht “e pranishme” – e qëndrueshme, në rritje dhe e pamundur të heshtët vetëm me lak.
Këto ekzekutime zbulojnë brishtësinë e teokracisë: ajo mund të vrasë lajmëtarët, por nuk mund të fshijë mesazhin që sakrifica e tyre e bën të pakundërshtueshëm.
