Maryam Rajavi: Unë i bëj thirrje botës, në emër të paqes dhe lirisë, të njohë zgjidhjen e vetme për krizën kritike të Iranit
Personalitete të nderuara,
Të dashur miq,Në një kohë kur Irani dhe e gjithë rajoni janë kapur në një luftë të madhe, unë i bëj thirrje botës, në emër të paqes dhe në emër të lirisë, të njohë zgjidhjen e vetme për krizën e rëndë të Iranit. Kjo zgjidhje është rrëzimi i regjimit nga Rezistenca, përmes një kryengritjeje të organizuar dhe Ushtrisë Çlirimtare.
Pajtimi i Regjimit Çon në Luftë
Të dashur miq,
Historia e katër dekadave të fundit dëshmon se për vite me radhë ne paralajmëruam, ekspozuam dhe treguam burimin e rrezikut, që Irani dhe rajoni të mos tërhiqeshin në situatën që shohim sot.
Nga ekspozimi i fundamentalizmit si kërcënimi i ri global në vitet 1990,
nga ekspozimi i forcës terroriste Quds në 1993,
nga ekspozimi i vendeve më sekrete bërthamore të regjimit në 2002,
nga ekspozimi i ndërhyrjes shkatërruese të regjimit në Irak në vitet 2000,
nga ekspozimi i Organizatës së Inteligjencës së IRGC-së në 2009,
dhe nga ekspozimi i rolit kriminal të regjimit në Siri në vitet 2010, si dhe ekspozimi i vazhdueshëm i shkeljeve të të drejtave të njeriut, që rezultoi në 72 rezoluta të Kombeve të Bashkuara që dënonin regjimin.
Ne thamë përsëri e përsëri se ky regjim kurrë nuk do të reformohet.
Ai kurrë nuk do të ndryshojë sjelljen e tij.
Ai kurrë nuk do të braktisë prodhimin e bombës bërthamore apo nxitjen e luftës në rajon.
Dhe ai kurrë nuk do të respektojë ndonjë negociatë apo marrëveshje.
Ne gjithashtu thamë herë pas here se qetësimi i këtij regjimi është si të ushqesh një gjarpër në mëngë, dhe se në fund do të çonte në luftë.
Ajo që fatkeqësisht tani qëndron para syve të të gjithëve është produkti i dy faktorëve:
Së pari, sundimi i diktaturës fetare në Iran.
Së dyti, qetësimi i ndjekur nga qeveritë perëndimore, ose, me fjalët e Winston Churchillit, “gjumi i demokracive”, që zgjati për dyzet vjet derisa u zgjuan nga zhurma e bombave dhe raketave.
Nuk munguan ata që, gjatë këtyre viteve, pretendonin se pa këtë regjim do të kishte kaos, për të bllokuar rrugën e ndryshimit në Iran.
Tani shikoni trazirat që ka prodhuar politika e ruajtjes së këtij regjimi.
Nuk munguan ata që preferuan vazhdimin e diktaturës në Iran.
Tani shikoni çfarë lloj dragoi me shtatë koka despotizmi, shtypjeje të lirisë dhe shkeljeje të të drejtave të njeriut kanë krijuar kundër të gjithë botës.
Në njëqind vitet e fundit të historisë së Iranit, diktaturat nuk kanë sjellë asgjë përveç shkatërrimit, harxhimit dhe luftës, qoftë nën Shahun apo mullat.
Dhe sot, ata në botën perëndimore që, përmes inxhinierisë politike, kibernetike dhe mediatike, po përpiqen të krijojnë një alternativë nga mbetjet e diktaturës Pahlavi, po përshkruajnë përsëri një diktaturë tjetër për Iranin. Por ata nuk do të arrijnë askund.
Zhurma e një rryme neofashiste që dëshiron kthimin e Iranit në regjimin e Shahut të rrëzuar është, në praktikë, e drejtuar kundër kryengritjes dhe në favor të ndarjes dhe luftës civile.
Siç ka thënë Massoud Rajavi: “Si në gjashtëdhjetë vitet e kaluara, lufta jonë kundër si velayat-it ashtu edhe monarkisë, për liri dhe pavarësi, do të vazhdojë deri në fitoren e revolucionit demokratik dhe krijimin e një republike demokratike.”
Qeveria e Përkohshme për Transferimin e Sovranitetit te Populli i Iranit
Të nderuar mysafirë,
Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit ka shpallur një qeveri të përkohshme për transferimin e sovranitetit te populli i Iranit dhe krijimin e një republike demokratike bazuar në Planin me Dhjetë Pika të Rezistencës.
Rezistenca Iraniane është një strukturë politike, sociale dhe ushtarake për rrëzimin e regjimit dhe transferimin e pushtetit te populli i Iranit.
Kjo strukturë përbëhet nga disa komponentë:
- Një koalicion demokratik
- Një strategji realiste për largimin e Korpusit të Gardës Revolucionare nga rruga [e revolucionit]
- Një rrjet njësish rezistence në të gjithë Iranin
- Një organizatë udhëheqëse për avancimin e luftës
- Një plan dhe program për periudhën pas rrëzimit
Lejojeni të shpjegoj shkurtimisht secilin prej këtyre komponentëve:
Së pari: Koalisioni demokratik
Ky koalicion është Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit, alternativa demokratike ndaj regjimit klerikal.
NCRI shërben si parlamenti i Rezistencës, me më shumë se 450 anëtarë, gjysma e tyre gra.
NCRI përbëhet nga tendenca të ndryshme politike dhe ideologjike. Pluralizmi, demokracia e brendshme dhe parimet e forta politike e kanë bërë atë koalicionin më të qëndrueshëm në historinë e Iranit.
NCRI ka ratifikuar plane të shumta, duke përfshirë Planin për Autonominë e Kurdistanit, Planin për Ndajen e Feve dhe Shtetit, dhe Planin për të Drejtat dhe Liritë e Grave.
NCRI ka adoptuar gjithashtu planin e Frontit të Solidaritetit Kombëtar, që përqafon të gjitha forcat republikane që kërkojnë rrëzimin e regjimit të velayat-e faqih dhe përpiqen të krijojnë një sistem demokratik të pavarur bazuar në ndarjen e fesë dhe shtetit.
Së dyti: Strategjia për rrëzimin e regjimit
Kjo strategji i përgjigjet pyetjes se si mund të hiqet Korpusit të Gardës Revolucionare. Gardat kanë treguar qindra herë, duke përfshirë gjatë kryengritjes së janarit, se nuk do të ndalen para asnjë krimi për të ruajtur regjimin. Pra, me ta ende në vend, si mund të rrëzohet regjimi?
Në përgjigjen e kësaj pyetjeje, le të kujtoj së pari pseudo-zgjidhjet dhe pretendimet pa bazë të avancuara në këtë çështje.
Përvoja e viteve të fundit ka provuar:
- se nocionet si kolapsi spontan i regjimit janë iluzion,
- se ky ndryshim nuk mund të arrihet përmes aktiviteteve në rrjete virtuale dhe kanale televizive,
- dhe se as qetësimi nuk do ta zbutë këtë regjim, as lufta dhe ndërhyrja ushtarake e huaj nuk do ta rrëzojnë atë.
Rrëzimi kërkon një forcë të aftë që ka dalë nga zemra e një shoqërie rebele dhe mund ta rrëzojë regjimin në fushën e betejës.
Si rezultat i krizave ekonomike dhe sociale, dhe humbjes së tentakujve të saj rajonale, regjimi i velayat-e faqih tani ka vetëm një shtyllë mbështetëse: Korpusin e Gardës Revolucionare.
Nën kushte të tilla, njësitë e rezistencës dhe Ushtria Çlirimtare mund ta çojnë këtë regjim në fund në qendër të një kryengritjeje të organizuar.
Së treti: Një rrjet Njësish Rezistence në qytetet e Iranit
Njësitë e Rezistencës dhe Ushtria Çlirimtare janë ajo forcë e aftë dhe shtylla kurrizore e misionit historik për rrëzimin e regjimit.
Kjo është një forcë luftarake e organizuar që ka rrënjosur në të gjitha provincat.
Kjo forcë rebele dhe vetë-sakrifikuese është forca e ndryshimit në terren.
Vetëm në vitin e kaluar, numri i operacioneve të saj kundër shtypjes ka arritur në 3,000. Gjatë kryengritjes së janarit gjithashtu, ajo luajti rol vendimtar në organizimin, udhëheqjen dhe zgjerimin e kryengritjes, dhe duke përballur forcat shtypëse dhe duke synuar qendrat e tyre, mbrojti protestuesit.
Në kryengritjen e janarit, më shumë se 2,000 luftëtarë nga njësitë e rezistencës u zhdukën. Deri më sot nuk është e qartë sa prej tyre u arrestuan ose u martirizuan. Kanë kaluar më shumë se dy muaj, dhe pavarësisht çdo përpjekjeje, nuk është marrë asnjë lajm për ta.
Ndërkohë, pika kthese erdhi me sulmin e njësive të Ushtrisë Çlirimtare ndaj selisë së Khameneit më 23 shkurt. Selia e Khameneit ishte qendra më e mbrojtur e udhëheqjes dhe komandës së regjimit.
Nga 250 luftëtarët trimë që morën pjesë në këtë sulm, 82 u martirizuan ose u arrestuan.
PMOI ka shpallur deri tani emrat e tyre dhe detajet e plota dhe i ka dërguar Raportuesit Special të OKB-së dhe organizatave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut.
Në vend të kësaj, mullatët kanë bërë gjithçka për të fshehur këtë sulm.
Asgjë nuk e tremb regjimin më shumë se kjo. Sepse:
Së pari, tregon se ka një lëvizje brenda Iranit anëtarët e së cilës posedojnë këtë nivel guximi dhe vetë-sakrifice, duke reflektuar vendosmërinë e popullit iranian për të rrëzuar këtë regjim.
Së dyti, ky operacion, që erdhi vetëm disa javë pas kryengritjes së janarit dhe masakrës së madhe, tregoi rrugën përpara për brezin e ri.
Së treti, mbi të gjitha, dërgoi një mesazh se një forcë kaq e fuqishme është formuar në zemër të shtypjes.
Së katërti: Ekzistenca e një organizate udhëheqëse për avancimin e luftës, pra Organizata e Popullit Muxhahedin të Iranit, me 60 vjet përvojë në luftën kundër dy diktaturave dhe me mijëra kadrë të testuar, që është forca shtytëse e Rezistencës.
Ashraf 3 në Shqipëri është një nga qendrat e kësaj organizate.
Kjo organizatë avancoi gjithashtu aktivitete sociale, politike dhe ndërkombëtare dhe, në vende të ndryshme jashtë Iranit, ka organizuar komunitete të mëdha të iranianeve të mërguar dhe profesionistëve.
Sektore të mëdha të shoqërisë iraniane e mbështesin atë, duke përfshirë familjet dhe të afërmit e më shumë se 100,000 martirëve për liri, 20,000 emrat dhe detajet e të cilëve janë përpiluar në këtë libër, si dhe familjet e qindra mijëra të burgosurve politikë gjatë 45 viteve të fundit.
Është një lëvizje me pavarësi dhe vetë-mjaftueshmëri financiare. Të gjitha shpenzimet e saj, nga nevojat e përditshme deri te komunikimet, botimet, tubimet dhe rrjeti televiziv 24-orësh që transmeton për popullin e Iranit përmes pesë satelitëve, financohen plotësisht nga anëtarët dhe mbështetësit e Rezistencës brenda dhe jashtë Iranit.
Së pesti: Një plan dhe program për periudhën pas rrëzimit
Plani me Dhjetë Pika i Rezistencës Iraniane, që unë e shpalla për herë të parë në 2006 në një seancë të Këshillit të Evropës, formon bazën e punës së qeverisë së përkohshme.
Një republikë demokratike bazuar në ndarjen e fesë dhe shtetit dhe barazinë gjinore; heqja e dënimit me vdekje; sigurimi i të drejtave të kombësive, duke përfshirë kurdët, baluçët, arabët dhe turkmenët; barazia për shiitët, sunët dhe fetë e tjera; dhe një Iran jo-bërthamor që mbron në mënyrë të vazhdueshme paqen në Lindjen e Mesme, të gjitha janë elementë të ndërlidhur të një plani të vetëm.
Ky plan është arkitektura e demokracisë në Iran. Ky është misioni i qeverisë së përkohshme. Detyra e parë e kësaj qeverie, e deklaruar në nenin e parë të programit të NCRI-së, është “transferimi i sovranitetit te populli i Iranit dhe krijimi i një sovraniteti të ri kombëtar dhe popullor.”
Ne jemi, natyrisht, të vetëdijshëm për vështirësitë e këtij misioni të madh. Ata që paralajmërojnë për rreziqet e “ditës pas”, pra pas rrëzimit, kanë të drejtë. Një transferim i qetë dhe i rregullt i pushtetit dhe rikthimi i rendit në vend dhe ciklin e jetës ekonomike kërkojnë një strukturë organizative me përvojë.
Në këtë aspekt, qeveria e përkohshme gëzon mbështetjen e strukturës organizative të PMOI-së, me mijëra kadrë me përvojë dhe të kualifikuar dhe një linjë të gjatë specialistësh patriotë brenda dhe jashtë vendit që janë të etur për t’i shërbyer popullit të tyre.
Një faktor tjetër që ka ndikim të rëndësishëm në tranzicionin demokratik të shoqërisë pas rrëzimit është pjesëmarrja aktive dhe e barabartë e grave në udhëheqjen politike të vendit. Në këtë mënyrë, një pjesë e madhe e shoqërisë vihet në lëvizje për një transformim të madh.Pas rrëzimit të regjimit, brenda gjashtë muajve qeveria e përkohshme do të mbajë zgjedhje për një asamble kushtetuese për hartimin e kushtetutës së republikës së re, dhe pastaj do t’i lëshojë vendin një qeverie të zgjedhur nga përfaqësuesit e zgjedhur të popullit në atë asamble.
Monarkia Klerikale Trashëgimore
Të dashur miq,
Në ditët e fundit, diktatura fetare e ka bërë djalin e Khameneit velayat-e faqih të saj dhe më në fund është bërë një monarki klerikale trashëgimore.
Për më shumë se tre dekada, djali i Khameneit ka qëndruar pranë babait të tij si një nga udhëheqësit kryesorë të shtypjes, eksportit të fundamentalizmit dhe terrorizmit, dhe plaçkitjes së pasurisë së popullit iranian.
Përmes masakrave, shtypjes së kryengritjeve dhe plaçkitjes së burimeve të vendit, ai ka imponuar shtypjen dhe shfrytëzimin më mizor mbi shumicën e popullit iranian. Dhe tani, para se të jetë vendosur mirë në detyrë, ai ka shpallur programin e tij: mbylljen e Ngushticës së Hormuzit dhe zgjerimin e luftës, duke emëruar grupet proxy vrasëse të rajonit si miqtë e tij më të ngushtë.
Duhet theksuar se një regjim që kishte arritur në fund të rrugës nën Ali Khamenei nuk do të shpëtohet duke sjellë një version shumë më të dobët të tij.
Ngjitja e djalit të Khameneit si velayat-e faqih është një pranim i faktit se regjimi klerikal nuk ka zgjidhje për të shpëtuar nga rrëzimi dhe patjetër do të rrëzohet nga populli dhe Rezistenca Iraniane.
Pikëpamjet e Rezistencës Iraniane
Të dashur miq,
Le të përmbledh pikëpamjet e Rezistencës Iraniane lidhur me situatën aktuale:
Parulla e Rezistencës dhe qeverisë së përkohshme është paqja dhe liria.
Një republikë demokratike dhe Plani me Dhjetë Pika, i lirë nga despotizmi fetar dhe fashizmi monarkik.
Vetëm populli i Iranit ka legjitimitetin për të përcaktuar të ardhmen politike të vendit të tyre.
Kjo Rezistencë nuk kërkon as para, as armë, as praninë e forcave të huaja në tokën iraniane.
Dhe më në fund, NCRI dhe qeveria e përkohshme nuk kërkojnë pushtet, por transferimin e tij te populli sovran i Iranit.Ne u bëjmë thirrje të gjitha qeverive të botës të mbyllin ambasadat e regjimit klerikal dhe të ushtrojnë presion mbi të për të liruar të burgosurit politikë, për të ndaluar mbylljet e internetit dhe për të ndaluar ekzekutimet.
Ne u bëjmë thirrje të gjithëve të mbështesin qeverinë e përkohshme për transferimin e sovranitetit te populli i Iranit dhe krijimin e një republike demokratike, dhe të njohin luftën e popullit iranian dhe betejën e Ushtrisë Çlirimtare kundër Korpusit të Gardës Revolucionare për rrëzimin e regjimit klerikal.
